Naar de inhoud

kerima ellouise : woorden in wind

schrijfsels ©
akke.beakke.be

in kalligrafie


kalligrafie door Nathalie de Meester







in kalligrafie



en als de nacht sluit
onafwendbaar
ramen overbodig maakt
waarop ik duinen had getekend

een wonderlijke mooie dag
in blauw en bruin
telkens een weinig later en zacht opgewreven
om jouw droom waar te maken

slaap je dan in mij

of schrijf je met een meeuwenveer
dat het duister een wereld nalaat, verder
dan tekens van leven, verborgen achter de onmogelijkheid

over alle oceanen heen, het heelal waarin tijd
van spiegelbeeld wisselt als wegwijzer, nooit eenzaam

nooit koud
of onwaarachtig

zeg je me dan, met het laatste zicht op de aarde
of ik in je ben, met je meereis

gloednieuw, meer dan mezelf



kerima ellouise ©



Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

aan de dagzijde

beeldentuin Dehullu
kunstenaar: Miriam Severijns




















Aan de dagzijde



Toch. Toch zal het uur komen.
Het uur waarin ik tederheid proef.
Teder door het verbaasde volgen
zonder te willen begrijpen
waarom het weerloos is.

Het volgende dat altijd luider zal slaan
onwetend van eigen toekomst
zoals het water dat zich ongestoord
spiegelen laat nabij het lege veld

zelfs als het lot om mij heen valt
ongunstig in elk teken of iedere wenk.

Dan. Dan nog zal ik in tweespraak geloven.
Openhartig in het beleven en woord voor woord
in de opeenvolging bij klaarlichte dag.




kerima ellouise ©




Reageer op dit bericht

taboe






taboe



waarom
sloop je het geluid niet uit de muren
zodat ook het verleden
stil wordt

je hoeft me dan niet meer te omarmen
of nadien, jezelf schoon te vegen
omdat het knakt

binnenin, was ik toch al
het zwakst

tel de slagen, tel de dagen
mijn borsten rusten en nauwelijks
adem

voor toekomst en dezelfde
kamer, planken tot kussens gekist
blauwer

dan
jij houdt ervan




kerima ellouise ©




Reageer op dit bericht

het is nooit anders geweest







het is nooit anders geweest




zie
hoe alles bezit van mij neemt
in wat glanst
glimlacht
wanneer iemand mij vindt
zoals jij naast me
graag in armen en de uren laat

telkens ik begin te dromen
in blauwe binnennevels
aan dezelfde kant van vleugels
en de ruimte die draait

soms
om te huilen, om weg te drijven
op regen
waar middenin, onberekenbaar, het begin
weer leegloopt over zeeën, water uit stilte sijpelt
net op dat moment wanneer de maan
op mij toe wil vliegen
en ik me als een vreemde beweeg
door de wrange waarheid misvormd
en ver terug geworpen naar eigen lijf

zie en voel
terwijl alles zo mooi in elkaar valt
in zwart en wit
wanneer ieder gezicht wordt wakker gemaakt
in mij



kerima ellouise  ©











Reageer op dit bericht

met vaste hand















met vaste hand



de wind steekt op
ik raak vermoeid wanneer het ruisen
zich laat horen, uitgestrekt
in het neervallen

misschien om het gemis van de ochtend
waarin bloei gulzig en ongeremd golft
naar het oor van verbeelding

om verder te gaan
verder dan de broodgedichte dodenakkers
die, verward, hun verlangen nooit meer
kwijtraken

in telkens grotere waterdruppels
om wat zij geworden zijn, onthecht van
licht en lelie, ongeweven en reeds
vervlogen

ik sluit mijn hand
gans alleen
rond donkere kamers

schrijf een belofte voor de stenen vol manen
verstaanbaar door de nacht

en de tijd nodig




kerima ellouise ©






Reageer op dit bericht

de muze nabij





de muze nabij




het zou overal
kunnen gebeuren

hier

tussen deze woorden
van een vrouw
die in de spiegel het hart van haar minnaar ziet

