vandaag kom ik dichtbij

begrijp jij het licht
( het soort licht dat het binnenste
naar buiten zwicht )
wat jij in een andermans oog doet schijnen

en zou jij het geluid van klinkende klinkers
horen rollen in dovenmans of ezelsoren
die de eenzaamheid begrijpen
zonder het weten zwaar af te wegen

of zie jij wat een ander ziet
in de stille holtes van begrip
gelijk de rondingen van aders
die in kransen van koraal lopen
de honger van armen
zomaar rijkelijk vullen

doch wie ben ik om adem te doen ronden
de bramen van het kartelend ijzer
vlak te smeden

ik ben slechts een stukje wind
gedestilleerd van willekeurige gedachten
die in jouw woorden
een stukje van haar eigen leven ziet



Claire Q ©



Heel veel dank voor jouw prachtpowezie!

wanneer een mens

"niet doen”, schreeuw ik.

het monster klauwt mijn ziel open
in één ademtocht word ik teruggeworpen naar de kamer
verduisterd in ieder klein verschil

oude boeken als daklozen, de schreeuw van een kruis
als schaduw
een engel op doorzichtig porselein, nooit bevrijd

ik zie kleine meisjes kruipen uit aangeraakte bladeren, van wat er nog rest
in dode ogen en de waanzin, gebalde vuistjes en dat ene streepje blauwe hemel
vooruitgeworpen en daarna nooit meer

letters krassen samen zoals zwarte kraaien
aan de andere kant van duisternis, wervelen tot een genadeloze zweep

de eerste slag weerklinkt

ze genezen niet, nooit
het einde is telkens anders;

ik krijs




kerima ellouise ©

het kind en de horizon

liefde aanvaardt
het sterven
niet

dat zei hij
afgewend en moegewaakt

toen Gods woorden vielen
naast het nachttij en haar dode
lichaam

dat in het toegewaaide duinkleed
geen beloftes meer droeg

ik zag hoe hij afstand nam
van haar slaapliedje, nog teder
in zijn lijf

zoals vergetelheid ademt
over woorden in een te korte
tijd

de laatste maal, aarde en stof
stof en aarde

ik zag een boot voorbij




kerima ellouise ©

inscriptie

zwijgzaam

-er zijn er zoveel voorgegaan-

sta ik in de rij van dromen

dagen gaan voorbij

ik verzin mijn slaap op schrift

maar glijd niet verder dan de steen

die elke kleur ontkent, elk teken

hoekig en eindgebonden

de wind bijt, het museum sluit

wegens zekerheden en onbeweeglijkheid in deze wereld

later, na de regen

dacht ik

waarom heb ik me niet méér kunnen voorstellen

dan de vogel die in de laatste doornstruik gestorven is




kerima ellouise ©

het is meer dan een onderwerp

 

 

 

 

het licht verandert

het wordt lente

 

een vederstrelende stilte

brengt een zoen van jou

 

ik hoop dat dit nog  jaren doorgaat

vrijelijk

door je bloemlezing heen

wanneer ik met wat vroege rozen

naar je toe zal komen

 

of enkel met de geur, gloeiend

en zonovergoten in mijn hals

 

en over alles, het besef, zo ongedurig in de wolken

wat je erin ziet;

flarden

als leeggevlogen verzen

 

losgeraakt van het nest

 

 

luister dan, mijn lief

voor jou wordt het lente






kerima ellouise ©

kamerstilte

 

 

 

 

 

vraag me niet

opnieuw

 

waarom mijn raam

de weg doorsnijdt nog voor

het avond wordt

 

het licht lag open

op zachte wind en ik bond

mijn ziel aan woorden

 

verder reikend dan begeerte

of de dingen die ik niet verstond

 

vraag me niet

in het uur van sneeuw

met vlindervingers, ingetogen

 

waarom ik  me mijn naam

niet kan herinneren wanneer

nachten huilen in het brandend huis

 

de dag deed duizelen

 

stil

zo stil

 

(het antwoord

van een dichter)



kerima ellouise ©

de blik van het huis

 

 

