het barre land
April is de grimmigste maand, hij wekt
Seringen uit het dode land, vermengt
Herinneringen en verlangen, port
Lome wortels op met lenteregen.
De winter hield ons warm, hulde
De aarde in vergetele sneeuw, voedde
Een restje leven met verdorde knollen.
Uit: Het barre land / The waste land. T.S. Eliot.
Vertaling: Paul Claes
loslaten
Afscheid
Van alle mooie dingen
Die voorbij gaan,
Ben jij er één mijn lieve schat…
En dat doet pijn
Verscheurt van binnen
Tot op het bot, besef je dat?
Ik heb je in mijn hart gesloten
Je smolt tezamen met mijn ziel.
Elke vezel aan jou willen ontbloten
Tot éénheid onvoorwaard’lijk samenviel.
De hoogste bergen zijn beklommen
En afgedaald de diepe dalen
Om passionele, zoete dromen
Uit hun aller diepste slaap te halen
Wij hebben elkaar oneindig bemind
Tot zelfs de grootste sterren sliepen
En zonnestralen ontroerend warm
Weer onze passie tot leven riepen
Aan al die mooie dingen, lieve schat
Zeg ik nu VAARWEL….opdat…
Wij afhankelijk mogen groeien,
Als liefdevol, sprankelend onderdeel
Beminnende schakels…
Voor eeuwig ten diepste verbonden
Binnen het universele geheel.
(Auteur onbekend)
gedichtje voor dames en heren
Toen de eerste rimpels kwamen was ik in paniek,
ik liet mijn face toen liften in een prijzige kliniek.
Nou, mijn man vond het fantastisch,
mijn gezicht was weer elastisch.
Niks geen rimpels, niks geen vouwen,
net zo glad als bij ons trouwen.
Tot mijn man zei 'het is misschien gek...
maar jouw kop past niet meer bij je nek'
Ach, een kleine ingreep, ze trekken dit dus strak
en geven hier een sneetje, anders krijg je daar een zak.
Nou, mijn man was heel tevreden
over wat ze met me deden.
De chirurg zat met mijn borsten in z'n maag
want nu zaten die volgens hem veel te laag.
Toen ze waren opgehesen, leken ze een beetje klein,
maar met siliconenvulling mochten ze er best weer zijn.
Nou, ik zag mijn man ontvlammen,
want ik had dus zulke prammen.
Toen op een avond na het vrijen,
keek hij peinzend naar mijn dijen.
En al had ie geen duidelijke kritiek
ik ging toch weer terug naar de kliniek.
Ik had trouwens ook een buikje, dus na enig overleg
liet ik dat meteen ontvetten, ze zuigen dat in no-time weg.
Om tegelijkertijd mijn billen
minstens zo'n stuk op te tillen.
Ik was op ieder feestje weer in tel
maar zat wel heel strak in mijn vel.
Mijn man was niet meer zo op zijn gemak,
want op straat riepen jongens 'ga je lekker.... ouwe zak'.
Nou, toen kocht ie een toupetje
en een veel te strak korsetje.
Hij ging wandelen en trimmen
en in het fitnesscentrum gymmen.
En maandenlang volgde hij een rigoureus dieet,
tot hij zonder reden in de sauna overleed!
Daar stond ik op het kerkhof mooi te wezen aan het graf,
maar nu hij erin lag was de aardigheid eraf.
Nu laat ik de kwabben zwellen
en ik zal u wat vertellen...
Dames, laat je niet verlakken,
laat de boel toch rustig zakken.
Met gladgestreken nekken
valt het leven niet te rekken!
Koester buik en onderkinnen,
echte schoonheid zit van binnen!
auteur onbekend
aan een klein meisje
Camille
Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen.
En altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn andere muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen en
wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
Annie M.G. Schmidt
uit: En wat dan nog
Uitgeverij: De Arbeiderspers
ruzie
Ruzie
Ik heb ruzie met mijn vriendje
om een stukje veterdrop,
want dat wou hij niet verdelen
en toen gaf ik hem een schop.
Ik heb ruzie met mijn vriendje,
daarom speelt hij verderop;
nu zit ik me te vervelen…
om zo’n stukje veterdrop.
Nannie Kuiper
Dan maar dik
Ik hou van aardappels en sju met veel gehak.
Ik hou van rolpens en van varkenscoteletten.
Ik hou van koffie met veel suiker en gebak.
Ik hou van pudding en warreme kroketten.
