het kind en de horizon

inscriptie

zwijgzaam

-er zijn er zoveel voorgegaan-

sta ik in de rij van dromen

dagen gaan voorbij

ik verzin mijn slaap op schrift

maar glijd niet verder dan de steen

die elke kleur ontkent, elk teken

hoekig en eindgebonden

de wind bijt, het museum sluit

wegens zekerheden en onbeweeglijkheid in deze wereld

later, na de regen

dacht ik

waarom heb ik me niet méér kunnen voorstellen

dan de vogel die in de laatste doornstruik gestorven is




kerima ellouise ©

het is meer dan een onderwerp

 

 

 

 

het licht verandert

het wordt lente

 

een vederstrelende stilte

brengt een zoen van jou

 

ik hoop dat dit nog  jaren doorgaat

vrijelijk

door je bloemlezing heen

wanneer ik met wat vroege rozen

naar je toe zal komen

 

of enkel met de geur, gloeiend

en zonovergoten in mijn hals

 

en over alles, het besef, zo ongedurig in de wolken

wat je erin ziet;

flarden

als leeggevlogen verzen

 

losgeraakt van het nest

 

 

luister dan, mijn lief

voor jou wordt het lente






kerima ellouise ©

kamerstilte

 

 

 

 

 

vraag me niet

opnieuw

 

waarom mijn raam

de weg doorsnijdt nog voor

het avond wordt

 

het licht lag open

op zachte wind en ik bond

mijn ziel aan woorden

 

verder reikend dan begeerte

of de dingen die ik niet verstond

 

vraag me niet

in het uur van sneeuw

met vlindervingers, ingetogen

 

waarom ik  me mijn naam

niet kan herinneren wanneer

nachten huilen in het brandend huis

 

de dag deed duizelen

 

stil

zo stil

 

(het antwoord

van een dichter)



kerima ellouise ©

de blik van het huis

 

 

 

spreek met mij

in deze defecte dimensie, ik ben nog niet

heengegaan

 

geef me poëzie

die dromen bouwt, volle manen, vredig

in slaap

 

veilig

 

wanneer de torenklok
zijn wijzers terugdraagt naar het kind
in het ongelijke lijfje, abrupt wakker

 

met vingertoppen

die de ruwe huid herhalen, als tekens van toen

en hetzelfde gebed

geloof in mij
 

ik heb de wind

onder donkere daken

verborgen





kerima ellouise ©

zwijg mij de dagen

 

 

 

 

 

het is kwart over

niet alles is daglicht

of het beleven van huid in de nacht

 

met een glimlach

tussen

 

niet alles schrijft een gedicht

of de winter weg

 

is het dan geweest

wat ik met morgen bedoelde; een wenk van jou

in een vreemde stilte, hier en daar rond hals

en hart

 

ontluister mij maar en mijn gelaat

 

het meisje is weg, haar lijf verlaten

en dat wat liefde dacht

 

in de ochtend

is er niets

 

handen zonder droom

droom zonder handen

 

lees maar




kerima ellouise  ©

in eigen diepte




het antwoord

balt vuisten, ongelijk en nog vroeger

dan je had gedacht

 

misschien zal je mij vertellen

waar gemis faalt

 

of in dit geval liefde

maar ik ben niet sterk; nog vaker

ben ik bang

 

spreek mij moed in;

in dat wat leeft

in dat wat buigzaam overleeft

 

langer dan een dag

en de leugen van begeren

 

jij draait je om

er is  geen dwalen meer, goed of slecht

 

een vlucht in naamloos verweren

 

het antwoord gilt

de noodklok wacht





kerima ellouise ©

voor wie ik liefheb

 

 

