Na overleg met mijzelf, mijzelf en mijzelf, heb ik besloten om dit blog even stil te leggen.

Allemaal enorm bedankt voor jullie geduld met mijn schrijfsels en voor alle  reacties, de lieve, de ter zake doende en de totaal niet ter zake doende die me soms deden twijfelen of iemand het stuk wel gelezen had.

En misschien, wie weet, tot een volgend logje.

Gisteren boodschappen doen bij onze Delhaize. Sinds een aantal jaren werken ze daar met zelfscans. Vroeger stond daar nog een lange rij met kassa’s maar inmiddels zijn de caissières grotendeels wegbezuinigd en wordt er gebruik gemaakt van de zelfscan. Soms is er toch nog één kassa open en dat zit er een caissière niets te nutten terwijl de rij bij de zelfscan tot aan de diepvries rijkt. En soms is het omgekeerd.

Zoals nu, ik was met mijn zoon, die moest gaan werken, dus er was haast. Dan maar even de zelfscan. Ik scan, zoon vult de boodschappen met militaire precisie, hij zou zo bij de Colruyt kunnen werken, mocht dat nodig zijn.

Dan klinkt er een stem uit het apparaat: “Een medewerkster komt zo bij u.” Ik heb net een fles wijn gescand. Leeftijdscontrole. Ik gniffel inwendig en beschouw dit als een compliment.Minutelang moeten wij wachten op een medewerker die zich beweegt in de snelheid van een slak op sabbatical. En mijn zoon heeft haast.

We scannen verder, bij het afrekenen weer de stem en uit het niets duikt er een medewerkster op, die alles in de zorgvuldig ingepakte tas door elkaar gooit. Steekproef. En plotseling zitten de eieren en de tomaten onderop. En natuurlijk was alles keurig gescand zoals het hoort, ik zou niet anders durven.

Ooit had ik het nog bonter, ik was met mijn jongste kleinzoon en gebruikte de zelfscan aan de winkelwagen. Ik scande braaf alles, maar zag niet dat hij, zonder dat ik het zag, en dus zonder dat ik kon scannen, een yoghurt-dingetje in het karretje had gelegd. Precies op dat moment kregen we een steekproef. Dat ene yoghurtdingetje werd eruit gevist, op een kar van 150 euro En wij mochten dus de walk of shame maken naar een gewone kassa.

Diezelfde Walk of Shame heb ik ook wel eens gelopen, wanneer ze in een winkel vergeet het alarm op een artikel te deactiveren en je dus biept bij het naar buiten gaan en iedereen kijkt alsof je net een flatscreen onder je jas hebt gestopt.

En dan heb je nog de klassieke kassa, waar een caissière je spullen in een noodtempo scant en hoorbaar zucht wanneer je het tempo niet kan bijhouden bij het inpakken. Op dat moment vertraag ik demonstratief. Een mens moet zijn waardigheid ergens bewaren.

Wordt vervolgd : 

Over hoe we van “even boodschappen doen” naar Big Brother bij de bakker” zijn geëvolueerd.  

Naar aanleiding van een reactie van de “Gekke meid”, die zich liet masseren bij de Thai, heb ik een oud blogbericht opgediept. Uit een tijd waarin ik nog jong was en enthousiast ja zei tegen dingen waar ik nu eerst even over zou nadenken.

16/08/2010

Ik loop al maanden rond met nekpijn. Volgens de dokter zijn het “de spieren”. Smeer maar een zalfje, neem maar wat paracetamol. Te veel voor de computer, een slechte houding? Te weinig beweging, stress? Te veel van dit, te weinig van dat. Wie zal het weten? Kies maar iets. Maar ondertussen zit ik er mee.

Zelfs mijn hoofd achteroverbuigen bij mijn langere kuspartner en er helemaal voor gaan, om maar een voorbeeld te noemen, vergeet het. Wat genieten zou moeten zijn wordt pure ellende!

Op aanraden van een kennis ben ik dus laatst in Amsterdam bij zo’n Chinees massage-instituut binnengestapt voor een Tuina (too-way-nah) massage. En nee, dat heeft helemaal niks met erotiek te maken, maar alles met drukpunten, meridianen, chi, het hele pakket.

En, ik heb het geweten. Ik werd met het strikte minimum aan woorden een klein kamertje binnengeleid:

“Take Off Clothes.”

Waarna ik op een massagetafel mocht plaatsnemen met mijn hoofd in het daarvoor bestemde gat, mijn beide armen langs beide kanten van de tafel bungelend.

