En op een dag had hij een ring gekocht en vroeg hij mijn hand aan mijn ouders. En ik… Ik zat erbij, en ik keek ernaar en liet alles gebeuren, stomverbaasd en sprakeloos. Mijn ouders zeiden “ja”. Hun missie leek bereikt. In de jaren zeventig gold het huwelijk nog altijd als de ultieme levensbestemming en het hoogste doel voor een vrouw. Al begon de feministische golf die overtuiging al flink te schudden. Of was hun enthousiasme eerder strategisch…?

Vanaf dat moment draaide alles in mijn leven om een uitzet en over het draaiboek van de trouw. Ik weet nog hoe totaal niet geïnteresseerd ik was in al die toestanden. Moest dat nu echt? Al die rompslomp. Mijn collegaatjes bij de bank, waar ik indertijd werkte en van wie sommigen al jaren verloofd waren, waren nog enthousiaster dan ik en strooiden met advies.

Ik was verliefd en verward. Pas veel later zou ik leren dat verstand inderdaad met de jaren komt, en dat je beter geen beslissingen neemt wanneer je verliefd bent. Natuurlijk, hij was lief en goed voor mij, droeg mij op handen, beloofde me de sterren en de maan. En ik…ik wilde het ogenschijnlijk saaie leven van mijn ouders niet... Ik wilde passie en avontuur. En dat kreeg ik. Het universum had duidelijk zijn eigen manier om mij op mijn wenken te bedienen. Al was het niet bepaald de versie die ik had verwacht...

We zouden in Maisons-Laffitte gaan wonen, een klein stadje zo’n 20 km ten westen van Parijs, waar hij werkte. En ik was klaar voor het avontuur. Een sprong in het diepe.

Het vervolg leest u over twintig jaar in mijn memoires.

Twee bloglogjes geleden schreef ik hoe ik kennis maakte met België en hoe het universum mij iets probeerde duidelijk te maken. Dat duidelijk maken van het universum is natuurlijk een vrije interpretatie, zoals die ene keer toen ik met drie schoolvriendinnen eens bij een handlezeres op een Amsterdamse kermis binnenstapten en waar ik te horen kreeg dat mijn plaats van overlijden ver van mijn geboorteplek zou zijn. Nu zit ik daar niet meer mee in, maar als jong meisje op de smalle “route Napoleon”, op weg naar het zonnige zuiden of terug naar het grijze noorden, met opeens een tegenligger gevaarlijk dicht in zicht, dacht ik wel eens terwijl ik mij achteroverdrukte in de zetel: “En nu gaat het gebeuren”. De handlezeres krijgt gelijk. 

Op één van die vakanties aan een Spaanse Costa heb ik trouwens mijn toen toekomstige echtgenoot ontmoet, een jonge fransman. Blond en met blauwe ogen, alsof ik daarvoor helemaal tot in het zuiden had moeten reizen. Wij brachten samen met een paar leeftijdsgenoten de vakantie door en tussen ons klikte het al gauw. Alles wilden we van elkaar weten, we genoten van de gouden stranden, de turquoise zee en maakten de gekste plannen en geen van beiden dacht aan de tijd… Op de laatste avond van de vakantie werden er adressen uitgewisseld en er werden traantjes gelaten.

Mijn toekomstige echtgenoot bleek hardnekkig. Bij mijn thuiskomst lag er al een brief en vele brieven zouden komen. Er bestond toen nog geen Google-translate en elk woord dat ik niet begreep werd opgezocht in het woordenboek. Mijn Franse leraar van het middelbaar zou trots op mij zijn geweest. Mijn toekomstige echtgenoot had zich ook een Frans-Nederlands woordenboek aangeschaft, vastbesloten om zich in mijn taal te oefenen, Gewoonlijk sloot hij zijn brieven af met een:“Je t’embrasse.” Maar deze keer had hij gewapend met het woordenboek, een ambitieuze poging gewaagd en stond er: “Ik je gordijnophanger”.

Hoe krom die zin ook was, voor mij voelde het onmiskenbaar als een liefdesverklaring.

