kersenzwart

raak me even aan

 

 

 

 

vandaag

sprak alsnog de winter

tot mij

 

ik keek

nam zijn schaduw op

en zag hoe die veranderde

in een toevluchtsoord

 

vaarwel, zei ik

en liep voorbij jouw ogen

naar de verte en naar morgen

een vlakte die nooit meer kwam

 

en zo bleef ik woorden

hunkeren, korter of langer

dan dag en nacht

 

mijn ruimte werd de stilte

van meer dan een ogenblik




kerima ellouise ©

jij



vliegtuig van papier
duikelend in woordenstroom
letterrijk opgaand



Nick ©

een onbekende morgen

 

 

 

 

 

 

 

wat als niets gebeurt

en gesloten wolken zwart gekleed

blijven

 

omdat ze alles weten

en ik zelden slaap in wit

 

of dat ik de lengte

van mijn vingers meet

in een te korte naaktheid

 

de afgebeten nagels

inclusief

 

mijn ogen blijven

toch te klein en kijken

doe je wereldoud

 

wat als ik sterf

in een onuitgenodigd woord

 

op een lentemorgen

zomaar in het blauw

kerima ellouise ©

bron foto: http://www.imageafter.com/

maanangst

 

 

 

 

 

 

het wordt donker

 

elke dag

ontkleed ik de poppen

en hun gezichten, ook het mijne

 

uit hen ben ik geboren

zo wens ik me

 

en uit de nacht van gerechtvaardigde

schaduwen

 

weinig woorden zijn nodig

wanneer ik terugga naar

het lichaam

 

en wat mij ziek maakte, kinderlijk

verdoofd door de gevraagde

glimlach

 

ik leg de jurkjes onder het raam met de tong

tussen mijn tanden

 

verscheur het licht

van de bloedrode

maan



kerima ellouise ©

opgedragen aan F. en H.






geloven in de stilte

 

 

 

 

en met mijn handen

stil binnenin, schep ik los

wat aarde

 

nog warm

van zon en zegen

 

zodat je weet

dat wat zij schonk als eeuwigheid

zal leven

 

diep uit haar

naar jou

 

zo mooi in’t hart

neergestreken



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

als niets beweegt

 

 

 

 

 

 

je was er

gisteren, om middernacht

 

tot bij mij

en het afscheid

dat je niet kon bezitten

 

ik wilde terugkeren

en mezelf omringen

 

met de eerste woorden en

de toen nog onbekende handen

 

zonder te wijzigen

 

wat één voor één volgde en mij

aanraakte als een onweerstaanbaar gedicht

 

je was er, zoveel groter

dan in mezelf

kerima ellouise ©

 

te klein voor woorden

 

 

 

 

 

ja toch. je hebt me lief

of bega ik een zonde

wanneer ik die woorden

laat samenkomen

tot bijna ergens onder

mijn huid

 

ik zal ook luisteren

onder je kleren

en herinneren

wat in mijn oren

zich niet

vergist

 

ja toch. je hebt me lief

al is het dan nauwelijks

tot aan mijn

schouder



kerima ellouise ©

diep en donker

 

 

 

 

 

 

ademen

in het eenpersoonsbed

van de dood

 

een gelaat zonder gezicht

ter beschikking

van gemis

 

in de keuze besloten

weet ik

het antwoord

 

van lichtgewicht en

schemerzone

 

hoe smal de lijn is

in het eerste en laatste woord

van ontvankelijkheid



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

bevroren rafels

 

 

 

 

 

 

hoe diep

kan het graf van mijn adem zijn

dat ik met duim en vingers

graaf

 

wanneer het zand likt en kijkt naar

mijn wimpers

 

als naderende nevel voorbij

het ijzeren hek van

doodse stilte

 

wat tussen jou en mij bestond, verdwijnt

geluidloos, steeds dieper

in de nacht

 

tot de maan valt en

niet verder

 

mijn huid

dunspijlig neergehaald



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

Stil maar

 

 

 

 

 

 

het kind wijst

naar de bomen die traag

met winter antwoorden

 

iemand zwijgt, iedereen

sneeuwt

 

en de haren van het kind

worden wit

 

als uit de slaap

gebeden staren, stil te volgen

op haar huid

 

een vrouw wijst

naar de winter, in de ochtend

jaren later

 

en vraagt haar naam

aan vlinderbomen

 

iedereen zwijgt, iemand

sneeuwt

 

het antwoord in haar ogen



kerima ellouise ©