maanangst

opgedragen aan F. en H.






geloven in de stilte

 

 

 

 

en met mijn handen

stil binnenin, schep ik los

wat aarde

 

nog warm

van zon en zegen

 

zodat je weet

dat wat zij schonk als eeuwigheid

zal leven

 

diep uit haar

naar jou

 

zo mooi in’t hart

neergestreken



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

als niets beweegt

 

 

 

 

 

 

je was er

gisteren, om middernacht

 

tot bij mij

en het afscheid

dat je niet kon bezitten

 

ik wilde terugkeren

en mezelf omringen

 

met de eerste woorden en

de toen nog onbekende handen

 

zonder te wijzigen

 

wat één voor één volgde en mij

aanraakte als een onweerstaanbaar gedicht

 

je was er, zoveel groter

dan in mezelf

kerima ellouise ©

 

te klein voor woorden

 

 

 

 

 

ja toch. je hebt me lief

of bega ik een zonde

wanneer ik die woorden

laat samenkomen

tot bijna ergens onder

mijn huid

 

ik zal ook luisteren

onder je kleren

en herinneren

wat in mijn oren

zich niet

vergist

 

ja toch. je hebt me lief

al is het dan nauwelijks

tot aan mijn

schouder



kerima ellouise ©

diep en donker

 

 

 

 

 

 

ademen

in het eenpersoonsbed

van de dood

 

een gelaat zonder gezicht

ter beschikking

van gemis

 

in de keuze besloten

weet ik

het antwoord

 

van lichtgewicht en

schemerzone

 

hoe smal de lijn is

in het eerste en laatste woord

van ontvankelijkheid



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

bevroren rafels

 

 

 

 

 

 

hoe diep

kan het graf van mijn adem zijn

dat ik met duim en vingers

graaf

 

wanneer het zand likt en kijkt naar

mijn wimpers

 

als naderende nevel voorbij

het ijzeren hek van

doodse stilte

 

wat tussen jou en mij bestond, verdwijnt

geluidloos, steeds dieper

in de nacht

 

tot de maan valt en

niet verder

 

mijn huid

dunspijlig neergehaald



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

Stil maar

 

 

 

 

 

 

het kind wijst

naar de bomen die traag

met winter antwoorden

 

iemand zwijgt, iedereen

sneeuwt

 

en de haren van het kind

worden wit

 

als uit de slaap

gebeden staren, stil te volgen

op haar huid

 

een vrouw wijst

naar de winter, in de ochtend

jaren later

 

en vraagt haar naam

aan vlinderbomen

 

iedereen zwijgt, iemand

sneeuwt

 

het antwoord in haar ogen



kerima ellouise ©

in één van de graven

 

 

 

 

 

 

het is koud

mijn handen sneeuwen vogels

en nachten, zonder ophouden

 

melaats over het land

van magere lichamen

 

ik leg de aarde stil

als stenen op mijn schouder

en herhaal de winter

keer op keer

 

vergeet mijn naaktheid 

sterven is liefhebben, zonder ogen



kerima ellouise ©

Dame de coeur

 

 

 

 

 

zal je mij vinden

en me naar het huis der gedichten

dragen

 

waar ik de zee kan opsnuiven

of waar de bladeren van ieder seizoen

duizelen bij het ontwaken

van de dag

 

de stilte zal volmaakt zijn

in al jouw zinnen zodat ik  nooit

hoef te sterven met sneeuw op

wind

 

en als je me vindt

wil je me dan nog zien als een bloem

verborgen en met rood

doorweven

 

zoals alleen een droom

of de slaap van een nieuwe ochtend

kan zijn


kerima ellouise ©

 








zoals vandaag

 

 

 

 

 

 

er hangt mist in het dorp

en even sluit ik

mijn woorden

 

de liefde is groot

en langzaam waar

 

ook voor verte

van blad en vogel

 

geen uur zo stil

in vreemd gepeins

als niets dan vrijheid

zo vredig mag

 

ik droom mij wit

en onderweg

 

jouw rust in

nevel en dageraad



kerima ellouise ©





bron foto : http://www.imageafter.com/

versus kind

 

 

 

 

 

ik hield van haar

ook toen haar adem

in smalle strepen op de grond viel

 

haar ogen had ik lief

hoe ze door het raam konden

kijken

 

wanneer wandelaars

het zicht naar huis

leerden

 

het was dorst

het was honger zonder schuld

 

en het was winter

 

ik heb geen ramen meer

doorzichtig in herfst


kerima ellouise ©

foto : Appelboom ©

Al draagt de oceaan zijn passen

rond zilte dromen, vloeit

de wolk tussen mijn handen

opdat ik wijzen zal,

 

geen sterrenkwast noch wimper

sluit jouw doek in losse golven.

 

Terwijl ik kijk hoe korrels

een weg waaien, wiegen

jouw ogen als rozenkwarts

met het dansen mee.

 

Laat het blauw wederkomen,

de magie aan jouw hielen

wandelt wel verder

 

Kerima Ellouise.



 Appelboom ©






dank je wel Vicky !

de nacht ervoor

 

 

 

 

 

 

een beetje vreemd

wanneer ik bladeren knip

uit de herfst, zwart

 

rondom kastanjebomen.

niemand vraagt naar lege armen

of waarom ik ver van licht

 

versteen, traag in donkere bolsters.

de hond sterft met een vloek

nu ook de zomer is verdwenen;

 

jij schoof de ogen dicht

en sloeg de mijne blind.

 

hij was onschuldig in zijn spreken.


kerima ellouise ©

tot het eind

 

 

 

 

 

zeg niets. mijn slaap blijft anoniem

naast de anderen, veel meer nabij

dan mijn geluidloos wachten

 

ik neem wel een minuut stilte in acht

om al de gevallen woorden die

niet eens uitgesproken zijn

 

mijn haar wordt grijs, ik ga naar huis

ontwaken kan ik morgen nog, al zal

het slapen onbereikbaar zijn


kerima ellouise ©