Gastgedicht van Denkertje2 : een ster genaamd

Memo

 

 

 

 

 

 

al herhaalt

de stilte steeds méér 

van alle doden blijf ik het langst bij jou

 

en bij mijn eigen dood

kopieer ik wel jouw zwijgen; mijn lichaam

scheefbuikig, bloedt toch immers leeg

 

het schreeuwt : stil toch

je weet dat de aarde kraakt

in kelen van dronkaards

 

en dat zelfs de glazen broeikas

buiten blijft staan

 

ik sterf gewoon maar

nergens heen



kerima ellouise ©

open graf

 

 

 

 

ze zijn machtig

zij die de lucht versnellen

omdat ze de dood beheersen

 

en meester zijn

over het leven wanneer ze woorden

aan tongen hangen, vorstelijk getooid

 

ze zijn ongenaakbaar

zij die in onbegrensde stappen

langs reusachtige huizen gaan

 

alsof mijn sterven geen enkele mond zal vullen

ook niet op het tafelblad dat, tot zwijgen gedwongen, beeft

en wordt schoongeveegd met schaduwen

op klaarlichte dag

 

ze zijn feilloos

zoals voorheen, zij, die zichzelf bezingen om vleugelloze armen

waarin mijn tijd wordt geworpen, zwart zoals verloren zeeën

 

ze zijn de doders van mijn ziel, zo achter elkaar

en opnieuw



kerima ellouise ©

Stille zee

Kunst wat geef je
beelden voor ogen te kleuren
elke lijn te mogen interpreteren als men wenst
doch waar is de ware verf
die onderlaag

hoe zichtbaar laat jij monden spreken
wanneer vanbinnen uit de spreeuwen
schreeuwen en zeestranden vol
schetsen

alsof water vloeit van het doek
en als eerste het zand laat slikken
achter dijken van de metselaar



Claire Q ©



dank je wel Claire !

al was het maar eenmalig

 

 

 

 

 

 

ik ween

om het onbereikbare

zoals vogels in herfst,

gevleugeld, de steekwonden

in schaduw van eenzaamheid

 

ik zie

een schaal van volle manen

hoe ze de tijd verzwijgen

het zachte kussen, de ontrouw

wit of zwart , dat door de nacht

liefde weegt, de schepping

overeind houdt

 

en waar het bloed vloeit,

keert en draait in donkere
stromen van woorden

daar sterven de sterren

op mijn mond, twaalf maal

 

voorbij zijn dagen van

gefluister, luister in het

breken van nagels

waardoor alles verandert

en jij toch hetzelfde blijft

 

ik ween om jou

kerima ellouise ©

de weg is kort tot aan de nacht






de nacht valt
uit het landschap
van donkere stemmen

dof waaiend en vergrijsd
wanneer ongevederde vuurvogels
zich op mijn keel storten

en het laatste uur in mijn lichaam
wekken, meedogenloos over
huid verloren

ik zal eeuwig leven, van
alles afgesloten, de dragers
en de dag

er is niemand meer
die de regen en mijn spreken
in de wind zal horen



kerima ellouise ©

tot  méér dan stilte valt

 

 

 

 

 

terwijl  alles waait

en een stem de woorden

laat verdwijnen

 

nooit aanbeden zoals

uit eigen bloed met blauw bewijs

op twee gezichten

 

sijpelt moedermelk zonder blindheid

of juist met

 

op tongen  vol van glorie en op iedere

dag om minder te

praten

 

en eens te meer en opnieuw

verhuis ik naar de stilte

ingewijd

net boven de dood



kerima ellouise ©

kalenderschaduw

 

 

 

 

wel vaker

kom ik jou tegen

in terugkerende nachten

 

en in volgevreten vaders

de doders van hun dochters

 

niemand hoeft me te vertellen

hoe zwaar

 

mijn mond was

vol zwarte letters

die het gehuil  naar stilte

droegen

 

en naar mijn gezicht

dat uit jouw ogen viel, samen

 

met het tellen van de stappen

die je woordelijk vertrappelde

omdat de schaduw van je kind

te klein was

 

en jij je schaamde voor

haar te korte benen

en de armen, zo mager



kerima ellouise ©

sluit je ogen

 

