kerima ellouise : woorden in wind
Getuigenis
ik zag een kind vallen uit een boom
het ademde een woord. een eerste woord.
blind. vader bevroor
het kreeg omtrek en wat vormen
hij droeg haar naar de dag. een eerste nacht.
donker. het kind bevroor
de wind liet niets blijken en schoof verder
voorbij het veld van verborgen mos.
doof. moeders gehoor
ik zag een kind sterven
en raapte het op
onder de onbuigzame boom
kerima ellouise ©
Het zwijgt er woorden
hoe schijnbaar lucht danst
in de weerspiegeling
van getraliede ramen
blauwig paarse bloemen
geuren mij toe in het nest
van het met riet getooide huis
achter me een stenen muur
waar een eenzame tafel
enkel de wolken draagt
als in gebed verzonken
het is mijn tuin niet
ik snoei ook de rozen niet
maar plooi me nederig
tussen de avond en
schrijf woorden
op het herfstpad
van leegte en
vervlogen dagen
kerima ellouise ©
Rozenschrift
jij zag hoe mijn jurk versmalde
samen met het uitzicht van
een zwart omrande boord
ik keek naar rood gekraste ogen
kleedde me met schaduwen en
verborg zo mijn magere lijf
bloemen waren er in overvloed
die dag dat ik mijn mond bedekte
met een marmeren rozenblad
jij hebt me begraven gezien
toen alles zwijgend werd en
ik het liefhebben op stenen schreef
kerima ellouise ©
Er is sneeuw voorspeld
Photographer : Frits Elders ©
er is sneeuw voorspeld
de wind aarzelt
wanneer ik woorden schrijf
in de kille schaduw van de winterik haast me door het gebladerte
schraap zinnen van stugge takkenvoor deze zich overgeven
aan het troosteloze gerucht
van gewillige, grijze wolkenvanuit de aarde
verkondigen ze het sterven
terwijl de nacht wordt meegesleept
in de herberg van mijn angstenik houd de adem in
en langzaam, met twee handen
krassen blauwe vingers
de winterstilte op mijn graf
kerima ellouise ©
Als ik was
photographer : kerima ellouise ©
jij legde de schaduw
naast het smalle pad
terwijl de wereld was verlaten
al ver voor het komen van de nacht
aan de bosrand
met een handvol bladeren
trad een voorzichtige eik
nog nabij om zo oud
de gebroken herinneringen
in het sterven te verjagen
wil je niet in de zon gaan staan
vroeg jij
want de zon draagt niet jou
maar jij draagt haar
en nooit zal ik nog zijn zoals ik was
kerima ellouise ©
Ik was geweest
waarom schreeuw ik
ik weet er is geen andere weg
want elk woord was op voorhand
al gedoemd tot sterven
waarom droom ik
wanneer ik beter over
dood kan spreken in
mijn leeg verloren lichaam
al wat bestond lees ik
met stompe letters
want ik sterf in jou
eer je bestond
ik schrijf mezelf weer
in de scherpe hoek
waarin ik beter
had gebleven
ik had het kunnen weten
kerima ellouise ©
Een stem en de stilte daarna
er staat een boom
vlakbij mijn raam
het is een treurwilg
zijn tranen kruipen
naar de winter
losgeraakt
doorheen de nacht
ik wil niet zien
waar de zomer ligt
of waar ik mijn adem
heb achtergelaten
ik vlucht wel verder
op stille voeten
ontkleed mijn dromen
van ster en maan
want de lippen
die mij hebben gekust
ze doofden na lust
en vergaten mijn naam
kerima ellouise ©
De zomer gekaapt
ik heb nog nooit iemand zo liefgehad
zong jij
en ik begreep je woorden van groot geluk
want uit mijn mond zweefde
een glimlach naar de Japanse zomer
een oud geheim
nu op alle winden vrij
ik weet dat toen de nacht viel
tussen het klavier en romantiek
jij verder droomde in je eigen zonnetuin
en ik met mijn laatste zekerheid
de ogen sloot en onder zachte regen
de letters vergrootte
in de klanken van je hele zijn
kerima ellouise ©
Blauwe lucht
ik praat met jou
geen woordentaal
spreek noch hoor ze
in het Drents
jij raapt de klanken
van ontmoeten
schommelt ze zacht
en als mens
het beeld blijft
aan mezelf gelijk
in het ademen
van het bloed
vol eenvoud
in je hele zijn
plooi je letters
zonder woordenboek
kerima ellouise ©
opgedragen aan F.E.
