bloemlezing in de tuin

opgaan in het licht

zie je verborgen schoonheid in de mist
of denk je aan eenheid nog voor het verdwijnt
wanneer de nacht het aardse heeft gewist
zoals het geluid op't achtergebleven eind

of denk je aan eenheid nog voor het verdwijnt
zo harmonieus in dit oude verbond
zoals het geluid op't achtergebleven eind
boven een vrome, gezegende grond

zo harmonieus in dit oude verbond
nabij Zijn woning en engelentuinen
boven een vrome, gezegende grond
verzamelt zich licht in withoge kruinen

nabij Zijn woning en engelentuinen
wanneer de nacht het aardse heeft gewist
verzamelt zich licht in withoge kruinen;
zie je verborgen schoonheid in de mist




(pantoum)



kerima ellouise ©

te midden van een regenplas

voor de rurale ogen van de regen
verberg ik het ritme in een gedicht
van luid naar stil op alle wegen
gerechtigd door mijn zielsgewicht

verberg ik het ritme in een gedicht
en wat ik stervend heb gedragen
gerechtigd door mijn zielsgewicht
naar de overkant van vele dagen

en wat ik stervend heb gedragen
het daglicht dat verloren ging
naar de overkant van vele dagen
verbindt zich vreemd tot zonderling

het daglicht dat verloren ging
van luid naar stil, op alle wegen
verbindt zich vreemd, tot zonderling
voor de rurale ogen van de regen


(pantoum)



kerima ellouise ©

verzonnen tijd

wanneer je vlucht in woorden
mag ik jou dan aanraken
binnenin je gedicht

mijn hand leggen als een koepel
bovenop wind

zwarte kiezels
die spiegels breken, onveranderd
in het midden van een zin

mag ik luisteren
naar je wereld of een enkel boomblad
dat neervalt naast de dag

de dag waarin je zei
dat je gelukkig was

en hoe verrukkelijk het zou zijn voor de boom
om zijn trage tijd te tonen, zonder richting
te verliezen

in elke regenbui en zonder twijfel
achter in je hoofd

ik beloof je
niet te schreien, te blijven
zoals ik was, wij waren

bijna één met de zwaluw

met diep in ons
het raam

een open lucht wanneer we wilden praten
over onwaarschijnlijke poëzie



kerima ellouise ©

waar jij stond

zie de zeven berken
er groeien zwarte tongen
de dood sprak zijn verleiding uit

’t was alles wat jou overbleef


de dagen veranderen
ik stap naar buiten
kijk terug en naar de verte

stilte opent
vogels tegen de achtergrond van poëzie
en ik geef me over
aan dat wat niet vervuld werd

aanvaard woorden
die hun plekje nooit vonden, weggleden

langs de vastgeroeste weide
en achter de bomenrij

het water
waarop jij je ogen rusten liet

als teken naar het onbekende
nog groter dan de diepte en de afgevallen bladeren
die je elk een naam gaf, verward

omdat ze geen antwoord gaven
en je mond meer en meer smaakte
naar aarde

tot steen verweerd, afgesloten
van de jaren rondom de berken

en het zichzelf verlaten


zie de zeven dagen
er groeien witte nevels
langs hun gevels



kerima ellouise ©

de vijver

de droom vannacht
kon ik niet sussen

tussen zwarte waterplanten
dwong hij mij om gebaren
over te nemen

aldoor voelde ik de pijn
van ieder bewegend blad, verward
en opzij gedraaid

klokken lagen verspreid
op iedere begaanbare
rimpel

haalden mij
terug

naar de diepe grond
waar lakens lagen, dicht
bij elkaar

met vlekken als donkere ogen, als een koud weerzien
die rond kinderballonnen krioelden
en alle kleuren hoonden
nergens heen

ik verzonk in doorzichtige lijfjes
toen het watervlak
brak

moeizaam
boven het blauwe leven



kerima ellouise ©

binnenland

geef me geen naam
want ik ben de dwaas achter muren
van de wereld

en durf amper op te kijken
naar de reiziger die zich vonkloos, onherkenbaar
spiegelt aan mij

voor het oor van herkomst

verwant
met het stilste raadsel, ter verklaring
van mijn uit het lijf getrokken ziel

ontsluit duizend ogen
verhelder water met zonlicht

draai heuvels om
of de duinen

herlees mijn angsten
in deze intieme getuigenis

maar geef me geen naam

er is geen scheiding
wanneer ik schuld krom
tot tranen


kerima ellouise ©

volkomen

als ieder woord
een droom zou zijn gegund
zou ik maar één woord schrijven

misschien zou je me dan zien staan
verwonderd
om mijn schuilplaats

waarin je alles terug kan vinden
alles met een begin

zoals poëzie
of een kleine rivier vol sproeten
bij de schoonheid van een zomeravond

het dichtbij gefluister
van een vlinder die zijn vleugels
laat zien, voorbij blijft gaan

tot in de kleinste schaduw en een getrooste
regennacht

ik zou je vertellen wie ik ben, het licht
naar jou, wat ik ben
je meevoeren uit verloren tijd

met daaromheen
traag
mijn huid



kerima ellouise ©

dartelen en dwalen

ik kan mensen liefhebben
zomaar
omdat ze me veroveren
ontvangen
met één woordje, wereldgroot
meer is er niet nodig
om een leven na te laten
ver weg van het evenwicht
der grenzen
ik kan uit dat woord
geboren worden, vogelvrij
vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen
in het oor van heimwee
wanneer de avond dichtvalt
ik kan in troebele tijden
mezelf verliezen en aan dat ene woord
voorbijgaan, zwijgend
in een kamer
het water naast mij
en de wolken daar boven
ik kan zijn maar er ook in sterven

ik heb u lief



kerima ellouise ©

onbegrijpelijk

wanneer je zegt
dat het onzichtbare niet kan bestaan
in dit leven, denk je dan aan de waanzin
in het moe geleden licht

of aan de dronken poppetjes die je krast
in je verhalen, op de stoep en aan de tafel omdat
zij je troosten

je meeslepen aan de binnenkant
omdat de diepte steeds dunner wordt, net zoals dat kind
dat niets van liefde weet en jij niet van hem

of denk je aan dichters en hun geërfde dialogen
die als ware minnaars van het vruchtbare
zichzelf uitgeleide doen

naar de vrijheid
van dàt wat je niet kan zien



kerima ellouise ©

de val van eenzaamheid

wakker in een droom
wil ik uit
de wereld stappen
voorzichtig
een stapje over de rand
en dan
dan zal ik vallen
vallen
tot ver voorbij
het diepe
vallen
zover
totdat ik zweef
zweef
in het oneindige
het vochtige van
troost
één word met mijn wens
als een onzichtbare kring rondom
stilte
afgesneden
van de richtingen
die mij niet toebehoorden
zoals wind
in bladeren verzonken
maar ook in beweging
zonder tijd
zachtmoedig
aan de dood ontkomen
aan de verbinding
met mij



kerima ellouise ©