En op een dag schrijf ik een boek. Het idee kwam toen ik weer eens zo’n zelf uitgegeven familieverhaal onder ogen kreeg. Verhalen over tante Mien, ome Jan en z’n mallemoer doorspekt met anekdotes over “den vreemde” waar nooit iets gebeurt behalve dat men er ooit een geit heeft gemolken en toen van de kruk gleed. Hilarisch volgens de schrijfster. Ik wacht nog steeds...

Als zij dat kunnen, dan doe ik dat ook wel even, dacht ik, en beter.

Alleen niet in eigen beheer, Ik heb geen leger plattelandsvrouwen achter mij dat uit pure beleefdheid mijn boek koopt om het vervolgens als pannenonderzetter te gebruiken of om een wiebelend meubelstuk waterpas te krijgen.

Het ligt ook niet in mijn stijl om, zoals één van die Facebookeurs, die mij ooit een vriendschapsverzoek deed en omdat wij gezamenlijk vrienden hadden, ik dat verzoek accepteerde. Ik dacht nog “leuk” maar dat werd het niet. Het ging namelijk maar om één doel, reclame maken voor zijn boek. Ik heb het trouwens nooit gelezen, maar de uittreksels zeiden genoeg om te weten dat ik mijn tijd beter kon besteden aan het bij elkaar zoeken van de 31 paar witte tennissokken van mijn zoon.

Zoals ik al zei: dat doe ik wel even. Alleen ben ik lui. Mijn manuscript in eigen beheer zou ergens onder een stapel tijdschriften belanden, wachtend op een lezerspubliek dat nooit komt. En ja ik weet het: de brutalen hebben de halve wereld. En dat is nu net waar het schoentje wringt.

Maar natuurlijk vind ik, in mijn dromen, meteen een uitgever die laaiend enthousiast wordt van mijn schrijfsels. Een paar maanden later ligt mijn boek in alle goede boekwinkels tussen de grote namen De recensies zijn jubelend, bijna gênant. Er worden mij allerlei kwaliteiten toegeschreven waarvan ik niet wist dat ik ze had. Een invloedrijke criticus verklaart mijn boek zelfs als grote kunst, wat ik zelf nooit had durven denken en spreek hem niet tegen, want wie ben ik? En ik knik natuurlijk alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Mijn boek verkoopt als warme broodjes en ik word uitgenodigd in de juiste programma’s. De gerenommeerde tijdschriften en kranten melden zich ook, de serieuze, de zelfverklaarde kwaliteitsbewakers, de redacties die normaal alleen schrijvers met een Nobelprijscomplex uitnodigen.

Ik leg met een bedachtzame blik uit, dat ik “gewoon schrijf wat ik zie”. "Het lijkt simpel en dat is het ook “Dus ze knikken alsof ik een diepzinnige openbaring heb gedaan. Sommigen roepen al om een vervolg. Maar laten we duidelijk zijn, dat komt er niet. Ik ben lui, weet je nog…

Ondertussen wordt mijn boek vertaald in het Frans, in het Duits en het  Engels en nog een paar talen waarvan ik de naam niet kan uitspreken en nog minder dat ik weet hoe je ze schrijft.

De uitgever en ik worden schandalig rijk. Ik koop misschien een nieuwe pen, om mijn boodschappenlijstjes mee te maken, en mijn kerst en ansichtkaarten, want die schrijf ik ook altijd nog zelf Een nieuw boek schrijven? Nee hoor. Eén meesterwerk is genoeg.

Je kent ze vast wel, die buurtboekenkastjes met het principe: je geeft er een, je neemt er een. Meestal (vaak) alleen wat oude meuk. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en zo vond ik deze in La Louvière, en natuurlijk kon ik dit pareltje van de Nederlandse literatuur niet laten liggen. "Den kleine Johannes van Frederik van Eeden" Ooit stond dit boekje op de leeslijst van veel middelbare scholen. Een ijverig iemand is begonnen de oude spelling te "verbeteren" en er is een aantekening gemaakt dat een sprookje "un conte" is in het Frans.

