Voor alle bezoekers van mijn blog een hele fijne kerst!

John Lennon's Happy Xmas (War is Over) onder de foto

wist je dat als je op F11 van je toetsenbord drukt, de werkbalken verdwijnen? Bij nog een keer drukken komen ze gewoon weer tevoorschijn. En als je op CTRL drukt en tegelijkertijd op + of - wordt het beeld groter of kleiner.......

“Het Kelderke” op de Grote Markt, staat vooral bekend om vooral “echte stevige gerechten” zoals Stoemp met bloedworst, gestoofd konijn in Geuze of vleesballetjes uit de Marollen. Om dat wij nog een hele middag te gaan hadden, kozen wij voor iets “lichters”, scampi van het huis comme entrée en viswaterzooi als hoofdgerecht, die zeker niet slecht van smaak waren, maar “blame it on sunshine, blame it on moonlight,blame it on good times, blame it on the boogie, blame it on..de Grote Markt, blame it on... Plato, die mijn lepel op de grond liet kletteren en een glas wijn bijna omkeilde, toen onze handen elkaar op de tafel even raakten...
 Exit “Het Kelderke”. Heel even een visioen van een groot pak friet. Omdat het toch in de buurt was, zijn wij nog even bij Manneken Pis in de Stoofstraat langs geweest, en geconstateerd, dat dáár tenminste nog alles in orde was..."Bijna zo groot als de mijne" stoefte mijn maatje. Via de Lombardstraat, en de Zuidstraat liepen wij  langs De Beurs, staken wij de Anspachlaan over en gingen wij verder richting de Kerstmarkt op het St. Katelijneplein.

Kerstmarkten; ze staan vol  artisanale hebbedingetjes, vooral niet hebbedingetjes en andere prutsels, en kraampjes voor goede en minder goede doelen.Het stonk er naar Glühwein (mit umlaut)  en dat lust(t)en we niet, maar er was ook Hasseltse koffie met perenstroop en extra slagroom....  Zoals ieder jaar heeft de Brusselse Kerstmarkt ook een thema. Dit jaar is het aan Mongolië om de karakteristieken van hun land te presenteren en zo bleven wij even stil staan bij één van die kramen om een ietwat onduidelijke “hap” te aanschouwen. Vervolgens zijn wij de Sint-Katelijnekerk, een in zandsteen opgetrokken mengeling van verschillende stijlen bouwsel binnengegaan. Het interieur van deze kerk, maakt vergeleken met de rijkdom van  sommige andere kerken een kale, wat armetierige indruk. Wij konden het niet laten om een heel klein beetje heiligschennis te plegen door de biechtstoel eens uit te proberen.(..........) Na “de biecht” heb ik mij (nog maar eens) laten verleiden door mijn partner in crime. En hebben wij ons. (in het reuzenrad) Tot ongekende hoogten laten voeren....

Speciaal voor mijn oudste, en pas herrezen blogvriend Walter:








Ik zat met kloppend hart voor de kleurentelevisie,
en dacht: ‘Zijne Heiligheid zal toch wel gewag maken
van het toenemend verval der zeden?’
En ja hoor, nauwelijks was hij begonnen, of ik hoorde al:
decadentia, immorale, multi phyl ti corti rocci;
influenza filmi i cinema bestiale
contra sacrissima matrimoniacale
criminale atheistarum rerum novarum,
(et cum spiritu tuo), cortomo:
nix aan de handa.
Het was jammer, dat het zo kort duurde.
Maar toen het uit was, was er fijne muziek van het leger.
Ik vind dit leven al geweldig. En straks nog
het eeuwige leven in de Hemel. Je vraagt je weleens af:
‘Waar hebben wij het aan verdiend?’


Gerard Reve


(archief:december 2008)

Vanochtend om 4 uur opgestaan na al een tijdje wakker gelegen te hebben. De radartjes in mijn hoofd waren alweer volop in beweging. Mijn keuken rook nog naar de kat ...(uh konijn) van de buren, die ik in mijn  keuken betrapt had en die ik de vorige dag had gestoofd in Trappist. Ik besloot de keuken een beurt te geven. Als je niet kunt slapen moet je iets gaan doen heeft iemand mij eens aangeraden. Iets eten om 4.00 's nachts is geen optie. Voor je het weet ben je geconditioneerd. (Heeft iets te maken met bellen en kwijlende honden .....)  En sta je iedere nacht op om de koelkast leeg te eten, met alle gevolgen van dien. Je moet dus iets gaan doen, het liefst iets saais zodat je moe wordt en weer kan slapen. Bij mij werkt dat niet zo, hoe saaier de werkjes hoe meer mijn hersens worden geactiveerd. In ieder geval hebben mijn slapeloze nachten mij al talloze schrijfsels op geleverd.

