van guitenstreken tot kunstgenieter

het oog van de gedachte

alsof lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid

zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd

zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel

tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte

de horizon, van het wachten moe, zichzelf afbreekt
en kiest voor verdriet
omdat hij de zon niet omhoog kan houden

zelfs niet met het vuur van de wind
boven duinen en alle wegen

ik, onzichtbaar overschaduwd
niet meer golf aan de zijkant
van jouw hartslag

kus me maar niet meer
ledig


kerima ellouise ©

klankgewas


liereliere, loverviere
lentespring, seringeling
lichtoplippe,zonnehippe
blommevrije, rozedije

hoppezwaai, heupgedraai
kussekoze, blijebloze
dol op uitjes, fierefluitjes
’t groene linne, strelezinne

naaktenat in’t zachte strome
weerloos blad op drijvedrome



kerima ellouise ©

 

zoals het is

 

 

 

er komt een dag

waarop de seringenboom zich zal afvragen

waar de wereld is, de  halfgewiste paden

met geestverwanten en gewonde stenen 

 

voor wie hij zijn geur nog zal verspreiden

misschien door een enkel beefgebaar

dat zich naar buiten buigt

 

ik kijk naar hem

en naar de klaarte, rondom verlangen

 

blijf met mijn hart in zijn oude takken hangen

terwijl een witte duif de stilte binnenglijdt

 

het is ochtend

 

met donkergroene nagelrand wijst de conifeer omhoog

hij lijkt weinig te veranderen

alsof tijd zijn geliefde is

 

zoals ik voor jou

wanneer woorden overbodig zijn

 

een eerste zonnestraal valt neer, raakt schuin

de zachte huid van dit gedicht

 

bereid tot antwoord

kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©
locatie; beeldentuin Dehullu
kunstenaar:  Marion Askjaer Veld ©

een kruik vol gedachten

onderhuids
terwijl de avond over het licht scheert
het leven meeneemt
zodra de traagste wijzers lonken
naar het ratelend gewicht
der waarden

heftig
aan het einde en van jarenlang
vermeden

alsof het dwingt tot schrapen
nog verder dan het denken, tot dwars door de wenteling
van werkelijkheid

zoek ik naar ontheffing, terug naar eerste
adem

barsten
vraagtekens uit
in een ander verdwijnen en nesten vol zelfbeelden

in zilte gedichten
wanneer woorden steeds dichter
bij elkaar worden gezet

getatoeëerd
op rode takken en vastgebonden taal



kerima ellouise ©

tot straf van schaduw

 

 

 

 

‘slaap maar, zei je

slaap maar zacht’

 

 

het denken druppelt in ogen, vermenigvuldigt

kijkt bevend om

vindt

verteert

en onterft dan de dagdromen

 

dagelijks

nabij de tijd die in volheid staart

naar hoop

 

in stilte terugkeert

onder het geroezemoes

van loshangende woorden

 

als een wereld in de regen

met vleugels aan

aanwezig

 

als een veld vol tulpen

waarin alles heen en weer

wordt gewaaid

 

wanneer de aarde geurt, op zaad wacht

hoog in de lucht

 

‘zoals ik ben, heb ik me gelogen
luidkeels schreeuwend dat ik was
want wat ik was, ontstond niet
in de waarheid noch in de vuurkring

van de leugen’

 

slaap maar, zei ik

slaap maar zacht

 

 

kerima ellouise ©

achter de wereld

 

 

 

de klok staat stil

ik twijfel

op straat wacht de wind

uit alles en binnen handbereik

 

misschien moet ik de weg van de wolken volgen

of tussen oeverwilgen

omlaag gedragen

 

waar vogels zich verspreiden over de laatste

dunne waterrimpels

 

omdat ik te zwak ben om te baden

in de dagen van mei, in de geur van pinksterbloemen,  waarheid

te dichtbij, opgelost

 

laag langs het geluid van angst

en je zwijgend gelaat waarin ik verdween

tezamen met je belofte waarin ik niet groeien kon

 

toen dagen vervlogen en elk bloemblad rook

naar verbrand hout

 

het is een waan, zei je

om te beweren dat cirkels rond zijn

het afscheid ligt voorop langs iedere doodgewone weg




kerima ellouise ©

schets kerima ellouise ©




geënt




een felgroene glans
lokt de merel naar de top
de den buigt lichtjes

schaduw vangt bomen
met de oude zang van hoop
een jaarring teveel

kerima ellouise ©

onder dekens, diep weggezonken

het gesprek
dat ze met zichzelf voerde
vond hij terug in zijn hand

hij schreef naar huis
zij sprak vanuit een schaduw
met ogen van weggaan

een laatste reis
door een donker huis, denkbeeldig heengegaan
in de veelheid van rouw

ze ontkleedde woorden
en het wachten uit openstaande deuren

het geluid en de stervenspijn;
erom huilen
van haar, enkel van haar

en van witte wolken
in iedere verwarde val, soms zichtbaar overdag
door de onrust van heupgedragen regen

hij schreef naar huis
kon het loslaten niet horen, niet met één hand

- verte is de waanzin waarvan de vingers werden afgesneden -


kerima ellouise ©

zeg het maar aan niemand

het is bitterkoud buiten
zonder haast

stilte strooit zich
rond het lege nest, neemt een kleiner wordend
boomblad mee

het breekt op het voorhoofd van de nacht
met de blik naar boven

ik loop voorbij, blijf mezelf
zie wind blazen, sterren in gele kleedjes
langs de lengte van het huis

ik wil ze vangen, vandaag, nu
en morgen weer

wanneer ze zwaaien
met zwavelstokjes in hun kleine hand
alsof ze, goudgelokt, weten dat mijn gedachten
warmte nodig hebben

het is bitterkoud binnen
ik strijk een lucifer aan het ruwe
dennenhouten vlak, met zachte trek

even draag ik licht


kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©















met droefheid

 

 

in het gemurmel

van het onwaarschijnlijke

lijk ik niet te bestaan

 

maar tijd strekt zich uit op mijn huid

als bewijs van betrouwbaarheid

waterdicht

 

plant zich voort

met een te hevig, huizend hart

hijgend

onder blauw bedrukt, wegwaaiend

in honger en liefde, alsmaar onderweg

alsmaar

en wellicht volkomen onoprecht

 

- zouden wijzers dromen hebben -

 

ik kijk op mijn horloge, reis verder door woorden

en besef dat ik je neerschrijf  langs een rivier

onder onbewaakte bomen

 

misschien hebben jij en ik hetzelfde nodig

maar word ik regen

zodra de wind van verre komt

 

te licht op huid

 

 

 

kerima ellouise ©