En zo belandde ik ineens in de wereld van Johannes: een jongetje dat met zijn vader, hond Presto en kat Simon, in een oud, geheimzinnig huis woont, omringt door een grote tuin. Hij leeft half in de werkelijkheid, half in de natuur die hem omringt...

En om een lang en mooi verhaal kort te maken, want er zou te veel verloren gaan, mocht ik hier een echt verslag van maken, zeker het bloemrijke taalgebruik, en ik snap meteen waarom het vroeger op de leestlijst stond.  Het verhaal gaat over de ontwikkeling van kind tot volwassene, van droomwereld naar realiteit. Johannes wordt in dit “sprookje” begeleid door figuren die verschillende levensfases en wereldbeelden symboliseren. Waaronder, Windekind, (fantasie, natuur), Robinetta, (de eerste liefde en de overgang naar volwassenheid), de kabouter Wistik, (dorst naar kennis en weetdrang), dokter Cijfer, (droge, wetenschappelijke kennis), de materialistische Pluizer en Hein, de Dood, En daarachter, de ongenoemde, onuitgesproken, maar onmiskenbaar aanwezig: God, het hogere levensdoel.

En dan, helemaal op het einde van het boek, staat die ene zin die alles samenvat en tegelijk openlaat: “Wellicht vertel ik u eenmaal meer van den kleine Johannes, doch op een sprookje zal het dan niet meer gelijken.”

Onlangs een mooi verhaal gehoord van mijn buurman die bij de gemeente werkt.

Hij had dit verhaal van een collega die op het kerkhof werkt. Het speelde in de zomer, het was warm, héél warm, zo warm dat de mussen dood van het dak vielen, maar dat is een ander verhaal…

Er moest een put gegraven worden. De grafgraver nam halverwege de kuil even een rustpauze zoals alleen gemeentearbeiders dat kunnen doen. Leunend op het handvat van de schop, het zweet van zijn hoofd wrijvend en ondertussen mijmerend alsof hij in hangmat lag in plaats van in een half gegraven graf.

En toen gebeurde het.

Een ijselijk gegil sneed door het stille kerkhof. Het bleek afkomstig van een dame die een graf iets verderop wilde bezoeken. Ze had, vanaf een afstandje, de kale schedel van de doodgraver nèt boven de rand van de kuil zien bewegen. En waar een ander misschien even zou knipperen, koos zij voor de optie, gillend wegrennen alsof de doden daadwerkelijk waren opgestaan.

Later toen ze weer enigszins bij haar positieven was zei ze, dat ze “het leven had voelen wegtrekken” De grafgraver zei dat hij “het liefst óók was weggerend, maar ja, iemand moest die put afmaken.”

Sindsdien heeft de gemeente een nieuw protocol ingevoerd: Elke werknemer op het kerkhof is verplicht een fluorescerend hesje en een daarbij passend petje te dragen. Niet voor hùn veiligheid, maar om te voorkomen dat bezoekers denken dat de doden tegenwoordig ook aan reflecterende werkkledij doen. De administratie is zo al ingewikkeld genoeg zonder spontane wederopstandingen.

Tijdens de honduitlaatwandeling van deze ochtend stopte een auto vlak naast me aan de stoeprand. De bestuurder draaide zijn raampje open, of eigenlijk drukte hij op een knop. Dat draaien is iets van vroeger, maar het klinkt nog steeds mooi om een tekst mee te beginnen… Hij boog zich naar mij toe, glimlachte vriendelijk en zei: “Bonjour Madame, veuillez m’excuser…” daarna vroeg hij de weg.

Ik beschouw dat altijd als een compliment wanneer iemand mij de weg vraagt, want eerlijk … Zelf stap ik ook niet op de dorpsidioot af om routeadvies. Ik kies meestal iemand die eruitziet alsof die het leven min of meer op orde heeft. “Die mevrouw of die meneer zal het wel weten,” denk ik dan.