Wordt (misschien) vervolgd

Op de lagere school werden er op woensdagmiddag in de aula van de school balletlessen georganiseerd. Hiervoor was een echte ballet juf aangeworven compleet met strak vastgezette haren en chignon, een bijbehorend buitenlands accent en van die sterk uitgedraaide in de tweede positie vast gebleven “tien voor twee voetjes”. Kortom: zij was de dans zelf.

Om mijn houding te verbeteren leek het mijn moeder, die constant pogingen deed om van haar lompe dochter een sierlijk dametje te maken, wel een goed idee mij daarnaartoe te sturen. Had ik talent? Tijdens een opvoering van de Bloemenwals uit de Notenkraker van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski mocht ik een boom zijn. En natuurlijk deed ik dat goed, zéér goed!

Het vroor dat het kraakte. Ik was 7 en zat in de 2e klas van de lagere school toen het Hoofd Der School onze klas met een bezoek vereerde.

Als het Hoofd Der School naar onze klas afdaalde voelde dat net zo’n beetje als het bezoek van Sinterklaas, maar dan zonder witte baard, zonder gouden staf, zonder tabbaard, zonder mijter en zonder cadeautjes. Wanneer hij in de klassen kwam ging het altijd om iets heel serieus of om een zieke juf of meester te vervangen en dan kregen wij dictee, eindeloos dictee en later breuken, eindeloos breuken! Amper nog adem durven halen.

Deze keer begon hij over de vreselijke vrieskou buiten en drukte ons op het hart om toch vooral nooit aan brugleuningen te likken of aan, dichter bij school,het fietshok en ook lantarenpalen bleken een dingetje. Want dàn zou er gegarandeerd iets ergs gebeuren.

Daarna verliet hij de klas, opgelucht dat hij ons had behoed voor het noodlot.

We gingen verder met rekenen. Ik keek naar buiten, naar het fietsenhok dat stond te glanzen in de winterzon als een verboden vrucht. Ik was verbijsterd. Ik was zeven en mijn wereld bestond uit knikkers, touwtjespringen, schoonschrijven, de geboorte van een nieuw achterneefje, boterhammen met hagelslag, de vraag of ik ooit een hond zou krijgen. Niet oversteken zonder uit te kijken, niet met vreemde mensen meegaan, niet naar “het landje” waar  kinderlokkers, zich verstopten in de bosjes.

Tenminste dat werd gezegd, van een vriendinnetje gehoord, die het had gehoord van haar moeder en een buurvrouw. In mijn hoofd waren het schimmen, half mens, half waarschuwingen, die alleen bestonden als volwassenen erover fluisterden. Ik wist niet wat ze deden, maar ik wist wel dat je er beter niet naar toe ging.

Brugleuningen, lantarenpalen en fietshokken likken stonden niet op de lijst van bedreigingen   Tot die dag. En op weg naar huis passeerde ik een brug. De leuning glom. En ik dacht: Hoe erg kan het zijn?

Heel even.

Heel vlug.

Voor het eerst gepost op  

02/12/2010 her bewerkt. 

Ik was een jaar of 13 toen ik van een vriendinnetje op mijn verjaardag, mijn eerste dagboek kreeg waar ik mijn geheimen in kwijt kon. Het was zo’n boekje met een slotje erop. Dat het slotje niet veel voorstelde kreeg ik pas later door. Ook ik begon, zoals een zekere Anne Frank, mijn dagboek met: 

“Ik hoop aan jou alles te kunnen toe vertrouwen, zoals ik het nog aan niemand gekund heb en dat je een grote steun voor mij zult zijn.”

Ik schreef vooral over puberleed, dingen die ik op school had meegemaakt, over meesters en juffen, over mijn vriendinnen, de lessen, mijn kleren, dat ik boos was op mijn vader of moeder en dat mijn broertje zo’n verschrikkelijke pestkop was en over mijn kalverliefdes. Vooral hierover kon ik nogal uitweiden.

