soms droom ik een gedicht

we spraken niet

 

 

 

 

 

nabijheid

en ik glimlach

het beeld zo broos

in je gelaat

of in dagenverte

wanneer, zo licht, ik naar

buiten kijken mag

 

heel even

zonder geluid

vond de tijd de zee in jou

en herkende ik het huilen

om al het beminnen

 

wanneer is liefde eindeloos,

vroeg je, aan het eind van de dag

 

ik wist het antwoord

en stierf

opnieuw


kerima ellouise @

stenen in de wind

 

 

 

 

 

 

je sprak glorie

en maakte de wereld onsterfelijk

maar veel is vreemd

in voorbijgaan

 

op het laatst

viel regen als rood fluweel

op tongen gedragen zonder stem

 

ik zal je huilen

om elk onwennig woord

telkens de dood jouw gezicht bedekt

en rouw de stoelen vereenzaamt

 

robijnen zijn slechts stenen

op lippen stil

en lege kamers

kerima ellouise ©

Geen bloemen meer

 

 

 

 

dat ik achterblijf

en mijn vingers zich snijden

aan het oude bidden

 

maakt mij tot herinnering;

ineengedoken, met het hoofd

onder lakens

 

geboren was ik toch en bestond

ik niet als kind, dat voor handen lag

 

het blije gezicht afgekeerd van doodgaan

en overbodige benen

 

dan waren er nog steeds die borsten

ontluikend weliswaar, maar met

stom zwijgend verbod

 

 

om bloemen te openen in de lente

dat deed jij, een paar seizoenen vroeger




kerima ellouise ©

vlinderbank

 

 

 

de tuin

zwijgt de eerste leugen

toen ik uit bloemen dronk

 

rode tulpen op

mijn suikerwitte huid

een wereld die eeuwig zou

blijven

 

onder de kleine

appelboom en

zwaluwen, zomerrijp

ademde de overvloed breed

het onuitwisbare beeld

dat ik zo zacht strelend

vertrouwde

 

tijd is tastbaar

ook de tuin

om wat geleden werd



kerima ellouise ©

        voor Janny Schepenaar

Highlands

 

 

 

 

een dame uit de lage landen

zag olifantjes op haar handen

rozig, paars of wit

jeetje, wat was dit

code-ine kraakt nu haar tanden



kerima ellouise ©

                                    Voor Willem Lommert

 

 

 

 

de edelman

 

 

 

hij, uit het land van molens en wind

voelt telkens wat dromerigs in ’t kind

in zomerdenken

schatert zijn schenken

hij opent de zon, nooit vensterblind



kerima ellouise ©

de grens van heimwee

 

 

 

 

 

 

al mijn dagen

vlogen in het vuur

van de stad

 

de stad 

die enkel uit woorden

bestond

 

ik kuste

de straat

waar je zwijgende mond

open lag

 

en voor het eerst

raakte ik jou aan

ook je latere pijn

 

ik heb in je gewoeld

de schaduw gezien

 

immer voortvluchtig

als een zwerver

zonder hond

 

ik likte 

aan je woorden

 

slechts assen

die tegen

dode gevels

kropen

 

en  omwikkelde je lijf

met mijn slaap

 

heimweeloos naar leven



kerima ellouise ©

niet tot de wereld

 

 

 

 

 

sterren

nog niet geboren

boven zeeën, geblinddoekt

wanneer de bomen van morgen waaien

 

alsof

de wereld, verlaten van onschuld

zich neerlegt in de monden van zondaars

 

en als uit het water

mijn adem weer zichtbaar wordt

rood in een lichaam dat nooit werd geheeld

 

neemt de wind de rivieren mee, mijn aders

verschrompeld tot steen

 

het is zo stil in mij

om niet te weten waarheen

kerima ellouise ©

Jij bundelt kristal




Stel  ik schilder een portret van jou
dan doe ik je tekort
geen enkel papier voldoet
zelfs niet met een gouden rand

slechts  jij dompelt letters zo in verf
en dicht licht krachtig neer
dichter stijgend op wolken richting dromen

duidt op pure levenskunst

zonder acrobatische toeren
bekleed je behendig zinnen vanbinnen met fluweel

morgen overmorgen en zo verder
zomer reizend door open boeken   
magisch vol kleuren
bladzijde voor bladzijde delend

dat verklaart
waarom jij mijn hart veroverd hebt



claire Q ©



dank je wel Claire !
liefs !

