de boom en de berg

 

 

 

 

 

 

heel even

dacht ik iets te zijn

 

een mens misschien

 

maar ik sloot mijn ogen te vaak

en werd een toevalligheid

 

zoals een woord

dat in het beloofde bergland

naar beneden stort

 

daar de illusie bemerkt;

de mythe van het honinghart

naïef bij elke boom en elke aalmoes

van hoop

 

gewuifd tot vaarwel

tot niets

 

in dat heel klein beetje leven

rondom het water



kerima ellouise ©

liefde is wat ik weet

 

 

 

 

 

 

 

als het leven

mij geen waarheid vertelt

 

leef ik dan in slechts een leugen

of ben ik zelf de allergrootste

illusie

 

zoals de vogel die heel dicht

bij doden rust, in wonderen

gelooft

 

en rond de jongste dag zingt

rond mij

 

steeds zachter

 

verward om de schreeuw

die in mij huist omdat ik niet meer ben

 

verdwaald

 

in de mens die ik bedacht

vreemd  - achter deze onomkeerbare wereld –

zonder omhelzing



kerima ellouise ©

 

 

 

 

draden van licht

 

 

 

 

 

en dat ik jou niet missen kan

heeft niemand in

de gaten

 

het kleine brokje

in mijn keel of het neerleggen

van woorden met deuren toegeschoven

 

doen me afdalen in jou

zoals het late middaguur dat langs

de bladeren likt

 

en poëzie laat ontstaan

in de plek waar ik ben; het ademloze licht

over mijn stille hand

 

telkens zachter

wanneer ik niet meer spreken kan

 

schaduwvol verscholen

 

 

 

kerima ellouise ©
 





                illustratie: beeldentuin Dehullu
                kunstenaar: Eugène Terwindt

 

 

 

 

 

 

 

door de nevels van morgen

 

 

 

 

 

laat me spelen
in de spiegel van werkelijkheid;
verwonderd om de vogels
in de lucht

waar ik niet wil denken, hoef te denken
en het stamelen kan achterlaten

bij elke vraag die je stelt
over liefhebben, dicht tegen mensen
en het verliezen aan

ik zie je graag, zeg ik dan
maar ik hou ook van
een steen

-het is stil
overal waar ik sterf

ook rond de rand
van klaprozen-

 

kerima ellouise ©


                                                         illustratie: beeldentuin Dehullu 2007
                                                         kunstenaar: Lebuïn D'Haese

ontelbaar

         

laat maar
ik wil niets meer bezitten
dan de kiezels die ik uit eenzaamheid
raap

langs een veelvoud van
rivieren, onzichtbaar

voor hen met dode gezichten
niet dichter dan
jij

al weg
voor stilte in mij
vloeit

en dichtklapt tot gevels
met luiken gesloten

zoals mijn woorden die ik tel
en bevochtig

wanneer uit de dakgoot
een lege kamer
drupt

kerima ellouise ©

genagelde handen

en spijkers om Zijn hoofd

een ijzerharde genade



Waltack ©



hartelijk dank Meneer Waltack!

 

 

 

het geheim van de hemel

 

 

 

 

ik droomde dat ik bleef

kom binnen, zei je
en vanuit mijn stille kamer
stapte ik dichterbij

raakte je armen
in een niet te herhalen licht

voor de eerste keer
geloofde ik in jouw stilte

schrijf dit gedicht, zei je
morgen

wanneer een vogel, spiegelklaar,
langs jonge twijgen gaat



kerima ellouise ©




illustratie: beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: Leo Jongenotter

 

 

stille tijd

 

 

 

 

 

onverwacht

hoorde ik  de nacht

gewillig, boven alles uit

getuigen

 

dat de dag mij drie zonen

zou baren

 

ik was onwetend en keek

omlaag naar m’ n zwellende meisjesbuik

en de donkere vlekken

 

die ik  als zwarte vlinders

verborgen hield achter een dode stem;

ontroostbaar

 

in ieder sussend woord

van onschuld

 

