het landschap van de maanvogel

verpakt in plastic folie

 

 

 

 

 

 

hij draait

de dag naar buiten

en herbegint  zijn daad

haastig zonder groet

 

hij denkt soms wel

aan vrouw en kind

of aan iets nieuws

iets anders

 

zomaar, op een ochtend

wanneer zijn woorden

hem leeg voorbij

gaan

 

of wanneer het bijna avond is

en de weerhanen hem

gunstig staan

 

er wordt gezwegen

in de rechterhand

naar voor

en opzij

zo naar de linker



kerima ellouise @

ongewild

 

 

 

 

 

 

niet alles

kan gedragen worden

door woorden

 

daglicht bijvoorbeeld

of het ontkomen aan de nacht

sterren traag als liefde

binnensmonds

 

die ene lente

al te vaak herdacht

van jou, van mij

een andere wereld

 

niets toont aan dat ik besta

als woord of zin, in

bloed verdund

 

waarom sterf ik dan

ongewild



kerima ellouise ©

 

die zachte kleur

 

 

 

 

 

 

het beeld

- jij bent van licht -

breekt tijd open

 

in eeuwige

seconden

 

waaraan een drenkeling

zich vasthoudt in regen

en storm

 

zoals een witte lelie

in onrustige dagen die de klaarheid

van het water zoekt in deze vreemde wereld

 

ik hoor nog steeds je stem, aarzelend

bewegend toen ik de aarde wist

dichtbij duisternis en zware

druppels

 

jij naderde en ik mocht

jouw breekbaarheid

ontvangen

 

in een glimlach

van licht



kerima ellouise ©





Opgedragen aan Vivika

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zo droomde ik

 

 

 

jij buigt je voorover

en iets in je

 

zoals

een slapende vlinder

in morgenlicht

 

bedekt mijn naakte huid

 

ik dans dromen

de dag en de nacht

wijd in woorden

 

blauw

teder rozen blauw

een bloem in zee

 

zo beiden oorsprong

waarmee ik liefheb

en jij

kerima ellouise ©

 

 

 

tot op een dag

 

 

 

 

 

stilte

was lucht, was morgen

en avondregen

 

werd zee in het openvouwen

van flarden mist

 

ik tastte naar duinen

en ouderdom

 

terwijl mijn navelstreng

onder stenen kroop

samen met het meisje van zes

 

en niemand zei nee

kerima ellouise ©

wat dichter bij dromen

 

 

 

 

 

vleugels

vlinderdrijven

op teergroene adem

van bomen

 

duizend

en zonnewijzers meer

fluisteren

 

de diepte van

je woordendans

de stilte

 

en het gedragen worden

door wind, andersom

in geluid

 

schrijf maar

het  licht op handen

 

de zon komt op;

ik wijs naar jou

kerima ellouise ©




opgedragen aan Vicky

achter de dagen 

 

 

 

 

 

de wind ruist niet meer 
alsof het raam steeds kleiner 
wordt 

 

en alle stemmen wegzinken 
zoals de zee in mijn 
woning 

 

ik had nog bomen 
geplant en duinen 

 

meeuwen en een schreeuwerige 
namiddag 

 

maar mijn kamer werd zelden 
door zon gedragen, noch door het meisje 
dat de straat uitliep

 

ze zag me niet, las geen dagboek 
op het lege plein of wolken groeiend 
uit mijn haren 

 

zilvergrijze strepen en ik rouwde 
om de lucht 

 

toen ze verdronk in mijn raam 



kerima ellouise ©

achter ramen en wind

 

 

 

 

 

 

 

het podium

werd mijn redding

 

het wachtte

zoals de zee op leven of dood

op een eiland

 

dat geen weet heeft van wind

of muren waaruit stemmen schuurden

 

steeds dieper in

mijn hoofd, in het waterglas waarin

ik meeuwen wilde zijn

 

luider dan

novemberstilte

 

zonder achtergronden

van angst en dun geklede woorden

die het sterven over tafels droegen

 

naar handen

en nevel uit zee

 

naar het podium

op gelijnde golven

van rust

kerima ellouise ©

het griezelkabinet

 

 

 

 

ik ben niet de enige, dat weet ik wel

die onder glooiende gedachten wil kruipen

om het gewicht van angst te ontwijken

 

geen genade, meedogenloos diep

in de strakke vorm van toewijding

 

zo zwart het gat, wat voor mij ligt

wanneer zijn ogen bruggelings wijzen

 

van binnenuit beweegt het spreken

wanneer het  licht mijn lip doorboort

rij na rij, de haakjes geopend

 

gehoorzaam adem ik

in weinig zeggen en spoel

de scheve woorden door

 

het is niet wat ik wil zien

maar hij

lacht wel zijn rechte tanden bloot


kerima ellouise ©

lage schaduwen

 

 

 

 

 

de dood lag voor mij, haast om op te rapen

maar ik was een kind, licht en onschuldig

 

herkende het geschuifel niet

van het donkere wachten, droef en zwaar

de muffe geur, een lijf in zwart

 

op de grijze muur hing haar gezicht,

streng en met harde vuisten,

voortgedreven door gebed

 

stemmen naderden uit fluwelen hoeken

en dwongen mij naar koude wangen

 

dat volstond voor de herinnering

 

nu pijnloos en geordend rustig

aan de grootmoeder

die geen naam meer draagt

 

verdomme, ik was nog maar een kind



kerima ellouise ©

glazen ogen

 

 

 

 

 

 

jouw  adem

al jaren weggezonken

maakt zomer, de bloemen koud

 

want niets dan schaduw

roept het vluchten, de zware druppels

losgelaten

 

weg van ogen, oude woorden

lichaamloos, dwars door wind

 

voorgoed verlaten, het kind in armen

de stilte, ver en lusteloos

 

jij geeft niet meer of nooit geweten

het praten huiswaarts

dichterbij

kerima ellouise ©