wat dichter bij dromen

achter de dagen 

 

 

 

 

 

de wind ruist niet meer 
alsof het raam steeds kleiner 
wordt 

 

en alle stemmen wegzinken 
zoals de zee in mijn 
woning 

 

ik had nog bomen 
geplant en duinen 

 

meeuwen en een schreeuwerige 
namiddag 

 

maar mijn kamer werd zelden 
door zon gedragen, noch door het meisje 
dat de straat uitliep

 

ze zag me niet, las geen dagboek 
op het lege plein of wolken groeiend 
uit mijn haren 

 

zilvergrijze strepen en ik rouwde 
om de lucht 

 

toen ze verdronk in mijn raam 



kerima ellouise ©

achter ramen en wind

 

 

 

 

 

 

 

het podium

werd mijn redding

 

het wachtte

zoals de zee op leven of dood

op een eiland

 

dat geen weet heeft van wind

of muren waaruit stemmen schuurden

 

steeds dieper in

mijn hoofd, in het waterglas waarin

ik meeuwen wilde zijn

 

luider dan

novemberstilte

 

zonder achtergronden

van angst en dun geklede woorden

die het sterven over tafels droegen

 

naar handen

en nevel uit zee

 

naar het podium

op gelijnde golven

van rust

kerima ellouise ©

het griezelkabinet

 

 

 

 

ik ben niet de enige, dat weet ik wel

die onder glooiende gedachten wil kruipen

om het gewicht van angst te ontwijken

 

geen genade, meedogenloos diep

in de strakke vorm van toewijding

 

zo zwart het gat, wat voor mij ligt

wanneer zijn ogen bruggelings wijzen

 

van binnenuit beweegt het spreken

wanneer het  licht mijn lip doorboort

rij na rij, de haakjes geopend

 

gehoorzaam adem ik

in weinig zeggen en spoel

de scheve woorden door

 

het is niet wat ik wil zien

maar hij

lacht wel zijn rechte tanden bloot


kerima ellouise ©

lage schaduwen

 

 

 

 

 

de dood lag voor mij, haast om op te rapen

maar ik was een kind, licht en onschuldig

 

herkende het geschuifel niet

van het donkere wachten, droef en zwaar

de muffe geur, een lijf in zwart

 

op de grijze muur hing haar gezicht,

streng en met harde vuisten,

voortgedreven door gebed

 

stemmen naderden uit fluwelen hoeken

en dwongen mij naar koude wangen

 

dat volstond voor de herinnering

 

nu pijnloos en geordend rustig

aan de grootmoeder

die geen naam meer draagt

 

verdomme, ik was nog maar een kind



kerima ellouise ©

glazen ogen

 

 

 

 

 

 

jouw  adem

al jaren weggezonken

maakt zomer, de bloemen koud

 

want niets dan schaduw

roept het vluchten, de zware druppels

losgelaten

 

weg van ogen, oude woorden

lichaamloos, dwars door wind

 

voorgoed verlaten, het kind in armen

de stilte, ver en lusteloos

 

jij geeft niet meer of nooit geweten

het praten huiswaarts

dichterbij

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

het raam is zwart

 

 

op mijn ogen

ligt het vaarwel

in donkere schijven

 

wanneer herfst

kringen loopt over dagen

 

telkens zijn het andere, nooit geheel dezelfde;

kortademig en scherp gesneden

 

het zoeken wordt transparant

alsof ik uren stil sta

om morgen weer te

herhalen

 

de nacht sluit het huis,  in en uit

hoog en laag

 

in en uit

 

ik ben de zandloper

van mijn kinderjaren



kerima ellouise ©

Shining warmth


Even when boxes
twist and shout
and through heaven night
may fall asleep

that the
ticking and tacking
sounds the same
when they turn faces
around corners and back

they don’t leave gray behind
nor do they freeze the music

blow and blow the dusty sky away
and see stars brighter
like eyes gaze at your
timeless
poetry



Claire Q ©




dank je Claire voor dit bijzondere gedicht !

 

intens

 

 

zonnegeel begon

jouw lach lichtblauw te kleuren

gouden momenten


corrie van engelen-kock ©



dank je wel Corrie voor deze bijzondere senryu !!!

en toen werd het stil

 

 

 

 

 

ik zie dagen, eenzaam

en graven

niets dan graven

 

een straat

die uit het grijze gat kruipt en wijst

naar een glazen brug

 

plastic water wuivend als zeewier

tot net achter de dode bocht

 

een stronk

die met haast rechte groeven  

knielt tot elk geluid gevangen is

 

en ik zie vogels, niets dan vogels

vacuüm verpakt

 

onrustig dromend

wanneer de lucht, zwartgeblakerd,

verandert in een waas

 

zie ik 

hoe deuren dichtvallen

 

in naadloze maden

en alle woorden aanwezig

kerima ellouise ©

                                                                  vroeg, of later

 

 

 

 

stil

te ver van spreken

en het naar buiten kijken

 

adem ik nauwelijks

de dag nog in

 

misschien is mijn geest te traag

of weigeren mijn handen het veranderen

van de nacht

 

er is leegte

er is najaar

 

en in het heengaan

van ieder ongeboren uur

 

zie ik leugens

menselijk en met wind

bekleed

 

geen vingertop raakt mijn ogen

de regen des te meer



kerima ellouise ©

mijn tuinman

 

 

 

ik heb een tuinman

sinds kort;

 

stoer, knap

en met een verleidelijke

blik

 

hij doet z’n werk goed:

 

dekt het onkruid naar de aarde toe

met versgeurende, bruine

laagjes zand

 

graaft waar nodig

dode vogels omhoog en legt ze

zorgvuldig tussen de stilte

 

hij laat zelfs regen dansen

op onwillig gesnoeide

struiken

 

en zwiepende  bloemen

dwingt hij tot vroege slaap

 

zonder woorden en met regelmaat

bouwt hij  schoonheid

uit de grond

 

ruw maar met twinkelende

ogen

 

en wanneer het werk eindelijk is volbracht

springt mijn tuinman de hoogte in

 

en hangt zijn geblaf

in de bomen

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

kloppend



adem kunst, wervel
het zachte hart, valt maanlicht
in overgave



opgedragen aan Mobar



kerima ellouise©