bron foto : http://diegocentrico.leonardo.it/blog/sabor_a_mi.html

In open wind

wanneer je gaat
verder loopt dan de middagzon
verslaapt de dag zich
omgekeerd

ik zing doorheen de afspraak
en druppel tranen
afwezig
in de dichtstbijzijnde lucht

onbeweeglijk ontstaan
verdoofde blikken
in het luisteren
naar een synoniem

op je rug draag je
de maan, liefde voorbij
een schuivend vergezicht

het voelt als leegte
en toch waait wind me tegemoet


kerima ellouise ©

 

jouw duizend stappen worden winterstil
verdwijnen maanloos in grote ogen
door het treurlied, in mijn ziel bewogen
omdat je dode wereld niet rusten wil

die avond breekt het licht aan de ramen
alsof het allerlaatste weten sterft
wanneer je aardse naam de leegte kerft
in de zwaarte van een tergend amen

zelfs de rozen in het gebleekte veld
worden haastig en vreemd, ‘als traan op traan’,
zei ik zacht, uren nooit vooruit geteld

je schoof de schaduwen tegen je aan
toen herfst het nachtzingen had vergezeld
en ik, zo traag, heuvelopwaarts moest gaan


kerima ellouise ©

Mijn schaduw en ik

Ik slaap niet, ik luister
naar mijn schaduw
zie hoe bedroefd hij
de handen in zijn zakken
steekt en af en toe
knijpt in de nacht

soms bukt hij zich
eigenlijk al sinds jaar en dag
om een dode vogel
onder de houten planken
te begraven

hij laat de wind
met de duisternis praten
ontbindt zelfs geen stormen
in de ijzige kou

hij ademt enkel
op het ritme van
mijn dromen, zweeft
soms zuiver, soms verloren

maar nooit sluit hij
zijn ogen
want hij is er
om mijn ziel te bewaken


kerima ellouise ©

Er is sneeuw voorspeld

de wind aarzelt
wanneer ik woorden schrijf
in de kille schaduw van de winter

ik haast me door het gebladerte
schraap zinnen van stugge takken

voor deze zich overgeven
aan het troosteloze gerucht
van gewillige, grijze wolken

vanuit de aarde
verkondigen ze het sterven
terwijl de nacht wordt meegesleept
in de herberg van mijn angsten

ik houd de adem in
en langzaam, met twee handen
krassen blauwe vingers
de winterstilte op mijn graf


kerima ellouise ©

 

bomen legden zich neer
naast mij
en droegen de tijd
op het ademend mos

kon jij verstaan
hoe duizelend licht
woordenwind zeilde
in de hoogland schaduw
van de herfst

naar de lage duinen
onder de blauwe stroom
waar ik mijn ogen sloot
en in jouw leven lag

waar je danste en wervelde
een nest bouwde

de toekomst
van mijn verleden was

kon je verstaan
dat jij aan mij
een lichtwind in
lijfelijke poëzie gaf


kerima ellouise ©

 

wanneer een gedicht opent
als raakte het de hemel
in een zucht en met
rood doorweven

treur dan niet om herfst
of wind die aan de winter tast

sluier schaduwen met stemmen van de zee
of laat rozen zweven, in het zonlicht spiegelen

u hebt immers uw zielenkracht gevonden
omhoog, omlaag, als trillende vleugels

stil gefluisterd in het bloemenblad
van uw ontvangend lezen


kerima ellouise ©

 

al wat ik in jou
niet meer ben
speelt onbegrepen verder
in mijn dromen

ik draal iedere dag
in het herinneringslicht
terwijl jij de koude wind verzamelt
en de gaten in het raam

zelfs het weer vlucht
voor de vragen
nog open in vreemde pijn

er blijft niets meer
over in de vertespiegel
of van de toekomst
morgen nabij


kerima ellouise ©

dat lieve woord

jarig, de dromen in het gras
en hoe ze bloeien terwijl
de wolken slapen

het is mooi weer
wanneer ik ze wil proeven
de vruchten in een plof

ik wandel traag en met jou
leg zacht je schaduw
op de ochtend neer

het is een vlinder
naast je schouder, vier zomers
in de dag van morgen

de zon zo hoog in de lucht



--------------

opgedragen aan Corrie


kerima ellouise ©

 
bron foto : http://ffden-2.phys.uaf.edu/211.fall2000.web.projects/K.%20Vaughan%20and%20M%20Lee/Illusions%20of%20The%20Moon.htm

