quote

een godganse nacht

zeg niet
dat ik me mijn dromen verbeeld
ze zijn er, levensecht

zeg niet dat ze uitzichtloos zijn
als antwoord op een eigen teken

maar beschrijf
het onophoudelijke, het ongerepte stromen van de maan
zelfs als ik hier zou sterven

in zwarte kleren van de nacht
of in de scherpte van mijn waan

ik zie de vele harten
het vuur er dwars doorheen, de opgebonden druiventrossen
de pijlen bij menigeen

we vrijen tussen lakens
scheuren, schreeuwen, om en om

vloeien vurig naar elkander

en likken
zoetgezwollen

papavers aan het plafond



kerima ellouise ©

ja

alsof we druppels zijn
jij en ik

uit de ochtend geboren
in wit en blauw
zei ik

we kunnen
door de velden waaien
en weer huiswaarts keren

ons uitstrekken tot zee
en strand

‘of tot twee vogels
in volkomen stilte’
zei jij

‘ik zal de zon
op jouw lichaam zien en alle
dagen je ziel’

en ik glimlachte
om wat jij zag
daarna


kerima ellouise ©

dans en genees me

er is hier en er is nu
maar ik vraag me af hoe ik later
de stilte kan herinneren
zou ze spoorloos
verdwijnen
of zou er plaats zijn
om ze als meeuw te verwekken
om ze uit het niets te schrijven
bovenop de seizoenen
en de vergane hartslag
van de tijd

er is hier en er is nu
maar maak me wakker als de stilte
me ten dans vraagt

daarginds aan de waterkant

ik zal in zee lopen
steeds verder en verder tot ik haar spreken
kan dragen op mijn borst
moedig
over rotsen en diepte heen

misschien eindigt daar het zijn
het sterven
de pijn

en word ik een vogel, begeerlijk
voor de zon


kerima ellouise ©

het gezicht van een hart

misschien kan ik in jou
pijnloos sterven

als regen min of meer regen is
en de dood met zijn wijsvinger
mijn ogen geneest, zacht
en onverklaard

het zou op stilte lijken; geleend
uit schaduwen van glas

of op witte vlokken
in een hand

wanneer niemand merkt
dat het sneeuwt, vroeg
tegen het raam

misschien is mijn zwijgen
niet genoeg

en word ik door het liefhebben
bewogen

stilletjes en eenvoudig
in elk toekomstig woord



kerima ellouise ©

NEE

ik wil met ondoorzichtige manoeuvres
uit mijn gedachten klauteren

ze onbeademd achterlaten
in een tijdscollage waarvan ik gezichten amputeer
zonder slaap of kus

hele hoofden die ik laat rondkijken in bevlekte uren
muren, nooit gekocht
zoals het geluid
van regenvlagen tegen de binnenkant
van mijn keel

aarzel niet
en huiver

om de omtrek van hun zonden

zij lopen er voorbij, onbewogen
en opnieuw

knikken anderen toe
in het weten, geweten als gastheer

bewaren elkander
in de doofpot

van de zwijgzame onwaarschijnlijkheid





kerima ellouise©

de eerste leugen

 

 

achter een boom vol vlinders

houd ik me schuil

 

er is een reden

voor dit deel van het leven;

het op- en neerwaarts

 

en waar het allemaal om gaat

 

    ik ben de nacht dankbaar

dat ik me mag neerstorten in zijn duisternis

dicht bij de stilte en de stenen waarachter wind

dromen draait

 

dwaas in drang

alsof ze ooit gevlogen hebben

 

misschien onzin

maar hoe anders kan ik woorden vinden

om jou te omhelzen

 

wanneer het naar binnen keren

mij verdrinkt

in mijn eigen lelijkheid, geen oorsprong vindt

 

in wat erfelijk zou moeten zijn

onaangetast



kerima ellouise ©

spiegelrozen





kan je
rozenbloesems
laten bloeien

onzichtbaar
in de palmen van je hand

levend water
uit regenbogen scheppen

kleurig zoals je stem
wanneer woorden samenvallen
met het licht

kan je de zomer ademen
in elk bewegend blad tussen de lijnen
van het leven

en zou je dan bij iedere ontmoeting
een afdruk willen schenken

voor hen, jezelf
en de kinderen van de aarde

als een druppelherinnering
voor later



kerima ellouise ©

Het stofgoud van de Heer Wietewuiten




kreeg ik zulke brieven
van zacht allooi
waarin beelden zich neerleggen, haast stervend

zoals het kan zijn tussen twee mensen
pastelbroos

dan schreef ik woorden, vingertikkend licht
als heildronk, wensdroom

in een witte eindigheid
het waden waardig door fluisterlingen; een liefdessaga
in deze gorgel des levens

kreeg ik zulke verzen, glinsterend
en om nader te beleven

dan zou je de bladeren horen kraken
vol ernst
en tot poëzie dwingend

in een ondraaglijke schrijfheid

misschien zou ik dan niet
op deze manier willen beademd worden

aangeboden, tweemaal




* als dank aan de Heer Wietewuiten (en met toestemming )
voor zijn zovele waarderende en poëtische reacties onder mijn schrijfsels op gedichten.nl, heb ik er een aantal verzameld en aan elkaar geschrijfseld. Het zijn volledig zijn woorden ! *

gewoon een lief mens.





zwevend,

tussen symboliek en mystiek,

op Gibraanse wijze,

richt zij zij haar pijlen,

 weldadig en bruisend,

op twijfel,hoop en gevangen verdriet.

Agnes klaagt tegen Job.
Hans inspireert het duister.

Ze dekt haar wezen toe,

met gesloten ogen,

verankerd in zichzelf.

 

En toch ook een gewoon, lief mens,

zoals jij en ik,

De leesbaarheid van de winter





Buiten neemt
de stilte vorm. Gewoon
door te staan in het nog koude licht. Ik zwijg
en wrijf vermoeid mijn handen in onschuld. Verzadigd.

Zoals bleke wangen in een landschap. Het breken
tot bronnen. Tot de rivier zelf. Een voortbestaan.

Ik zoek een dichter zonder dood. Om dit beeld
vast te leggen. Mijn liefde in een niet verzonnen verhaal.
Bewoonbaar zonder omkijken.

In wind en alles. Het vuur, het doven.
Ik wil zijn in het verlaten. De verbeelding
van warme wind. Tastbaar voor mij en de puurheid
van elke vlok

waarin zelfs de dood sterft.
In de tijd
en in het tomeloze volgen van het eigen lot.



kerima ellouise ©

de dialoog in mij

 

 

hoe kan ik benoemen waar ik in thuis wil blijven

wanneer het enige dat straalt

niet te houden is

mij verlaat

 

en decemberdagen neerlegt

alsof mijn ziel er in zou

passen

 

loodzwaar

 

hoe kan jij vragen

of het zich rond mij wil wikkelen

 

en alles wat ik in verbeelding zie

 

warme wind en weemoed

laag op laag, zacht op zilt

 

weerloos

 

wanneer dat woord

dode bloesems draagt, gebonden aan de schijn

van tederheid

 

hoe kunnen wij blijven

in deze ongelijkheid van stilte, bonken op die brandende schreeuw

 

voortgaan

in alles en in elkaar

 

als ik alleen mezelf  overhoud

in het sterven



kerima ellouise ©