te midden van een regenplas

verzonnen tijd

wanneer je vlucht in woorden
mag ik jou dan aanraken
binnenin je gedicht

mijn hand leggen als een koepel
bovenop wind

zwarte kiezels
die spiegels breken, onveranderd
in het midden van een zin

mag ik luisteren
naar je wereld of een enkel boomblad
dat neervalt naast de dag

de dag waarin je zei
dat je gelukkig was

en hoe verrukkelijk het zou zijn voor de boom
om zijn trage tijd te tonen, zonder richting
te verliezen

in elke regenbui en zonder twijfel
achter in je hoofd

ik beloof je
niet te schreien, te blijven
zoals ik was, wij waren

bijna één met de zwaluw

met diep in ons
het raam

een open lucht wanneer we wilden praten
over onwaarschijnlijke poëzie



kerima ellouise ©

waar jij stond

zie de zeven berken
er groeien zwarte tongen
de dood sprak zijn verleiding uit

’t was alles wat jou overbleef


de dagen veranderen
ik stap naar buiten
kijk terug en naar de verte

stilte opent
vogels tegen de achtergrond van poëzie
en ik geef me over
aan dat wat niet vervuld werd

aanvaard woorden
die hun plekje nooit vonden, weggleden

langs de vastgeroeste weide
en achter de bomenrij

het water
waarop jij je ogen rusten liet

als teken naar het onbekende
nog groter dan de diepte en de afgevallen bladeren
die je elk een naam gaf, verward

omdat ze geen antwoord gaven
en je mond meer en meer smaakte
naar aarde

tot steen verweerd, afgesloten
van de jaren rondom de berken

en het zichzelf verlaten


zie de zeven dagen
er groeien witte nevels
langs hun gevels



kerima ellouise ©

de vijver

de droom vannacht
kon ik niet sussen

tussen zwarte waterplanten
dwong hij mij om gebaren
over te nemen

aldoor voelde ik de pijn
van ieder bewegend blad, verward
en opzij gedraaid

klokken lagen verspreid
op iedere begaanbare
rimpel

haalden mij
terug

naar de diepe grond
waar lakens lagen, dicht
bij elkaar

met vlekken als donkere ogen, als een koud weerzien
die rond kinderballonnen krioelden
en alle kleuren hoonden
nergens heen

ik verzonk in doorzichtige lijfjes
toen het watervlak
brak

moeizaam
boven het blauwe leven



kerima ellouise ©

binnenland

geef me geen naam
want ik ben de dwaas achter muren
van de wereld

en durf amper op te kijken
naar de reiziger die zich vonkloos, onherkenbaar
spiegelt aan mij

voor het oor van herkomst

verwant
met het stilste raadsel, ter verklaring
van mijn uit het lijf getrokken ziel

ontsluit duizend ogen
verhelder water met zonlicht

draai heuvels om
of de duinen

herlees mijn angsten
in deze intieme getuigenis

maar geef me geen naam

er is geen scheiding
wanneer ik schuld krom
tot tranen


kerima ellouise ©

volkomen

als ieder woord
een droom zou zijn gegund
zou ik maar één woord schrijven

misschien zou je me dan zien staan
verwonderd
om mijn schuilplaats

waarin je alles terug kan vinden
alles met een begin

zoals poëzie
of een kleine rivier vol sproeten
bij de schoonheid van een zomeravond

het dichtbij gefluister
van een vlinder die zijn vleugels
laat zien, voorbij blijft gaan

tot in de kleinste schaduw en een getrooste
regennacht

ik zou je vertellen wie ik ben, het licht
naar jou, wat ik ben
je meevoeren uit verloren tijd

met daaromheen
traag
mijn huid



kerima ellouise ©

dartelen en dwalen

ik kan mensen liefhebben
zomaar
omdat ze me veroveren
ontvangen
met één woordje, wereldgroot
meer is er niet nodig
om een leven na te laten
ver weg van het evenwicht
der grenzen
ik kan uit dat woord
geboren worden, vogelvrij
vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen
in het oor van heimwee
wanneer de avond dichtvalt
ik kan in troebele tijden
mezelf verliezen en aan dat ene woord
voorbijgaan, zwijgend
in een kamer
het water naast mij
en de wolken daar boven
ik kan zijn maar er ook in sterven

ik heb u lief



kerima ellouise ©

onbegrijpelijk

wanneer je zegt
dat het onzichtbare niet kan bestaan
in dit leven, denk je dan aan de waanzin
in het moe geleden licht

of aan de dronken poppetjes die je krast
in je verhalen, op de stoep en aan de tafel omdat
zij je troosten

je meeslepen aan de binnenkant
omdat de diepte steeds dunner wordt, net zoals dat kind
dat niets van liefde weet en jij niet van hem

of denk je aan dichters en hun geërfde dialogen
die als ware minnaars van het vruchtbare
zichzelf uitgeleide doen

naar de vrijheid
van dàt wat je niet kan zien



kerima ellouise ©

de val van eenzaamheid

wakker in een droom
wil ik uit
de wereld stappen
voorzichtig
een stapje over de rand
en dan
dan zal ik vallen
vallen
tot ver voorbij
het diepe
vallen
zover
totdat ik zweef
zweef
in het oneindige
het vochtige van
troost
één word met mijn wens
als een onzichtbare kring rondom
stilte
afgesneden
van de richtingen
die mij niet toebehoorden
zoals wind
in bladeren verzonken
maar ook in beweging
zonder tijd
zachtmoedig
aan de dood ontkomen
aan de verbinding
met mij



kerima ellouise ©

weldra wiegt weemoed de bomen

wanneer faal je
in het heengaan

wanneer vertelt iemand mij
over de bloemen of de dromen
die doen vergeten

als een minnaar, dichtbij

want meer, veel meer
verdwijn ik in de dagen erna
in een dag nooit gemaakt

een achtste of een negende

waar het antwoord
slechts bevrucht wordt met verte
en nimmer uit mijn zwijgen glijdt

alsof ik vergeet
wie ik ben

wie de vreemdeling is
die de rivier volgt en de tijd nodig
tussen boom en wind

wanneer faal je
het water wijd open

als enkel armen van verlatenheid
volgen



kerima ellouise ©

bloesemkinderen

oh aarde, laat mij wonen
in de duizend ramen
in de schoot van ieder zicht

laat stilte mij herkennen
wanneer ik loop naast kinderogen, donker
door verlatenheid

ik zal de spraak van het vergankelijke bewaren
maar geef hen de klanken van het licht

ook al weten zij niet
waar ze kijken moeten, waar de weg is
zonder schreien

het open- en toegaan van de dagen
van ochtendvogels en geboren vlindergaven

oh aarde, fluister stenen vol met manen
bevrucht de twijgen met gezang

slok mij op

maar laat de kinderen
met de kleuren van de kosmos
in hun waarde




kerima ellouise ©