En zo blijkt: zelfs een klein moment aan de stoeprand is eigenlijk al een blogje waard. Ook al wordt het waarschijnlijk door niemand gelezen. Het leven strooit voortdurend verhaaltjes rond, je hoeft ze alleen maar op te rapen.

“Als een man ruzie wil vermijden , moet hij een vrouw niet vragen of ze de kaart wil lezen”.

“De kaart ligt daar!” wees harmonicaman naar het zijvak naast haar zitplaats in de auto. Er was een omleiding geweest.  Ze reden al tijden rondjes. Maar ze waren hier verleden jaar ook geweest en ze wist het nog best, Zij rijdt namelijk op haar geheugen en als hij nu maar even geduld had, dan kwamen ze bij een groot wit huis op een hoek en daar moesten ze…….

Ze had die kaart niet nodig en anders doet ze haar smartphone wel even aan. Ze was voor haar plezier op stap en had geen zin in gedoe van een verschuivende vinger op de kaart bij iedere bocht en het nadien weer opvouwen van lastige kaarten met de nodige opmerkingen “Dat je zo een kaart niet vouwt”  om dan nog niet eens te spreken over de vele gehuchten en weggetjes die niet eens op die kaart te vinden zijn.

Harmonicaman gromt wat in zijn baard. Hij verdwaalt nog liever dan zijn lot toe te vertrouwen aan een GPS in de auto. Aan slimme telefoons heeft hij een broertje dood, doet alsof de Google routeplanner op haar smarthpone niet bestaat en negeert haar opmerking over hoe gemakkelijk zo’n GPS toch eigenlijk is. Hij is gezien zijn gevorderde leeftijd van bijna 66 jaren en zijn koppige aard wat ouderwets aangelegd en zweert bij landkaarten wegenkaarten, wandel- en reisgidsen. Het zelf uitzoeken van dingen houdt de mens alert is zijn moto. En daar heeft hij gelijk in. maar toch...

“Kijk daar is dat restaurant op die hoek en daar die kerk, dan moeten wij naar rechts” zegt zij even later triomfantelijk, terwijl ze de mobiele gegevens van haar smartphone weer uitzet  “Zie je wel dat ik gelijk had?”

“Jij hebt altijd gelijk” mompelt harmonicaman ironisch “zelfs als je geen gelijk hebt.”

En daar kan ik (en u) het mee doen.

Mijn eettafel, gewoon een grenen houten rechthoekige tafel met vier poten, twee laden en een beetje doorleefd tafelblad, want mijn tafel  heeft al veel meegemaakt, er zitten krassen en blutsen op. Krassen van een bos sleutels eens kwaad op de tafel geworpen, bij het verbreken van de relatie. En daar werd een te hete pan neergezet (want ja, ten huize Loewiesa eet men gewoon met de pan op tafel.) Krassen, sporen van een kat die op de tafel in het zonnetje lag te soezen en schrok wanneer ik met veel enthousiasme binnenkwam. (sorry lieve kater, van je zo te laten schrikken) De kat die ik later heb laten inslapen, niet omdat hij op mijn tafel klom, maar gewoon omdat hij oud en ziekjes was . Er zijn veel “dingen” op mijn tafel gedaan er is behangpapier op geknipt en in-ge-papt bij gebrek aan een behangerstafel! Wanneer de kleinkinderen er zijn wordt het aankleedkussen op de tafel gelegd en worden er billetjes op verschoont. Er worden spelletjes gespeeld aan mijn tafel, zo is er eens op gepingpongd. Soms doet de tafel dienst als parkeerruimte voor diverse zaken die er niet echt thuis horen. De tafel is ook al eens gebruikt om …    De krant wordt er gelezen. Ook hebben er al  heel veel vazen bloemen opgestaan, en er zijn ook al vazen op omgevallen, door dezelfde tafelkimmende kat. Mijn tafel heeft ook al veel etentjes meegemaakt en miljoenen woorden aangehoord in verschillende talen. Er werd aan gelachen er werd ruzie gemaakt en soms aan gehuild. Er is plaats voor acht personen aan mijn tafel en nu er drie kleinkinderen  zijn en mijn zoon sinds een paar weken een vriendinnetje heeft wordt mijn tafel misschien een beetje aan de krappe kant. Soms ligt er een kleed over mijn tafel en soms laat ik de tafel gewoon de tafel zijn.

