Was-dag

langzaam schept de herfst
doorzichtige velden met
bruinrode schaduwen

lijken op slagvelden van
verslagen ridders, verminkt
onder verloren licht

waar stormachtige bladeren
knielen naast naakte
winterbomen, huiverend
zonder zomergewaden

bidt de priester tussen
stervenskoude en beroofde
lichamen, ontdaan van al
het bladergoud

graaien kreunende
takken naar de laatste
zonnebeelden,langs
wolkende winden

en gekromde vingers,
verstijfd door dreigende
doodsbloemen na de
eerste sneeuwval

zalft de monnik flarden
herfst en winterse nevels
met wierooklucht

parce que la neige a purifé le sang


en de rode aarde bedekt
met guldenroede en een rozenkrans


… après le déluge


kerima ellouise ©

boven op een duin
wil ik mezelf achterlaten
in levende letters op steen

mijn ogen gesloten
onder de wijde nacht,
gedachten waaierend naar zee

nederig op het zand
toon ik de wereld mijn ziel,
in vogelvlucht, jij en ik één

heel in de verte hoort
men het deinend gefluister
‘strooi mijn assen in de wind,
nooit ben ik nog meer’


kerima ellouise ©

haar donkere ogen
onverstaanbaar
wanneer ze
nauwelijks zichtbaar,
niets meer wetend,
zich neerlegt
naast het water

haar koude schouders
rillen wanneer haar adem
de nacht instroomt,
niets meer voelend
van het vuur dat
binnenin haar smeult

op een afstand lijkt ze
op een klamme vlek,
niet beseffend dat
het sterven aan
haar enkels hurkt

nooit meer zal
het zwarte water
nog stilstaan
als toen die nacht
de dood
aan haar voeten lag


kerima ellouise ©

raak niet aan mijn tranen,
loop zachtjes om me heen,
nog even naar de sterren kijken
en het boogje van de maan

het ontwaken van de pijn,
vluchtig langs mijn wang,
draagt de stilte in jouw ogen
als wij de woorden overslaan

vraag maar aan de nacht,
slapend op mijn huid


' mag ik even bij jou schuilen
voor het leven mij verlaat '


het doven van gedachten
om wat de hemel zei
druppelt in jouw handen
als jij de laatste sterren raapt
voor mij


kerima ellouise ©

de lucht verft verbeelding,
verdraait de wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar 
alle twijfels ooit begonnen

het blauw glijdt volmaakt
doorheen de wering van het sterven,
doet elke seconde vertragen waar
de tranen ooit ontsprongen

ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld nooit verzonnen

schuimend draaien rimpels
zichtbaar in mijn maag,
doen het spreken van de zee
in dit perfecte beeld verstommen


kerima ellouise ©

ik laat mijn ziel op een glimlach drijven,
zacht bewogen door de avondwind.
niemand begrijpt dit dromerig verdwalen,
breekbare herinneringen verdwijnen erin

ik laat de nacht mijn adem zingen,
licht geboren door de schemering,
zoals iemand draalt bij ’t laatste licht
en alle jonge stemmen samenbindt

ik laat de sterren mijn ogen schilderen,
teer verborgen door verwondering.
wie zal mijn streling aarzelend kleuren,
verder blazen dan de schaduw binnenin


kerima ellouise ©

aan de rand van de nacht
bots ik tegen nooit sluitende ogen,
het schreien van een kind
maakt zich los uit mijn lijf

in de diepste schemer liggen
kreten verborgen,
verdrukt door het zwijgen
van een grondloze tijd

scherp spuwt de wind
naar vreemde geuren,
ruw beukt de dood
rond een donkere zerk

stemmen klinken dof onder
dorre bladeren, vluchtende
voetjes ontwijken het
versteende gekerf

het kind zinkt krijsend
in mijn armen neer,
ik kijk naar haar ziel door
haar nooit sluitende ogen

in de ochtendnevels zoen
ik haar schuldeloze mond,
roerloos komt ze weer
in mijn lichaam wonen


kerima ellouise ©

aan het einde van het pad langs
een zijden schaduw van bronzen
bomen laat ik samen met jou
de herfst ontwaken

ik streel over ’t groenige water
en meng grijze tinten
doorheen het roestige bruin
van verdorde bladeren

in zachte bogen laat ik
je sierlijk dansen wanneer
een koele bries het kleurende
lover laat vervagen

door elke windvlaag stromen
mijn tranen naar de oeverkant,
nooit heb ik ze over het land
naar jouw graf kunnen dragen

zoekgeraakt door een stil leven
herschilder ik de jaren,
jouw naam rust al zo lang
in bestaande schaduwlagen

mijn ogen scheppen tranen
die ik moeizaam droog
na deze laatste maar
eerlijke herfstdialoog


kerima ellouise ©

bomen verdwijnen
in decemberglorie
waar liefde niet groot
of groter gedijt
in moeders schoot

de hemel onthecht zich
uit een knellende voet
wanneer wortels hol reiken
naar uitziende ogen

takken treuren,
zorgvuldig gekozen;
de wind waait immers
uit een verkeerde hoek

steeds minder
in het veld van vreugde
deelt het leven
de oude openbaring

wat daarna valt
is slechts
een ster

of wat er van een wens nog rest


kerima ellouise ©

 