En as ik dik wor. Nou dan moet dat maar gebeure.
Ik zal beslist niet over kallerieën zeure.
En zonder taartjes is het leve veel te grau.
En as je honger heb, dan wor je zo humeurig.
U moet maar denken as u dikker wordt. Mevrouw,
Je kan nog beter lekker mollig zijn dat treurig.
En as ik dik wor, nou dan zal ik dat wel merke.
Ik ga m'n leve niet met rauwe groente werke.
An mijn lijf geen dijeet.
Ik blijf ete wat ik eet.
En ik doe niet aan de lijn.
Al weeg ik tweehonderd pond.
Ik zeg maar, ete is gezond.
Ik lus geen kropsla met azijn.
U moet maar denke, net als ik:
Dan maar dik.
Dan maar dik.
Dan maar dik.
Annie M.G. Schmidt
uit: Lyrisch over eten: de lekkerste gedichten.
Meer koffie? Graag...
Meer koffie ? Graag
Zoals ééntje
om een tweede vraagt
en ook bijna altijd krijgt
of een begin
niet zonder einde komt
Zo smaakt mijn koffie vandaag
naar meer
naar jou
naar meer van jou
G.Groove
www.zohelptpoëzie
Déjeuner du matin
Al een tijdje terug, toen ik op wandeling door blogland was, kwam ik “les escargots” tegen die op weg waren naar een begrafenis. Een mooi gedicht van Jacques Prévert. Prévert predikte vrede en vrijheid en laakte alle vormen van gezag die de creativiteit doden. Hij schreef zoals hij sprak. Ook schreef hij een aantal draaiboeken voor films en vele van zijn teksten werden op muziek gezet en vertolkt door onder meer Edith Piaf, Juliette Gréco, Serge Gainsbourg en Yves Montand, et les autres. Iedereen kent wel het chanson « les feuilles mortes ». Zelf vind ik het gedicht « déjeuner du matin » erg mooi. « si simple, si vraie et si triste »…
Déjeuner du matin
Il a mis le café
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de café
Il a mis le sucre
Dans le café au lait
Avec la petite cuiller
Il a tourné
Il a bu le café au lait
Et il a reposé la tasse
Sans me parler
Il a allumé
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumée
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder
Il s'est levé
Il a mis
Son chapeau sur sa tête
Il a mis
Son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Sans me regarder
Et moi j'ai pris
Ma tête dans ma main
Et j'ai pleuré.
Jacques Prévert
Lettre codée
Lettre (codée) de George Sand à Alfred de Musset
Cher ami,
Je suis toute émue de vous dire que j'ai
bien compris l'autre jour que vous aviez
toujours une envie folle de me faire
danser. Je garde le souvenir de votre
baiser et je voudrais bien que ce soit
une preuve que je puisse être aimée
par vous. Je suis prête à montrer mon
affection toute désintéressée et sans cal-
cul, et si vous voulez me voir ainsi
vous dévoiler, sans artifice, mon âme
toute nue, daignez me faire visite,
nous causerons et en amis franchement
je vous prouverai que je suis la femme
sincère, capable de vous offrir l'affection
la plus profonde, comme la plus étroite
amitié, en un mot : la meilleure épouse
dont vous puissiez rêver. Puisque votre
âme est libre, pensez que l'abandon où je
vis est bien long, bien dur et souvent bien
insupportable. Mon chagrin est trop
gros. Accourez bien vite et venez me le
faire oublier. À vous je veux me
soumettre entièrement.
George Sand
Réponse d’Alfred de Musset à George Sand
Quand je mets à vos pieds un éternel hommage,
Voulez-vous qu'un instant je change de visage ?
Vous avez capturé les sentiments d'un cœur
Que pour vous adorer forma le créateur.
Je vous chéris, amour, et ma plume en délire
Couche sur le papier ce que je n'ose dire.
Avec soin de mes vers lisez les premiers mots,
Vous saurez quel remède apporter à mes maux.
Alfred de Musset
Réponse de George Sand
Cette insigne faveur que votre cœur réclame
Nuit à ma renommée et répugne à mon âme.
George Sand
Voor de brief van George Sand steeds een regel verspringen.1,3,5, etc. Voor de brief van Alfred de Musset en het antwoord van George Sand alleen de eerste woorden.
Mocht je me vergeten
Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:
Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.
Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.
Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.
Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.
Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
- onverzoenlijk lief -
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:
zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.
Pablo Neruda