Laatst in de wachtkamer bij de dokter: Terwijl ik in een wel heel oud tijdschrift zat te bladeren, vielen mijn ogen op een foto van Britney Spears. Op dat moment dacht ik even aan mijn eigen soms uh... dramatische liefdeleven en bedacht dat ik toch eigenlijk wel van geluk mag spreken dat ik met mijn zangtalent nooit de top heb bereikt. Anders had ik, Drama Queen die ik bij momenten ben. Wie weet, ook regelmatig met een kaalgeschoren hoofd in de boekjes gestaan.........

Categorie:Drama Queen

Ineens zijn ze er. Mensen met wie je aan de praat raakt, en  die iets in je wakker maken. En dan zijn ze ineens weer weg, die mensen. Ze verdwijnen soms zo ook weer uit je leven, zoals ze gekomen waren. Soms sterven ze, Soms gaan ze gewoon weg…….Maar ze laten altijd iets na…..

Archief: maart

Wat heb ik altijd een hekel gehad aan die rotkinderen (en hun ouders) die in de supermarkt hun zin niet krijgen en dan beginnen te zaniken..... Gisterochtend heeft mijn kleindochter mij het zelfde geflikt. In de supermarkt, bij de kassa, liet zij zich op de grond vallen en begon luidkeels te krijsen omdat ze haar zinnetje niet kreeg. Haar oogjes waren gevallen op een doosje Kinder chocolade reepjes en ik weigerde haar die, op dat moment te geven. Ondertussen ging ik (mijn ergernis verbijtend) door met het op de band leggen van mijn aankopen.  Want “nee” is “nee” en blijft ”nee” in zo'n geval, zelfs bij mij.....Ondertussen bedacht op de een of andere vervelende opmerking. Want er moest bij de rest van het winkelende publiek maar één toeschouwer gezeten hebben met een “arm kind” opmerking en ik geloof dat, dat... de supermarkt te klein zou zijn geweest. Gênant was het wel..... Even heb ik gedacht wat de “Nanny” in dit geval zou doen en ook heel even heb ik nog getwijfeld om zoals die vrouw in de een of andere televisie reclame, die mij nu even ontschiet, zelf op de grond te gaan liggen en nog harder te krijsen.

Mijn kleindochter is uiteindelijk opgestaan en achter mij aangekomen toen ik betaald had en aanstalten maakte om de supermarkt uit te lopen... Toen wilde ze het winkelwagentje duwen.....

Ik ben teruggekomen van de zolder met een doos vol foto’s van vroeger. Foto's die om de een of andere reden nooit in een album terecht gekomen zijn. Ik heb mij een paar fotoalbums aangeschaft en ben bezig ze in te plakken. Soms ontbreekt er de andere helft… gewoon afgeknipt, in een stomme, boze, verdrietige bui……..

En wat met de duizenden veel recentere foto’s op mijn computer? Foto’s die zoveel herinneringen met zich meebrengen. Gelukkige tijden, soms onherkenbaar, zoals de man waarvan ik ooit heb gehouden onherkenbaar is geworden. Delete ik gewoon alles om weer een stap verder te zetten of moet ik ze koesteren? Nu ik weet, dat er ooit een moment komt waarop ik weer neutraal naar deze foto’s kan kijken. Voorlopig heb ik ze even op dvd gezet…. De digitale vergeetput.

