wat ik zag, zonder

 

Souvenir

 

 

 

 

 

 

De zee wordt

mijn lichaam

 

wanneer ik duinen

in handpalmen verander;

 

bloeddoorlopen

door avondzand

en vastgelijmde schaamte.

 

Wind

weerspiegelt mijn wankelen;

vel over been

 

verwaaiend

tussen dikke lagen schaduw

en meeuwen die vluchten.

 

Morgen blijft

zonder tegenspraak

 

wanneer mijn mond zich

gehoorzaam sluit

 

ongewijzigd door het zout

 

alsof het nergens bijbehoren

me achterlaat

 

onder invloed van wandelaars

en het huilen.




kerima ellouise ©

lief mens

 

 

 

 

 

mag ik

mijn dank vereeuwigen met begin en einde

zoals eenheid in het sterrenlicht

 

de woorden opvangen

in het thuisgevoel  als een immer

durende dageraad

 

mag ik

dicht, in ieders lach,

bloemen schenken

 

ook al wordt dit schrijven oud

 

 

 

ik dank ieder en allemaal

voor de steeds weer lieve aanwezigheid

in woorden en zijn in het voorbije jaar


kerima ellouise ©

sneeuwbank

 

 

 

 

het was niet  

de taal van de winter

ijzig in het wonen

 

het was ook niet

het wachten van het blinde kind

dat minder weende in de stilte

 

het was de geur van afscheid

toen je me neerschreef

in de dag van

morgen




kerima ellouise ©

bron foto : Picture from Deviantart ©








de nacht braakt schaduw

 

 

 

 

 

 

 

 

mijn ziel

liet zich niet vinden

op zolder

 

en later, toen ik voor

het eerst besefte dat het huis

vele kamers had

 

herhaalden mijn ogen

de ononderbrokenheid

van het kwaad

 

uiteen gebogen door

stilzwijgende schaduwen

die mijn onbekend gezicht

 

naar de wind droegen

voorbij maanlicht en

kindervertrouwen

 

ik zweeg toen alles

nog schuldig was



kerima ellouise ©

in gouden vlechtwerk
spreidt het licht zich in je hart
het kerstlied weerklinkt





kerima ellouise ©

bron foto :
http://eu.art.com/asp/search/productsearch-asp/_/results.htm?search_string=sheri+moon









de dans der manen

 

 

 

 

 

 

 

ademloos

maar immer nabij

draagt de maan het zwarte linnen

van de nacht

 

ik word geboren

in de eerste schreeuw

en baar de dood, onvoorbereid

 

het tij

blijft leven door het onbekende

en vertelt het zichtbare

weg uit mij

 

blind gemaakt ben ik niet anders

dan wat ik ongeweten

heb geweten

kerima ellouise ©

ze lijdt
door koude omgeven
het herfst diep in haar

zelfs ijs kan niet bekoren
zonder sporen ligt het klaar

met warme mok tussen de handen
wacht ze voor gesloten deur

toch keert het licht
evenals de warmte
neemt haar op in warme stroom

nu de kou verdreven is
wordt ze wakker uit dees nare droom


Arie ©


dank je wel Arie voor dit mooie gebaar!

 

flanel

dagenlang
spreekt stilte
in het keelgat van de dood

zonder rust
voor wie het hoort
het raam naar binnen

vogels hangen te drogen, samen
met de handen van onbezeten minnaars

winterlang dichtgenaaid
rondom weke monden

ik zit hier nog
en niets ontwaakt
of misschien ben ik vergeten
waar



kerima.ellouise ©

 

 

 

 

 

hij fluistert vleugels

 

 

 

 

 

tot

liefhebben bereid

draait hij duiven

 

naar het drijvend licht

en naar het nevelgeroep uit

warme handen

 

waarmee

hij decemberwind

verovert

 

zoals de boogschutter

die zich naar de zon richt in het ochtendland

van geboorte

 

waar zeldzame vogels

naar de lucht grijpen

 

en het begin

van de winter bedekken

met donzige veertjes

 

vrij vliegend naar

zijn melkwitte

hart


kerima ellouise ©




Opgedragen aan Ad

het geluid van heimwee

 

 

 

 

 

