Woensdag. Het heeft opnieuw gesneeuwd deze morgen. De voorbijgaande dagen kon ik nog kleine wandelingen maken door de sneeuw met onze César, soms zelfs in de zon.

Deze morgen het huis niet uitgeraakt. Niet uit luiheid maar uit wijsheid.

Buiten staat er een flinke wind en de witte wereld ziet er grijs, guur en ongezellig uit. Er ligt een dik, bijna ondoordringbaar pak sneeuw dat alles stillegt, behalve mijn gedachten.

César draait rondjes om mij heen, mij aankijkend met die vragende blik van: “Nu? Wandelen?” Ik doe de keukendeur open en hij vliegt de tuin in als een hond met een missie. Hij begint te graven, luid blaffend, alsof hij een dier heeft geroken of de ingang van een hol. Zijn terriërinstinct komt regelmatig even boven. Een bord op mijn huis zou niet misstaan: “César voor al uw graaf-en snoeiwerkzaamheden.” Hij helpt mij namelijk regelmatig in de tuin, graaft gaten wanneer ik iets wil planten en snoeit op een manier die ik zelf niet zou durven. Al moet ik na het planten wel opletten dat hij het hele project niet opnieuw opgraaft. 

Ik laat hem een tijdje zijn gang gaan. Kwestie van energie kwijtraken, zodat wij straks samen onder een plaid een filmpje kunnen kijken op tv.

Na een tijdje vind ik het genoeg. Ik waad door het dikke pak sneeuw de witte tuin in en zie het spoor van een ondergesneeuwde gele tennisbal. Het kronkelt door het wit als het pad van een schuw sneeuwwezen dat zich stilletjes een weg heeft gebaand, voortgeduwd door de neus van César.

Door de sneeuw krijgt hij waarschijnlijk geen grip op de bal. Ik zie hem worstelen, koppig, niet willen opgeven. En net wanneer ik wil ingrijpen, lukt het hem toch.

Hij draait zich om, bal in de bek, en zonder mij één blik waardig te gunnen rent hij het warme huis in. Daar legt hij de bal even later op de grond voor mijn voeten. Met zijn ogen glanzend van trots kijkt hij mij aan: ”Gaan we spelen?”

Vandaag de kerstboom weer afgetuigd, compleet met zwarte leren laarzen en een zweep. Want sommige rituelen vragen nu eenmaal om een zekere discipline. En daar ging alles weer voor 11 maanden naar de zolder. Vier trappen op, vier trappen af. Achtentwintig treden.

Onze Cesar volgt zoals bij het optuigen, alles weer aandachtig, maar blijft wijselijk op afstand, mij een handje helpen met het naar boven brengen van de dozen met kerstversiering en de kunstboom die uit drie onderdelen bestaat zit er vandaag ook duidelijk niet in en dat terwijl hij wanneer ik zomers in de tuin aan het snoeien ben, de takken bijna uit mijn handen rukt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het groenbeheer van de wijk.

Verder heb ik een driekoningenkoek gebakken, een leuke traditie waar ik voor het eerst mee kennismaakte op de zondagschool. Bij ons thuis werd er vroeger niet aan gedaan. Net zoals de gewoonte om op 2 februari pannenkoeken te bakken voor Maria Lichtmis. Mij hadden ze altijd verteld over dat pannenkoekgedoe dat het was omdat het op die datum mijn halve verjaardag is. Alsof ik op die dag, zonder dat ik het besefte, een soort mini-Maria was en dus pannenkoeken waardig.

Later, toen ik al getrouwd was en in Frankrijk woonde, kwamen die tradities weer terug in mijn leven. Deze keer met de juiste uitleg. Ik wist toen al een aantal jaren dat Sinterklaas niet bestond, maar deze had ik niet zien aankomen…Mijn kinderzieltje kreeg de zoveelste dreun, maar heeft het uiteindelijk met enige weemoed aanvaard.

En ik besloot, na een en ander verwerkt te hebben ; die hou ik erin. Tradities die ruiken naar winterlicht, samen zijn en gezelligheid.

Ik heb zelfs de oorsprong van de driekoningenkoek even opgezocht. De Romeinen vierden de Saturnaliën, nauw verbonden met de winterzonnewende, waar het licht zich voorzichtig herpakte, en de wereld even op haar kop mocht staan. In die dagen ging er een boon in een brood, een klein geheim in warm deeg. Wie hem vond, werd voor één dag koning, een spel, een omkering, een knipoog naar het lot. 

En zoals dat gaat met veel van die heidense feesten: de middeleeuwse Kerk keek fronsend naar al dat heidense gedoe en besloot het dan maar te her verpakken in een Christelijk jasje. De oude feestkoning werd een driekoning en gekoppeld aan de drie wijzen uit het Oosten. De zonnewende werd Epifanie, en de boon bleef waar hij altijd al zat: in het hart van de koek, wachtend op iemand die hem vindt en even mag schitteren.