je geeft me een gedicht
en schenkt me de stilte
langs ogen, stil bewaard

de weemoed van een droom,
veilig opgeborgen, in het
herkennen van jouw verhaal

samen kwetsbaar, zo verloren
als woorden worden stilgelegd
in tranen zonder samenspraak

je geeft me een herinnering
en schenkt me lege handen,
een omhelzing, stil aangeraakt


kerima ellouise ©

de weg daalt tussen huizen
ik zoek langs afwerende muren
naar alles wat ik ben

gesloten vreemden achter deuren

mijn schaduwen jagen me achterna
wanneer twijfels de steegjes slopen
van een zo grauwe avondrand

verscholen mensen achter ramen

in mijn hoofd zoekt de stilte een weg
en bloed kronkelt over dorpels
van de ondergang

deuren wankelen, ramen verdwijnen,
gebroken glas

ik stap achteruit,
seconden kreunen in de goot
wanneer de nacht de dood belooft

ik struikel over stenen mensen


kerima ellouise ©

‘k was voor jou
niet meer dan
een manier
van ontvluchten
en ik,
een kind,
ik wist niet beter,
wist niet dat jij
in het diepste donker
je vleugels zocht.

‘k gaf mijn glimlach
aan de stilte,
een stilte
waarin leugens
zich nestelden
en jij,
zwaar gewond,
jij wist niet beter,
wist niet dat ik
geen andere ogen had
om de waarheid
te doorbreken.

‘k was voor jou
niet meer dan
je kind,
je eigen kind,
dat sprak over
de dood,
omdat jij,
in je vlucht,
mijn vleugels brak…

vleugels te jong gestorven


kerima ellouise ©



(bron foto :
http://www.
peterjacquemyn.be/
nl/gallery/images_
sculpture/
vleugels.gif

steeds als de stilte
mij met woorden vult,
rijgen mijn handen de
tranen aaneen

zwarte kralen vallen
op de grond,
over mijn gezicht glijden
ze één voor één

in de pijn verloren
raap ik de woorden terug op,
tussen tranen gevallen,
zijn ze verhard tot steen

met geschramde vingers
breekt het touw,
mijn koude hand legt
de stilte om de kralen heen

kerima ellouise ©

Ik draai me om,
geef een vlugge kus
op je wang
- dag jij -

Je glimlach blijft
maar brengt
een stilte in je ogen.
Ik ontvlucht je gewilde handen,
vermijd zo het naderend afscheid.

Even dat moment van onzeker zijn,
van pijnlijke, zoete geuren,
van neerduiken
in een vreemd, warm gevoel.

Ik draai me nog
een keer om,
Zacht streelt
je stem mijn naam
- dag jij -

Ik doe de deur dicht,
de stilte barst het huis uit.
De wind verweeft zich
met mijn tranen.

- Niet huilen –
zeg JIJ
- Ik draag je mee in mij -


kerima ellouise ©

wanneer ik zal gaan,
wil ik geen tranen op je gezicht
denk aan de lichte dagen
die ik heb liefgehad,
hou van mijn dromen
ook al was ik nog zo zwak

wanneer ik heen zal gaan,
wil ik geen duisternis in je ogen
denk aan de fluisterende nachten
die ik heb gedicht,
open mijn stille woorden
ook al verlang ik naar het witte licht

wanneer ik morgen heen zal gaan,
wil ik geen kransen in je armen.
denk aan een rode roos
die ik heb ontmoet,
neem afscheid van gisteren,
ook al ga ik nu voorgoed


kerima ellouise ©

afgedwaald
in deze wereld
denk ik aan
een ander land,
luisterend naar
mijn ademhaling
strompel ik net
tot aan de rand.

woorden rekken zich
door mijn ribben heen,
zinnen buigen zich
over mijn romp,

bewegend
naar de overkant,
liggen gedichten
reeds te wachten,
onbeweeglijk in
mijn mond.

mijn hoofd wacht enkel
nog op mijn linkerhand,
beheerst schrijf
ik verder…

zichtbaar
voor mij alleen,
adem ik
vel over been.


kerima ellouise ©

ik mis je,
ga door het licht,
er valt een ster uit mijn droom

ik ben stil,
sluit mijn ogen,
er valt een blaadje van de boom

ik voel je,
zwijg de woorden,
er valt een streling uit mijn mond

ik ben blij,
keer naar de zon,
er valt een traan op de grond

ik mis je
in de stilte van de sterren
in het zacht gekleurde licht

ik mis je … in mezelf


kerima ellouise ©

ik sla mijn dag in verlangen open
een lieve, kleine vogel vliegt net voorbij
de ochtend opent haar zachte dromen
het zwerven verstilt ergens diep in mij

ik bevrijd mijn vleugels in gedachten
woorden zingen lichtjes in mijn keel
dauwdruppels kleuren de koude nachten
de wind schildert warm met een penseel

ik vind mijn glimlach in de morgen
een lieve, kleine vogel vliegt net voorbij
de zon ruikt heerlijk zonder zorgen
op zijn vleugels draagt hij de vrijheid voor mij


kerima ellouise ©