en die, door de roes van oorsprong
zonnezuiver

zwaluwen losmaakt
uit schaduw en tralienachten

bij bloemen spreekt
in de wind en tot hem, onderwijl
met blosjes op haar wangen


het zou ook dáár
kunnen gebeuren als ik mijn ogen sluit



kerima ellouise ©





Reageer op dit bericht

van guitenstreken tot kunstgenieter





van guitenstreken tot kunstgenieter





verras me
als je danst met woorden
de leegte inneemt van mijn stem

ochtendwind begint te walsen
voorbijgaan niet langer meer telt

ik zal je wijzen met kleine streken
waar je in me wonen kan, spiegelschrift
uit schaduw halen, doorgegraven
in een anagram

slaap met me
in' t verdere naakt, poëtisch en in volle klank
tot ik gewichtloos lichtgezouten
met jouw zinnen samenrank

verras me in lavendelinkt
langs de loomheid, lichtgevlekt
waar wij hoog tot waarheid stijgen

voorgedragen en onbedekt


kerima ellouise ©





Reageer op dit bericht

het oog van de gedachte














het oog van de gedachte





alsof lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid

zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd

zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel

tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte

de horizon, van het wachten moe, zichzelf afbreekt
en kiest voor verdriet
omdat hij de zon niet omhoog kan houden

zelfs niet met het vuur van de wind
boven duinen en alle wegen

ik, onzichtbaar overschaduwd
niet meer golf aan de zijkant
van jouw hartslag

kus me maar niet meer
ledig


kerima ellouise ©






Reageer op dit bericht

in het hoogtij van het licht










in het hoogtij van het licht








 

 

wanneer woorden tijdloos lijken

zich warm weken op

witte rotsgrond

 

lente als oogst

wordt binnengehaald

met helderblauw en hoog plafond

 

dichtbij

en in de vertevloed van de ochtendmeeuw

die zilver, haast als licht,  uit mijn ziel

tevoorschijn komt

 

begraaf me dan

en alleen dan in het geluid van de zee

hoorbaar tot in vele andere levens

 

en de denkbeeldige verhalen

waarin ik tijdelijk wonen zal, op weg

naar bevrijding

 

op weg naar verborgen genezing

en dat wat mij beweegt, steeds dieper

in de ruimte

 

de roep van jou



kerima ellouise ©










 

Reageer op dit bericht

onbedekt

 






onbedekt

 

 

 

aanvaard mij in het lijden

aanvaard mij in het gaan

want zachtjes, heel zachtjes

vreest hoop mijn eigen naam

 

raak mij in de schemer

of langs een late weg

het stille zal steeds luider slaan

in’ t zwarte weefsel van de waan

 

zie het trage op mijn ogen

de woorden die ik  achterlaat

de dood zal jouw rivieren breken
in de bedding van ‘t blauwgebleekte

ik zal me richten naar de regen

met  ingetogen witte veren

want zachtjes, heel zachtjes

glijd ik stil,  ver van jou vandaan

 

 

* rust zacht, P *






kerima ellouise






1 reactie Reageer op dit bericht

klankgewas





klankgewas


liereliere, loverviere
lentespring, seringeling
lichtoplippe,zonnehippe
blommevrije, rozedije

hoppezwaai, heupgedraai
kussekoze, blijebloze
dol op uitjes, fierefluitjes
’t groene linne, strelezinne

naaktenat in’t zachte strome
weerloos blad op drijvedrome



kerima ellouise ©







Reageer op dit bericht

zoals het is













 




zoals het is

 

 

 

er komt een dag

waarop de seringenboom zich zal afvragen

waar de wereld is, de  halfgewiste paden

met geestverwanten en gewonde stenen 

 

voor wie hij zijn geur nog zal verspreiden

misschien door een enkel beefgebaar

dat zich naar buiten buigt

 

ik kijk naar hem

en naar de klaarte, rondom verlangen

 

blijf met mijn hart in zijn oude takken hangen

terwijl een witte duif de stilte binnenglijdt

 

het is ochtend

 

met donkergroene nagelrand wijst de conifeer omhoog

hij lijkt weinig te veranderen

alsof tijd zijn geliefde is

 

zoals ik voor jou

wanneer woorden overbodig zijn

 

een eerste zonnestraal valt neer, raakt schuin

de zachte huid van dit gedicht

 

bereid tot antwoord





kerima ellouise ©














Reageer op dit bericht

een kruik vol gedachten

foto kerima ellouise ©
locatie; beeldentuin Dehullu
kunstenaar:  Marion Askjaer Veld ©
