Een Chinees meisje legde een handdoek over mijn rug en begon eerst door de handdoek heen wat over mijn rug te wrijven, tot nu toe ging alles goed,  ik sloot mijn ogen, en dacht te gaan genieten van iets zachts, iets ontspannens. Genre, massage douceur bij de kinesist of de schoonheidsspecialiste en toen begon het, de handdoek werd verwijderd en het èchte werk begon: kneden drukken, duwen, knijpen en wrijven met de bedoeling de uitgebalanceerde en vrije stroom van chi* in mijn lichaam te herstellen en mijn chi moest blijkbaar dringend in gang getrapt worden.

Eerst de rechterkant, op sommige plekken was het best pijnlijk en toen ik kreunde, niks geen sorry, alleen maar een: “Pain?” en hopla... De beuk ging er nóg eens dieper in!

Ze gebruiken hun ellebogen, die Chinezen, bij het masseren en even heb ik gedacht: "wil ik dit wel? Ik wil hier weg, dit pik ik niet, waar ben ik aan begonnen?" Maar ik heb nog een linker kant ook aan mijn lichaam en die moest ook, bovendien ben ik een doorbijtster. En... ik dacht aan mijn belemmerde chi die moest stromen, stromen en nog eens stromen!

Op een bepaald moment ging ze op mijn achterste zitten om mijn hele rug nog eens grondig te bewerken. Daarna kreeg ik de handdoek weer over mij heen om het teveel aan gebruikte olie te verwijderen, nog een paar laatste kloppen en zowaar nog wat woorden:

“Finish! Good? When come back?”

Verdoofd en verdwaasd maar met een heel aangenaam warm gevoel ben ik de drukke Amsterdamse Kalverstraat ingelopen (was het er druk?)  Eén uur geen pijn gehad in mijn nek, dat is waar! Maar de volgende dagen voelde ik me bont en blauw. Pijnlijk. Maar de Chi was in beweging

Gistermorgen, tijdens de ochtendwandeling met onze Cesar door onze wijk klonk er uit één van de huizen een schel piepend geluid. Ik herkende het geluid meteen.

En nee, dit was geen autoalarm of het alarm van een huis, zoals één van de sorellas dacht toen ze uit haar huis in dezelfde wijk was gelopen omdat ze Cesar had horen blaffen. Hij reageert namelijk op elk alarm, echt elk.

Thuisgekomen dacht ik, hierover heb ik toch ooit iets geschreven? Ik heb het opgezocht, het was in 2009. En het blijkt nog verrassend actueel:

"Nachtelijk avontuur" 11/08/2009

Afgelopen nacht om 3.04 wakker geworden door een akelig piepend geluid. Ik vloog meteen rechtop, hartslag in sprintmodus. De rookmelder in het halletje boven stond te krijsen. Dat was eventjes schrikken. Maar natuurlijk brandde het nergens en ook van rook was er geen sprake.

De gebruiksaanwijzing, die ik ooit “heel goed” had opgeborgen, zonder hem gelezen te hebben uiteraard was nu handig geweest. Het irritante geluid begon me ondertussen al goed op mijn zenuwen te werken en het leek mij het meest logische, om het irritante ding eens van dichtbij te bekijken zodat ik kon zien hoe ik hem het zwijgen kon opleggen.

Op de bovenverdieping heb ik niks om op te gaan staan, behalve een bureaustoel op wieltjes en een krakende pauwentroon, nog uit de tijd van Emanuelle. Nu niet bepaald geschikt om er halsbrekende toeren op uit te halen. Dus moest ik om 3.06 naar de garage om er een trapje te gaan halen.

Enkele minuten later hield ik de nog steeds krijsende rookmelder in mijn handen. Hoe ik ook draaide, duwde of smeekte, het stomme ding gaf geen krimp. Ik heb er zelfs ingeblazen want dat wil ook wel eens werken, zo heb ik eens een video “gerepareerd “door er simpel in te blazen (in sommige reparatie centra doen ze dat ook, blazen, en daarna schrijven ze een rekening uit.) Maar helaas, dit exemplaar was immuun voor mijn talent.

Dan maar de batterijen eruit. Alleen…daarvoor had ik een kruisschroevendraaier nodig. En natuurlijk kon ik die nergens vinden. En ik vervloekte de persoon die hem niet had teruggelegd op de plek waar hij had moeten liggen. Ondertussen waren alle vijf honden in de buurt wakker en mijn rochelende buurman* hing al half uit het raam een geïrriteerd "stilte" en "laat me slapen" gesis de nacht in te blazen.  

Heel even heb ik overwogen om de rookmelder in een bak water te dompelen om van het gepiep verlost te zijn. Maar ik zag het al gebeuren, dat pesterige ding zou waarschijnlijk nog kunnen zwemmen ook.

Uiteindelijk heb ik hem in een oude poetsdoek in de werkbak gelegd. Het gepiep klonk gedempt, maar niet verslagen.

Toen ik vanochtend om 8.00 de garage binnenkwam kwam hoorde ik het alarm nog steeds stilletjes protesterend piepen vanuit de poetsdoek.