 

sterren doven uit

ik sta in het duister en zie de wereld

voor me

 

er is geen armlengte

of het altijd gedroomde, geen groet of zoen

roert de wind

 

er is volkomen stilte

 

niets bestaat

mompel ik hardop, ook niet de huizen

die uit het zwarte vallen, dakloos en ondoorkruist

 

zelfs geen ramen met groot gemis

 

ik schrik

van mijn eigen stemgeluid, vreemd, alsof het uit de diepte

van een doodse ruimte komt

 

misschien aanschouw ik de waanzin

misschien is mijn ziel de voltooiing van waanzin

 

ik spuug mezelf uit, genadeloos

naakt

 

de oneindigheid schudt met

dertien grenzen





kerima ellouise ©

behalve de chaos

er zijn kamers
dicht bij jou, zoals eilanden
in woorden

gezichten en kalenders
en de ontdekking van schemer, wachters
in een wieg

rondgezonden
omdat het sterven geen witte kant
bedekt

en eeuwige bloemen
niet aan passiebomen groeien

niet op maandag en langs voetstappen
van de aarde

maar in poëtische regenvlagen;
het vruchtwater van aanhoudende pijn

wetend dat straten
zichzelf blijven
ongevoelig voor metaforen

en dat melkwegen enkel druppelen
uit een oogopslag van de nacht

maagdelijk geamputeerd

terwijl je lichaam
zich radeloos vouwt, zo vreemd in de streken
rond het hart



kerima ellouise ©

schuilen

 

 

 

het duurt vast niet

lang meer

de terugkeer naar  mezelf

vaak zo stil

als vogels die naar de nacht vliegen

en daar gaan luisteren

naar de vreemde adem van de dag

 

soms vergeet ik

dat ik er niet ben

en schrijf  muren vol

met schuimende woorden

lees gedichten

op lippen die bewegen

en raak zacht jouw haren

wanneer een strofe onsterfelijk valt

 

het duurt vast niet

lang meer, het afscheid van de ander

van wie ik was, voor jou

vaak zo stil
als vogels die naar zee vliegen

en daar gaan sterven

diep

daarbinnen

in hun eigen lied

 

 

                            “Ne me quitte pas. Il faut oublier. Tout peut
s'oublier”

                                         (Jacques Brel)





kerima ellouise ©

 

ongedateerd

 

 

 

een lange rij mensen.

telkens ik mijn ogen open,

sta ik weer helemaal

achteraan.

 

de grond is ongevoelig,
mijn tas zwaar, op iedere plek.

het komt in golven, ook het vastklampen.

 

misschien vergis ik mij van plaats

en sta ik naast een koorddanser. de vraag verdwijnt;

het touw verandert.

 

de tas staat voor mijn voeten.

 

dode hoeken krijten uit het zijvak,

daartussen vele hoofden, voor wie ik was,

nog zoveel wilde zijn.

 

ik draai me om.

 

een liefdeswoord valt op zijn rug

en breekt.




kerima ellouise ©



undated




a long line of people.
every time I open my eyes, I find myself
at the end. again

the ground is insensitive,
my bag heavy, at any place.
It comes in waves, also the desperate clinging

perhaps I got the place wrong,
perhaps I'm standing next to a tightrope dancer. the question will disappear; the rope changes.

the bag stands in front of my feet.

dead corners chalk out from the sidepocket, in between many heads, for whom I was, so much wanted to be.

I turn myself.

a love word falls on his back
and breaks.

Ter verdediging

Kale muren
en het leven vergelijkt zich.

Gezichten zijn verdwenen.
Een houten vloer draagt de echo’s
van wat ik heb geschreven;

het laatste geloof
en een paar druppels van verwerping,
een overbodig bericht naar mezelf.

Het weggaan
gebeurt voortdurend,
ook wanneer ik rustiger ben.

Wat er rest is dan een afdruk;
een vereenzaamd en veroordeeld woord,

vochtig, zoals dit gedicht
dat ik naar de leegte schreeuw, nog machtelozer
dan de cirkel, de dagen rond.

Ik jaag de dode bladeren in de kamer.
Hierbinnen woont de nacht.

Zonder maan.



kerima ellouise ©

figurante



ik dramatiseer
en sterf in 'd engelenbak
the show must go on