Gastgedicht van Gerhardus: Dichteres

hoe ik heet

 

 

 

 

het voelt vreemd

wanneer ik je vertel hoe

ik heet

 

alsof er iets beweegt;

 

zoals de steen

die stomzwijgend rozen slingert in ramen

en alle kamers binnengaat

 

waarin ik mezelf herken

tot ver in het landschap van vruchtbare

bomen

 

het is onzichtbaar in

dit gedicht;

 

alsof een witte vogel

een cirkel maakt van stilte;

er dwars doorheen vliegt en dit herhaalt

 

herhaalt en herhaalt tot het levenslicht

een stem krijgt en zomerwind

met kinderen praat

 

in de ochtend

en in het breken

 

van de verte; de takken van

een wilgenboom

 

keer op keer

 

wanneer ik  het begin ben

en het einde van mijn naam



kerima ellouise ©

 

Een bundel in de palm

van mijn  hand

gebracht met de post

“ stilte in het tegenlicht”

Kerima Ellouise

de kaft glanst nieuw

 

de woorden geschreven in

een vers,

 ruiken  pas gedicht

ik blader voorzichtig

en zie  de warmte , de emotie

de liefde glansrijk

aan papier toevertrouwd

broos als glas

 

ik wilde schrijven

hoe mooi, hoe blij

dan ging de bel

mijn zoon met zijn gezinnetje

ik vertelde mijn kleindochter

van de bundel

en ze zei……..mag ik  een tekening maken

voor die  mevrouw

ze is  nog maar zes

 

ze haspelde de naam

krima loeze

en ze maakte deze engel voor jou

want “ze is lief”zei ze

op de foto aan de achterkant wijzend

 

van Melissa © voor  Krima Loeze


Windwhisper ©


 heeeeeeeeel hartelijk dank !!!!!

'Voor jou

in één frequentie
van muze inademen
zijn jouw stilte woorden
en alles wat er tussen in zit
dat bevalt mij uitstekend

dwaal ik rond
in achtergrondgeluiden
van tevreden zuchten
al lezende wordt je meegevoerd
in de stroom van volzinnen

die je doet bewegen, ademen
langs wonderlijke wegen
uit het leven gegrepen
taferelen die m’n hart raken
van je prachtige voltooide
poëzie/proza gedichten…

quicksilver ©'


hartelijk dank Quicksilver!!!

Gewichtloos

 

 

 

 

 

keer op keer

wacht ik op het woord

dat mijn dagen zal laten

opengaan

 

als een landschap

dat danst uit spiegels van

honderd bomen en zeldzame

bloemen, wijd uiteen

 

het mag zelfs regenen

in mijn oor of tijdens lange

nachten

 

en wanneer het sprookjesbos

is vastgebonden met touwen van

ongeloof

 

dan nog word ik je lief

heb ik je lief, krijg je me lief

met mijn te kleine tenen

 

die keer op keer

lichtjes dronken worden

door dat ene wondere

woord

kerima ellouise ©

illustratie: froukje vos ©

spreken

 

verlangen breekt het zwijgen

draagt de nacht tot ver omhoog

 

maar niet het kind dat alleen in stilte

wachtend op de dans van gekleurde aarde

dichtgevouwen langs de zee

 

niet het  kind, de tere bloem

verdronken tussen schaduw, tussen nooit

en flinterdun









breekbaar

 

zal ik je fluisteren
over het water, de spiegelgrond
stiller dan nooit

zal ik jou zingen
van woorden zachter dan donker
brozer en broos in zilverdiep




Froukje Vos ©




dank je wel Froukje !!!!!!!!!!!

zware stemmen

 

 

 

 

ik deed het voor jou

en telkens weer

die moeheid

 

op zoek naar slaap

achter het bekraste engelenraam

kriskas kruipend door de uren

 

die alleen ’s nachts de spiegels

bedekten met stenen

van opgestapelde zondes

 

en na afloop 

wanneer wind mijn naam deelde

met de dood, het dorstend antwoord

gaf

 

zonk de stilte opnieuw

in bomen en in mijn grondloze

lichaam

 

dat het rustbed werd

van radeloze tijd, wit de wimpers

in het stof van de maan

 

Ik deed het voor jou en droeg

je geweten

 

immer toekomstig

Zwart-wit foto/fotolinnen

Jan Dibbets, Persperctive Correction, My Studio I
3-Square on Wall, 1969

het beloofde landschap 

 

 

 

 

 

ik zou op sokken kunnen glijden

om binnen te komen

of buiten

 

voetstappen horen uit

het landschap van kinderen

hen luidkeels het licht noemen

 

doorheen muren

van de ochtend, naast het park

en de lindebomen

 

ik zou mijn buik

op houten planken kunnen leggen

en het zachtjes laten waaien

 

in de eik en in mijn armen

wanneer het snel donker

wordt

 

ik zou jou kunnen beschrijven

maar wie kent zichzelf

in dat moment

 

waarin niemand fluistert

je bent thuis



kerima ellouise ©

                                                






                                                wie niet weg is, is gezien
                                                                 (versie één)

 

 

 

 

wolken vallen op daken

en langs de kant van de weg,

in plassen regen, kijk ik terug

 

naar dode bloemen en gezichten

achter ramen, die ik nog steeds

tel, van één tot tien

 

ze herkennen me niet

noch de droefheid die ik draag

achterwaarts

 

naar het zwarte huis

en de appelboom, mank

door  het sterven van seizoenen

 

bij elf zoek ik mezelf en het kind

als een oneindigheid zonder

schaduw

 

maar vind de kleuren niet

enkel het jongleren van

gesloten jaren

 

                                                                  ik ben weg, nooit gezien
                                                      


                                                                         kerima ellouise ©











zwarte schoentjes
               (versie twee)




wolken vallen op
daken

ik tel ze
van één tot tien, tot gezichten
achter ramen

ze herkennen me niet
noch de droefheid die ik draag
achterwaarts

naar de appelboom, mank
door het sterven van
seizoenen

(ze kan doodgaan, zegt men)

bij elf zoek ik mezelf en het kind
als een oneindigheid zonder
schaduw

maar vind de schoentjes niet
enkel het jongleren van
gesloten jaren

ik ben weg, nooit gezien 



kerima ellouise ©