Naar de inhoud

julius dreyfsandt zu schlamm - juliusdreyfsandtzuschlammprosa

akke.beakke.be

Archief

Descendiendo al más allá

.

Me preguntaron cómo había llegado
Señalé con el viento hasta que la noche me despertó y vagabundeé en la dirección

La mano de un diablo iluminado me tocó y me detuvo en el campo del honor
Allí flotaban en silencio las almas de los últimos días, arrastradas por el silencioso estruendo

Lloraban el año terrenal perdido
Incluso la muerte deja viva la semblanza de la esperanza
Es estar desnudo en el infierno sin fuego

El aire de bolas de aceite terrenal se aferraba a las nubes de cerebros flotantes
un dragón maloliente rió y dijo que no había vuelta atrás
todas las farolas callaron a su lado: es tu hora
esta es la eternidad lloró pero desapareció en un pensamiento perdido

el altavoz llamaba: recuerdos en la ventana nueve
las esperanzas restantes se reciclan en el contenedor seis
en el puesto de guardia puedes dejar tu destino

Una vez allí, reconocí a la empleada de los aseos de la estación de Appelscha
y su cartel azul de Delft que decía:

...no olvide un favor (propina).

Por un momento, me sentí "entre nosotros".

Geschreven door juliusdzs om 10:53 Reageer op dit bericht

Ένας ποιητής το φθινόπωρο.

.
Μίλησα στον εαυτό μου με έναν εσωτερικό ψίθυρο
Τα λόγια μου έγιναν αισθητά πριν ακόμα τα ξεστομίσω,
Παρέμειναν στο σκοτάδι
Τα λόγια μου δεν ήταν ακόμα κρύα,
Είχαν ήδη πεθάνει μέσα στην ομορφιά.
Ωστόσο, πέταξα στο δάσος των αγγέλων.
Άκουσα λέξεις, που σέρνονταν αργά πάνω από το ουράνιο τόξο
Για να συνεχιστούν μετά το θάνατό μου από εσάς
ή να κληρονομηθούν από άλλες ψυχές.
..
Geschreven door juliusdzs om 10:23 Reageer op dit bericht

słowa

tylko my znamy te pozłacane chwile
gdzie prawda przemawia w całej swej prostocie.
To wydaje się być wyjątkiem
Podczas wiecznej wiosny
nie ma nic lepszego niż to, co się wydarzyło.
a ty wysuwasz się na pierwszy plan.
a potem wszystko się rozpada.
ale to się uspokaja, w samą porę,
w ziemski sposób
chodźmy w drugą stronę dla mnie
Geschreven door juliusdzs om 10:21 Reageer op dit bericht

slova

.
jen my známe ty pozlacené okam¸iky
v nich¸ pravda mluví ve vší prostotě.
zdá se, ¸e je to výjimka,
během věčného jara
v něm¸ láska rozvíjí své svazující světlo
a ty vyslovuješ slova, která nikdy nezaniknou
která se zdají být zapečetěna nebesy
ale usadila se, právě včas, pozemským způsobem
ať je pro mě cesta na druhou stranu
Geschreven door juliusdzs om 10:20 Reageer op dit bericht

Βλέπε


,
μην μαντεύεις τις σκέψεις μου όταν κοιτάζω έξω
και για μένα είναι μια αφύπνιση, η σιωπή φαίνεται ο καλύτερος γείτονάς μου.
η γέφυρα από το βάθος σε έναν καθαρό ήχο συχνά εξαρτάται από μια αόρατη δύναμη
η απλότητα επικρατεί συχνά στην αναζήτηση της δύναμης ή του χάους που ρέει στις φλέβες και θέλει να μετατρέψει το σκληρό σε μαλακό
η μέρα και η νύχτα με προκαλούν επίσης να αφήσω το φωτεινό φως να αναπτυχθεί
aλλά όταν η γλώσσα μου συναντά τη δυσαρέσκεια, μια ομιχλώδης κρούστα καλύπτει την προσδοκία.

