ode aan eenzaamheid, deel II

zij wil een naam om in te bloeien

I.

zij wil op bloemen groeien
zoals de zon
op het zalig onbewolkte

zwartvertakte gedachten
achterlaten onder het zacht
bestreken mos

blauw staan
op bomen
wanneer seringen wuiven
naar romige, roze
vruchten

ver weg
van blank beschenen berken
die hun kruinen optrekken
door het eenzame beven

omdat zij niet anders kunnen
en het verdwijnen in stille grachten
nog kouder zou sterven


II.

zij wil blaadjes, beeldschoon
tussen armen van gekroonde leliekransen

vogels in bootjes horen zingen
wanneer woorden vallen
uit de mist
in te lange dagen

ze wil ergens halverwege
thuiskomen in haar droom

zoals de dichter in zijn verzen
met een derde, nog te vervullen wens



kerima ellouise ©

kalligrafie door Nathalie de Meester







in kalligrafie

en als de nacht sluit
onafwendbaar
ramen overbodig maakt
waarop ik duinen had getekend

een wonderlijke mooie dag
in blauw en bruin
telkens een weinig later en zacht opgewreven
om jouw droom waar te maken

slaap je dan in mij

of schrijf je met een meeuwenveer
dat het duister een wereld nalaat, verder
dan tekens van leven, verborgen achter de onmogelijkheid

over alle oceanen heen, het heelal waarin tijd
van spiegelbeeld wisselt als wegwijzer, nooit eenzaam

nooit koud
of onwaarachtig

zeg je me dan, met het laatste zicht op de aarde
of ik in je ben, met je meereis

gloednieuw, meer dan mezelf



kerima ellouise ©

Aan de dagzijde

Toch. Toch zal het uur komen.
Het uur waarin ik tederheid proef.
Teder door het verbaasde volgen
zonder te willen begrijpen
waarom het weerloos is.

Het volgende dat altijd luider zal slaan
onwetend van eigen toekomst
zoals het water dat zich ongestoord
spiegelen laat nabij het lege veld

zelfs als het lot om mij heen valt
ongunstig in elk teken of iedere wenk.

Dan. Dan nog zal ik in tweespraak geloven.
Openhartig in het beleven en woord voor woord
in de opeenvolging bij klaarlichte dag.




kerima ellouise ©

met vaste hand

de wind steekt op
ik raak vermoeid wanneer het ruisen
zich laat horen, uitgestrekt
in het neervallen

misschien om het gemis van de ochtend
waarin bloei gulzig en ongeremd golft
naar het oor van verbeelding

om verder te gaan
verder dan de broodgedichte dodenakkers
die, verward, hun verlangen nooit meer
kwijtraken

in telkens grotere waterdruppels
om wat zij geworden zijn, onthecht van
licht en lelie, ongeweven en reeds
vervlogen

ik sluit mijn hand
gans alleen
rond donkere kamers

schrijf een belofte voor de stenen vol manen
verstaanbaar door de nacht

en de tijd nodig




kerima ellouise ©

het oog van de gedachte

alsof lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid

zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd

zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel

tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte

de horizon, van het wachten moe, zichzelf afbreekt
en kiest voor verdriet
omdat hij de zon niet omhoog kan houden

zelfs niet met het vuur van de wind
boven duinen en alle wegen

ik, onzichtbaar overschaduwd
niet meer golf aan de zijkant
van jouw hartslag

kus me maar niet meer
ledig


kerima ellouise ©

klankgewas


liereliere, loverviere
lentespring, seringeling
lichtoplippe,zonnehippe
blommevrije, rozedije

hoppezwaai, heupgedraai
kussekoze, blijebloze
dol op uitjes, fierefluitjes
’t groene linne, strelezinne

naaktenat in’t zachte strome
weerloos blad op drijvedrome



kerima ellouise ©

 

zoals het is

 

 

 

er komt een dag

waarop de seringenboom zich zal afvragen

waar de wereld is, de  halfgewiste paden

met geestverwanten en gewonde stenen 

 

voor wie hij zijn geur nog zal verspreiden

misschien door een enkel beefgebaar

dat zich naar buiten buigt

 

ik kijk naar hem

en naar de klaarte, rondom verlangen

 

blijf met mijn hart in zijn oude takken hangen

terwijl een witte duif de stilte binnenglijdt

 

het is ochtend

 

met donkergroene nagelrand wijst de conifeer omhoog

hij lijkt weinig te veranderen

alsof tijd zijn geliefde is

 

zoals ik voor jou

wanneer woorden overbodig zijn

 

een eerste zonnestraal valt neer, raakt schuin

de zachte huid van dit gedicht

 

bereid tot antwoord

kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©
locatie; beeldentuin Dehullu
kunstenaar:  Marion Askjaer Veld ©

een kruik vol gedachten

onderhuids
terwijl de avond over het licht scheert
het leven meeneemt
zodra de traagste wijzers lonken
naar het ratelend gewicht
der waarden

heftig
aan het einde en van jarenlang
vermeden

alsof het dwingt tot schrapen
nog verder dan het denken, tot dwars door de wenteling
van werkelijkheid

zoek ik naar ontheffing, terug naar eerste
adem

barsten
vraagtekens uit
in een ander verdwijnen en nesten vol zelfbeelden

in zilte gedichten
wanneer woorden steeds dichter
bij elkaar worden gezet

getatoeëerd
op rode takken en vastgebonden taal



kerima ellouise ©

tot straf van schaduw

 

 

 

 

‘slaap maar, zei je

slaap maar zacht’

 

 

het denken druppelt in ogen, vermenigvuldigt

kijkt bevend om

vindt

verteert

en onterft dan de dagdromen

 

dagelijks

nabij de tijd die in volheid staart

naar hoop

 

in stilte terugkeert

onder het geroezemoes

van loshangende woorden

 

als een wereld in de regen

met vleugels aan

aanwezig

 

als een veld vol tulpen

waarin alles heen en weer

wordt gewaaid

 

wanneer de aarde geurt, op zaad wacht

hoog in de lucht

 

‘zoals ik ben, heb ik me gelogen
luidkeels schreeuwend dat ik was
want wat ik was, ontstond niet
in de waarheid noch in de vuurkring

van de leugen’

 

slaap maar, zei ik

slaap maar zacht

 

 

kerima ellouise ©