Laatst naar de huisarts geweest, een bezoek dat ik al een paar keer had uitgesteld, vanwege steeds te veel mensen in de wachtkamer. (ik hou niet zo van wachten voor alleen een herhalingsreceptje)  Die keer had ik geluk, er zaten maar zes mensen allemaal strak voor zich uitkijkend. Na 10 minuten wachten en 1 patiënt minder komt er een zwerverstype binnen gelopen, zijn broek stijf van het vuil, zijn stoffige jas leek  in eeuwen niet meer gewassen  en zijn haren stonden  recht overeind van het vet. Tegelijk met hem, komt er een vreselijke adembenemende ranzige lucht binnen  Hij kijkt naar de nog enige  lege stoel naast me…. Nou, en daar zit je dan….. Enigszins opgelaten, in een wachtkamer, waar plotseling iedereen wakker is en het ineens zo stil niet meer is en waar heimelijke blikken van verstandhouding worden uitgewisseld….

Het schijnt dat de Griekse filosoof Plato (429-347 v.Chr.) ooit beweerd heeft dat je na een half uurtje spelletjes spelen al meer te weten kan komen over het karakter van anderen dan na één jaar samen te praten. En met die stelling ben ik het eigenlijk best eens. Het is onvoorstelbaar, hoe aardig lijkende mensen kunnen veranderen in fanatieke niets onziende valsspelers.

En echt….. ik zweer het!   Op het hoofd van Plato, dat ik echt nooit de vragen en antwoorden van Trivial Pursuit uit mijn hoofd geleerd heb. Ik ben gewoon heel erg slim van mijzelf......

Het moest een keer gebeuren. Ik woon inmiddels bijna 14 jaar in dit huis, en al 14 jaar is het:  “zet maar op de zolder”!  Al die jaren verdwenen  overbodige spullen dus naar boven. Voor het geval we ze nog ooit weer eens konden gebruiken! Dit gebeurd dus nooit. Maar je kàn nooit weten...
 
En zo had ik de zolder al mooi vol staan met allerlei overbodige dingen. Ik heb weer vele zaken terug gevonden waarvan ik dacht dat ik ze kwijt was of waarvan ik niet eens meer  wist dat ik ze ooit had gehad. Dozen met in krantenpapier verpakte glazen en serviesgoed, nog uit een vorig leven.

Een grote doos met Barbie spullen, complete en incomplete spellen en puzzels, Dozen vol met Lego, Playmobiel. Dinkey Toys, Matchboxes. Evenals het elektrische treintje dat ooit nog van mijn broertje is geweest.   

Een doos met video's. audiocassettes, Cd's van een verjaard besturingsysteem. Computerboekjes,  een oude cursus van DOS die ik nog ooit gevolgd heb. Stapels grammofoonplaten. Een oude pickup zonder naald.

Spullen waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze ooit gehad heb.

Een zak met lakens en handdoeken die daar is gedumpt toen wij in dit huis zijn komen wonen. Kleren die niet meer passen.

Allemaal naar de kledingcontainer.

Boeken, héél veel boeken.

Archiefdozen met het school werk van de dochters, bewaard  voor een eventuele controle i.v.m. de erkenning van hun diploma.

Twee vuilniszakken en twee dozen met knuffelbeesten van de kinderen. echt, nog mooie dure knuffels. De komende tijd krijgt iedereen bij wie ik op kraamvisite ga, een knuffel voor zijn baby! Een zak met  luchtmatrassen en slaapzakken.  Die kunnen misschien nog van pas komen. Mocht er nog eens iemand gaan kamperen.

Foto’s veel foto’s ! Die ben ik nu aan het uitzoeken en aan het ordenen. Ik heb me een paar fotoalbums aangeschaft.

Mijn trouwjurk, mijn bruidsboeket,  Herinneringen.

De hele zolder stond vol emoties.