een kruik vol gedachten






onderhuids
terwijl de avond over het licht scheert
het leven meeneemt
zodra de traagste wijzers lonken
naar het ratelend gewicht
der waarden

heftig
aan het einde en van jarenlang
vermeden

alsof het dwingt tot schrapen
nog verder dan het denken, tot dwars door de wenteling
van werkelijkheid

zoek ik naar ontheffing, terug naar eerste
adem

barsten
vraagtekens uit
in een ander verdwijnen en nesten vol zelfbeelden

in zilte gedichten
wanneer woorden steeds dichter
bij elkaar worden gezet

getatoeëerd
op rode takken en vastgebonden taal



kerima ellouise ©







1 reactie Reageer op dit bericht

tot straf van schaduw


foto: Sylvia Schrijen ©














tot straf van schaduw

 

 

 

 

‘slaap maar, zei je

slaap maar zacht’

 

 

het denken druppelt in ogen, vermenigvuldigt

kijkt bevend om

vindt

verteert

en onterft dan de dagdromen

 

dagelijks

nabij de tijd die in volheid staart

naar hoop

 

in stilte terugkeert

onder het geroezemoes

van loshangende woorden

 

als een wereld in de regen

met vleugels aan

aanwezig

 

als een veld vol tulpen

waarin alles heen en weer

wordt gewaaid

 

wanneer de aarde geurt, op zaad wacht

hoog in de lucht

 

‘zoals ik ben, heb ik me gelogen
luidkeels schreeuwend dat ik was
want wat ik was, ontstond niet
in de waarheid noch in de vuurkring

van de leugen’

 

slaap maar, zei ik

slaap maar zacht

 

 

kerima ellouise ©





Reageer op dit bericht

achter de wereld




















achter de wereld

 

 

 

de klok staat stil

ik twijfel

op straat wacht de wind

uit alles en binnen handbereik

 

misschien moet ik de weg van de wolken volgen

of tussen oeverwilgen

omlaag gedragen

 

waar vogels zich verspreiden over de laatste

dunne waterrimpels

 

omdat ik te zwak ben om te baden

in de dagen van mei, in de geur van pinksterbloemen,  waarheid

te dichtbij, opgelost

 

laag langs het geluid van angst

en je zwijgend gelaat waarin ik verdween

tezamen met je belofte waarin ik niet groeien kon

 

toen dagen vervlogen en elk bloemblad rook

naar verbrand hout

 

het is een waan, zei je

om te beweren dat cirkels rond zijn

het afscheid ligt voorop langs iedere doodgewone weg




kerima ellouise ©




2 reacties Reageer op dit bericht

geënt (haiku)

schets kerima ellouise ©




geënt





een felgroene glans
lokt de merel naar de top
de den buigt lichtjes


schaduw vangt bomen
met de oude zang van hoop
een jaarring teveel


kerima ellouise ©



Reageer op dit bericht

onder dekens, diep weggezonken

foto :  locatie beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Tjikkie Krueger














onder dekens, diep weggezonken






het gesprek
dat ze met zichzelf voerde
vond hij terug in zijn hand

hij schreef naar huis
zij sprak vanuit een schaduw
met ogen van weggaan

een laatste reis
door een donker huis, denkbeeldig heengegaan
in de veelheid van rouw

ze ontkleedde woorden
en het wachten uit openstaande deuren

het geluid en de stervenspijn;
erom huilen
van haar, enkel van haar

en van witte wolken
in iedere verwarde val, soms zichtbaar overdag
door de onrust van heupgedragen regen

hij schreef naar huis
kon het loslaten niet horen, niet met één hand

- verte is de waanzin waarvan de vingers werden afgesneden -


kerima ellouise ©






Reageer op dit bericht

in de dagen van mei




in de dagen van mei




de ochtend komt binnen
met het grote blauw in zijn handen
dwaalt verder, werpt bloemen in het water

en jonge schaduwen
die nooit genoeg van elkaar krijgen
leggen zich licht, klein en onkreukbaar

ik keer terug naar het begin
doe mijn ogen open, rond mij in armen
als knoppen zonder tegentijd

half verscholen
in het kortverhaal van stollende vlinders
te kort voor wat was;

woorden rondom de navel
en de minste waarheid op mij



kerima ellouise ©




Reageer op dit bericht

Meer van kerima ellouise : woorden in wind

↑ Terug naar de berichten