mantelzwaar

herfstgeluid


op winterblaadjes
knarsen late voetstappen
van de notelaar



kerima ellouise ©

intrede

luidende kapel

legt echoënde stilte

     op polderdijken




kerima ellouise ©

zee-rozen-strik

 

 

 

het beeld

dat met mij

naar zee staart

en schelpjes raapt

 

draagt jouw naam;

anders dan de mijne

 

het begon met zon en licht

op woorden, het eerste

 

waarin soms wat verdriet zat

zoals de oprechte wind met

een lichaam rond manen

 

het bracht ons samen

ver weg, van het laatste

 

nog onbestaand

in de golving  van méér

en duizend dagen blauw

 

ik ruik de meeuwen

het zand zingt helder:

 

geluk en alle wensen

voor jou

 

 

 

 

 

 

 

opgedragen aan Corrie



kerima ellouise©

       Giorgio de Chirico,
                                                                            Mystère et mélancolie d'une rue,  1914

slechts deze woorden nog

 

 

 

 

ik heb woorden vermoord

grootse woorden

er stonden muren rond

 

ik pleegde aanslag na aanslag

kort en heftig, temidden van

de dag of de nacht

 

een potloodkrabbel

werd een grijnzen, de dood

uitgeschreven in schaduwzijden

 

en toen ik op een ochtend

voorbij de zon liep

zag ik niemand

bestaan

 

ik kreeg een vreemd gezicht

met grote, zwarte gaten

en alles werd nietig

 

in de marge

lag mijn schedel

waarmee ik morgen had vermoord



kerima ellouise ©

bekentenis

 

vingers vol

zwarte vlekken tikken

de vloedgolf op mijn lijf

 

dwingen tot woorden

en verdraaide schaduwen

onder een bewolkte lucht

 

ik zink

naadloos van dag naar nacht

wanneer honderd ogen van de zee

mij verdoven

 

met ijzige koude  

als gehuil van stilte

 

het is niet jouw  tijd

die me alles vertelt

noch de adem van het scherpe water

 

het is de bekentenis  in de wind

geen woorden van kamer tot kamer

kerima ellouise ©

de ogen dicht

 

 

 

 

 

ze zag hoe schaamte

de lakens bedekte met een bleke blos

alsof haar  buik nooit zou baren en enkel

prooi werd van de zwartste nacht

 

al wat ze kon zien, de woorden

te klein, werd wind en vreemd uitgespreid

zonder bedaren

 

en op het harde gras, waar geen mens

meer keek, brak elke maan

in het schommelen, stil

 

de zonde bevroor

in het boomzwijgen van winter

en op wangen van het erfelijk daglicht



kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

gefluister

 

 

 

kom terug

jij kleine vlinder

kom terug uit de verte

 

de manen zijn dood

zoals het dansend lichaam

in mijn dichtersdroom

 

verstild, afwezig

de wind vergeten in

de graven rondom mij

 

ben je daar, mijn vlinder

of twijfel je nog

door de kus die ik je gaf

 

slaperig, de avondgod

diegene die nog wenen moet

om het antwoord van de sterren

 

glijd omlaag, jij witte vlinder

en zing nog een onsterflijk wiegelied



kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

‘t huilt

 

 

 

 

 

het licht beroert

en hoe onvolgroeid was ik

het dromende kind

 

er werd gespeeld, gekneed, gevormd

onder de schaduw

van witte

onderkleren

 

het schreeuwt

het beeld in mij

verdwenen toen ik wilde huilen

om de pijn die ongetwijfeld komen zou

 

er was niets meer dan lichaam

en een volle, vuurvluchtende maan



kerima ellouise ©

onder rozen van licht

 

 

 

 

 

kom

laat me nog eenmaal bewegen

onder boomtakken van licht

en woorden van water

 

uit golven ontstaan

zoals het kind, in bloemen gehuld

en blauwe zee in zijn ziel omsloten

 

kom

laat me nog eenmaal opgaan

als bladeren in de wind, je vochtige mond

en wat de maan heeft geschreven

 

ik denk aan vroeger , de vogels

onsterflijk voor later


kerima ellouise ©

naar de wildernis

 

 

 

 

 

ik wacht

en sleep mijn buik

tot in de dageraad

 

en met je woning nog net niet

voorbij de dood, verhuist ook de morgen

 

voorgoed

de wildernis en de verscheurde vogels

van onverschilligheid

 

dagen gaan heen

en tijd is kort

 

weet je nog, liefde

en een kinderhand

 

ik slaap niet meer

 

weet je nog, liefde

in een wieg


kerima ellouise ©

naamloos

 

 

 

 

 

mijn mantel sleept de stilte mee

in slordig zwart, meebuigend

op de rand van je nagel

 

ik heb de dag niet gehoord

en de nacht wijzigt niets

ook niet de dubbele huid

 

mijn woorden te kort

het vlees te rauw

om te dragen op je borst

 

jij vreet je vol met splinters

en wormen uit mijn mond

die me hongerloos tot

zwijgen brengen

 

ik moet, gebukt,

jouw harde buik raden


kerima ellouise ©

ademnood

 

 

 

 

luchtledig

ventileer ik de kamers

van mijn zwijgen

 

het zal stil zijn

het is vandaag

 

dat woorden sterven

zo lijkt de nacht

 

ik schrijf: licht

zwart-wit

 

het geweten brandt

 

en de wereld dicht

tot hij niet meer

dichten kan



kerima ellouise ©

nevels in de kamer

 

 

 

 

 

alsof ze ooit schitterden

de dromen van een dronken dichter

de eerste roos of een vroeg getij

 

naar wat hij zag of hoorde

in resten vrouw en kind

weggevaagd langs vlakke zeeën

 

maakt het nog wat uit

dat niets meer naar hem toekomt

zo dwaas zijn levend, zwervend lijf

 

de winter wit met kamerwandgezichten

wanneer hij in zijn dichte aders

het ongetemde sterven schrijft



kerima ellouise ©

verschraalde vlinders

 

 

 

 

 

nog voor ik iets kan zeggen

spuwt wind schaduwen

op mijn woorden

 

zwarte vlinders,

alom aanwezig, weigeren

te wenen, slepen zich voort

 

ongewenst

door de doorzichtigheid

van maandrift

 

ik sluit de nacht

en de wervels van

mijn slaap

 

de ochtend

brandt

 

jouw mond

vol waaien

kerima ellouise ©