Categorie: oude koek.
archief: december 2008

Oud worden dat willen we allemaal. En liefst zo gezond en zo kwiek mogelijk.  Maar ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik de laatste tijd steeds banger word bij het idee om oud te worden. Ik heb tegenwoordig steeds meer medelijden met oude mensen in deze maatschappij. Een wereld die ze nog nauwelijks herkennen en waar techniek en bureaucratie hoogtij vieren. En waar je precies niet meer meetelt als je het allemaal niet meer kunt volgen. Een oudtante van mij zit sinds kort in een verpleegtehuis waar ze in de eerste week al werd bestolen van haar gouden armband, gekregen van haar man toen ze 60 jaar geleden trouwden, en die ze haar hele leven gedragen had. “Zoekgeraakt” zeggen ze dan. “Ja,  me hoela!” Zeg ik dan weer op mijn beurt, iets dat zoek raakt, kom wel weer te voorschijn. Iets wat niet meer te voorschijn komt is gewoon “gejat”  dat is zo klaar als een klontje.  Nu zijn haar kleren, een mooie jurk, een mooi nieuw vestje,  en zelfs haar ondergoed aan de beurt, om te verdwijnen. Hoe ver kan iemand gaan om oude mensen te bestelen. Doe dan eens een goede spectaculaire kraak! Beroof een bank! Of  misschien een casino (het liefst zonder geweld)  als je om cash verlegen zit. Maar blijf in hemelsnaam  van de waardigheid van oude mensen af. Oud worden?.........  Ja, leuk!*   Ik krijg er echt geweldig veel zin in……….!



*tof, plezant

Het was één van die grijze, sombere, natte, oersaaie, hopeloze en inspiratieloze dagen. Na zowat de hele dag doelloos in huis te hebben rondgehangen, mij bezig gehouden met een paar inspiratieloze werkjes, en mij ondertussen afvragend over wat ik nu weer eens op mijn blogje kon zetten....... ben ik uiteindelijk onder een plaid op de bank beland met “De Kleine Vriend” van Donna Tarrt, een boek dat al jaren mooi oogt in mijn boekenkast, maar waar ik met de beste wil van de wereld maar niet door heen kom. Ook deze keer lukte het mij niet. Ik heb dan ook besloten korte metten met dit boek te maken en het in het wild los te laten door het gewoon ergens te “verliezen”…… In een station, een ziekenhuis, een café, een kerk, in een park, op straat, in de trein …..En wie weet, wordt er ooit iemand anders heel blij met dit  boek…….

http://www.bookcrossing.com/home

Goh, ja koeien…. Ik zou je natuurlijk kunnen vertellen, van die keer, dat ik langs dat weiland liep met maar één koe. En hoe ik maar steeds aan die arme, zielige  eenzame koe moest denken. En hoe ik, terwijl ik toch al een heel stuk verder gelopen was, ben terug gegaan naar dat weiland. En hoe ze naar mij toekwam, die koe, en haar kop over het hek duwde, zodat ik haar aan kon raken en hoe ze met haar intelligente bruine ogen naar mij keek, en hoe goed wij elkaar op dat moment begrepen…….

Na er beduidend minder gezien en bezocht* te hebben  dan haar zus, een paar maanden geleden. Hebben mijn andere dochter en schoonzoon nu ook het huis van hun dromen gevonden. Het is een geklasseerd huis, in een geklasseerd dorp in een geklasseerde zone. Bij aankomst aan het dorp komen de koeien enthousiast  aanrennen, blij weer eens iemand te zien…Een dorp zonder winkels met alleen maar een kerk,  één café en met tenminste één authentieke dorpsgek en tenminste één mysterieus verhaal. Zo gaat het verhaal de ronde van : “La femme aux bigoudis” (de vrouw met de krulspelden) een skelet dat men een aantal jaren geleden heeft gevonden. En van wie met tot op de dag vandaag de identiteit nog niet kent… Een oom architect heeft samen met hen plannen gemaakt voor de uit te voeren veranderingen. Want echt... Ook hier in Wallonië bestaan er reglementen.  Ze zijn enthousiast , zitten vol ideeën. Ze werken alle twee, hebben alle twee hun eigen auto, maar toch, ik kan het niet laten, af en toe in stilte te denken. Stel, dat op een dag alles anders is. Geen werk, geen auto, geen winkels op loopafstand,  dan zit je hier, begraven in zo’n gat. Niet erg misschien in de zomer. Maar nu? In deze tijd van het jaar, in de regen, met een hoofd vol krulspelden  en.... alleen maar uh ….koeien om je heen…?



*archief: augustus 2009

gisteren  om 19.52 een nieuwe fles Ketchup open gemaakt…………….