 

kerima ellouise ©

dankjulliewel!

er zat een merel
op een tak van een boom
en ik wenste dat hij de duizend stemmen
in woorden en aan het dichtersglas

naar mij zou kunnen brengen

zodat ik de bloemen kon horen
in iedere letterademhaling
en in iedere stap naar
een open deur

-het plukken van rozen
en witte zwanen-

en op dat moment
verdween de boom en de merel
in mij

-dank jullie allemaal-

zong ik duizendschoon




kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©







tevreden

ik mag de koe wel 
die het gras bewoonbaar maakt
traag en telkens weer
opnieuw

het geritsel op de grond
wanneer dauw slingert langs roze randen
breed het kiezen, het keren
van de dag

en wanneer de wind naar
avond waait, de boezems plukt
uit malse twijgen

wacht zij geduldig op de maan
zonder vragen naar
het verleden

ze keert naar huis met vier rivieren
wit zoals het schuimen
van ruimtemelk




kerima ellouise ©

sporen in schemering

 

ze weende
want ze kreeg een kamer
en vier hoeken

waarin ze zich kon opsluiten
zelfs toen het helemaal
over was

voor zijn voeten
schreeuwde zij om traagheid
en het naakte van de slakken

die de zonde
lieten neervallen
en verkleurden tot purperrood

kerima ellouise ©




illustratie: Beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: Sytske Miedema

wanneer alles dromen gaat

 

 

 

 

 

 

laat me, mijn lief

laat me een gedicht voor jou maken

 

al is onze dood

onbegrijpelijk  voor de beuken

en de bloemen

 

eenhuizig zonder stem,  met schimmels

langs heuvels, glad en

grijs

 

ik klaag niet, mijn lief

om het mos dat aanspoelt door

regen

 

mij zacht kust in boomkruinen

als zouden vruchten nooit verdwenen

zijn

 

en de wind, mijn lief

laat me de wind op het eind

 

ik weet, jij zal ontwaken in mijn verzen

zoals papieren vogels

 

helend in mijn hand


kerima ellouise ©

illustratie: Beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: Jan Ketelaar

al de dagen

 

 

 

 

 

 

geef mij te drinken

wanneer ik door het land

van leugens reis

 

melaats

zoals de nacht

die tot waanzin groeit

 

in schrale wind

en een niet meer te dragen

stem

 

verf de aarde zwart

wanneer mijn mager lijf

naast donkere randen valt

 

en vroege dromen verliest

in jou en in de vreemdeling, dicht

tegen de dood

 

van mijn ziel

waarin alles heeft bewogen

 

tot ik schaduw werd

 

in jouw gezwollen

rivier

 

 

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

erfgenaam

 

 

 

 

 

 

hij kijkt naar

de lijken in zijn hoofd

hoe ze hongeren naar voedsel

 

van maagden

die hij liever zelf had bevrucht

met alternatieven van verschoonde

kunsten

 

hij bemint ze en ook de talloze namen

die hij met zijn ogen opent

als niemand het hoort

 

hoe het licht verft, naar huid verlangt

en muren vasthoudt, te smal

voor leugens maar ook voor

waarheid

 

hij erft een dag

die niet bestaat

in het moederschootmuseum



kerima ellouise ©

Kerima

 

 

Haar naam betekent zoiets
als nobele geefster en hij
moest aan Maria denken
Sterre der Zee en hoedster
van een behouden vaart
maar zij vond het
veels te ver gezocht
grap voor een intellectueel
die alles intens beleeft
vanuit de tweede hand
gedicht in een verhaal




- Stanislaus Jaworski - ©



hartelijk dank Stanislaus!

 noorderstrand

 

 

 

 

 

zie je de meeuw

zij vangt de stilte op

boven het geruis van de zee

 

zoals ik

het zachte lispelen

van het licht

 

met een gedicht

binnenin

 

waarop de verte drijft



kerima ellouise ©