de nacht ervoor

tot het eind

 

 

 

 

 

zeg niets. mijn slaap blijft anoniem

naast de anderen, veel meer nabij

dan mijn geluidloos wachten

 

ik neem wel een minuut stilte in acht

om al de gevallen woorden die

niet eens uitgesproken zijn

 

mijn haar wordt grijs, ik ga naar huis

ontwaken kan ik morgen nog, al zal

het slapen onbereikbaar zijn


kerima ellouise ©

in beweging van het leven

 

 

 

 

 

 

het ademt
wanneer winter

de bomen aftast

zoals jij de dagen

op glazen kalenders

 

langzaam geboren

en verder dragend, ver

weg

 

van kaartranden

met eenzelfde oceaan

die binnen in golven
en verklaarde waterwoningen

de lucht recht hangen

het ademt, jij ademt

 

in blauwe kruinen

en zelfs op een uitgewiste dag

als deze



kerima ellouise ©


                                    * Opgedragen aan Vicky *

in Bewegung des Lebens

 

 

 

 es atmet
wenn der Winter
die Bäume abtastet

gleich wie du die Tage
auf dem gläsernen Kalender

langsam geboren
und weiter tragend, weit
entfernt

von Kartenrändern
mit einem gleichen Weltmeer

welche in den Wellen
und erklärten Wasserwohnungen
die Luft aufrecht hängen

es atmet, du atmest

auf den blauen Wipfeln
und selbst an einem ausgelöschten Tage
wie diesem

kerima ellouise ©
vertaling door : Julius Dreyfsandt zu Schlamm

wachten

 

 

 

 

 

 

je geeft

en ik luister

-verder-

 

naar zichzelf

woorden

 

of  de mogelijkheid van

binnenin beloften

 

haastig

druipend op

mijn maanwoning

 

en zoutiger dan ik me

herinner

 

je geeft

en ik hoor

-dichter-

 

bovenwind tegen sterren 

klotsen

 

onrustig door de holle vaart

en dubbelhuidige

liefde

 

transparant voor mij

door de traagheid van mijn stilte



kerima ellouise ©

bron foto : www.wijnadvies.nl/wijnadvies/149







Zes meisjes rond de tafel

 

 

 

 

 

Het spiegelt

wanneer de klok op zeven

slaat

 

terug naar docenten

en het toen gunstig lot, uitbundig

op het schoolbord.

 

Niemand is veranderd. Alles

is veranderd in het midden

van de tafel.

 

Ik luister,

witte wijn helpt de stemmen

omhoog

 

schakelt oude liedjes

aan nieuwe.

 

Navelsex, potloodshorts, chevrolets

en milf’s werpen de jaren

vooruit

 

in het kwadraat van vijf.

 

Onze lijven kraken.
Proost.

Ik droom weg in het glas.

kerima ellouise ©

om te dichten

 

 

 

 

 

ik herkende het niet, het had geen naam

het was licht en windstil

vol van zang en dagen

 

en het bleef liggen

op mijn wang

 

er viel geen regen

ook geen schaduw, het was zoiets als

eeuwigheid in een gedicht

 

ik kon het niet optillen

niet in woorden of met handen

ademwarm en zo dichtbij

 

jij gaf het me, net voor het afscheid

 

liefde, zei je

 

ogenblauw



kerima ellouise ©

als uit den hemel

 

 

 

oh gij

met uwe blommenden herte

waarom raak ik  uwe  ziele niet

aanschouw mij toch met oogen lief

en laat mij wenschen uwe zoeten mond

 

oh kindeke schoone

van alle menschen die ik bemin

zijt gij mijn roozeken  en alwaar ik spreeken mag

hoor ik slechts uwe teedersten lach

 

zoet, zoo zoet

in mijne biddenden herte woont gij reeds lange tijd

zeg mij toch, onbevreesd, dat uwe perelden blomme 

zich zal neêrvlijen in den rooden gloed, gelijk nooit eer

 

ik zal u eeren, mijne deerne

in den schoot van uwe ruischenden vruchten

zeg mij toch; wilt gij de mijne zijn in het schoonsten woord

nog voor den ochtend in’ t eeuw’gen oosten gloort


*als ode aan Guido Gezelle*



kerima ellouise ©

als het uur slaat

 

 

 

 

 

 

zo zal het zijn

en nooit anders dat

men van een dichter niet wil horen

 

hoe het verlangen

zichzelf neerschrijft in wisselwoorden

vreemd aan rust

 

zijn handen liggen stil, nog wachtend

op vlagen doodslag, met de vuist omhoog

averechts, alsof het in iets geloven

het duister zou oproepen

 

zo zal het zijn

dat het raam steeds gesloten blijft

smal begraven in de woning

van de nacht



kerima ellouise ©

ik ween om de kosmos

 

 