Stil geweend
photographer : Frits Elders ©
ik heb de stilte ontmoet
niet achter in mijn tuin
waar de buurvrouw onbarmhartig
haar woorden laat veren
slordig uit de bodem geschraapt
zo denk ik, rechtop staand
zonder bewegen
onder de late lucht
het is nu zomer en met
vlinderfladderende armen
snijd ik vogels en
paarse wolkjes uit
het licht omlaag
vol gedragen bruidsvluchten
die in stille verwachting
het behoedzaam tasten
in zachte kleuren drenken
ik ga zitten
en kijk hoe schaduwen
langzaam uit de aarde komen
hoe stil de stilte wordt
en denk
was jij maar hier
ik zou je de dromende heide schenken
kerima ellouise ©
aan wal gedragen
ik laat mijn vogels vrij
gisteren en vandaag
onbeweeglijk zwart
in diepte, zee en velden
schaduwen verliezen naakt
de oevers aan mijn zij
waar ik mijn stem laat spreken
ik kan nooit meer zijn
laat me daarom varen
naar uw spiegelken
van lichte dromen
waar gij me zuiver
laat rusten in
de cadans van
lieflijke woorden
---------------
Opgedragen aan Dhr. W.T.
kerima ellouise ©
Nog dieper dan voorheen
bron afbeelding : http://www.avalonfilms.fr/photos/VOX/Voix01.jpg
schaduwen
worden dieper langs
de oevers van het meer
ik vraag me af
hoe je in open wonden
eenzaamheid kan herkennen
ik kan niet inademen
en ademhalen
vlaag na vlaag
ik zal weer aan
mijn eigen stem moeten wennen
het water lijkt bijna zwart
zo naakt
kerima ellouise ©
Nachtrit
zeg het aan niemand
dat morgen dit blad
onbeschreven zal zijn
de dood komt immers
mijn handen binden
aan ‘t hoefgetrappel
in de nacht
waar zweepslagende
doden stormen over
natte straten en
lichamen verraden,
naamloos geketend
aan de zwarte adem
van de stad
zeg het aan niemand
dat ik morgen
onbewoond zal zijn
wanneer een schot
weerklinkt langs
alle zijden van
dit blad
kerima ellouise ©
Miniatuur
en altijd zal de nacht
alle zijden omringen
van het open raam
ik fluister enkel
een waaiende ruimte
dieper dan geluid
mijn handen zijn
immers te klein om
je toe te dekken
vergeef me
het onmogelijke
ik ben niet groot genoeg
ik had zo graag
naast je willen liggen
nachtenlang
dagenlang
en willen waken
vergeef me mijn ontwaken
kerima ellouise ©
Vogels van de zee
vertel me niet
hoe ik moet dromen
of hoe de horizon beweegt
jij staat op een rots
en rolt een schaduw uit
over zee
ik zie meeuwen
in de verte
kon ik maar dichter, drijven
waar de wolken wachten, drinken
van de diepe gloed
geen golf raakt jou
of het licht dat tegen je gezicht
de dageraad zoekt
in de verte
vertel me niet
hoe ik moet vliegen
de lucht is gevuld met
dode vogels
jij staat op een rots
en ik in mijn dromen
kerima ellouise ©
Verzonken land
Photographer: Ian BrittonSchuilhut
dicht
bij
in het veld
sta ik
de wind waait
om een boom
ontworteld
in diep bruine aarde
donker
ginds
ver
jaagt de storm
de wolken
leeg
en schijnbaar los
hou
vast
heb ik je daar ontmoet
onwaarschijnlijk
uren
ver
droomd
kerima ellouise ©
In vogelvlucht verdwaald
als ik over jou vertel
zit ik vaak op mezelf te wachten
stil starend
naar de richting van de wind
jij
die het eenzame raakt
door de woorden van morgen
ligt uitgestrekt
in verre gedachten
ongekend in handen
van gisteren en vandaag
als ik je tederheid ontvouw
in kleine druppels regen
zie ik jou
mijn glimlach vragen
jij
die mijn adem weent
in de voetstappen van morgen
in een verhaal
dat de wind als herinnering
draagt
kerima ellouise ©
Cri d'un coeurhoe lief
een nachtegaal
passie leegschudt in huiverend glas
woorden kweekt
als rijpende vruchten
tegen een bezinnende boezem
net voor de val
in licht en donker met
een buitelend hart
schaduwen temt
langs de kamerwand
de bodem vult
met geoogste sterren :
haar dromen in een
komende dans
kerima ellouise ©
Neveldans
photographer : Frits Elders ©
ik laat de lente
in mijn handen spelen
wanneer ik een gedicht
op het linnenwater teken
over vlinders die gaan slapen
onder de verlegen schaduw
van onbedwingbare woorden
die ik zachtjes als nevels
uit mijn ogen laat stromen
naar de duizend stappen
die ik dans met jou
op een lichtsluier
van je lach
eindeloos mag ik zijn
in de dauwdromen
van jouw dag
kerima ellouise ©