Na overleg met mijzelf, mijzelf en mijzelf, heb ik besloten om dit blog even stil te leggen.

Allemaal enorm bedankt voor jullie geduld met mijn schrijfsels en voor alle  reacties, de lieve, de ter zake doende en de totaal niet ter zake doende die me soms deden twijfelen of iemand het stuk wel gelezen had.

En misschien, wie weet, tot een volgend logje.

Columns, blogposts, cursiefjes… het zijn vooral etiketten voor zo’n beetje hetzelfde: mensen die hun leven in woorden gieten en hopen dat iemand het leest.

De meeste van mijn gedachtespinsels zijn voorvallen uit het dagelijks leven, waargebeurd, ongeveer waargebeurd of waargebeurd verzonnen. Ik zal daar gek zijn om mijn leven hier te delen. Ik draai liever wat rond de pot. Zoals een hond die zijn ideale plek zoekt, voordat hij gaat liggen of zijn behoefte doet.

En toen, tijdens dat rondjes draaien, maakte ik een verkeerde beweging en daarbij is het in mijn rug geschoten. En nu kan ik alleen nog maar cursief schrijven...

Gisteren boodschappen doen bij onze Delhaize. Sinds een aantal jaren werken ze daar met zelfscans. Vroeger stond daar nog een lange rij met kassa’s maar inmiddels zijn de caissières grotendeels wegbezuinigd en wordt er gebruik gemaakt van de zelfscan. Soms is er toch nog één kassa open en dat zit er een caissière niets te nutten terwijl de rij bij de zelfscan tot aan de diepvries rijkt. En soms is het omgekeerd.

Zoals nu, ik was met mijn zoon, die moest gaan werken, dus er was haast. Dan maar even de zelfscan. Ik scan, zoon vult de boodschappen met militaire precisie, hij zou zo bij de Colruyt kunnen werken, mocht dat nodig zijn.

Dan klinkt er een stem uit het apparaat: “Een medewerkster komt zo bij u.” Ik heb net een fles wijn gescand. Leeftijdscontrole. Ik gniffel inwendig en beschouw dit als een compliment.Minutelang moeten wij wachten op een medewerker die zich beweegt in de snelheid van een slak op sabbatical. En mijn zoon heeft haast.

We scannen verder, bij het afrekenen weer de stem en uit het niets duikt er een medewerkster op, die alles in de zorgvuldig ingepakte tas door elkaar gooit. Steekproef. En plotseling zitten de eieren en de tomaten onderop. En natuurlijk was alles keurig gescand zoals het hoort, ik zou niet anders durven.

Ooit had ik het nog bonter, ik was met mijn jongste kleinzoon en gebruikte de zelfscan aan de winkelwagen. Ik scande braaf alles, maar zag niet dat hij, zonder dat ik het zag, en dus zonder dat ik kon scannen, een yoghurt-dingetje in het karretje had gelegd. Precies op dat moment kregen we een steekproef. Dat ene yoghurtdingetje werd eruit gevist, op een kar van 150 euro En wij mochten dus de walk of shame maken naar een gewone kassa.

Diezelfde Walk of Shame heb ik ook wel eens gelopen, wanneer ze in een winkel vergeet het alarm op een artikel te deactiveren en je dus biept bij het naar buiten gaan en iedereen kijkt alsof je net een flatscreen onder je jas hebt gestopt.

En dan heb je nog de klassieke kassa, waar een caissière je spullen in een noodtempo scant en hoorbaar zucht wanneer je het tempo niet kan bijhouden bij het inpakken. Op dat moment vertraag ik demonstratief. Een mens moet zijn waardigheid ergens bewaren.

Wordt vervolgd : 

Over hoe we van “even boodschappen doen” naar Big Brother bij de bakker” zijn geëvolueerd.  

Dit schreef ik op 18/01/2013 maar helaas nog altijd brandend actueel.