Zij heeft onlangs een cadeaubon gekregen, goed voor een schoonheidsbehandeling met de belofte dat zij zich daarna zeker 20 jaar jonger en weer als herboren zou voelen.  En daar had zij die middag wel zin in. Na eerst bij de kinesist te zijn langs geweest voor de dagelijkse oefeningen om haar quadriceps en hamstrings weer te versterken na de meniscusoperatie. Tijd voor ontspanning dus. Haar gezicht werd eerst van onzuiverheden ontdaan, zij kreeg een scrub, een ontspannende gezicht, hals, nek en decolletémassage, een maskertje (inclusief kriebels op haar neus) en vervolgens een dagcrème die geschikt zou zijn voor haar huid. Na haar haren, die door de haarband recht op stonden weer enigszins plat gekregen te hebben brak het lang verwachte "aansmeermoment” aan, want daar zijn ze op getraind:  “het aansmeren!”.   Het zou op hààr leeftijd veel beter zijn om het wat in een hogere prijscategorie te zoeken. zij moest ook beslist aan de oogcrème, en aan een serum, haar huid zou weer strak trekken, en zij zou rimpelloos door het leven gaan met als kers op de taart een teint van een 20 jarige! Natuurlijk zou zij, met de crème van 232.60 € ...... die als voordeel had (dus dat scheelde alweer!) dat het een dag- èn een nachtcrème was, héél erg lang, veel langer, en zelfs beduidend langer doen dan met een “gewone” crème. Deze crème was het geheime wapen  tegen vermoeidheid en verouderingsverschijnselen en vreselijk verrijkt met uitreksels van:  “Zij weet niet eens hoe zij het moet uitspreken, laat staan hoe zij het schrijft” . In de zelfde verzorgingslijn bestond er dan ook nog een serum (uitzonderlijk verrijkt) van bijna 300 euro en een reinigingsmelk, de laatste bleek bijna een “koopje!”.  Zij zette zich schrap en dacht aan haar goedkope dagcrème uit te supermarkt met het blauwwitte logo en bij zichzelf: “Mens, rot toch op met je dure crèmes, je doet mijn hele verwenmoment te niet” maar toen zei zij beleefd: “Dank u wel, maar nee, dat wil ik niet!”  Vervolgens gaf zij haar cadeaubon aan de “verkoopster” die haar (dacht zij….weet zij wel zeker)  even heel vuil aan keek en liep met haar neus in de lucht en een schoon ijdeltuitengezicht de winkel uit.

Het wordt weer eens tijd voor een logje, De laatste weken heb ik het best druk. Druk met Pamperen, flesjes geven, druk met  blokjes om, druk met het verzamelen van vuile was om mij heen.  Druk met het iedere dag weer iets van de schijf van vijf  of tenminste vier op tafel te toveren.  Het syndroom waar ik de afgelopen maanden aan heb geleden, is veranderd van een leeg naar een vol nest syndroom.  Mijn “ik verveel mij te pletter en ik ben zo zielig”  dagschema is van de baan sinds mijn dochter samen met kleinzoon Simon tijdelijk bij mij zijn ingetrokken. Maar mij hoor je niet klagen!  (Mijn dochters kennen het bestaan van mijn blog) Geen tijd om de boeken die ik mij had voorgenomen te lezen alleen maar in te kijken. Te druk ook om mij druk te maken over mensen die het te druk hebben om zich om mij druk te maken. Druk met achter een niet aan te bevelen verwarminginstallateur te zitten, die beloftes doet sinds de maand maart, om ze vervolgens niet na te komen. Waardoor het jonge gezin nog steeds verstoken is van warm water en verwarming en waardoor een overijverige wijkagent het nodig vond hun nieuwe huis voorlopig “onbewoonbaar” te verklaren. Een gegeven dat indien het te lang duurt wel eens voor een paar administratieve problemen kan zorgen…