Categorie: spetterende ervaringen

Ik was in het dorp voor een paar boodschappen en kwam langs de kerk. Zomaar een begrafenis. De dragers met de kist, gevolgd door de familie. De klokken luiden. De mensen bogen hun hoofd. Uit respect voor een leven dat geleefd is. Het leven. Soms niet rechtvaardig, niet prettig en vaak uiterst verwarrend. Op die momenten denk ik aan mijn broertje, die nu bijna 8 jaar geleden een eind aan zijn leven heeft gemaakt.  “De klootzak“ was mijn eerste reactie.  Want het was mijn broertje en hij deed wel meer stomme dingen. Maar het paste bij hem, bij zijn manier van leven.  Hij was al op jonge leeftijd aan het experimenteren, met o.a. drugs, die uiteindelijk  zijn einde zijn geworden. Altijd in, om weer iets nieuws te proberen. Mijn eerste stiekeme sigaret (en ook de laatste)  nam ik op zijn aandringen.  Voor onze ouders heeft hij een afscheidsbrief geschreven . Maar toch, hun verdriet is en blijft immens. Als ouder blijf je je afvragen, wat je in hemelsnaam verkeerd hebt gedaan. Met  de dood van mijn broertje is er ook een stukje van mij weggegaan. We scheelden maar 1 ½ jaar in leeftijd. En trokken in onze jeugd veel samen op. Nog steeds als ik zijn foto zie op de kast bij mijn ouders denk ik “klootzak, hoe heb je zo stom kunnen zijn”!

Na regen komt ook altijd weer zonneschijn. Op zekere hoogte is het leven te leven.  En ik laat me voorlopig niet kisten, dus ben ik van plan er nog iets van te maken, uit respect voor het leven dat ik nog mag leven.

Ik heb in mijn boekenkast een boekje, dat ik af en toe eens herlees als ik weer eens in een spirituele bui ben. “De strijders van het licht”  geschreven door Paulo Coelho.   Een "Strijder van het Licht” is een wezen dat zich onophoudelijk inzet om bewustzijn in alles en iedereen te herkennen, in een levenslange  strijd tegen schimmen en  alledaagse sleur en  zoekt naar de magie in elk moment van de dag.........

Een strijder van het licht doet altijd iets ongewoons. Hij kan van die dagen hebben dat hij de weg naar zijn werk dansend aflegt, dat hij een onbekende diep in de ogen kijkt en een gesprek begint over liefde op het eerste gezicht. Of hij kan een idee verdedigen dat misschien belachelijk is. Een strijder van het licht staat zich zulke dingen toe. Hij is niet bang te huilen om oude wonden, of te juichen om nieuwe ontdekkingen. Wanneer hij voelt dat het zover is, laat hij alles in de steek en stort zich in het avontuur waarnaar hij zo heeft uitgezien. Wanneer hij voelt dat hij de grenzen van zijn krachten heeft bereikt, verlaat hij het slagveld. En neemt het zichzelf niet kwalijk dat hij een of meer rare dingen heeft gedaan. Een strijder van het licht  probeert geen rol te spelen die anderen voor hem hebben uitgezocht. Daar brengt hij zijn dagen niet mee door.

archief:oktober 2008 nog meer strijder

Na ons volgevreten te hebben, met pralines, ijs en slagroom en dit alles overspoeld te hebben met een wat onduidelijk drankje. Kwamen wij tot de gefrustreerde conclusie dat “alle” mannen klojo’s zijn en dat indien je ze allemaal in een grote zak zou stoppen,  en eens goed zou schudden er waarschijnlijk niks goeds uit zou rollen. En dat “sommige” vrouwen  gewoon dom zijn. Om elkander daarna plechtig te beloven elkaar te waarschuwen indien onze eigen intuïtie of andere kleine stemmetjes, ons weer eens” in de steek” zouden laten , mocht er weer eens een “foute man” in onze buurt zou komen. Zodat wij meteen gillend konden wegrennen. Wij dachten daarbij aan een soort van “persoonlijke  Tomtom” die ons, wanneer wij weer eens een verkeerde weg dreigen in te slaan ons waarschuwt met bijvoorbeeld kreten als : ”probeer om te draaien” of “hier alleen tijdelijk parkeren” Niet dat dit veel zou helpen, want wie luistert er nu naar zo’n  stom navigatiesysteem als men een betere en snellere weg kent?

