alsof er schaduw waaide

 

Winternacht

Weet je nog de stilte bij de boom,

Kerima

de dag van mijn eerste nominatie
die jij mij gaf in beloofde stilte
omdat ik zweeg als een dichter
die zijn ziel niet verdoemde

sindsdien veranderde er veel
woorden bleven niet hetzelfde
jij werd beroemd, ik bleef achter
bij die boom in een droom

er waren mensen
die mij konden verhangen
in de kilte van de nacht
maar ik bleef van je houden

en vertaalde jouw woorden
naar mijn eigen onschatbaar leed

ook heb ik nog vragen
hoe de dagen veranderen

en hoe je dat ook al weer
met dat verdwaalde lidwoord deed.



Mobar ©

Dank je Mobar voor dit machtig mooie gedicht!

doorzien




al fluistert het land godverlaten
onder voorbijtrekkende wolken
dat vaagheid dwaalt rond de einder

krijst de eens zo smeuïge aarde
een gebarsten ziltheid van kolkende vuurzee

jouw glimlach blijft

en wanneer ik jou mijn gedachten geef
zal de akker dan, waar wij ooit druiven plukten,
opnieuw in alle heftigheid kleuren mengen

van verschroeid bruin naar warm rood

zal jij dan nog in mijn waanzin willen wonen
kussenzacht, mij geluidloos begrijpen
of zal tijd gewoon een toeval worden
in het huis van stilte;

het zware onvruchtbare zaad achterlatend
in de eerste duisternis

zal jij dan in mijn verhaal willen blijven
en in jouw lieve glimlach 





duo-gedicht van Laurens Windig en kerima ellouise ©

de brieven




vandaag geleerde woorden
is hernieuwde oudheid
die zich verder spreidt
met het verstrekken van de tijd

nieuwe woorden
zijn er niet meer zoveel
een koppeling van oude
of een intonatie verschil

toch voer ik mijn gedachten
langs gedragen truien en lentebrieven
ook al ziet niemand mij dromen
in deze tuin van oeverloze taal

ik verlang naar een binnenrijm, een refrein
een unieke plek te midden van versleten zinnen
telkens als vernieuwd verklaard

voltrek mijn lot, mijn letter
en lief mij doorheen de
geschiedenis van het beminnen




* duo-gedicht van Stormtrooper en kerima ellouise © *

in woorden uit een leven

ik kijk naar buiten, zoek het antwoord
tussen de versteende kleuren
die als stilte tussen lage bomen en mijn adem liggen

heimwee en dit beeld
dat ik niet beschrijven kan

vochtige aarde, de onverdraaglijke eeuwigheid
waarin de dood het licht
laat opbranden

soms roerloos wacht en wensen breekt
in het niet willen schreien

een boom kraakt, blijft in mij trillen
als teken van verdriet, van achterlaten
en alles wat zich opent

ik neem mijn gum
totdat het allerlaatste streepje verdwijnt

ook de donkere kraaien veeg ik weg
vingers, hard en wit

misschien was ik een slechts een indruk
en wilde ik het leven verbeelden



kerima ellouise ©

toentertijd las ik in vele weiden

met poëtisch gras en zag

een nieuwe bloem

 

onwetend van haar kleur

waarin ik mij verblufte

elke dag

 

glimlach van de ziel

golven branding

welke zinnen strelen

drijvend door de cerebrum

van het ware leven

 

met open handen

liet zij mij haar hart zien

week en vaak zo

rood doorbloed

kloppend sterke hart

 

nog steeds doordringend

diep in mijn emotiemerg


Laurens Windig ©




Hartelijk dank Laurens!

Mise-en-scène: Het erfrecht van de hoop




wuif naar mij
en hoor hoe de wind stil valt
in het water
en de stenen van een volle maan

laat mij
aan uw schaduw beklijven
ik zal zwijgen

als een woord
dat rijpt in het wollen huis

diep
de groet
aan een beladen boom; de eerste ster
en vruchten door het raam

ik zal uw passen niet vertragen
de aarde kan ik immers op mijn schouders dragen

zeeën zullen open waaien, als vogels zonder grenzen
geen tak of dode twijg zal zich nog verborgen wensen

zie de einder
door gedachten heen

de dag die ik in het hart laat drijven
en in niets meer dat zich nog
verloren waant

voel de duif
hoe ze broedt op het nest van een nieuwe morgen
of laat ons schuilen in de grot met tegenlicht
waar zelfs gisteren werd geborgen

zo denkt
zo vraagt
zo zwicht

het zand
door helmgras gevangen
doch verlangend op de zon gericht





* duo-gedicht van julius dreyfsandt zu schlamm en kerima ellouise  ©*

het geborene

vertel me
wanneer winterrouw
de bomen laat rusten

zeg me het antwoord
nog voor ik verdwijn

waar schrijft het kind
afwezige gezichten, de namen
van toekomst

in het schorskleed
bewoond

zal ik het weten en komen
tot stilte

het vaarwel van verdriet
onder vouwloze
sneeuw



kerima ellouise ©

opgetekend

 

 

 

 

 

 

welke droom hebt u,

vroeg de dichter

 

en hij verdeed zijn ziel

toen hij dagen en weken en jaren

in het graf van zijn woorden dook

 

verzen neerschreef

stiller dan het geluid  van minnaressen

luider dan hemzelf en de muren, uitgediept

tot in de kerkers van het weten

 

hij wilde stil verdwijnen

maar telkens de nacht begon

droeg hij zijn geluk naar vuile lakens

 

onbezwangerd

en uitgevouwen, veel jonger

dan zijn laatste wil

 

waarin hij begonnen was

haar tijdloos neer te schrijven

 

tussen eenzame bloemen 

en de boezem van een barmhartige

engelennacht



kerima ellouise ©

vrijdagavond

 

 

 

 

meer en meer

verberg ik het overleven

in onduidelijke woorden

 

het zou

mijn stilte kunnen

verklaren en de zoveel anderen

in mijn hoofd geboren

 

ik scheld mezelf schuldig en teken

al de lichamen op mijn lijf, onherroepelijk van de liefde

gescheiden

 

uit onmacht, angstvallig

 

omdat tijd niet weg te slaan is

uit allerlaatste verzen en gevreesde

dagen

 

ach, wist ik het maar

 

dan schreef ik

op jouw plekje iets liefs

 

een gedicht, eenvoudiglang



kerima ellouise ©

op de droomlijn

 

 

 

 

wil ik je zoenen

de kamer horen zingen

zuchten

 

tussen twee zinnen

steeds weer

 

je vol verwachting aankijken

overgevoelig worden, overwonnen

zoals het licht zoekt

en vindt

 

verovert

over tepels en teder, rozen

 

zich dan laaft aan ruimte

verbeelding

 

de zee en het seizoen

waar ik van houd, wil ik je plagen

op het strand

 

met

kleine vingers

en schaterende vogels

 

onvoorwaardelijk




keirma ellouise ©