En nog steeds ben ik trots op mijn oude vader die in 2013 al feilloos aanvoelde wanneer er iets niet klopte. Phishing was toen nog een exotisch woord; vandaag is het een industrie.

Bij Hetty las ik dat zij via de mail werd gecontacteerd door “haar bank“ om zogezegd een betaling te bevestigen en bepaalde (inlog) gegevens te controleren en daardoor bijna het slachtoffer was geworden van phishing, gelukkig rinkelde er op tijd een alarmbelletje.

Mijn 90-jarige vader die precies om dit soort redenen het internet wantrouwt werd verleden jaar opgebeld door iemand die zich voordeed als medewerker van de bank. Er zou een poging tot fraude op zijn rekening zijn geweest maar gelukkig hadden alerte medewerkers dit verijdeld. Hij zou een nieuwe bankkaart krijgen, maar er was een technisch probleem blabla en om alles sneller te laten verlopen was men zelfs al onderweg om samen met hem “alle gegevens te verifiëren.”

Mijn vader is dan wel oud, maar verre van dom of seniel. Hij antwoordde droogjes dat hij wel even naar de hoofdzetel zou bellen en vroeg naar de naam van de beller, Klik, einde gesprek.

Andere mensen, met de schrik in het lijf, en bang hun spaarcentjes te zullen verliezen en minder waakzaam dan mijn vader reageren misschien anders. En staat er plots een “keurige meneer van de bank” aan de deur, die in werkelijkheid gewoon een crimineel is. Het risico is dan niet alleen dat je geld verdwijnt, maar dat je zelf ook nog een klap krijgt, of erger.

En dat allemaal omdat iemand misbruik maakt van vertrouwen, beleefdheid en angst. Soms denk ik: mijn vader had gelijk. Het internet is fantastisch, maar de mens is en blijft het grootste veiligheidslek.

Naar aanleiding van een reactie van de “Gekke meid”, die zich liet masseren bij de Thai, heb ik een oud blogbericht opgediept. Uit een tijd waarin ik nog jong was en enthousiast ja zei tegen dingen waar ik nu eerst even over zou nadenken.

16/08/2010

Ik loop al maanden rond met nekpijn. Volgens de dokter zijn het “de spieren”. Smeer maar een zalfje, neem maar wat paracetamol. Te veel voor de computer, een slechte houding? Te weinig beweging, stress? Te veel van dit, te weinig van dat. Wie zal het weten? Kies maar iets. Maar ondertussen zit ik er mee.

Zelfs mijn hoofd achteroverbuigen bij mijn langere kuspartner en er helemaal voor gaan, om maar een voorbeeld te noemen, vergeet het. Wat genieten zou moeten zijn wordt pure ellende!

Op aanraden van een kennis ben ik dus laatst in Amsterdam bij zo’n Chinees massage-instituut binnengestapt voor een Tuina (too-way-nah) massage. En nee, dat heeft helemaal niks met erotiek te maken, maar alles met drukpunten, meridianen, chi, het hele pakket.

En, ik heb het geweten. Ik werd met het strikte minimum aan woorden een klein kamertje binnengeleid:

“Take Off Clothes.”

Waarna ik op een massagetafel mocht plaatsnemen met mijn hoofd in het daarvoor bestemde gat, mijn beide armen langs beide kanten van de tafel bungelend.

Een Chinees meisje legde een handdoek over mijn rug en begon eerst door de handdoek heen wat over mijn rug te wrijven, tot nu toe ging alles goed,  ik sloot mijn ogen, en dacht te gaan genieten van iets zachts, iets ontspannens. Genre, massage douceur bij de kinesist of de schoonheidsspecialiste en toen begon het, de handdoek werd verwijderd en het èchte werk begon: kneden drukken, duwen, knijpen en wrijven met de bedoeling de uitgebalanceerde en vrije stroom van chi* in mijn lichaam te herstellen en mijn chi moest blijkbaar dringend in gang getrapt worden.

