Goh, ja koeien…. Ik zou je natuurlijk kunnen vertellen, van die keer, dat ik langs dat weiland liep met maar één koe. En hoe ik maar steeds aan die arme, zielige  eenzame koe moest denken. En hoe ik, terwijl ik toch al een heel stuk verder gelopen was, ben terug gegaan naar dat weiland. En hoe ze naar mij toekwam, die koe, en haar kop over het hek duwde, zodat ik haar aan kon raken en hoe ze met haar intelligente bruine ogen naar mij keek, en hoe goed wij elkaar op dat moment begrepen…….

Na er beduidend minder gezien en bezocht* te hebben  dan haar zus, een paar maanden geleden. Hebben mijn andere dochter en schoonzoon nu ook het huis van hun dromen gevonden. Het is een geklasseerd huis, in een geklasseerd dorp in een geklasseerde zone. Bij aankomst aan het dorp komen de koeien enthousiast  aanrennen, blij weer eens iemand te zien…Een dorp zonder winkels met alleen maar een kerk,  één café en met tenminste één authentieke dorpsgek en tenminste één mysterieus verhaal. Zo gaat het verhaal de ronde van : “La femme aux bigoudis” (de vrouw met de krulspelden) een skelet dat men een aantal jaren geleden heeft gevonden. En van wie met tot op de dag vandaag de identiteit nog niet kent… Een oom architect heeft samen met hen plannen gemaakt voor de uit te voeren veranderingen. Want echt... Ook hier in Wallonië bestaan er reglementen.  Ze zijn enthousiast , zitten vol ideeën. Ze werken alle twee, hebben alle twee hun eigen auto, maar toch, ik kan het niet laten, af en toe in stilte te denken. Stel, dat op een dag alles anders is. Geen werk, geen auto, geen winkels op loopafstand,  dan zit je hier, begraven in zo’n gat. Niet erg misschien in de zomer. Maar nu? In deze tijd van het jaar, in de regen, met een hoofd vol krulspelden  en.... alleen maar uh ….koeien om je heen…?



*archief: augustus 2009

gisteren  om 19.52 een nieuwe fles Ketchup open gemaakt…………….

Categorie: spetterende ervaringen

Ik was in het dorp voor een paar boodschappen en kwam langs de kerk. Zomaar een begrafenis. De dragers met de kist, gevolgd door de familie. De klokken luiden. De mensen bogen hun hoofd. Uit respect voor een leven dat geleefd is. Het leven. Soms niet rechtvaardig, niet prettig en vaak uiterst verwarrend. Op die momenten denk ik aan mijn broertje, die nu bijna 8 jaar geleden een eind aan zijn leven heeft gemaakt.  “De klootzak“ was mijn eerste reactie.  Want het was mijn broertje en hij deed wel meer stomme dingen. Maar het paste bij hem, bij zijn manier van leven.  Hij was al op jonge leeftijd aan het experimenteren, met o.a. drugs, die uiteindelijk  zijn einde zijn geworden. Altijd in, om weer iets nieuws te proberen. Mijn eerste stiekeme sigaret (en ook de laatste)  nam ik op zijn aandringen.  Voor onze ouders heeft hij een afscheidsbrief geschreven . Maar toch, hun verdriet is en blijft immens. Als ouder blijf je je afvragen, wat je in hemelsnaam verkeerd hebt gedaan. Met  de dood van mijn broertje is er ook een stukje van mij weggegaan. We scheelden maar 1 ½ jaar in leeftijd. En trokken in onze jeugd veel samen op. Nog steeds als ik zijn foto zie op de kast bij mijn ouders denk ik “klootzak, hoe heb je zo stom kunnen zijn”!

Na regen komt ook altijd weer zonneschijn. Op zekere hoogte is het leven te leven.  En ik laat me voorlopig niet kisten, dus ben ik van plan er nog iets van te maken, uit respect voor het leven dat ik nog mag leven.

Ik heb in mijn boekenkast een boekje, dat ik af en toe eens herlees als ik weer eens in een spirituele bui ben. “De strijders van het licht”  geschreven door Paulo Coelho.   Een "Strijder van het Licht” is een wezen dat zich onophoudelijk inzet om bewustzijn in alles en iedereen te herkennen, in een levenslange  strijd tegen schimmen en  alledaagse sleur en  zoekt naar de magie in elk moment van de dag.........

Een strijder van het licht doet altijd iets ongewoons. Hij kan van die dagen hebben dat hij de weg naar zijn werk dansend aflegt, dat hij een onbekende diep in de ogen kijkt en een gesprek begint over liefde op het eerste gezicht. Of hij kan een idee verdedigen dat misschien belachelijk is. Een strijder van het licht staat zich zulke dingen toe. Hij is niet bang te huilen om oude wonden, of te juichen om nieuwe ontdekkingen. Wanneer hij voelt dat het zover is, laat hij alles in de steek en stort zich in het avontuur waarnaar hij zo heeft uitgezien. Wanneer hij voelt dat hij de grenzen van zijn krachten heeft bereikt, verlaat hij het slagveld. En neemt het zichzelf niet kwalijk dat hij een of meer rare dingen heeft gedaan. Een strijder van het licht  probeert geen rol te spelen die anderen voor hem hebben uitgezocht. Daar brengt hij zijn dagen niet mee door.