 

 

 

 

 

vertel me

hoe ik adem

de wolken, de oorsprong

het vrouw zijn, de zee

 

zodat ik kan zien

hoe liefde beweegt

 

ik leef en sterf

ben hier en daar

korter, verder dan

de kreet van een meeuw

 

zeg jij, de duinen

ik leg je neer

dichter de vrijheid

met jou om mij heen

 

de wind, het waait

vleugels vol jou

je geeft me het trillen

en maakt mij compleet



kerima ellouise ©




.

 

 

In duizend vluchten

 

 

 

meeuwen stijgen op

in duizend vluchten

van tongen

 

wind roffelt

rusteloos op natte veren

 

het water slaat handen

tegen de vele zonden

van de dag

 

en wanneer het avondrood

zwart wordt in het uur

van dalende engelen

fluister ik

 

kom, kom naar hier

hijg de golven

heen en weer

 

herhaal de woorden

in het licht

 

maak mij tot bruid

in al wat leeft

 

kom, kom tot mij

morgen zal ik zwijgen

als de zee mij vindt

 

onsterflijk in haar vloed



kerima ellouise ©

wind, wacht op mij

 

 

 

 

 

uit duizend ramen

huil ik jou

 

met ogen voorbij

de dood, gezwachteld

in het afscheid

 

heb ik je lief

zei je

jouw naam tussen

mij en morgen

 

zo droomde ik

de wintersterren

op reis naar

lichtbevroren

regen

 

wind volgde

de vlindergevouwen woorden

 

en ik huil

verzamel jou

in alle wolken van dit leven

kerima ellouise ©

terracotta

 

 

 

 

 

ik ben niet wit

noch zwart

 

ik ben aarde

en bruin

tinten van noten

gekraakt op mijn buik

 

ik ben bomen,

het hout, het zand

aan mijn voeten

verwaaid tot wind

en stormende vogels

 

diep en donker

de afgesneden huid

verder dan dagen

ontraadseld

 

ik ben ik

traag gevonden

de vrouw in het schors

van beschilderde zonden

 

waarom zou ik mezelf

dan niet achteloos verlaten



kerima ellouise ©

zijdezware rozen

 

 

 

 

 

 

woorden tot steen

langs kapotte ramen

en ik tel de dagen nog te gaan

 

je hoeft niet te zien

dat ik ween of dat je

de lucht met lood vermengt

 

mijn ogen

zwaar van grassen en algen

waren ooit de bron van vruchtbaarheid

 

en nu, door wanhoop weggedreven

neergehaald tot aan de zee, zo oud

zo stiller dan vergrijsde lagen

 

tot aan de horizon, over het strand verloren

vogels in wolken en noordenwind

 

ik kies een gewaad met lijkwitte rozen

in die ene droom, nog te gaan


kerima ellouise ©

een meisje, een jongen

 

 

 

 

ik bleef, jij zat naast mij,

met donkere ogen

als was ik

de bastaard

van stilte

 

mijn bidden

werd nooit gedragen

al was er niets anders

dan het avondbrood

 

ik was een vreemde

al voor het afscheid

aangeboden door

de geur van ontbinding

 

eigenlijk

was jij mijn huid

maar altijd lichter

in het kind aan vaders hand



kerima ellouise ©

door het hoge gras

 

 

 

 

 

 

vanmorgen, heel vroeg,

viel de lente duizelingwekkend

in mijn tuin

 

de zon was  al warm en

plantte lichtzaadjes in  het gras

die speels tot aan mijn navel

kropen

 

ook op de bomen, het raam,

het verste geluid en op jouw schouders,

je hals, je buik

 

ik glimlachte toen je vroeg

of ik zo wilde blijven

liggen

 

gewichtsloos

uit jouw adem 

 

de wind bewoog mijn antwoord

als een vlinder uit

een volle nacht

 

ik heb je lief, lief, lief,

zo lief

 

mijn lentelief




kerima ellouise ©