Naar de inhoud

julius dreyfsandt zu schlamm - juliusdreyfsandtzuschlammprosa

akke.beakke.be

Archief

Vibración .

.
a veces las profundidades están tan lejos y tan vacías
que las palabras resuenan en el fondo del alma
aunque miles hagan guardia
no hay nadie que pueda moverse en la oscuridad
son esos momentos en una primavera muerta
y el invierno cierra puertas
los puentes parecen levantados, incluso los oídos entonces amortiguan casi todos los sonidos del exterior
sin embargo los sonidos conectados al corazón suavizan los pequeños sentimientos en los fríos bancos de niebla
a la deriva en una melodía que reconoce el ritmo de la respiración sin límites, estira y suaviza el momento.
Concedo a todos un fragmento así cuando reina la noche donde un violín vibra inmóvil en una suave brisa.
Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Geschreven door juliusdzs om 00:00 Reageer op dit bericht

Porque la hierba también crece

.
ayer siempre llevo conmigo
a veces conoce la pesadez pero cada vez más la esencia del amor
entonces a menudo un nuevo rostro aparece de repente, aunque sobre los cimientos de lo viejo; construido, desintegrado.
pero el sol ahora dice que lo que fue, ahora es necesario, para un nacimiento mas maduro.
sí, por un momento vuelvo a ser el cisne que flota sobre la luz y el agua, sobre el reconocimiento y la esperanza donde un arco iris mi pesado aliento me llevó a través de las sombras
veo el futuro brillante en el alma de ese otro y siento la esperanza fundirse en el mañana.
es una liberacion luchada
pero los frutos de la vida templada se han asentado en mi cuerpo y extremidades y ese pensar y sentir reconocen cada vez más la sabiduría que conscientemente no reconocía o incluso terrenalmente me negaba.
el camino es infinito, pero el propio camino determina la dirección de lo que está escrito en mí.
¡me llevará aún más lejos!
Geschreven door juliusdzs om 11:26 Reageer op dit bericht

Magány

.
A napok lassan telnek az üres éjszakákon át
A sötétség elnyeli a fényt
Hallom a néma kiáltást a kezek mögött
Melyek eltakarják arcodat.
Ahogy a napok hosszabbodnak, és az emberek a reményről beszélnek.
Látom, ahogy sóhajtozol a csendben.
Az érzések vegyesek, de nem tudod, van-e remény a megváltásra.
Ezek a napok lassan múlnak, és én meg akarlak ölelni téged
Azt kívánom, hogy egy reggel, mikor az ablakok nyitva lesznek szemed rózsákat lát, és füled újra hallja a madarak énekét.
Geschreven door juliusdzs om 13:56 Reageer op dit bericht

Cuento de hadas.

.
¿Volverá el silencio a mi alrededor
y todo a mi alrededor se encogerá?
Y cada vez mi interior también
¿todas las personas tienen eso en común?
Debe ser una libertad que nos hace adictos,
que nos ciega,
¡Oh no, no conoceré el miedo!
"¡Lo que es bueno también es bueno para mí!"
Grito. Para tranquilizarme.
.
El romance permanece en la penumbra
bien escondido en mi ingenuidad
Pero sigo contando historias
De cuentos de hadas de amor eterno
Y soy amonestado una y otra vez. O eso parece.
¿Pero por quién, por qué y con qué autoridad?
Sólo la naturaleza puede ponerme de rodillas:
Más o menos limitada es la eternidad terrenal,
sólo se puede encadenar un recuerdo tras otro
.
Entonces una sonrisa amarga se burla
Y a veces acaricia mi frágil ser.
Geschreven door juliusdzs om 13:55 Reageer op dit bericht

La soledad

.
Los días pasan lentamente sobre noches vacías
La oscuridad devora la luz
Oigo el llanto silencioso detrás de las manos
que cubren tu rostro
Justo cuando los días empiezan a alargarse y la gente habla de esperanza
Te veo suspirar en tu silencio
Los sentimientos se mezclan pero no conocen la esperanza de aclararse
Son esos días que pasan lentamente y quiero envolverte con mis brazos
También quiero pedirte una mañana con las ventanas abiertas
En la que tus ojos se atrevan a ver rosas y tus oídos puedan volver a escuchar el canto de los pájaros.
Geschreven door juliusdzs om 13:54 Reageer op dit bericht

Η μοναξιά

.
Oι μέρες περνούν αργά πάνω από άδειες νύχτες,
το σκοτάδι καταβροχθίζει το φως
Ακούω σιωπηλό κλάμα πίσω από τα χέρια
που καλύπτουν το πρόσωπό σου
.
Ακριβώς όταν οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν και οι άνθρωποι μιλούν για ελπίδα
Σε βλέπω να αναστενάζεις μέσα στη σιωπή σου
Τα συναισθήματα αναμειγνύονται αλλά δεν γνωρίζουν κανένα καθαριστικό βάπτισμα
.
Είναι αυτές οι μέρες που περνούν αργά και θέλω να περιβάλλω τα χέρια σου
.
Θέλω επίσης να ζητήσω ένα πρωινό με καθαρά παράθυρα όπου τα μάτια σου θα τολμούν να δουν τριαντάφυλλα και τα αυτιά σου θα μπορούν να ακούσουν ξανά τα πουλιά να κελαηδούν
Geschreven door juliusdzs om 13:52 Reageer op dit bericht

Wo ist die Liebe geblieben?

