De vernieuwde plaatselijke Fitness bleek niks voor ons,  wij werden er ontvangen door de fratello, de cugino of misschien wel de zia van een lokale Maffioos met vage connecties in de voetbal maffia, een arrogante spiermassa à la Stallone met een paardenstaartje. Wij moesten meteen een abonnement van een jaar nemen,  ver boven ons budget. Wij besloten verder te zoeken en vonden een zaal in een dorpje niet ver van onze woonplaats.  Een dorpje met één kerkje, één café, één bakker, vijf kapsalons, zes doktoren en één Fitnesszaal ..... meer heeft een mens niet nodig.  Even waan ik mij in een Rocky film. Wanneer ik achteraan de ruimte zie waar het èchte werk gedaan wordt. De bodybuilders, daar worden spieren gekweekt. En daarbij wordt serieus geleden aan het gekreun te horen. Mijn vriendin en ik grijnzen naar elkaar wanneer wij een paar mannen samen voor de spiegel vreemde draai bewegingen zien maken. Er gaat bijna een nieuwe wereld voor ons open. Vooraan de fietsen, de treadmills of lopers en de crosstrainers. Verderop staan allerlei martelwerktuigen om de verschillende spiergroepen te trainen. “Cardio” zegt onze coach die ons zal coachen tijdens dit avontuur. Wij worden eerst  op de fiets gezet,  Ik begeef mij tussen twee fietsende op sterven na dood zijnde soortgenoten en klim op een fiets, een snelle berekening leert mij dat indien de fietser rechts van mij, die zeker 2 meter lang en 200 kg lijkt te wegen nu op dit moment van zijn fiets naar links zou vallen,  ik hem misschien juist kan ontwijken. Ik neem me voor de dikkerd in de gaten te houden. De hevig zwetende en bijna stomende vrouw aan de andere kant stopt met fietsen, maakt het toestel schoon en mijn vriendin neemt snel haar plaats in. Binnen de kortste keren is dit stuk van de sportzaal veranderd in “le dernier salon où l'on cause". Vrolijk babbelend over koetjes en kalfjes, ondertussen onze toerenteller in de gaten houdend en onverstoorbaar doortrappend vliegt het landschap voorbij in een snelheid die men niet voor mogelijk houdt. 

 “Flasque” zei mijn aquagymvriendin, terwijl zij tegen haar onderarm tikte. Wij zaten op de rand van het zwembad in afwachting van het signaal van onze tewaterlating. Want we mogen er niet eerder  in van de juf vanwege de verzekering.  Ik bekeek mijn eigen armen en antwoordde ” Boffff”. (Boffff is een interessant "frans" woord  voor als je het  even niet meer weet) “Vraiment affreux” ging mijn aquagym vriendin verder, straks in de lente, en dan van die blote zwabberarmen. “Wij moeten hier dringend iets aan doen” ging zij verder, terwijl zij mij kritisch bekeek. Ik trok mijn buik in, en zag dat het meeviel, strekte mijn benen voor mij uit en de zwaartekracht trad onmiddellijk  in.“Wij moeten verstevigen!” Ging mijn aquagymvriendin vastbesloten  verder. “Ja” zucht ik en kijk eens in het rond:  “Een walvis onder de walvissen, met publiek erbij zouden wij kijkgeld kunnen vragen wanneer wij onze kunstjes in het water vertonen,  ik ontwijk de weegschaal al weken want ik weeg vast 99,9 kilo en dat betekent dat ik bijna 60 kilo ben bijgekomen in een paar maanden tijd.   Ik heb niks meer om aan te trekken. Broeken zitten te strak, rokken kruipen naar boven en zitten allemaal raar en al mijn truitjes zijn stuk voor stuk gekrompen. Ik draag hele brede ceintuurs om ribbels te camoufleren.  Valentijn is langsgekomen, met chocoladehartjespralines met kersenvulling en binnenkort komen de “eet mij! eet mij!” paaseitjes weer langs rollen. Misschien moet ik wel weer gaan diëten, of nog meer bewegen”. Wij besloten om weer eens serieus aan het sporten te gaan en de vernieuwde plaatselijk Fitness eens binnen te springen om te zien of dat misschien iets voor ons zou zijn……….

Gisteravond naar mijn twee wekelijkse seance aquagym geweest.  In gedachte had ik indertijd een beeld voor de ogen van dames van middelbare leeftijd met een onflatterende badmuts die tot hun middel in het water met verbeten gezicht, bang dat ze wel eens nat zouden kunnen worden,oefeningen deden. Niets voor mij, dacht ik toen, wat zou ik daar in zo’n zwembad een beetje gaan staan springen en zwaaien. Tot dat ik mij eens liet overhalen door een vriendin, toen wij een paar jaar geleden op zoek waren naar een nieuwe sportieve activiteit, en het zelf eens ging proberen. En ik was meteen verkocht. Dit is Big Fun. De oefeningen worden onder begeleiding van opzwepende muziek in het water gedaan en niet in de lucht en zijn soms best pittig. Door de weerstand van het water wordt de inspanning van de spieren verhoogd  Een oefening in het water zou maar liefst 3x meer resultaat geven als op het droge en je verbrand naar het schijnt een flink aantal kilocalorieën per sessie. Last van blessures heb je niet indien de oefeningen correct worden uitgevoerd. We zijn met een groepje van 30 vrouwen tussen de 17 en de 60. Gewone leuke vrouwen zonder poeha, die heel wat af lachen en kwetteren. Maar vrouwen zijn en blijven nu eenmaal vrouwen, niet altijd lief, soms zelfs gemeen en vaak ook superkritisch voor elkaar. En af en toe klinkt het dan toch : “Heb je dìe gezien??? Hoe oud is die eigenlijk?  En jeetje…..... Wat heeft die een dikke kont”

