quotes

voor wie ik liefheb

 

 

 

sterren doven uit

ik sta in het duister en zie de wereld

voor me

 

er is geen armlengte

of het altijd gedroomde, geen groet of zoen

roert de wind

 

er is volkomen stilte

 

niets bestaat

mompel ik hardop, ook niet de huizen

die uit het zwarte vallen, dakloos en ondoorkruist

 

zelfs geen ramen met groot gemis

 

ik schrik

van mijn eigen stemgeluid, vreemd, alsof het uit de diepte

van een doodse ruimte komt

 

misschien aanschouw ik de waanzin

misschien is mijn ziel de voltooiing van waanzin

 

ik spuug mezelf uit, genadeloos

naakt

 

de oneindigheid schudt met

dertien grenzen





kerima ellouise ©

behalve de chaos

er zijn kamers
dicht bij jou, zoals eilanden
in woorden

gezichten en kalenders
en de ontdekking van schemer, wachters
in een wieg

rondgezonden
omdat het sterven geen witte kant
bedekt

en eeuwige bloemen
niet aan passiebomen groeien

niet op maandag en langs voetstappen
van de aarde

maar in poëtische regenvlagen;
het vruchtwater van aanhoudende pijn

wetend dat straten
zichzelf blijven
ongevoelig voor metaforen

en dat melkwegen enkel druppelen
uit een oogopslag van de nacht

maagdelijk geamputeerd

terwijl je lichaam
zich radeloos vouwt, zo vreemd in de streken
rond het hart



kerima ellouise ©

schuilen

 

 

 

het duurt vast niet

lang meer

de terugkeer naar  mezelf

vaak zo stil

als vogels die naar de nacht vliegen

en daar gaan luisteren

naar de vreemde adem van de dag

 

soms vergeet ik

dat ik er niet ben

en schrijf  muren vol

met schuimende woorden

lees gedichten

op lippen die bewegen

en raak zacht jouw haren

wanneer een strofe onsterfelijk valt

 

het duurt vast niet

lang meer, het afscheid van de ander

van wie ik was, voor jou

vaak zo stil
als vogels die naar zee vliegen

en daar gaan sterven

diep

daarbinnen

in hun eigen lied

 

 

                            “Ne me quitte pas. Il faut oublier. Tout peut
s'oublier”

                                         (Jacques Brel)





kerima ellouise ©

 

ongedateerd

 

 

 

een lange rij mensen.

telkens ik mijn ogen open,

sta ik weer helemaal

achteraan.

 

de grond is ongevoelig,
mijn tas zwaar, op iedere plek.

het komt in golven, ook het vastklampen.

 

misschien vergis ik mij van plaats

en sta ik naast een koorddanser. de vraag verdwijnt;

het touw verandert.

 

de tas staat voor mijn voeten.

 

dode hoeken krijten uit het zijvak,

daartussen vele hoofden, voor wie ik was,

nog zoveel wilde zijn.

 

ik draai me om.

 

een liefdeswoord valt op zijn rug

en breekt.




kerima ellouise ©



undated




a long line of people.
every time I open my eyes, I find myself
at the end. again

the ground is insensitive,
my bag heavy, at any place.
It comes in waves, also the desperate clinging

perhaps I got the place wrong,
perhaps I'm standing next to a tightrope dancer. the question will disappear; the rope changes.

the bag stands in front of my feet.

dead corners chalk out from the sidepocket, in between many heads, for whom I was, so much wanted to be.

I turn myself.

a love word falls on his back
and breaks.

Ter verdediging

Kale muren
en het leven vergelijkt zich.

Gezichten zijn verdwenen.
Een houten vloer draagt de echo’s
van wat ik heb geschreven;

het laatste geloof
en een paar druppels van verwerping,
een overbodig bericht naar mezelf.

Het weggaan
gebeurt voortdurend,
ook wanneer ik rustiger ben.

Wat er rest is dan een afdruk;
een vereenzaamd en veroordeeld woord,

vochtig, zoals dit gedicht
dat ik naar de leegte schreeuw, nog machtelozer
dan de cirkel, de dagen rond.

Ik jaag de dode bladeren in de kamer.
Hierbinnen woont de nacht.

Zonder maan.



kerima ellouise ©

figurante



ik dramatiseer
en sterf in 'd engelenbak
the show must go on

een godganse nacht

zeg niet
dat ik me mijn dromen verbeeld
ze zijn er, levensecht

zeg niet dat ze uitzichtloos zijn
als antwoord op een eigen teken

maar beschrijf
het onophoudelijke, het ongerepte stromen van de maan
zelfs als ik hier zou sterven

in zwarte kleren van de nacht
of in de scherpte van mijn waan

ik zie de vele harten
het vuur er dwars doorheen, de opgebonden druiventrossen
de pijlen bij menigeen

we vrijen tussen lakens
scheuren, schreeuwen, om en om

vloeien vurig naar elkander

en likken
zoetgezwollen

papavers aan het plafond



kerima ellouise ©

ja

alsof we druppels zijn
jij en ik

uit de ochtend geboren
in wit en blauw
zei ik

we kunnen
door de velden waaien
en weer huiswaarts keren

ons uitstrekken tot zee
en strand

‘of tot twee vogels
in volkomen stilte’
zei jij

‘ik zal de zon
op jouw lichaam zien en alle
dagen je ziel’

en ik glimlachte
om wat jij zag
daarna


kerima ellouise ©

dans en genees me

er is hier en er is nu
maar ik vraag me af hoe ik later
de stilte kan herinneren
zou ze spoorloos
verdwijnen
of zou er plaats zijn
om ze als meeuw te verwekken
om ze uit het niets te schrijven
bovenop de seizoenen
en de vergane hartslag
van de tijd

er is hier en er is nu
maar maak me wakker als de stilte
me ten dans vraagt

daarginds aan de waterkant

ik zal in zee lopen
steeds verder en verder tot ik haar spreken
kan dragen op mijn borst
moedig
over rotsen en diepte heen

misschien eindigt daar het zijn
het sterven
de pijn

en word ik een vogel, begeerlijk
voor de zon


kerima ellouise ©

het gezicht van een hart

misschien kan ik in jou
pijnloos sterven

als regen min of meer regen is
en de dood met zijn wijsvinger
mijn ogen geneest, zacht
en onverklaard

het zou op stilte lijken; geleend
uit schaduwen van glas

of op witte vlokken
in een hand

wanneer niemand merkt
dat het sneeuwt, vroeg
tegen het raam

misschien is mijn zwijgen
niet genoeg

en word ik door het liefhebben
bewogen

stilletjes en eenvoudig
in elk toekomstig woord



kerima ellouise ©

NEE

ik wil met ondoorzichtige manoeuvres
uit mijn gedachten klauteren

ze onbeademd achterlaten
in een tijdscollage waarvan ik gezichten amputeer
zonder slaap of kus

hele hoofden die ik laat rondkijken in bevlekte uren
muren, nooit gekocht
zoals het geluid
van regenvlagen tegen de binnenkant
van mijn keel

aarzel niet
en huiver

om de omtrek van hun zonden

zij lopen er voorbij, onbewogen
en opnieuw

knikken anderen toe
in het weten, geweten als gastheer

bewaren elkander
in de doofpot

van de zwijgzame onwaarschijnlijkheid





kerima ellouise©