de maan op overschot

diep, zeer diep
buig ik over treurigheid
grondloos in de troonzaal
van tijd

het is het oude liedje
dat ik hoor
schrapend langs
de onbereikbaarheid
van liefde, de dronken taal
doordrongen in eigen huid

de nacht aarzelt door
de rauwe liefkozing die
aan handen blijft kleven

mijn vingers wijzen nog naar de maan
maar de graver snakt naar dood
en danst de laatste wals met mij


kerima ellouise ©

Alsof

ze
zeggen zo vaak
van de doden niets dan goeds

dan ga ik je vast
na het sterven
liefhebben

alleen
weet ik nog niet
of het jouw of mijn dood wordt


kerima ellouise ©

wie heeft jou lief
als je het daglicht klauwt
met ongetemde slagen

als je knaagt
aan blootgelegde schedels
in het land van schaduwgras

je misleidt de dood
hoog in het zuiden
verstilt de aarde naderbij

grijpt breed de blauwe lucht
wijd uitgestrekt in ‘t zweven

volg de wind, volg je vleugels
in het dalen van de dag

vlieg, volg je kreten
vlieg waardig
vrij


kerima ellouise ©

 

bron foto : www.smarts.nl/blog/archives/archive_2004-m08.php

 

geloof ik je
in vellen vol waarheid
want nooit sprak je
de woorden van de
gestorven dichter

ik zag met jouw ogen
zonder om te kijken
naar het kind dat een
maanliedje fluisterde
langs mijn dood

de bloemen leegzoog
van de lente
tot de winter viel
uit de nachtschade
van die ene avond

toen ik stierf na
het vellen van je vonnis
en het kind herkende
naast mijn onverwoorde graf


kerima ellouise ©

bron foto : www.teunveldman.com/.../pagina/enkel_blad.htm

 


als woorden op water
lees ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef

in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de houdgreep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren

gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren
lees ik jou van mij
een glimlach op huid
van jou van iemand
in ogen ik huil


kerima ellouise ©

 

ik draag
dit gedicht
in stilte

als woning ongeschikt

door scheefgroei
leunen woorden
tegen de tafel
waaraan ik bid

geef mij stenen lippen
of breek het spiegelglas

de dood kan geen daken vlechten
met gebroken zwaluwveren


kerima ellouise ©

bron foto : http://weesblij.punt.nl/upload/wolkje.jpeg


 

een beetje hoger

meer dan wat je vroeg
wil ik zijn. vandaag
in een beweging
naar morgen

adem je Mahler of
ik bij je was. gisteren
een beetje gek

wist ik het weten
minder. wil ik van
je weten

het antwoord in
een wolkje. dichter
naar je toe

zag je me wenen
in een druppel. meer
dan wat je vroeg

gisteren. wil ik zijn
vandaag

een beetje lief
eigen wijs
van jou


kerima ellouise ©

toen ik zei, ik heb je lief

steeds dieper
beweegt de tijd
het gedicht in mij

verder reikend
dan het hobbelige spoor
op mijn hand

ik bekleed
witte vlakken
met eindeloos geduld

terwijl het licht
de trouwe minnaar
in naamloze ogen vangt

mijn stem raakt de nacht
sneeuwt sterren uit hun lange baan

toch
laat ik hem vreemd
in mijn adem bewegen

en wanneer de lucht
donker vertrekt naar een gebed
zonder einde

vertel ik god over dit gedicht


kerima ellouise ©

vingers op glas

ik heb een raam zonder sterren
of zonder enige waarde
van jou tot mij

en woorden, woorden
om te vertellen
dat wat ik ben
niet meer is

tussen steen en wolken
vond je mijn naam om m’n ziel
te overtuigen

de vorm van
een open zicht

en diep zo diep
breken vingers
de zomer alvorens
die in mij kon dringen

en leeg zo leeg
wieg ik mijn niet-zijn
opnieuw


kerima ellouise ©

vol is de maan

de maan is weer
weggegaan nu
jij de stilte leeg
naast het janken
van de hond legt

ik draag het gehuil
uit armoede
omdat mijn handen
en ogen moe zijn
en ik geen andere
slaap kan vinden voor
deze besmette dood

doortrokken in de grond
zinkt het braaksel
naar zilte nachten

zelfs de hond ligt
aan mijn voeten
overdag


kerima ellouise ©