 

nooit meer, m ’n lief

zal je nog gedichten in mijn ogen

lezen

 

woorden

en een nieuwe dag

een avond die nog eenmaal naar je toe

zou keren

 

op hol geslagen is de stilte

het ongeboren kind, midden op

de weg

 

gekromd, het schrijven

naar het licht

 

de aura die als een vlinder

door de kamer

speelde

 

wij hebben geschreven, m ’n lief

van ziel tot ziel

kerima ellouise ©

 

krankzinnig

 

 

 

 

 

ik zal nooit méér zijn

dan de kou uit bomen

van winter

 

wanneer het vonnis

zich laat herhalen

 

onbesproken

in ieder wankelend

antwoord

 

omdat men weet

dat ik mijn waanzin

bevestig

 

in het braken van schimmen

net onder mijn huid

 

waar ik hen voed

met broze gedaantes

 

en zwartgeleende tijd

 

eenmaal in mijn droom

weten zij  dat ik nooit

zal worden

 

tot lente



kerima ellouise ©

zonder haast

 

 

 

 

 

je kus

is een zon

 

een zonnebloem

in het licht ontluikend

middaguur

 

een beetje afscheid

van je blik, verrassend weer

ik zing

 

het gedicht dat je streelde

mijn borsten iets

mooier

 

lieflijk langzaam

van vinger tot duim



kerima ellouise ©

Een echo terug




Tussen het gras en droog woestijn
gaven Wijzen haar de  naam tumble weed
achterstevoren kijkend rolde zij vluchtig
over gebroken steen

en nestelde zich gauw in zonlicht
wanneer deze haar aanraken wou

niet denkend aan de soorten en verschillen
welk werelddeel of achtergrond zij droegen
wild golvend door de straten van de wind
en verblind in één mans dracht

door de nerven van haar hart
als woeste oceanen elke groef vulden
steeds hoger gedragen over wolken tillend
en de diepere betekenis tot stil zwijgend legden

ergens zal haar verweven bol rusten en ademen
zoals 'n bloeiende bloem die het leven roept
zonder enig kabaal of illusie dichterbij



Claire Q ©


heel erg bedankt voor jouw mooie Echo !

 

diep geraakt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               Glimlachen

 

 

 

               jij gaf mij jouw glimlachen

               het zat verpakt

               in een kostbaar geschenk

               van woordenschatten...

               het deed bij mij

               wonderen

               het maakt me diep

               gelukkig en blij

               in mijn hart

 

                              

                                  

               jouw glimlachen

               werken

               als kussen voor mijn ziel

               blijft in mij hangen

               in bewondering

               van vrede en genezing

               stort balsem in mijn hart

               in een blijvend

               licht

 

 

 

               geef de glimlach

               op mijn gezicht

               als woordenschat terug

               door aan jou

               en anderen

               in een pracht van warmte

               en kostbaarheid

               in zachte dankbare

               vreugdestralen op mijn gezicht



              Quicksilver ©



             dank je wel voor dit lieve, mooie gedicht !

 

 

 

 

 

betovering

 

 

 

 

 

ik laat mijn woorden achterwege

geef ze aan onzichtbaarheid

en lees

 

boomgaarden

vol vruchten, voorzichtig geknipt

uit bruin papier

 

en uit jouw poëzie, diep in het glanzen

van sneeuwwitte schors

 

in het weten dat, nog anders

dan de dag of de nacht,

 

jouw zoekgeraakte bloei

zoveel meer mengt

met bloesems

 

dan rondgezonden

stilte

 

ik zwaai, losgeschud

aan de rand van de weg,

 

en zie zomerwimpels baden

in jouw blauwe tuin

kerima ellouise ©




opgedragen aan Claire Q.

de laagste maanstand

 

 

 

 

 

de nacht was mijn

vijand

 

wanneer hij ’s nachts

bewoog door het verboden

gesloten raam

 

onder de maan

kon ik niet komen

toch niet voor eeuwig

 

en als ze nauwelijks zichtbaar verscheen

zorgde hij wel voor de schaduwen

die, nooit verontschuldigend,

binnendrongen

 

alsof zonden nooit

gestalten kregen, zelfs niet

in zijn hoofd




kerima ellouise ©