Geschreven door juliusdzs om 19:14 Reageer op dit bericht

Véase


,
no adivines mis pensamientos cuando miro afuera
para mí también es un despertar, el silencio parece mi mejor vecino.
el puente de las profundidades hacia un sonido claro suele depender de una fuerza invisible
la sencillez a menudo prevalece en la búsqueda de la fuerza o el caos que fluye por las venas y quiere transformar lo duro en blando
el día y la noche también me desafían a dejar crecer la luz brillante
pero cuando mi lengua se topa con el desagrado, una corteza brumosa cubre la expectativa

Geschreven door juliusdzs om 19:11 Reageer op dit bericht

Siehe

,
erraten Sie nicht meine Gedanken, wenn ich nach draußen schaue
auch für mich ist es ein Erwachen, Stille scheint dann mein bester Nachbar
die Überbrückung von Tiefen zu einem klaren Klang hängt meist von einer unsichtbaren Kraft ab
Einfachheit überwiegt oft auf der Suche nach Kraft oder dem Chaos,
das durch die Adern fließt und das Harte in das Weiche verwandeln will
Tag und Nacht fordern auch mich heraus, helles Licht wachsen zu lassen
Doch wenn meine Zunge auf Unmut trifft, überdeckt eine neblige Borke die Erwartung
Geschreven door juliusdzs om 19:01 Reageer op dit bericht

a szavak

.
csak mi ismerjük azokat az arany pillanatokat
amikor az igazság a maga egyszerűségében szólal meg.
Úgy tűnik, hogy ez a kivétel, egy örök forrás alatt...
Melyben a szeretet kibontja örök fényét.
És te mondod a szavakat, melyek soha nem halványulnak el,
Az ég által lepecsételve.
De időszerű, földi módon elrendezve:
Így legyen átjárás a túlvilágra számomra.
Geschreven door juliusdzs om 13:50 Reageer op dit bericht

Der Schrank

.
Ich streiche den altmodischen Schrank von Grün auf Weiß, ein wenig Off-White, weg von den Stiften und Bleistiften auf meinem Schreibtisch.
Ich lese die Geschichte in den Türen wie lebendiges Holz. Es erzählt von dem, was war, in der Maserung und in den Rissen, die sich manchmal verziehen und das alte Holz im Laufe der Tage oder sogar Jahre verfärben.
Die Bretter sind nach dem aktuellen Bedarf gestapelt. Der Lauf der Generationen hat eindeutig seine Spuren hinterlassen.
Ich lege meine Gedanken auf den Boden des Schranks. Es gibt Bilder, die ich nicht sehen will.
Sie enthalten nebulöse Vorahnungen, die man sich besser für morgen aufhebt,
Wie das Sprichwort sagt: Solange ich mich an die Vergangenheit erinnere, behalte ich sie.
Ich bewahre sie auf, aber ich kann sie nicht einrahmen. Sie spiegeln sich in den Formen, den Winkeln, den Rundungen und sogar in den Ohren, die in der dunklen Stille rascheln.
Ich streiche den Schrank ein wenig grau-weiß. Aber ich lasse das innere Feld der geschwungenen Regale unberührt, lasse sie die Abnutzung spüren, die sich hinter dem kunstvollen Schloss verbirgt, das seit Menschengedenken kaum geöffnet wurde..
Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Geschreven door juliusdzs om 18:51 Reageer op dit bericht

El armario

.
Pinto el anticuado armario de verde a blanco, un poco crudo, lejos de los bolígrafos y lápices de mi escritorio.
Leo la historia en las puertas como madera viva. Habla de lo que fue, en la veta y en las grietas que a veces deforman y decoloran la madera vieja con el paso de los días o incluso de los años.
Las tablas se apilan según las necesidades del momento. El paso de las generaciones ha dejado claramente su huella.
Dejo mis pensamientos en el suelo del armario. Hay fotos que no quiero mirar.
Contienen nebulosas premoniciones que mejor guardo para mañana,
Como dice el refrán: mientras recuerde el pasado, lo guardo.
Las guardo, pero no puedo enmarcarlas. Se reflejan en las formas, los ángulos, las curvas e incluso en las orejas que crujen en el oscuro silencio.
Pinto el armario envejecido n un poco de gris y blanco. Pero dejo intacto el campo interior de estanterías curvas, dejo que sientan el desgaste oculto tras la cerradura ornamentada que apenas se ha abierto desde que tengo uso de razón.
Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Geschreven door juliusdzs om 18:48 Reageer op dit bericht

Meer van julius dreyfsandt zu schlamm - juliusdreyfsandtzuschlammprosa

↑ Terug naar de berichten