Volgens de gebruiksaanwijzing, die ik ondertussen teruggevonden èn gelezen heb piept zo’n ding ook als de batterijen op zijn.

Beneden hangt er nog eentje, ze zijn alle twee indertijd op dezelfde dag opgehangen, ik ben benieuwd, vannacht...

Ondertussen weet ik dat sommige dingen met batterijen gaan flikkeren, wanneer de batterijen bijna op zijn. Sommige mensen trouwens ook…

Marmaris mei 2013

We gaan ons klaarmaken voor de avondmaaltijd in het hotel “Vanavond trek ik een nieuw jurkje aan...” fluistert de Brugse en kijkt mij samenzweerderig aan. "best wel duur..." Een lichte schok gaat door mij heen en ik denk: “oeps”.

Het is een kleedje van huppeldepup, de een of andere designer, waarvan ik onlangs bij de Amsterdamse Bijenkorf jurkjes heb zien hangen met prijzen die mijn paard niet kan en wil trekken. “Gekocht in een boetiek in Knokke,” gaat ze verder, “ik twijfelde toen ik het paste, mijn buik he? Maar de verkoopster zei dat het mij goed stond, ze raadde me ook corrigerend ondergoed aan, dus heb ik het maar gekocht”.

Mijn ervaring is, dat er maar weinig verkoopsters zijn die echt eerlijk zijn en onzekerheden vaak uitbuiten. En dat je het best op je eigen oordeel afgaat. Zit het niet goed, staat het niet goed, dan is het niet goed, niet kopen is dan mijn motto.

En daar stond ze even later in haar te korte en te kleine dure imponeer jurkje en haar corrigerend ondergoed volledig ingesnoerd. Het is een soort natuurwet: alles dat gecorrigeerd moet worden, moet ergens naar toe. Dus…In dit geval naar boven. Enfin (Gelukkig) hebben we de foto’s nog.

Dit logje bewijst weer eens hoe leeg mijn leven eigenlijk, want wie schrijft er nu over lampen?

Ikke dus, want watsgeburt? Gisteravond wilde ik naar boven gaan om te gaan slapen. En toe ik het licht op de overloop aanstak, zei het licht “paf” en het licht was niet meer. “Pfff “dacht ik: “dat zal voor morgen zijn”.

En toen ik de volgende dag met mijn wasmand de trap afdaalde richting de kelder waar mijn wasmachine staat zei het licht daar ook “paf” en het licht was ook daar niet meer. Terug naar boven dan maar, zoeken in mijn stock van lampen, maar helaas. Begeleid door het licht van mijn telefoon heb ik mijn wasmachine gevuld en een programma gekozen. Hoe doen blinden dat eigenlijk? Kwam even in mij op. Waarschijnlijk leren die zo’n programmaknop uit hun hoofd en weten ze precies hoeveel klikjes tot het gewenste programma bereikt is.

Vandaag ben ik dus even naar de Delhaize geweest waar ze ook lampen verkopen. De keuze is daar maar klein, waarschijnlijk bewust ingekocht voor mensen zoals ik, veel kleiner dan bij de Brico, waar ik door de bomen het bos niet meer zie. Want even een nieuwe lamp kopen zoals vroeger is er niet meer bij. Tegenwoordig moet een mens al bijna een masterclass astrofysica gevolgd hebben of afgestudeerd zijn in de lampelogie.

Vroeger had je 40 watt, 60 watt, 100 watt, en klaar! Je wist 40 watt is gezellig, 60 watt is “want ik moet iets kunnen zien” bij 100 watt” ik wil zwarte puntjes kunnen zien of kleine haartjes en daarna eventueel een kleine chirurgische ingreep willen uitvoeren”.

Nu zijn het lumen. Lumen is het nieuwe calorieën tellen. Je staat daar in het gangpad te rekenen 470 lumen, warm wit, E27,6,5 W,2700K, A+ staat er op de doos. Je moet erin geloven, anders werkt het niet.

“470 lumen”? Ja maar hoe voelt dat? Is dat “ik zie mijn trap” of “ik zie mijn trap maar ik vertrouw hem niet?”

Uiteindelijk heb ik gekozen voor twee lampen van 7W=60W=806 lumen. Volgens de verpakking is dit “warm wit”. Ik neem het voor kennisgeving aan...en nu maar hopen dat ze voor 18,89 euro jàren willen werken. 

Het is woensdag; ze hebben een mooie zonnige dag voorspeld met temperaturen die weleens het gemiddelde zouden kunnen overstijgen. Wanneer ik ’s morgens beneden de gordijnen opentrek, schuift de zon al laag naar binnen.