En weer ben ik niet de koningin van de dag. Dju! Maar een leeuw heeft geen boon nodig om te weten dat ze heerst. Ik draag mijn kroon wanneer ik dat wil!

Laten we eens een boom opzetten over een boom opzetten. Gisteren besloot ik mijn kerstboom van zolder te halen. Ik heb al jaren zo’n kunstboom. Praktisch, betrouwbaar en met de tijd, lichtjes stoffig, De eerste jaren dat ik hier woonde kocht ik nog echte bomen met een kluit, die ik na de feestdagen in de tuin plantte. Eén van die oudgedienden staat nog in de uiterste hoek van de tuin. Hij is inmiddels meters hoog. Soms denk ik eraan hem aan de een of ander gemeente aan te bieden als een soort van adoptieboom. Aan de andere kant, hij staat daar goed, niemand heeft last van hem, en hij hoort tenslotte bij de familie en bij ons verhaal.

Dus gisteren naar de zolder. De boom bestaat uit drie stukken, en elk stuk lijkt elk jaar zwaarder te worden. Het is me een gesleep. Vier trappen op, vier trappen af, achtentwintig treden. En dan weer naar boven voor de dozen met versiering. De eerste kerstballen kocht ik in het jaar van mijn huwelijk, daarna kwamen er nieuwe bij na de geboorte van de tweeling. En af en toe liet ik mij verleiden door iets nieuws. Toen mijn ouders overleden en ik hun huis moest opruimen, vond ik hun oude glazen kerstversiering terug, vintage van bijna honderd jaar oud. Die krijgen nu elk jaar een ereplaatsje helemaal bovenaan. Onderaan hangen de plastieken, stuiterende ballen uit de tijd dat de kinderen klein waren en er hier ook nog een paar katten rondliepen. Onze Cesar volgt alles aandachtig vanuit zijn luie zetel, maar blijft wijselijk op afstand, mij een handje helpen met het aanslepen van de dozen en de takken zit er vandaag duidelijk niet in.

In de boom komen twee snoeren witte lichtjes, maar dan van de warme soort.Ik hou niet van dat scherpe, bijna neonachtige wit en al helemaal niet van die zenuwachtige flikkeringen. Ik hou ook niet zo van gekleurde lichtjes, hoewel één van de dochters haar boom verleden jaar had versierd met alleen blauwe en groene lichtjes, en dat vond ik dan wel weer mooi, apart.   

Vroeger zaten de snoeren na een jaar op zolder altijd in elkaar gedraaid, werk van pesterige kabouters en elven die zich verveelden. Ze hadden evengoed mijn zolder kunnen opruimen, of ’s nachts wat klusjes in de tuin kunnen doen, of de strijk. Dat is tenslotte wat kabouters en elven doorgaans doen.Tegenwoordig laten ze de snoeren met rust. Misschien zijn ze verhuisd naar warmere oorden, of met pensioen of...zijn ze ouder en wijzer geworden...

Voor mij is kerst rust. Groen, rood, goud en zilver. Oranje mag ook nog. Al heb ik ook nog een doos met roze, paarse en blauwe ballen, uit mijn roze, paarse en blauwe periode. Want iedereen heeft recht op zulk een fase in zijn leven. 

En terwijl de lichtjes aangaan, lijkt het alsof al die oude jaren even met mij mee knipperen.

Zondagmorgen. Hoewel het eigenlijk niet noemenswaardig is, noem ik het toch: het heeft vannacht een beetje gesneeuwd. Riep ik als kind nog: “Joepie!" Tegenwoordig ben ik een stuk minder enthousiast na een smak op mijn achterste waardoor ik drie weken niet meer kon zitten. Maar ik geef het toe, zo’n witte wereld blijft een schilderij dat zichzelf maakt.

De wind giert, de kou bijt en waar is de zon? Geen weer om voor je plezier buiten te lopen. Ik heb besloten om mezelf in ieder geval deze morgen huisarrest op te leggen met een extra warme trui, warme sokken en koffie als bewakers, misschien bak ik zelfs een cake, of een appeltaart... 

Onze Cesar staat bij de deur en kijkt mij met zijn trieste ogen vragend aan “Wat? Gaan we niet wandelen vandaag?”

Ik pak zijn bal zwaai de keukendeur open en katapulteer het ding de tuin in. Cesar sprint erachteraan, pakt de bal, triomfantelijk, en maakt aanstalten om hem terug te brengen. “Pipi” roep ik. Hij gehoorzaamt, doet zijn plicht en kijkt mij aan alsof ik meer verwacht…

Nog een worp, nog een sprint. Cesar rent terug naar binnen. Dan nestelt hij zich op zijn deken en zucht diep: “Ach, zondag, ach, sneeuw, ach, mens.”

Vandaag de dag begonnen met het pad en een stuk van de straat voor mijn huis sneeuwvrij te maken voor het geval de anderhalve man en de paardenkop die dagelijks langs komen het onzalige idee zouden krijgen om juist daar uit te glijden en hun nek te breken. Terwijl uw jonge gedachtespinnendevijftigster al die vijftig tinten wit aan het wegscheppen was, spon zij een gedachte!