Eerst de rechterkant, op sommige plekken was het best pijnlijk en toen ik kreunde, niks geen sorry, alleen maar een: “Pain?” en hopla... De beuk ging er nóg eens dieper in!

Ze gebruiken hun ellebogen, die Chinezen, bij het masseren en even heb ik gedacht: "wil ik dit wel? Ik wil hier weg, dit pik ik niet, waar ben ik aan begonnen?" Maar ik heb nog een linker kant ook aan mijn lichaam en die moest ook, bovendien ben ik een doorbijtster. En... ik dacht aan mijn belemmerde chi die moest stromen, stromen en nog eens stromen!

Op een bepaald moment ging ze op mijn achterste zitten om mijn hele rug nog eens grondig te bewerken. Daarna kreeg ik de handdoek weer over mij heen om het teveel aan gebruikte olie te verwijderen, nog een paar laatste kloppen en zowaar nog wat woorden:

“Finish! Good? When come back?”

Verdoofd en verdwaasd maar met een heel aangenaam warm gevoel ben ik de drukke Amsterdamse Kalverstraat ingelopen (was het er druk?)  Eén uur geen pijn gehad in mijn nek, dat is waar! Maar de volgende dagen voelde ik me bont en blauw. Pijnlijk. Maar de Chi was in beweging

De orthopedist knikte bevestigend toen hij de foto’s bekeek op zijn scherm. Zo’n knik van dit wist ik allang. Maar ik laat u toch even praten.

Ik vertelde dat mijn huisarts ook een MRI had gevraagd. Maar dat vond hij niet nodig, allemaal geldverspilling.

U heeft geen kraakbeen meer in uw linkerknie en dan vooral aan de buitenkant. Uw knie is op. Een prothese is onvermijdelijk.

Het verdict waar ik al bang voor was. Maar ik was gekomen voor de tweede Hyaluronzuurspuit. Stel dat het nog één keer werkt, zoals vroeger en ik weer tijden pijnvrij zal zijn. En het is bijna zomer en ik heb plannen, en ik wil die plannen niet laten afhangen van een humeurige knie.

De ogen van de dokter lichtten op toen hij enthousiast begon uit te weiden over de knieprotheses van tegenwoordig: robots en 3D-prints die wel 30 jaar meegaan. Het klonk alsof hij een nieuwe stofzuiger aanprees. Hij had er zichtbaar plezier in. 

Ik hoorde hem praten en zat al te rekenen, dertig jaar. Dan ben ik honderd. Misschien is dat precies de leeftijd waarop ik eindelijk durf te dansen alsof niemand kijkt.

Ondertussen heb ik de uitslag van het radiografisch onderzoek van mijn knie gehad. Ik werd getrakteerd op een brei van medische geheimtaal vol mysterieuze woorden. Ik heb ze allemaal even opgezocht.

Mijn lezers mogen gerust zijn: mijn lijden is authentiek, radiologisch bevestigd. Ik heb dus eindelijk zwart-op-wit wat ik al een tijdje voel: mijn rechterknie is bezig aan een soort persoonlijk afbraakwerk. Het kraakbeen aan de buitenkant is zo goed als verdwenen. Alsof iemand er met een schuurspons over is gegaan.

Conclusie: ik stel me dus niet aan.

Als ik strompel, strompel ik met legitimiteit.

Ondertussen slik ik ontstekingsremmers en pijnstillers. Ik loop rond met een hoofd vol watten en mijn ingewanden draaien en protesteren tegen de chemische troep die mij zogezegd moet helpen om van de pijn af te komen.

En toch lijkt het bij momenten al iets beter te gaan. Of is dat alleen maar wensdenken?

Ik kijk uit naar de infiltratie van deze middag en hoop dat er eindelijk iets in beweging komt, behalve mijn osteofyten...

Wordt vervolgd...