Heb je geen zin om mee te gaan “gymmen?”, vroeg mijn vriendin Chantal me laatst. (niet de vriendin van het plastic (zie eerder blogbericht) maar een andere) We doen al jaren aquagym en aquarobic samen. Mijn vriendin is adept van beweging en regimes,veel meer dan ik. Zij weet alles van Weight Watchers, ze weet precies hoeveel punten en calorieën bij welk voedsel horen en handelt daarnaar, ik weet juist dat een chocotoff 1 punt is en dat als ik er 20 achter elkaar zou eten ik genoeg punten voor de hele dag binnen heb. Ook weet ik dat teveel eten van bepaalde soorten voedsel en niet genoeg bewegen ook aanleiding kan geven tot dikker worden. Chantal had dus gehoord van een cursus in de plaatselijke sportzaal.We zouden eerst eens gaan kijken, hoe het een en ander daar toeging. Dat deze cursus op die bewuste avond (nog) niks voor ons was zagen we meteen bij het binnenkomen van de zaal. We zijn dan wel niet meer zo piep! Maar stok zijn we immers ook nog niet. “Kunnen we dit nog een paar jaar uitstellen?” vroeg ik haar dan ook bij het zien van de groep “echte senioren” die daar overigens vol enthousiasme bezig waren. De volgende avond  zijn we teruggegaan, en hebben een gedeelte van de andere cursus gezien en het leek ons wel iets,veel buik, been en bilspieroefeningen zagen we. En dat alles in een vrij behoorlijk tempo en onder begeleiding van opzwepende House Music. We konden niet lang blijven, vanwege bezoek thuis. Maar mijn vriendin was er van overtuigd dat wij dit wel aankonden. En aangemoedigd door haar enthousiasme was ik dan ook vastbesloten om ook mee te doen. Afgelopen dinsdag zijn we dus voor het eerst gegaan. We waren aan de vroege kant en pas nu zag ik de affiche hangen in de hal, “Aerobics met Marjorie”. AEROBIC! !!! GYMMEN noemt mijn vriendin dat dus, ik heb dat nòg gedaan, jaren geleden, klein detail; ik was toen wel 20!!!...........En ik heb het geweten ook. Hoewel ik mijn halve leven aan sport heb gedaan, nog veel loop, regelmatig fiets en twee keer in de week naar het zwembad ga en ik zelf vind dat ik redelijk in vorm ben, heb ik het gevoel dat mijn hele lichaam uit elkaar getrokken is, de spieren aan de binnenkant van mijn bovenbenen doen me pijn en wegen een ton, en ook voel ik dat ik dwarse buikspieren heb! Joepie! Toch ben ik van plan om door te bijten, en het zeker tot de grote vakantie vol te houden. Want eigenlijk voelt het best lekker aan. J

Het afgelopen weekend van het mooie weer geprofiteerd met een fietstochtje te maken . Hier in Wallonië is het niet zo lekker en veilig fietsen als in Vlaanderen of in Nederland. Er zijn niet veel fietspaden en het is af en toe flink klimmen. De fietspaden die er wel liggen zijn de zogenaamde RAVEL  fietsroutes, vaak zijn het jaagpaden en oude, buiten gebruik geraakte spoorwegen.   De fietspaden zijn van redelijke kwaliteit, soms een  kuil of een bobbel, maar ach dat is te overleven.  Ook liggen de Sambre en de Samme hier niet ver van af.  Meestal vertrekken we vanaf “ la Marlette”  (een watersportcentrum van de ADEPS (bloso) in Seneffe. Aan het kanaal Brussel Charleroi. Soms richting La Louvière, We doen er dan een terrasje aan “ la cantine des Italiens “ Dit zijn de vroegere logementenbarakken in 1946-47 gebouwd door de staalfabrieken van Gustaaf Boël  bedoeld om Italiaanse gastarbeiders onder te brengen. Ieder van de 4 barakken  bestond uit 8 kamers met 6 à 8 bedden. Allemaal vreselijk geromantiseerd.  Hier vanuit kun je verder rijden langs het oude Centrumkanaal  met de hydraulische liften die sinds kort tot het werelderfgoed van de Unesco behoren. En langs de fameuze nieuwe lift van  Strépy Thieu een moderne mega-contructie die een hoogteverschil van niet minder dan 73 meter overbrugt ! Richting Mons  

Vanaf “La Marlette” kun je ook richting Charleroi fietsen,.

Maar deze keer hadden we gekozen voor Ronquières. (Ronquières is gekend voor z’n scheepslift, het zogenaamde hellend vlak. In 1968 bespaarde men met dit technisch hoogstandje hopen tijd. Op zo’n 40 minuten overbrugt het hellend ding een hoogte die daarvoor 2 dagen vergde aan sluisjes binnenvaren , (dank zij het principe van de communicerende vaten)  Menig schoolreis leidt tot aan de voet van het reusachtige complex.) Via  de “port de plaisance” van Seneffe rijden we langs de Samme. De natuur langs dat riviertje is prachtig, Daar er door het afsluiten van de sluizen  geen binnenvaart mogelijk is heeft de natuur hier haar gang kunnen gaan. Als je goed in vorm bent kun je vanaf Ronquières nog verder rijden, langs het kanaal  Brussel Charleroi,richting Halle en nog verder!