Wist u dat u met een half uur sneeuw te ruimen 200 calorieën verbruikt? Dus dat is mooi meegenomen. Bovendien krijg je er mooie rode frisse wangen van, koude voeten (een heel stuk minder) en een natte neus… en dat laatste is gezond! (Bij een hond.)

Degenen die denken dat uw jonge gedachtespinnendevijftigster op haar blog alleen maar aan navelstaarderij doet, hebben dus verkeerd gedacht. Hier kan men ook best iets leren!

Ook dat nog: Morgen, dinsdag gaan uw jonge gedachtespinnendevijftigster  en haar Brugse vriendin weer eens een stapje in de wereld zetten. Zij gaan de grens over! Rendez-vous à Lille of afspraak in Rijsel. (Wat u maar wil(t)…. )Dus binnenkort in dit theater: Nieuwe avonturen!

Zo, we hebben het weer gehad. We zijn nu drie dagen in het nieuwe jaar en ik heb nog steeds een beetje een katergevoel, ik voel mij opgeblazen, moe en geestelijk volkomen uitgedoofd, maar dat komt vast wel weer goed, eens… in de lente… of zo…

 De wereld is uiteindelijk toch niet vergaan,  ik heb kerstmis gevierd in huiselijke kring. De Fyra nogmaals getrotseerd en zonder problemen op mijn bestemming gekomen. Aan kleffe oliebollen ontsnapt en ontlopen aan het lichtspektakel in Amsterdam, dat door de knallen en de rook vaak meer weg heeft van een kleine burgeroorlog dan van een vuurwerk, door op oudejaarsdag weer naar huis te komen om er de jaarwisseling te vieren dans un trou dans le fin fond van de Borinage waar ik was uitgenodigd en waar ze niet aan vuurwerk doen, maar wel aan "Ah Ah Ah loeiharde muziek" zodat met niet meer kon zien wat men zei en andere verplichte gezelligheid (uw jonge gedachtespinnendevijftigster kreeg er verdorie bijna onregelmatige hartkloppingen van èn ademnood èn de kriebels en ook nog het rambam en even dreigde zij in paniek te raken.) Ik verlangde naar stilte en naar mijn bankje thuis, waar ik fijn kon zappen tussen de verschillende cabaretiers en alle andere vrolijk bedoelde onzin dat men op zo’n avond te bieden heeft. Maar thuis hadden mijn zoon en zijn Marie het huis bezet en zaten bij kaarslicht romantisch te wezen.

Na middernacht werd ik er ook nog besprongen door mij compleet vreemde individuen die mij een gelukkig nieuw jaar wensten.

Toch nog één “goed voornemen” gevonden. Volgend jaar blijf ik thuis! Gezworen!

Een paar hele gezellige kerstdagen achter de rug. Op Kerstavond zou ik eigenlijk alleen zijn. En helemaal niet zielig en eenzaam zoals in vreselijke enge en zielige liedjes Niet met de verwarming op zes en met de hoop dat hij ineens weer voor mijn neus zou staan  Geen foto naast mijn bed en ook niet van plan om de slingers te verscheuren, de kerstboom te verbranden of veel teveel te drinken. Integendeel, er stonden overal kaarsjes, ik had lekkere dingetjes in huis gehaald die ik en ik alleen maar lust! En ik zou die avond wel doorkomen met mij zelf her uit te vinden en te doen alsof er helemaal niets aan de hand is. De telefoon zou zeker één keer gaan en ik zou, zoals nu al twee maanden  iedere avond, aan het lijntje worden gehouden door “the man with the harmonica” met wie het irl niet klikt maar met wie het nog steeds aangenaam en leuk praten is. Mijn zoon ging die avond bij zijn Marie. Ze kwamen hem halen. “Wat gaat je moeder vanavond doen?“ werd er gevraagd. En ze vonden het zoooo zielig voor mij, dat ik mee moest! “Nee echt dat hoeft niet” sputterde ik tegen, terwijl ik hen een fijne avond en heel veel plezier wensend de deur uit werkte. Een tijdje later belde mijn zoon “Mam, weet je het zeker, ze willen ècht dat je komt”klonk hij bijzonder overtuigend. Ik had een half uur om te beslissen wat ik zou aantrekken en mij toonbaar te maken. Het werd een leuke avond in het gezelschap van volslagen onbekenden, en waar ik enkel de moeder van Marie eens vlug vlug had ontmoet. Ook kerstdag gevierd in een “warm bad” met de kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen. Bij de familiale lotjetrek had mijn zoon mij getrokken “Mààààm is er iets speciaals dat jij wilt voor Kerstmis? ” had hij gevraagd. Ach…Ik heb maar niks gezegd, maar ik ben bang dat je voor 15 euro tegenwoordig geen goed lief meer vind.