Bewierookte ogen

wanneer pijn en verdriet
niet meer te vertalen zijn,
geef me dan stenen tranen.
ze zullen breken op
een onbewerkte tafel en
de woorden koud uitbraken.

wanneer rauwe woorden
niet meer te genezen zijn,
geef me dan een stenen hart.
het zal kreunen op
het harde hout en
mijn ziel voor eeuwig vrijlaten.

wanneer mijn gierende ziel
niet meer te verachten valt,
geef me dan een stenen gelaat.
het zal barsten op
mijn gehavend graf en
de dood zal uit
een granieten steen ontwaken.


kerima ellouise ©

wanneer de witte maan
mij haast strelend omarmt
met een vleugje stilte
in een verzonnen droom,
dan zoek ik jouw naam

wanneer de diepe geur van
de nacht mijn heimwee omhelst
met een warme dans
in kleine druppels,
dan roep ik jouw naam

wanneer de slapende sterren
mij fluisterend dragen
met magisch licht
in mijn zacht huilende ogen,
dan ben jij het antwoord
in mijn verhaal


kerima ellousie ©

Ik ben als een blaadje in de wind.
tuimelend door velden en bossen
ga ik op zoek naar de lente
maar ik blijf aan tranen gekleefd
en daal neer op de wangen van een kind.

Ik ben als een vlinder.
fladderend tussen bloemen en struiken
ga ik op zoek naar de zomer
maar ik sterf voor de dag om is
en zijg neer in de haren van een kind.

Ik ben als een roos.
geurend naar de zon en de aarde
ga ik op zoek naar een beetje warmte
maar ik breek door de striemende regen
en verwelk in de handen van een kind.

Ik ben als een vlinder
in de ogen van een kind,
als een bloemblad van een roos
sterf ik in de wenende wind.


kerima ellouise ©

vrij spel


vlinders spelen vrij
in openluchttheater
een kleurig schouwspel



                  Overspel

de wereld verstilt
de winter pleegt overspel
op een naakte herfst

                                               

Overwinteren                                

een kale tuinbank
bergt de stervende herfst op
in een winters huis

                                               
winterse harten 
                                                 

winterse koude
bedekt herfstige harten
met een ijstapijt

een ijskoude sneeuw
verwarmt bevroren harten
gloeiend in het rood

doorwinterde sneeuw
verkilt gebroken harten
eeuwig in de tijd
                                                     Appelflauwte
                                                     
                                                                                             verlegen appels
                                                                                             verflauwen van de honger
                                                                                             in het plukseizoen


Speels


een prille hofnar
streelt de eerste keizerskroon
in een speelse tuin
 


                                         Prikken
                               

                                        een doorn in het oog
                                        prikkelt de steelse bloemist
                                        verlepte rozen



kerima ellouise ©

in mijn hand een heel klein roosje
groeiend uit een tedere wens,
reikend naar de toppen van de bomen
verlang ik naar jou, als mens

ik bewonder een bos van regenbogen,
droom van een ademend woud
waar stilte zingt in elk gerucht en
dauwdruppels fluisteren in de morgenlucht

één ontwakende, verborgen dag,
in mijn hand een heel klein roosje,
een wens in een heel klein bloemendoosje


kerima ellouise ©

De innerlijke rust
die uit me vloeit
sterft in een ander
Ze vloeit naar een
ander lichaam,
een andere geest

Ik wil weten
hoe lang mijn ziel en mijn geest
zich zullen vereeuwigen

Kom en sluit je dampkring
rondom mij,
beziel mij met
jouw stromen,
maar geef mij die
stenen rust terug


kerima ellouise ©


10-04-1978

Op stille paadjes
in het groen
zie ik stil,
gekerfd in't hout,
een zoen.
Een oude boom
staat daar vergeten,
tedere woorden,
zo versleten.
Een oude bank,
Ik zet mij neer,
mijn gedachten wiegen heen en weer.
Een glimlach van weleer.


kerima ellouise ©

een oud huis vol
vergeeld papier
geschreven herinnering
grijze kamers
pijnlijk gefluister
lege kasten
stil geween
een oud huis vol
harde woorden
een gestolen jeugd
boeken worden steeds herbeleefd
Is dit nou later ?


kerima ellouise ©