 

spreek met mij

in deze defecte dimensie, ik ben nog niet

heengegaan

 

geef me poëzie

die dromen bouwt, volle manen, vredig

in slaap

 

veilig

 

wanneer de torenklok
zijn wijzers terugdraagt naar het kind
in het ongelijke lijfje, abrupt wakker

 

met vingertoppen

die de ruwe huid herhalen, als tekens van toen

en hetzelfde gebed

geloof in mij
 

ik heb de wind

onder donkere daken

verborgen





kerima ellouise ©

zwijg mij de dagen

 

 

 

 

 

het is kwart over

niet alles is daglicht

of het beleven van huid in de nacht

 

met een glimlach

tussen

 

niet alles schrijft een gedicht

of de winter weg

 

is het dan geweest

wat ik met morgen bedoelde; een wenk van jou

in een vreemde stilte, hier en daar rond hals

en hart

 

ontluister mij maar en mijn gelaat

 

het meisje is weg, haar lijf verlaten

en dat wat liefde dacht

 

in de ochtend

is er niets

 

handen zonder droom

droom zonder handen

 

lees maar




kerima ellouise  ©

in eigen diepte




het antwoord

balt vuisten, ongelijk en nog vroeger

dan je had gedacht

 

misschien zal je mij vertellen

waar gemis faalt

 

of in dit geval liefde

maar ik ben niet sterk; nog vaker

ben ik bang

 

spreek mij moed in;

in dat wat leeft

in dat wat buigzaam overleeft

 

langer dan een dag

en de leugen van begeren

 

jij draait je om

er is  geen dwalen meer, goed of slecht

 

een vlucht in naamloos verweren

 

het antwoord gilt

de noodklok wacht





kerima ellouise ©

voor wie ik liefheb

 

 

 

sterren doven uit

ik sta in het duister en zie de wereld

voor me

 

er is geen armlengte

of het altijd gedroomde, geen groet of zoen

roert de wind

 

er is volkomen stilte

 

niets bestaat

mompel ik hardop, ook niet de huizen

die uit het zwarte vallen, dakloos en ondoorkruist

 

zelfs geen ramen met groot gemis

 

ik schrik

van mijn eigen stemgeluid, vreemd, alsof het uit de diepte

van een doodse ruimte komt

 

misschien aanschouw ik de waanzin

misschien is mijn ziel de voltooiing van waanzin

 

ik spuug mezelf uit, genadeloos

naakt

 

de oneindigheid schudt met

dertien grenzen





kerima ellouise ©

behalve de chaos

er zijn kamers
dicht bij jou, zoals eilanden
in woorden

gezichten en kalenders
en de ontdekking van schemer, wachters
in een wieg

rondgezonden
omdat het sterven geen witte kant
bedekt

en eeuwige bloemen
niet aan passiebomen groeien

niet op maandag en langs voetstappen
van de aarde

maar in poëtische regenvlagen;
het vruchtwater van aanhoudende pijn

wetend dat straten
zichzelf blijven
ongevoelig voor metaforen

en dat melkwegen enkel druppelen
uit een oogopslag van de nacht

maagdelijk geamputeerd

terwijl je lichaam
zich radeloos vouwt, zo vreemd in de streken
rond het hart



kerima ellouise ©

schuilen

 

 

 

het duurt vast niet

lang meer

de terugkeer naar  mezelf

vaak zo stil

als vogels die naar de nacht vliegen

en daar gaan luisteren

naar de vreemde adem van de dag

 

soms vergeet ik

dat ik er niet ben

en schrijf  muren vol

met schuimende woorden

lees gedichten

op lippen die bewegen

en raak zacht jouw haren

wanneer een strofe onsterfelijk valt

 

het duurt vast niet

lang meer, het afscheid van de ander

van wie ik was, voor jou

vaak zo stil
als vogels die naar zee vliegen

en daar gaan sterven

diep

daarbinnen

in hun eigen lied

 

 

                            “Ne me quitte pas. Il faut oublier. Tout peut
s'oublier”

                                         (Jacques Brel)





kerima ellouise ©