Haar stralen glijden de kamer binnen als dunne linten licht, en alles wat ze raken wordt plots zichtbaar. Het zonlicht confronteert mij genadeloos met hoe smerig mijn ramen eigenlijk zijn: de bleke afdruk van een handje, vermoedelijk van onze jongste, en de vertrouwde neusstoot van Cesar op de glazen keukendeur. Het lijkt alsof ide verwaarlozing van mijn ramen tot kunst is verheven. In datzelfde licht tekenen zich twee spinnenwebben af op het raam, gelukkig zonder spinnen.

Want zoals mijn moeder en daarvoor mijn oma al zeiden: ”Spin in de morgen brengt kommer en zorgen”. Op de metalen sixtieslamp boven de eettafel ligt stof dat zich de winter heeft eigen gemaakt en met een theedoek (schoteldoek voor de Vlamingen) die straks toch in de wasmachine gaat, sla ik de stofdraden weg aan het plafond. Zo’n dag is het. De soort dag waarop iemand ooit dacht: Laat ons de lenteschoonmaak uitvinden.

Uit de luidspreker komt de typische “niks-aan-de-hand-muziek” het gastvrije masker van de supermarkt, want de muziek bepaald immers de toon of is het omgekeerd? Een oude man schuifelt door de winkelrijen met een piepend winkelkarretje. In zijn hand klemt een papiertje met de grote beverige letters van héél oude mensen. Hij lijkt wat verloren. Hij spreekt een vakkenvuller aan “Mijn vrouw is overleden en nu moet ik de boodschappen doen, maar ik vind niets, waar staat het hondenvoer?”

De jongen wijst zonder verder op te kijken. “Naast het kattenvoer”

De oude man knikt langzaam, alsof hij die logica probeert te begrijpen. “En waar staat het kattenvoer…? “Daar heb ik nu geen tijd voor” zegt de jongen, die ik net nog heb zien lachen met een collega vakkenvuller, zonder verder op te kijken.

Ik krijg medelijden met de oude man en denk aan mijn oude vader die zich indertijd ook zo verloren voelde na het overlijden van mijn moeder, zoekende naar het merk dat mijn moeder ook altijd kocht, het even kwijt, dat mijn moeder in meerdere winkels boodschappen deed.

“Kan ik u helpen?” hoor ik mijzelf, die tijd in overvloed heb, zelfs als ik die niet heb, vragen.

Het is weer zo ver. We worden er weer eens met onze neus opgedrukt. Valentijn is in het land. Zaterdag 14 februari de liefdevolle geluksdag. Voor de een gewoon commerciële volksverlakkerij en voor de ander hèt moment om luidkeels te verkondigen hoe verliefd ze wel zijn en hoe veel ze wel van elkaar houden. Alsof dat niet gewoon kan, elke dag, het hele jaar door.

De winkels vol met vreemde snuisterijen en alles is in het rood gekleurd. De prijzen van de bloemen swingen de pan uit. Pralines, cakes en andere taartjes in hartjes vormen. Bij de Lidl heb ik zelfs heel enge, onsmakelijk uitziende roodgekleurde ravioli gezien. (Harmonicaman had zelfs een aardappel in die vorm, hij heeft hem opgegeten (met rode kool) en nu maar hopen dat hij er niets van krijgt.)

Alles lijkt alleen nog maar voor twee bestemd, en overal die zoetsappige sentimentele glitterkaartjes. Sommige vrouwen moeten misschien wel zo’n eng, slecht zittend, vulgair setje aantrekken om hèm te plezieren.

En daar zit je dan in je zetel, in je eentje, stug volhoudend hoe gelukkig je wel bent dat je vanavond tenminste je eigen tv-programma mag kiezen. Ondertussen biedt je dapper weerstand aan de universele druk om vandaag met iemand chocolade in hartvorm te delen. Delen? Ik eet die chocolade zelf op, iemand moet tenslotte van mij houden.

“Ik heb mandarijntjes gekocht “vertel ik aan harmonicaman tijdens ons dagelijks telefoongesprek. “Het zullen wel clementines zijn” zegt de allesweter, die meteen in zijn rol als citrus-orakel schiet.

“Oh ja?” vraag ik, benieuwd wat hij nu weer gaat vertellen. “Dat heeft mijn groenteman mij eens verteld” gaat hij verder, “Clementines zijn er iets eerder dan mandarijnen.”

“Oh” zeg ik. Ondertussen zijn wij al februari en zijn de beide winter vruchten al weken in mijn supermarkt. Maar Harmonicaman tegenspreken… of in discussie gaan dat is zoals proberen aan onze César uit te leggen dat de zetel eigenlijk niet van hem is.

Hij heeft een encyclopedie in zijn hoofd vol met weetjes die niemand ooit heeft geverifieerd en ik al zeker niet, maar die hij met de zekerheid van een paus verkondigt.

En ik knik, wijs, met die rustige soort wijsheid waarmee ik Harmonicaman al jaren overleef en eet mijn mandarijntje.