bladwijzer

zandstilte

 

 

 

hoe kan ik spreken

over het zelfbedrog van

de dageraad

 

als wind woestijnen blaast

uit hoge torens naar het blinde denken

van zwarte honden, die in de nacht

zich van gehuil onthouden

 

omdat stilte een wereld achterlaat;

een neerstrekken van verbijstering

 

waar vrijheid en poëzie

breken in de dood

 

om woorden die eenmaal waren

en zich nu van zand voorzien

kerima ellouise ©

lichtglans

 

 

 

 

 

wanneer een spiegel glijdt

uit de nacht

 

het doolhof vult

tussen duin en dromen,

de maan zich losschudt, minutenlang

 

meer dan vol

 

verandert de zee niets

aan zomergrassen, te midden van

de dag

 

bloemen zullen opgroeien

als sterren in een vijver, hun dorst lessen

met golfjes dons

 

geplukt uit het sierspoor van de eend

die in het sneeuwwitte binnenhof

van stilte

 

staart naar de eenvoud

en de belofte van de wind


kerima ellouise ©

vreemde uren

 

 

 

mijn ogen zijn blind

zoals de steen waarop het afscheid staat

van een blij gedicht

 

mijn oren zijn doof

zoals de duinen van een zongezeilde

zee, het troostend gezang

te donker

 

en waar ik ook heenga, mijn handen

schuiven nooit de zwaluwen dichterbij,

gestapeld langs ruiten

 

lieg maar niet, dat is de reden

waarom ik deze bladzijde voor jou
verzwijg


kerima  ellouise ©

drievoudig

 

 

 

 

ze besteedde haar dagen

aan het dekken van de tafel waarna

ze zich zorgvuldig veegde

 

we werden allemaal

van hout en telden het aantal

voorwerpen

 

waarvan we het woord

wisten, zelfs met één oog

dichtgeknepen

 

wat hij niet deed

na het stukje per stukje breken

van nagels

 

en ellebogen, die tot aan onze

buiken kreunden omdat wij, ledige

kinderen, de vork niet herkenden

 

- de ontbrekende -

 

en onszelf in hem


kerima ellouise ©

omdat ik weet

 

 

 

 

om vijf uur in de ochtend

schrapen mijn vingers de nacht

rechtop

 

en ik bedenk in vol

bewustzijn

 

dat ik de vluchtigheid van woorden

niet wil overleven

 

los

of in een gedicht

onder sneeuwwitte sterren

 

het klinkt onzinnig en meer dan

zwijgend

 

maar waarom zou ik liegen

in of buiten mij

 

de maanverte van uren

 

er is hier

geen waarheid of lichaam

dat mijn verbeelding kan voelen

 

of elders

waar ik ook in flarden sta



kerima ellouise ©

uitgewoond

 

 

 

 

wanneer ik wegval

zomaar

uit de tijd

 

zou ik je vragen

mijn leven te vergeven

 

nee, ik zou je smeken

met  een oogbeweging

uit het heelal geplukt

 

op een moment dat

twijfels hun roes uitslapen

 

en zich weer gereed maken

om naar de wereld te staren

leeg en onveranderd

 

zoals dronken minnaars

die hun wellust uitstrekken in mijn trage
doodstrijd

 

omdat zij weten wie ik ben




kerima ellouise ©

blauwe branding

 

 

 

 

ik loop de dagen door

blootsvoets

en leer

het geluid van de zee

 

het lijkt op liefhebben

zoals vleugels en blauw kostbaar

porselein

 

het brengt de golven hier en zo ik ben

bedoeld

ook de eenzaamheid

 

het strand is afgezet

met regen en een raam

in de wind

 

ik kleef aan een schelp

met een spiegel

binnenin



kerima ellouise ©

zonder zwaarte

 

 

 

 

kom

kom dan

ik zal de dagen tellen

terwijl het buiten donker wordt

 

er klinkt geluid uit het landschap

dat ik wel begrijp en mij tot volgen stemt

 

de verte roept als een volmaakte  liefde

werpt volle zeeën wanneer de zon rood ondergaat
met zachte borsten

 

in de nacht en armen, zo lief

als warme onschuld

 

kom

kom dan, ik zal je bevrijden

begeren, beminnen

 

ik zal je liefhebben

met alle nachten op mijn huid

kerima ellouise ©

het venster uit

 

 

 

 

 

want meer

dan mijn naam heb ik verloren

toen ik nog woonde in de treurtwijgen van woorden

 

mijn ogen droegen het zwerven omhoog

doorheen het gefluister van een naïeve slaap;

ontzegd

 

en te jong in de kamer geweten

 

zonder luister verzonk hoop zo vaak en dat

wat in mij werd ontnomen

 

de nacht bond zich driemaal aan levenslang

en slingerde mij weg uit een dun gedraaid

bestaan

 

ver weg

naar het gevangen zwijgen

en het gesloten veld van eenzaamheid

 

nooit werd ik opnieuw geboren




kerima ellouise ©

blauw

 

 

 

 

soms zoek ik

naar de wereld om los

te raken

 

van het raam

en de hond die luid blaft

 

wanneer ik de dag vergeet,

ook het spreken

 

met de maan, verdroogd

op mijn knieën, zoals de bomen

die  in mijn slaap

sterven

 

omdat de wind niet durft

te dromen en regen

begraaft

 

diep onder mijn kamer;

halfdonker en dicht

 

soms zoek ik je ogen

en wacht ik op metaforen    

om de wereld te

verleggen


kerima ellouise ©

Ga terug

 

 

 

 

 

je roept me

en ik hol, zoals in oude spelletjes

naar het rode doel

dat me trouwens altijd

onverschillig heeft

gelaten

 

 

het was meer het uitputten

onderweg

of de dwaze doodsstrijd

die de bekende pijn

van verlies

verlaagde

en zo mijn lot aangaf

als tijdverdrijf

 

ik lag nooit aan de oppervlakte

in welke kleur dan ook

maar ik hol nog steeds

 

naar  het ogenblik wanneer  ik

heel even besta voor jou



kerima ellouise ©