Ik had er geen flauw idee van, dat ik tenminste één trouwe lezer had, namelijk mijn broertje. Het huis was te klein toen ik erachter kwam. Op een avond toen wij aan tafel zaten, kwam hij ermee. Hij begon mij te citeren en iedereen moest vreselijk lachen. Wat voelde ik mij verraden. Sindsdien heb ik nooit meer een papieren dagboek gehad en thuis heb ik nooit meer iets verteld.

Nu zoveel jaren later, schrijf ik niet meer in een boekje met een slotje, maar in een online dagboek. Het slotje is vervangen door een wachtwoord, een wachtwoord dat bestaat uit 14 tekens, een combinatie van hoofdletters, kleine letters, cijfers en symbolen.

Maar ook dat stelt weinig voor. Want wie leest mee? Het blijft een sprong in het onbekende: schrijven in vertrouwen, zonder te weten wie er aan de andere kant zit...

 Ik was net vier geworden en zou voor het eerst naar de kleuterschool gaan. Die dag herinner ik mij nog goed. Hoe ongeduldig ik was, terwijl mijn moeder en mijn twee jaar jongere broertje zich klaar maakten om mij die eerste dag te begeleiden naar school. Al snel ging ik “helemaal alleen” naar de kleuterschool, althans, dat dacht ik, pas vele jaren later, hoorde ik, toen ik mij hierover verbaasde, dat een paar buurvrouwen met mijn moeder hadden afgesproken om een oogje in het zeil te houden.

In die tijd was de buurt trouwens nog rustig, nu loopt de ring tussen de wijk en de school, die volgens mij niet eens meer bestaat. En als ik toevallig aan die kant van Amsterdam rijd, kijk ik met een binnenpretje naar de toren van de kerk vlak bij de school. En dan zie ik haar nog vliegen!

Mijn moeder maakte vroeger mijn kleding zelf, jurkjes en rokjes, soms uit reststoffen, vaak afkomstig van mijn oma, ze maakte ook jassen. Het hoogtepunt van haar creaties was een donkergroene cape, die ik eerst weigerde om aan te trekken. Maar tegen mijn moeders wil was weinig in te brengen. Ik zou en moest de cape dragen die mij zo schattig stond!

Die dag waaide het nogal, en ik ontdekte de mogelijkheden van die afschuwelijke cape. De cape, die best eens een supercape zou kunnen zijn. Als de wind er onder kwam, zou ik wel eens kunnen loskomen van de grond en wie weet zou ik er mee kunnen vliegen, vliegen zoals een vogel, hoog in de lucht! (Een soort van super Loewiesa!)

Het opstijgen lukte niet erg goed, dus maakte ik een paar knopen los. Ik liep sneller. De laatste knopen gingen ook open. En toen gebeurde het onvermijdelijke: de cape vloog weg. Zonder mij helaas. Nog altijd zie ik ze stijgen en rond de kerktoren cirkelen. En natuurlijk kreeg ik op mijn donder toen ik die middag naar huis kwam, zonder cape.

Er zal later geen standbeeld voor mij verrijzen, geen straat die mijn naam draagt, Geen Loewiesalaan. Geen rotonde met een bronzen hond aan mijn zijde. Maar misschien, een herinnering in de hoofden van mijn kinderen. Daarom schrijf ik dit. "Mijn Memoires" of iets wat daarop lijkt.

Ik herinner mij het raam van de woonkamer waar ik voor moest blijven wachten terwijl mijn moeder vlug naar de melkboer op de hoek ging. Het sneeuwde en mijn kleine broertje was wat ziekjes en mocht niet naar buiten. “Vlug” had ze gezegd, Maar het leek wel een eeuwigheid. Ik zat voor het raam en keek naar de vallende sneeuwvlokken, ze dwarrelden, traag en stil. Nog steeds als ik sneeuwvlokken zie achter glas, komen deze gedachten bij mij terug, de angst, die ik toen had, dat mijn moeder nooit meer terug zou komen.

Ik denk dat mijn verlatingsangst daar begonnen is. Niet met een drama, maar met een deur die dichtviel en een moeder die zei  "ik ben zo terug.” En ik, drie jaar oud, leerde dat "zo" soms een eeuwigheid duurt.