 

 

 

ik raak je niet aan

je zou kunnen verdwijnen

achter bomen, roerloos aanwezig

als toen de winter

in het huis

 

het zal vast donker zijn

om alles en het bekende

tot nog meer is verzwegen

achter gebogen ruggen

 

zeg dat ik sterven ga

zodat ik los kom van de nacht

en heen kan gaan in lege plekken

 

zeg dat ik behoor tot de eeuwigheid

en tot de handpalm van

het onvermijdelijke



kerima ellouise ©

 

geluiden van de ziel

 

 

 

 

een ervaren

waar jij was, waar ik was

met de ogen dicht

 

een geklop

op de binnendeur als zacht

zeegeruis, wachtend

 

tot druppels

de eerste golven zouden opheffen

ver boven de impasse uit

 

een boom, voltooid

in duingedachten, getuigde

van taal

 

en ontpopte stilte

tussen de warme trouw

van woorden, opengeschud

 

door herkennende rozenblaadjes

op witte kussens

 

van ziel en zee  

kerima ellouise © 

 

 

 - poëzieavond ‘impasse van de ziel’ -

ochtenden zonder ogen

 

 

 

 

 

 

als een moeder  zwijgt

en haar kind dichtvouwt, dat van nergens lijkt

te komen,

 

in een niets dan lege kamer

van onverschilligheid

 

vraagt het kind zich dan niet af

of zijn naam bestaat

 

in gedichten, vernietigd door

gebrek aan gelijkenis

 

en zal de stilte dan het einde vinden

in verwilderde dromen

 

wetend dat de werkelijkheid

die erop volgt,

 

sterft in vreemde,

ongewekte liefde


kerima ellouise ©

aan de rand van lakens

 

 

 

 

 

help me, zeg

schreeuw, vloek desnoods

hoe lenig de minnaar

de tafel dekt en lakens opgooit

over smalle heupen

 

ik wil liggen, likken, verdrinken

in woorden, veel hoger dan benen

en borsten

 

verover me

in niet minder dan liefde

 

en zeg

wanneer het daglicht vertrekt

dat ik groot genoeg ben

om  je te strelen

 

zomers en winters, diep uit de nacht

met mijn handen

- verwonderd-

op je oren


kerima ellouise ©

wat ik zag, zonder

 

 

 

 

 

 

 

niets beweegt voort

in je gezicht, niet de kleur

van mijn zakdoek  of die van

jouw  mond

 

je haar is grijs en vol

met regen, uitverteld

 

nog niet over de rand

van herhaling

 

en hoe je klein mijn woorden

wegveegt, haastig en zonder

omarming, tot as

verschroeid

 

met ogen, stil in tijd,

woon ik nergens

 

ook al hoor ik

bij dit huis

kerima ellouise ©

 

Souvenir

 

 

 

 

 

 

De zee wordt

mijn lichaam

 

wanneer ik duinen

in handpalmen verander;

 

bloeddoorlopen

door avondzand

en vastgelijmde schaamte.

 

Wind

weerspiegelt mijn wankelen;

vel over been

 

verwaaiend

tussen dikke lagen schaduw

en meeuwen die vluchten.

 

Morgen blijft

zonder tegenspraak

 

wanneer mijn mond zich

gehoorzaam sluit

 

ongewijzigd door het zout

 

alsof het nergens bijbehoren

me achterlaat

 

onder invloed van wandelaars

en het huilen.




kerima ellouise ©

lief mens

 

 

 

 

 

mag ik

mijn dank vereeuwigen met begin en einde

zoals eenheid in het sterrenlicht

 

de woorden opvangen

in het thuisgevoel  als een immer

durende dageraad

 

mag ik

dicht, in ieders lach,

bloemen schenken

 

ook al wordt dit schrijven oud

 

 

 

ik dank ieder en allemaal

voor de steeds weer lieve aanwezigheid

in woorden en zijn in het voorbije jaar


kerima ellouise ©

sneeuwbank

 

 

 

 

het was niet  

de taal van de winter

ijzig in het wonen

 

het was ook niet

het wachten van het blinde kind

dat minder weende in de stilte

 

het was de geur van afscheid

toen je me neerschreef

in de dag van

morgen




kerima ellouise ©

bron foto : Picture from Deviantart ©








de nacht braakt schaduw

 

 

 

 

 

 

 

 

mijn ziel

liet zich niet vinden

op zolder

 

en later, toen ik voor

het eerst besefte dat het huis

vele kamers had

 

herhaalden mijn ogen

de ononderbrokenheid

van het kwaad

 

uiteen gebogen door

stilzwijgende schaduwen

die mijn onbekend gezicht

 

naar de wind droegen

voorbij maanlicht en

kindervertrouwen

 

ik zweeg toen alles

nog schuldig was



kerima ellouise ©