De aardbeien stonden in promotie bij mijn supermarkt. Een paar weken geleden kostte zo’n bakje nog zeven euro en een zucht en liet ik de aardbeien aan mijn neus voorbijgaan. De week erna stonden ze aan vier euro en een beetje voor een halve kilo. En vrijdag, alsof de inflatie even niet bestond, was de prijs gezakt naar 2 euro en nog wat voor een bakje van 500 gram. En dat kon ik natuurlijk niet laten liggen en zette ze zonder bedenking in mijn winkelwagen.

De aardbeien zelf waren ook niet bepaald bescheiden. Ik had ze eigenlijk moeten opmeten om u een idee te geven, maar ze zijn al op, maar zonder overdrijven: grote soeplepel-formaat. En eerlijk: ze zagen er niet alleen geweldig uit maar ook nog eens erg lekker. Dat is het moment dat een mens spontaan achterdochtig wordt.

De eerste keer stond er duidelijk op het bakje dat ze uit Hoogstraten kwamen. Deze keer moest ik de oorsprong zoeken. Harmonicaman, die eigenlijk zijn eigen categorie op mijn blog verdient, maar ik ben nog niet aan zijn canonisering toegekomen, woont in de Noorder-Kempen heeft mij ooit verteld dat aardbeien uit Hoogstraten helemaal niet uit Hoogstraten hoeven te komen, maar dat ze daar alleen verhandeld zijn.

En ergens voelde het of ik in een soort van experiment was beland. Aardbeien van dit formaat groeien niet zomaar uit enthousiasme. Ik vroeg me af: zijn zulke grote aardbeien wel gezond? Of zijn ze op een akelige manier gegroeid die je liever niet wil weten. Een mens zou voor minder achterdochtig worden. Zeker als ze ook nog eens heerlijk smaken. Dat is misschien het verdachtste element van allemaal.

Dinsdag kon ik bij de dokter terecht vanwege een desistement. Er moeten opnieuw foto’s en een MRI gemaakt worden van mijn knie èn ik heb sterker pijnstillers gekregen. Daarvoor moest ik mijn afspraak bij de kapper afzeggen. En die was niet amused. En ik kreeg de volle lading, alsof ik persoonlijk zijn jaaromzet had gesaboteerd. Er volgde een preek over vroeger afzeggen, alsof ik een tiener was die te laat thuiskomt.

Ik, met mijn knie die voelt alsof er een klein kampvuurtje in brandt, ben momenteel niet de gezelligste thuis en pruttelde nog iets over de maandagse rustdag van kappers, het ontbreken van een voicemail (in 2026) en dat ik normaal gezien nooit op het laatste moment afzeg. Dit was force majeur. Punt uit!

Ik weet het: het is voor iedereen moeilijk. Mijn kapper, ooit gerant van een keten, runt nu zijn eigen, door een styliste ingerichte, salon in zijn living en hanteert tarieven die richting haute coiffure gaan. En is kortgeleden getrouwd met zijn vriend in Toscane, zo’n trouw zoals uit de boekjes, iedereen in ’t wit, een villa met een infinity pool, tafels die rechtstreeks uit een Pinterest-board leken geplukt en er waren duiven die niet zomaar rondfladderden maar duidelijk een choreografie hadden ingestudeerd. De foto's stonden uiteraard op Instagram èn op Facebook. Een feest waar de prosecco vloeide als leidingwater.  En ja, ik snap het wel, dat moet terugbetaald worden allemaal. Dus elke klant is er eentje. Helaas, pindakaas.

Ik ben al meer dan tien jaar klant. Sinds Corona is de prijs van een beurt boven de honderd euro gestegen. Tijdens het intrekken van het kleurtje krijg je de keuze tussen koffie, thee, water of een glaasje prosecco, met zelfgemaakte Italiaanse koekjes, of pindanootjes en chips. Ik vermoed dat vooral dat laatste de prijs verklaart. En ik ga zes keer per jaar. Dus reken maar na. En dan boos zijn omdat ik één keer niet kom. Ik denk eraan dat ik beter mijn haar laat groeien tot op mijn knieën... Die doen toch al pijn.