winterstemmen

jij en de zee

 

 

 

 

het is nog licht

aan het einde van de dag

 

en het heen en weer waaien

van je schateren drijft verder weg

in kleine bootjes

 

uitgestald

op het vernis van zomeraccenten,

de lijn van oost naar  west

 

kom je morgen terug, roep ik

 

om zo de zee te vergroten

en mijn armen in

omhelzing

 

tot waar zal je gaan, fluister ik

 

met nevelbloemen

in mijn stem

 

ik zag je ondergaan

in rode viltjes



kerima ellouise ©

morgen sluit de kroeg

 

 

 

 

poëzie

is meer dan een vlucht

hoorde ik

 

 in het verhaal

van de stadsdichter

 

die het stof deed opwaaien

tussen schimmen van eens overleden

woorden

 

hij ontkleedde zijn bruiden

en bedekte borsten met

rijpe mond

 

de handen vrij van wonderlijk gemis

 

het podium volgde zijn bed

en ik glimlachte

verder

 

naar het

verleden

 

tot ik niets meer van deze wereld

wist

kerima ellouise ©

Inktvraag

 

 

Zoals jij de woorden

met zilver aan je vingers

penseelt, het dichten dichter

op één knie brengt, baart de herfst

nieuwe zomers.

 

Letters dragen een weergalm

uit jouw zielszachte stem, de klank

en het raken.

 

Rondom kunst stroomt passie;

vier ringen, het aanzoek

van poëzie.

 

En het antwoord vleit zich neder,

teder, grasgroen tussen jou.



Vicky Hazen ©

bloesemblad

 

 

 

zie mij dansen, zie mij vangen

ja daar waar vlinders

liefde wegen en immer

naar de zomer

streven

 

zie mij wiegen, zie mij vliegen

ja hier waar vogels

luchten dragen en immer

naar de hoogte

staren

 

zie de dromen, begrijp het dan

dat ik huil en honger

in de bomen

 

omdat ik nooit zo licht

in jou kan

wonen

kerima ellouise ©

reisgenoot

 

 

 

heel even

zou ik jou willen zijn

 

bewegen in de weinige woorden

om tijd te voelen, namen die je geeft

aan het gelaat

 

van gebarsten kamers, de koude

op een stille dijk of bij het begraven

van je linkervleugel

 

zwart en kleinbehuisd

 

een paar ogenblikken maar

nog voor ik inslaap

 

wil ik, gevallen

alle stenen betasten en weten

hoe de wind vlaagt

 

uitgehongerd, onvatbaar

 

in de schorre stem

van je verzen

 

rakelings, zoals nu



kerima ellouise ©

een gedachte

 

 

 

 

sterven doe je alleen

zei je

en je trok een laatste streep

 

 

je riep nog na

dat alles toch voorbij

zou gaan

 

ook dit moment

waarvan ik wist dat ik

mezelf erin zou begraven

 

vreemd genoeg

had je gelijk

 

de dag sliep in

samen met

mij

 

jij bleef

brak uit

 

en alles was compleet



kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©

















fluister de morgen

 

 

 

 

 

 

lente
waait stilte alsof er

geen dagen meer

komen

 

vertel me over liefde

voor je weggaat

 

of voor vogels bewegen

in het gebladerte van

de nacht

 

vertel me over duinen

en open huizen

 

zweefmolens

die rond de klok draaien

en bogen borduren op blauwe vlinders

 

vertel me over dromen

die gedichten naar

zee wiegen

 

alsof het  zwijgen nooit

heeft bestaan

 

het is kalm vandaag

je huid is zacht




kerima ellouise ©

bron foto: http://www.imageafter.com/











ochtendritueel

 

 

 

ik kijk in de herinnering;

je wijst en stilte blijft gezichten

slaan

 

die ik het eerst aanraak

wanneer het donker wordt

overdag

 

en ik het zwijgen niet meer kan bedaren

achter ramen en handen

op ingehouden buiken

 

zij die het gemis kennen

vertellen over gedichten

 

sluiten de nacht, zwart van kleur

 

te groot op wangen, in ogen

kleingebarend

 

ik huil

en spreek hun schaduw toe;

teken rotsen af, mijn huid

 

in het dagboek van

de ochtend



kerima ellouise ©

over de tijd heen

 

 

 

 

achter het mijne

ligt jouw stilzwijgen

dat in niets verdwijnt

 

ik zou gebleven zijn

van binnenuit

misschien vreemd lachen

naar het requiem

op je lippen

 

en naar de korte slaap

van de late grafdelver

in ebben zwart

 

maar het wenken van de wind 

laat mij dodelijk bewegen;

het lichaam vol

 

in hongerdagen van

bestreden besef

 

kerima ellouise ©

dag Dag

 

 

 

 

 

er zijn dagen zonder

naam

 

en ik zie noch hoor

het woord dat past in mijn

mond

 

nachten worden nachten en

blijven hangen in mijn armen, soms

hard of eenzaam, ik noem ze ook wel

zwart

 

dan ben ik blij dat de ochtend komt

het gras vertrapt door vrije

letters, honderden

 

wanneer ik  mijn vingers leg

op wit; sneeuwrozen of wolkenzon

 

de maan sterft

bleek

 

ik noem vandaag gewoon Dag
voor mij alleen


kerima  ellouise ©

verleiding



mon cherie, geef me
zacht je kersje binnenin
samen mond aan mond      


kerima ellouise ©                                                                          
                                             
                                                                                    

afbeelding : Paul Nash

                         winter sea

wintertranen

 

 

 

windstilte

en alles van het kleine leg je

op mijn wangen

 

de woorden

tot morgen, in het geweten

 

ze blijven

zoals aarde beweegt in

oogst

 

verdiept met handen

rond huid en

leven

 

en de zee

je fluistert haar warmte

waar mijn adem zich om golven

vouwt

 

ver weg van regen

 

en het seizoen dat mij nooit

heeft toebehoord

 

 

 

kerima ellouise ©

kersenzwart

 

 

 

 

je hield de maan vast

steeds later

en waar je stond, donker,

in je slaap van geloven

 

kraakte de dag, voor en na

 

net als de boom

die beverig zijn onsterflijkheid

wilde bewijzen

 

aan het bloesemmeisje

naast hem

met vroege kersen in haar haren

 

de nacht viel, zo ook de maan

en even was ik iets

meer

 

dan het ogenblik, een gestalte

in de bloeimaand

van poëzie



kerima ellouise ©

                                                                         



                                                                      

portret van een kind

 

 

 

 

 

ik zag

een kind rennen naar de zon

en naar heuvels

wollig groen

 

het keek omhoog

omlaag

en uit haar lichte haren vlogen vogels

 

zij kuste ze, waaiend

één voor één

 

engelen werden stil

 

en ik huilde

bestond

in dit enkelvoudig begin

 

schenk me wierook

de dood is te machtig




kerima ellouise ©

dan is er nog de nacht

 

 

 

ik laat achter

slechts een stilte van tijd

 

heel even

zal de zee zich openen

en uren dragen in donkere handen

 

geen zoeken meer naar de dagen in mijn mond

of naar de vreemde die ik nu en dan ontmoet

 

het moment is kort

zo beiden

 

nooit meer geweest dan dit

 

ik voel wind tussen de rotsen

en dan niets meer

 

het maakt me niet bevreesd






kerima ellouise ©
foto : kerima ellouise©