 Te druk ook  om dagelijks iets te schrijven. De blocnote op het kastje naast mijn bed (voor het geval de inspiratie ’s nachts toeslaat) blijft leeg, behalve vanmorgen er stond op: L M P Z G T Z E V H H V B ????????  Alleen helaas…. Ik kan er echt niks van maken…..

Ik heb wat met luchtjes.

Ik denk wel eens dat mijn reukorgaan bovengemiddeld ontwikkeld is. Ook al ben ik bij lang na  geen geurpsychopaat zoals Jean-Baptiste Grenouille in “Het Parfum” van Patrick Süskind, één van mijn lievelingsboeken.  Ik ruik alles.

Zo kan ik enorm afknappen op lichaamsluchtjes, Mensen die naar frituur ruiken, Bolognaisesaus, sigarettenrook en natte hond.

Geuren kunnen ook bepaalde associaties oproepen. De geur van oude scholen, gymnastiekzalen. Die speciale geur van de straatstenen als het pas begint te regenen. De geur van naderend onweer. De geur van het gras, de geur van  de struiken na een regenbui brengen mij terug naar de tijd toen ik als klein kind voor het eerst een rups ontdekte. Een bepaalde rozengeur, doet mij  denken aan de weg die ik vroeger aflegde van school naar huis. Parfums, ik weet precies wat het is, wie, en wanneer. ( van sommige afthershaves word ik wild en moet men mij tegenhouden ) Het handtasje van mijn oma met het zakdoekje dat zo heerlijk naar 4711 Eau de Cologne  rook. Het ontsmettingsmiddel dat mij nog steeds doet denken aan de dag toen, bij mij, ik was vier, mijn amandelen werden geknipt. Allemaal geuren die mij terug brengen naar het verleden en herinneringen oproepen…..Lekker geurende babyhoofdjes…..

Vanmorgen om 7.00 werd mijn kleinzoon hier binnen gebracht want er wordt verhuist dit weekend en ik ben oppas oma voor de hele week, geen blogjes en blog bezoeken dus, maar snuffelen…..

Vanochtend mijn manen…uh… mijn haar laten knippen. De bezoekjes aan de kapper komen meestal in een opwelling. Er zijn van die dagen dat ik 's morgens in de spiegel kijk en dat ik denk “Jeetje, wat een kop, daar moet nodig iets aan gedaan worden”. Helaas lukt het niet altijd een afspraak te krijgen op dezelfde dag van de opwelling. Tenzij  bij één van die ketens, waar je terecht kunt zonder afspraak, die je binnen lokken met speciale condities, die dan weer niet net die dag tellen omdat het net die dag niet is en waar ze je altijd hele dure verzorgende shampoos, proberen aan te smeren die stukken beter zouden zijn dan die uit de supermarkt, die je maar beter niet gebruikt wil je niet binnen de kortste keren heel erg pluishaar krijgen of erger, kaal wordt of zo.  Ze geven ook speciale kortingen op vertoning van je studentenkaart. Nu heb ik al jaren geen studentenkaart meer, ik heb alleen een kaart voor “kroostrijke gezinnen”, maar daarmee ben ik dus niets bij de kapper. Misschien dat de een of andere politieke partij  eindelijk eens iets aan dit grote onrecht kan doen?

Categorie: komkommertijd