.

An himmlische Liebe glaube ich nicht mehr
Sie ist das Streicheln der Wolken auf einer ausziehbaren Leiter.
so zweifle ich auch an der Zärtlichkeit des Diesseits
Sie ist zu sehr ein Band aus Blut und blinden Flecken.
Im Stillen sage ich, wenn ich mich betrachte
Ja, ich bin wie die Zärtlichkeit. Aber von Kriegen und Nächten gezeichnet,
nur durch Mensch sein
Aber meine Hände strecken sich immer wieder aus, weil ich das über alles stelle
Doch die Glasglocke schiebt sich von Zeit zu Zeit über mich. So durchsichtig Glas ist.
wenn die Schrauben des Deckels auf dem Sarg in Bewegung sind
und wo der Tote nichts von mir ahnt.
.
Ach, ich sehe, wer du bist. Aber ich höre das Echo meiner Stimme wehen.
.
So wie der Goldfisch
der in seinem Fischglas die Luft atmet
.
Tue ich wie ein Mensch,
unterschiedlich?

Geschreven door juliusdzs om 13:10 Reageer op dit bericht

Η σοφία αυξάνεται με την ηλικία

.
Η σοφία αυξάνεται με την ηλικία
.
που στην πραγματικότητα σημαίνει να αναγνωρίσουμε ότι στην απλότητα και την πολλαπλότητα λίγα μπορούν να εξηγηθούν και ο άνθρωπος πρέπει να ομολογήσει την κατωτερότητά του.
Βεβαίως, η ζωή μας προκαλεί να μεγαλουργήσουμε.
Ο καθένας θα μπορούσε να κάνει πολλές ζωές στην ύπαρξή του.
.
Ωστόσο, όπως γνωρίζει κανείς, ο δρόμος είναι αβέβαιος ακόμη και αν συσσωρεύει κανείς την αλήθεια πάνω στην αλήθεια,
διορατικότητα επί διορατικότητας, επιστήμη επί επιστήμης και οι μυστικιστές προσπαθούν να μας οδηγήσουν σε ένα σύνολο για να ισοπεδώσουμε βουνά και κοιλάδες με ειρήνη και υπευθυνότητα
.
Είναι μια ύπαρξη που μοιράζομαι με όλους Θα δώσω χώρο στη φαντασία μου
έτσι ώστε στο χρόνο που μου απομένει να μην βαρεθώ
Kan een krabbel zijn van uil, laplanduil en tekst
Geschreven door juliusdzs om 10:46 Reageer op dit bericht

Märchen

.
Wird die Stille um mich zurückkehren
und alles um mich herum wird geschrumpft?
.
Und jedes Mal auch mein Inneres,
haben das alle Menschen gemein?
.
Es muss eine Freiheit sein, die uns süchtig macht
die uns blendet,
Oh nein, Angst werde ich nicht kennen!
.
„Was gut ist, ist auch gut zu mir!“
rufe ich. Um mich zu beruhigen.
.
Die Romantik bleibt in der Dämmerung
gut versteckt in meiner Naivität
Aber ich erzähle weiter Geschichten
von der ewigen Liebe Märchen
.
Und werde immer wieder ermahnt. So scheint es.
Aber von wem, von was und mit welcher Autorität?
.
In die Knie zwingen kann mich nur die Natur:
Grob begrenzt ist die irdische Ewigkeit,
man kann nur eine Erinnerung an die andere reihen
.
Drum spottet ein bitteres Lächeln.
Und streichelt zuweilen mein zerbrechliches Ich.
.
Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Geschreven door juliusdzs om 10:22 Reageer op dit bericht

Cuando hay tormenta

cuando hay tormenta, la marea hace su trabajo y se sueltan faros dentro de mí
tan humanas y delicadas como el musgo
cuando el reflujo me succiona y me agarro a los grilletes ya no estoy convencido.
¿es débil mi confianza en mí mismo?
desde la orilla pantanosa veo a lo lejos el horizonte, antaño la tierra prometida,
confundido veo una sombra cada vez menos relacionada conmigo
Cuando hablo de amor el aliento vacila en el triste silencio de mi boca
y la lengua sólo conoce la frialdad
Geschreven door juliusdzs om 19:43 Reageer op dit bericht

Meer van julius dreyfsandt zu schlamm - juliusdreyfsandtzuschlammprosa

↑ Terug naar de berichten