 

ochtenddiep

 

 

 

 

 

met neergeslagen wimpers

bewaar je het afscheid

onder je lijfgewaad

 

en ik

een beetje lucht

blauw, breek in de wind

 

je voedt me

met gebarsten kruiken

waaruit vogels nog

gulzig de ochtend

dronken

 

badend in voorbij

stromende ogentroost

 

en op mijn jurk

kruipt je tong weg naar

woorden

 

de smeltkroes in mijn schoot

 

je zalft mijn lichaam met

vlinderbloesems

 

maar vergeef me

ik heb gehuild

 

ik vergat de bloemen

onderweg



kerima ellouise ©

Ode aan



gesponnen uit jonge kleden
heeft jouw schrijven de tijd oud gemaakt
in ets van verzadigbare zomers
sluimeren jouw meersterwerken

uitzinnig door open poëzievensters
honingzoet tastend uit over werelds toneel
in woorden lassen, in zinnen passen
taal in beweging

breekbaar


Klaes ©  2 juli 2007


heel erg bedankt Klaes !

ik schrei zachtjes

 

 

 

 

 

 

 

onaanvaard blijf ik vreemd,

blind hunkerend naar geloven

om een enkel mens

 

soms wacht ik, zoals dag op nacht

en sla wekkers stuk tegen het hoorspel 

van mijn dromen

 

ik veeg ogen op het vroege raam,

de wereld zo vreemd in het vergeten licht

 

jij kijkt naar mij

in andere handen

 

en ik schrei bij iedere stap

glazen bloemen op je naam



kerima ellouise ©

  Een blik

Gij schildert jaargetijden

op zijden zeilen

en rijgt de klinkers tot kralen.

U brengt gisteren en morgen

poëtisch dichter bij elkaar.

In avondrood geverfde verzen

rondom rozen, met zicht op zee

voeren vrachten vol letters u

 naar de overkant van tijdloze

oevers en ontspiegelde rivieren.

Ontwortelde werkwoorden

door lettergrepen gegrepen,

daar waar de wind woont en

wolken uitgebreid bewegen.

Het strelen van de stilte

opent erosieloze poorten.

U vertolkt het verdronken verdriet

ik voel mij aan wal gedragen

en las uw poëzie-pirouetten

op papier.


Waltack @


 
Heel hartelijk dank Meneer Waltack en heel veel liefs

vanuit mijn hart !

explosieve stilte

 

 

 

 

 

snel en onbeheerst

snijdt waanzin door

het onzichtbare touw

 

de lucht, donkerdood

wacht op het gegrom

van roem, voorbijgaand in

een kort en heftig geluid

 

wanneer de ruimte

de strakgespannen liefde onderlijnt,

omlaag rond hals en nek,

 

zet elk woord zich vast in

een verbeten afstand, de voetstappen

vervallen tot een duister vlies

 

ik schep de zinnen

in stalen ogen, wikkel ze rond

vallende onschuld

 

want metaal kan moe zijn

ook in het hoofd



kerima ellouise @

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Art : Dekat ©

eendjes in de kast

 

 

 

 

 

 

het was altijd

stil in mijn kast én

veilig

 

het werd ook nooit dag

of vlammend rood; het geschreeuw

verdween samen met

de stemmen

 

van voortbewegende ramen die  wolken

droegen, ver weg van mijn witte lelie dromen  

en het maagdenvlies

 

dat zich verborgen hield

onder de gescheurde kousjes en jurkjes

van mijn pop

 

klaverblaadjes, ter nagedachtenis

werden kleine planeetjes

 

als tranen, kinderen op

geboortegrond

 

als eendjes overdag op

het watervlak

 

die ik tastbaar tekende

achtergelaten in de nacht

van de kast

kerima ellouise ©

in het huis der wezen

 

 

 

 

 

achtergelaten

en nauwelijks

te genezen

 

prevelt de schaduw

uur na uur

de bastaards uit

het stof

 

ik tel mijn twijfels

van onvermogen

 

wanneer de dag

nog drupt in het

vermolmd gegroet

van vergiffenis

 

het was op

een nacht als deze

 

ik zag een wandelaar

in de regen en een wereld

van waanzin

 

het was stil

zo rond de wind

en omheen mijn wenen



kerima ellouise ©