toegangsbewijs

 

 

 

 

 

neem mijn  liefhebben mee

naar de tuin

 

en vraag aan hen

die met stenen hoofden

de aardkleuren opgraven

 

of  de kalkwitte woorden

op mij lijken

 

(je ne suis pas belle)

 

misschien

zijn  ze slechts een vertraging

van oppervlakte, te eenvoudig

 

losgescheurd

uit een voldragen cirkel

van weleer

 

(je ne suis pas belle)

 

want zo was ons samenzijn

in stille dagen toen wij

zochten

 

naar die ene oogopslag

van tijd

foto: ClaireQ ©
kunstenaar: ClaireQ ©















Hoop
 


Wanneer straten doodlopend lijken
de aarde onder mijn voeten
weg splijt

rozen hun kelken doen hangen
het sterven mij dieper lokt
oostenwind mijn ziel uitrekt
transparant in een ijzige zucht verdwijnt

breken mijn ogen broos 
zoals ze behoren te breken
zoals wimpers zilte splinters opvangen

zo zwaaien kloosterdeuren
moeiteloos open
groeien te korte vleugels omhoog
naar de vol gevulde blauwe lucht

daar hoor ik de stem van poëzie
over een allesomvattend leven
in vreemde tongval fluisteren zuiver spreken

alsof mijn stilstaande zee
uit woestijnen barst
over de uitgerolde fluwelenrode lopers golft
naar het innerlijk weten
de kern van het bestaan(srecht)


claireQ ©



dank je wel ClaireQ!

koud weer

 

 

 

 

stilte

fluistert zich open

grijs en immer nieuw

 

werpt mij in de spiegel, het onbekende

plein van de dood

 

schuld wordt een gewassen

bladzijde 

mijn hand uitgestrekt, wit

 

in koude regen

want daar begint het

vanbinnen

 

ik zie noch hoor

wat mooi is of dat wat mij

verlaten heeft

 

het maakt ook geen verschil

 

aan het einde

van mijn woorden

draaien de dagen zich toch niet meer om

 

niet op verbeten gezichten

dicht of veraf

kerima ellouise ©

met hese stem

 

 

 

 

 

ik ben niet meer bewoonbaar

nu alles schreeuwt om

het tekort

 

want waar is mijn wereld

waar zijn de dingen die gevoed

werden, vertrouwd

 

zichtbaar

als grijze adem

 

in het bewierookte gekkenhuis, net buiten

de spiegel en het opzwellen van

mijn buik

 

waar zijn de ankers

die ik slaafs vasthield en in de tijd gooide

zodat ik ze beleven kon

 

verzadigd, getroost

dodend

 

zoals voorbijgangers

met een mondvol as




kerima ellouise ©

een dag als glas

 

 

 

 

alsof  het weet heeft

van de vreemdeling en wat

geschreven kan worden

 

als je te dichtbij komt; het gezicht

gesloten, weggerukt uit de warmte

van een zomerochtend

 

omgekeerd door regen

alsof hemelsblauw geen eenzaamheid

kent, geen landingsplaats

 

van weemoed of treurnis

in woorden die knielen, onzeker

uit de mond

 

of  uit het dagboek van meer

dan een lichaam

bijna gevleugeld

 

 

 

 

 

 

ik ga binnen; het waait 

rust door ramen, de levenden

en de doden

 

het vederlicht murmelt  

langs gekleurde glasvogels, te midden van

zeeglans, het houden van 

 

je staat gebogen zoals ik

eerder

 

in volgegoten schaduwen

van de  dagstilte, veroverd door verleden

eeuwigheid

 

ik adem diep wanneer je hand

beroert en leg me neer, steeds

breder

 

lach traag mijn leegte

in vloedlijnen



kerima ellouise ©

foto: locatie beeldentuin Dehullu 2007
kunstenaar: Sjer Jacobs







hagelschors

 

 

 

 

lentelicht springt uitbundig

met aan haar voeten

de kansen

 

die ik zou wegen, uitvergroot

en wetend dat waarheid

het hoofd zal buigen

 

jouw geloof in mij, als stenen

vuisten die woorden

bewaren

 

jonge veldbloemen achterlaten

onder de bast van een volle zee

 

en uit trage bomen zou het zout

de boodschapper brengen

met in zijn hoofd

het afscheid

 

want leven is denken en hardop

sterven weegt zwaar



kerima ellouise ©

het laatste gedicht

 

 

 

 

waarom zou ik nog

naar woorden zoeken in

deze kapotte woning

 

mijn letters dragen

anonieme gezichten, liefst

ver weg

 

analfabete minnaars

die uit mijn mond vluchten

en het glazen trapportaal

vermijden

 

bewegingsloze

decoratie, mijn spiegelbeeld

waarnaar honden blaffen

 

waarom zou ik nog

wind is wind en bomen

praten niet

 

de zee is slechts een illusie

van schelpen, door het

ruisen verwend

 

en de dood

openbaart zich nooit

in schoonheid

 

in mijn zwijgen, alleen



kerima ellouise ©

nummervlinder

 

 

 

je vraagt

 

waarom

mijn dromen

niet voor zomer kiezen

 

wanneer

rupsen uit mijn kleren kruipen

en in de nacht vallen, onherkenbaar

 

voor de dichter die naaktheid aankleedt

met het zeehemd nog in zijn handen

 

gevouwen onder een heldere hemel

en fonkelende vrouwenborsten

 

in overmoed

van liefde en het bevelend

vuur

 

dat vreet aan de opperhuid van wind

boven het blad van

de vlinder

 

samengesponnen voor

één dag

 

en ik antwoord : jij bent dichter



kerima ellouise ©

de wereld en jij

 

 

 

en waar is het raam

dat de wereld naar buiten

schrijft

 

tussen zwarte en witte

muren

 

de bloem die ademen wil

in haar zijn, boven en onder

bomen

 

het stille zwijgen

van silhouetten, die veel verder dan ogen

kunnen kijken

 

naar die ene droomseconde

van leven en het hartverscheurend geluid

dat zielenwervels brak

 

ongevraagd

in het heelal van gemis;

 

een bron, langs water

en wolken

 

zichtbaar in de lucht

 

 

 

 

 

 opgedragen aan B.



kerima ellouise ©

zandspiegel

 

 

 

 

misschien was het een

wolkenloze dag

 

in elk oog, helder als antwoord

 

diep in het vieren

van verrassing, je naam die hun wereld

dichtte vol betovering

 

en klank, duikend naar

geboorte op beide wangen

 

een open plek in het licht

als vrucht van liefde

gedragen

 

door bloemen die nog steeds drijven

over het spiegelzand

 

en waarin ik nu

mijn kleine woorden leg



kerima ellouise ©

poëzieverduistering

 

 

 

 

 

je geeft me dagen

van slaap, bladerloze bomen

 

en wind

die stilte naar

het noorden draait

 

lege oren

en het vocht van de maan

dat het gedicht klieft

 

als zou mijn schaduw

de nacht toebehoren, nooit los van

zwarte knopen

 

ik laat achter, je vraagt de dood




kerima ellouise ©

woordwijzers

 

 

 

 

 

de lente is heen

in dit stilleven van

woorden

 

onmachtig weggegleden

zoals een glinstering op het water

veroverd door de nacht

 

waar stemloze vogels, zwartgepluimd

in leegte graven en uren tellen

 

opnieuw en opnieuw

 

tot elk geruis verdwenen is, zelfs

in mijn diepste slaap

 

of misschien wacht ik onbewogen

op de wind, veel verder dan

het onuitspreekbare



kerima ellouise ©