pinokkio
pinokkio
vier witte muren
één groot raam dat, nadat jij kwam,
uit de schaduw dreef en om zomerkleuren vroeg
blijmoedig het begin van de rivier liet zien
alsof er nooit een einde zou komen
aan deze eenvoud van vrede
één kamer met daarin het midden
van het leven, woorden op planken
en de warme opbrengst van rode wijnranken
met geen andere namen dan de oorsprong
van minnaars die met volle stem
omlijste spiegels veroveren
één ruimte waarin ik eindjes knoop
aan verwachting en aan rauwe klanken van de saxofoon
dieper word en dieper met mijn gezicht in het water
één warme mond
waardoor ik terugkeer in jouw gedichten
en mijn ogen laat dwalen over blauw gefluister
misschien ben ik in de waarheid getuimeld
kerima ellouise ©
afbeelding: beeldentuin dehullu 2009
kunstenaar: Michel Janssens
dagen als deze
als ik u mijn schaduw geef
zal u me dan vinden in de diepte
van uw eenzaamheid
of legt u hem
op de handpalm met de vingers uiteen
als een pijnlijk verschil
misschien blijft het antwoord beter verzwegen
want uw herkenning zal me tekenen
als een verschrikkelijk
verlangen
vermoeid en verdoofd tot een fossiel
van de nacht
maar in het uur van de dood
doet uw ontkennen dat ook
kerima ellouise ©
foto: beeldentuin Dehullu
kunstenaar: Lebuïn D'Haese