zware stemmen

kronkeling

 

 

 

 

 

ik heb de tijd weggegooid

niet omdat ze wit was

of zwart

 

of kapotgewaaid tegen het

raam

 

dat steeds weer gedichten uitstootte

in de kamer, koud en eentonig

tegen het nachthout

van mijn lijf

 

wanneer ik schimmen droeg

naar beide spiegels onder

mijn schedel

 

en mezelf haastig aan de stilte

ophing; het zwijgzame van

een woord

 

dat ik dan weer anders ging

vasthouden

 

omdat het

mij koos als geliefde waardoor

ik weer ging geloven in jou en de tijd

tussen halfopen deuren

 

soms denk ik wel eens :

had dat nou maar niet

gedaan

 

misschien zou ik dan

de diepte hebben begrepen



kerima ellouise ©

 

bladerstilte

 

 

 

 

 

 

het werd laat

en jij draaide steeds sneller

het verraad, dwars door de cirkel

van papiersnippers

 

bedekte het sterven

van ontvelde bomen

 

met woorden, gewurgd door

het zwijgen, losgemaakt

van onschuld

 

toen ik nog zocht naar de zomer

tussen het gekwetter

van vogels

 

en de warme ramen

van een voorbije

dag

 

veroordeel me maar

 

ik had het dichten

te lief

 

kerima ellouise ©

glazenwasser




achter 't mensenraam
klemmen leugens de waarheid
aan kortgezichten



kerima ellouise ©

van dag noch uur

 

 

 

 

 

 

het veld

in onbeslapen lijnen

nodigt me uit tot verte

 

tot vergeten wat dichtbij lag

en zich niet beschrijven liet

 

wellicht probeerde ik geluk

als woord

 

wie hield me immers tegen

om op te gaan in lichte zinnen

 

rozelaars

en herschreven stillevens

 

de lucht is schaduwloos

en –zoals dat gaat- in bloei

 

zo anders dan de tijd

die nu mijn waan verzamelt

 

de wolken

grijs, de vlagen zwart

 

en alles wat nog donker

in mijn buik ligt opgebaard

kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©




 

 geroezemoes

 

 

ik weet

waarom jouw zwijgen

de dag onderdompelt in bleke kringen 

om je ogen

 

(stil maar)

 

hoe het geschuifel

van beminnen kan klinken in holle handen

als koude op het winterstrand

 

uit woordennood

omdat lippen sterven en de helften van jouw hart

zwart maken in geschonden duinen

en in alles wat is geweest

 

(stil maar)

 

dit is onze wereld en het zwenken

van de zee




kerima ellouise ©

met kleine gezichten

 

 

 

 

 

 

opnieuw

raakt mijn stem

de dagen van dobberende bootjes

 

op vuurduinen te traag

tussen vreemde mensen

 

ik ben getuige van mijn mond

waarin iedereen verdwijnt en de zee

hetzelfde begint te zijn

 

kinderen lopen naakt hun lijfjes voorbij

met licht en schelpjes

aan het oor

 

in en uit het water, hun adem

langs de barensweeën

 

alsof dit gedicht te beluisteren valt

in de baarmoeder  van

het zand

 

kerima ellouise ©

Nestbloed

 

 

 

 

 

 

 

Misschien was ze dertien. Een meisje

van dertien is een kind. Een meisje

van dertien is een vrouw. Een kind

is een vrouw. Misschien was ze twaalf.

 

Misschien had ze borstjes. Een meisje

van twaalf heeft borstjes. Een meisje

van twaalf is een kind. Een kind heeft

geen borstjes. Misschien was ze dertien.

 

Misschien was ze een kind. Maar was ze

niet alleen. Kinderen kermen niet.  Misschien

werd ze een vrouw. Een vrouw met een vader.
Een kind met een moeder. Een vrouw met broers.

 

Misschien was ze gewoon niet. Tien of twaalf.



kerima ellouise ©

voltooiing

 

 

ik hoor het lied van

jouw tuin

 

het zingt zo mooi

over stilte en omarming, over

een samenvloeien van zoeken en ogen

 

over het vinden van schoonheid

 

de ontmoeting met jou

om te bewaren

 

als wit linnen in

mijn ziel


                                     voor Hieke



kerima ellouise ©

Stilte in het tegenlicht

De bundel bevat ongeveer 90 gedichten
Prijs: voor de belgjes : 10 € (incl. verzendkosten)  
           voor de lieve buurlandertjes: 13 € (incl.verzendkosten)

Wilt u graag deze boreling wiegelen met eigen ogen
voor verdere info: kerima.ellouise@hotmail.com

ISBN 978-3-86703-895-9
Engelsdorfer Verlag

een handvol namen

 

 

 

 

 

 

in mijn straat

woont een stad

 

en wanneer ze ontwaakt

lijkt het licht te veranderen

in raamloze huizen

 

zwijgende gezichten

lekken door muren  

alsof

 

de dag nooit spreekt

 

zoals de vreemde minnaar

die onder het dekendak een naam

zoekt

 

haar verhaal probeert te onderscheiden

van het zijne

 

ik kom hem wel eens tegen

 

hij gaat haastig met de stenen

mee

 

dag Louise



kerima ellouise ©

doorploegd

 

 

 

 

 

angst. om eens de dag

die zich niet verder dan de nacht

verdelen zal

 

koud. het schuim

dat over akkers valt en aan het ouderhuis vreet

vinger na vinger

 

herinneringen uitkotst op lendenen

van het vaderlandschap, noodlottig

veroordeeld

 

-nog eenmaal-

 

het zoeken naar

waarheid. (onuit)roeibaar langs

de gordel en de deur verderop

 

laat mij. wat moet ik nog

ik ben geen moordenaar, zegt hij

 

gerechtigheid is niet voor dochters

mélangez-vous



kerima ellouise ©