archief:oktober 2008 nog meer strijder

Na ons volgevreten te hebben, met pralines, ijs en slagroom en dit alles overspoeld te hebben met een wat onduidelijk drankje. Kwamen wij tot de gefrustreerde conclusie dat “alle” mannen klojo’s zijn en dat indien je ze allemaal in een grote zak zou stoppen,  en eens goed zou schudden er waarschijnlijk niks goeds uit zou rollen. En dat “sommige” vrouwen  gewoon dom zijn. Om elkander daarna plechtig te beloven elkaar te waarschuwen indien onze eigen intuïtie of andere kleine stemmetjes, ons weer eens” in de steek” zouden laten , mocht er weer eens een “foute man” in onze buurt zou komen. Zodat wij meteen gillend konden wegrennen. Wij dachten daarbij aan een soort van “persoonlijke  Tomtom” die ons, wanneer wij weer eens een verkeerde weg dreigen in te slaan ons waarschuwt met bijvoorbeeld kreten als : ”probeer om te draaien” of “hier alleen tijdelijk parkeren” Niet dat dit veel zou helpen, want wie luistert er nu naar zo’n  stom navigatiesysteem als men een betere en snellere weg kent?

Gisteravond een jankavondje ingelast, mijn vriendin en ik. Omdat we alle twee hevig baalden, en heel wat te janken hadden om al onze verloren liefdes. En om de stemming er nog beter in te krijgen besloten we, gewapend met een doos pralines, een literpak ijs, een slagroomspuit, en een groot pak papieren zakdoekjes , de traanklieren nog wat extra te activeren met een goeie huilfilm. En zo hebben wij weer eens naar “The bridges of Madison County” gekeken, Een film uit 1995 met Meryl Streep en Clint Eastwood, gebaseerd op de gelijknamige roman van Robert James Waller. Het verhaal gaat over een liefde die je –als je geluk hebt- maar één keer in je leven tegenkomt. Na haar dood vinden de kinderen van Francesca haar dagboek. In het dagboek lezen ze dat hun moeder in de zomer van 1965 een kortstondige relatie had met fotograaf Robert Kincaid die voor National Geographic de wereld rond reist en die een paar dagen in hun dorp is geweest om de plaatselijke historische bruggen te fotograferen. Deze romance die plaats vond toen de rest van het gezin een paar dagen het dorp uit was, heeft haar kijk op het leven compleet veranderd en haar laten inzien dat ze eigenlijk niet gelukkig was tijdens haar huwelijk…. Een van de mooiste momenten van de film en waar wij, het dus echt niet meer droog hielden! Is dat moment voor het stoplicht……wanneer ze naast haar man in de auto zit en Robert in een andere auto voor hen staat, Fransesca grijpt naar de deurklink, je ziet haar tranen en twijfel en dan………whoehoehoe!!!

Het moment eens beleven? Druk op het plaatje voor de link naar “my favourite scene”.

Ik heb het nog steeds hartstikke druk met mijn “huishoudelijke activiteiten” zodat er van uitgebreid bloggen niet echt heel veel komt. Bovendien eist mijn kleindochter Camille veel van mijn aandacht op. Na de Kerstvakantie  gaat ze van de crèche naar het eerste kleuterklasje. En ik heb hier een waslijst met dingen die ik haar nog moet aanleren, wil ze in de toekomst enigszins mee kan doen in onze maatschappij. Intussen schrijft ze haar naam in 3 vreemde talen; Hebreeuws, Arabisch en Chinees. Haar Pools is trouwens al stukken beter dan haar Nederlands en ook het ”Hottentots” wil al aardig vlotten…… Tot zover deze berichtgeving. En nu ga ik verder met de zoveelste poging mijn zolder op te ruimen….

Categorie: serieuze onzin

« Moooooooi!!!! Oma! » riep mijn kleindochter Camille, toen ze hier woensdagmorgen binnen kwam en zij mijn pas geverfde verbluffende waaauw muur zag. Daarmee het begin van de dag goedmakend die zo slecht begonnen was. Kleuren kunnen praten, vloeken, je opvrolijken, je deprimeren of je bedriegen. Ik heb mijn grijze muur ingeruild voor een warme oranje, karamel achtige tint. En in een paar streken voelde ik mij al weer thuis. Waar een kleurtje al niet goed voor is…..

Verder heb ik het hartstikke druk en heel weinig tijd om te bloggen. De strijk stapelt zich al weken op, en ik kan schrijven in het vuil op de ruiten, die mij ook nog eens het zicht belemmeren…...  Bovendien, heb ik alle oude afleveringen van “Thuis” nog niet gezien.  Ik moet de tuinmeubelen binnen halen en  ik durf de kelder niet meer in vanwege de spinnenwebben. Ook zou ik eens heel dringend moeten gaan shoppen, want ik heb echt NIETS meer om aan te trekken. Dit alles gecombineerd met een hardnekkige chronische luiheid, maakt, dat ik mij eventjes terug trek en mijn blog voorlopig laat voor wat het is......

Voor ongeruste lezers: Ik ben weer wakker!   Na een paar uur zalig in de armen van "Morpheus" te hebben door gebracht (zonder slaappillen........)   ben ik deze morgen  met een keiharde smak weer  op de grond en in de werkelijkheid terecht gekomen……….Waarna ik besloten heb voor eens en voor altijd met die hinderlijke grijze muur af te rekenen.

Het resultaat is verbluffend…….wauuuuw!