Gisteravond een jankavondje ingelast, mijn vriendin en ik. Omdat we alle twee hevig baalden, en heel wat te janken hadden om al onze verloren liefdes. En om de stemming er nog beter in te krijgen besloten we, gewapend met een doos pralines, een literpak ijs, een slagroomspuit, en een groot pak papieren zakdoekjes , de traanklieren nog wat extra te activeren met een goeie huilfilm. En zo hebben wij weer eens naar “The bridges of Madison County” gekeken, Een film uit 1995 met Meryl Streep en Clint Eastwood, gebaseerd op de gelijknamige roman van Robert James Waller. Het verhaal gaat over een liefde die je –als je geluk hebt- maar één keer in je leven tegenkomt. Na haar dood vinden de kinderen van Francesca haar dagboek. In het dagboek lezen ze dat hun moeder in de zomer van 1965 een kortstondige relatie had met fotograaf Robert Kincaid die voor National Geographic de wereld rond reist en die een paar dagen in hun dorp is geweest om de plaatselijke historische bruggen te fotograferen. Deze romance die plaats vond toen de rest van het gezin een paar dagen het dorp uit was, heeft haar kijk op het leven compleet veranderd en haar laten inzien dat ze eigenlijk niet gelukkig was tijdens haar huwelijk…. Een van de mooiste momenten van de film en waar wij, het dus echt niet meer droog hielden! Is dat moment voor het stoplicht……wanneer ze naast haar man in de auto zit en Robert in een andere auto voor hen staat, Fransesca grijpt naar de deurklink, je ziet haar tranen en twijfel en dan………whoehoehoe!!!

Het moment eens beleven? Druk op het plaatje voor de link naar “my favourite scene”.

Ik heb het nog steeds hartstikke druk met mijn “huishoudelijke activiteiten” zodat er van uitgebreid bloggen niet echt heel veel komt. Bovendien eist mijn kleindochter Camille veel van mijn aandacht op. Na de Kerstvakantie  gaat ze van de crèche naar het eerste kleuterklasje. En ik heb hier een waslijst met dingen die ik haar nog moet aanleren, wil ze in de toekomst enigszins mee kan doen in onze maatschappij. Intussen schrijft ze haar naam in 3 vreemde talen; Hebreeuws, Arabisch en Chinees. Haar Pools is trouwens al stukken beter dan haar Nederlands en ook het ”Hottentots” wil al aardig vlotten…… Tot zover deze berichtgeving. En nu ga ik verder met de zoveelste poging mijn zolder op te ruimen….

Categorie: serieuze onzin

« Moooooooi!!!! Oma! » riep mijn kleindochter Camille, toen ze hier woensdagmorgen binnen kwam en zij mijn pas geverfde verbluffende waaauw muur zag. Daarmee het begin van de dag goedmakend die zo slecht begonnen was. Kleuren kunnen praten, vloeken, je opvrolijken, je deprimeren of je bedriegen. Ik heb mijn grijze muur ingeruild voor een warme oranje, karamel achtige tint. En in een paar streken voelde ik mij al weer thuis. Waar een kleurtje al niet goed voor is…..

Verder heb ik het hartstikke druk en heel weinig tijd om te bloggen. De strijk stapelt zich al weken op, en ik kan schrijven in het vuil op de ruiten, die mij ook nog eens het zicht belemmeren…...  Bovendien, heb ik alle oude afleveringen van “Thuis” nog niet gezien.  Ik moet de tuinmeubelen binnen halen en  ik durf de kelder niet meer in vanwege de spinnenwebben. Ook zou ik eens heel dringend moeten gaan shoppen, want ik heb echt NIETS meer om aan te trekken. Dit alles gecombineerd met een hardnekkige chronische luiheid, maakt, dat ik mij eventjes terug trek en mijn blog voorlopig laat voor wat het is......

Voor ongeruste lezers: Ik ben weer wakker!   Na een paar uur zalig in de armen van "Morpheus" te hebben door gebracht (zonder slaappillen........)   ben ik deze morgen  met een keiharde smak weer  op de grond en in de werkelijkheid terecht gekomen……….Waarna ik besloten heb voor eens en voor altijd met die hinderlijke grijze muur af te rekenen.

Het resultaat is verbluffend…….wauuuuw!

Ik heb sinds een tijdje een slaapprobleem.  mijn hersens lijken de laatste tijd overuren te maken . Niet kunnen slapen terwijl je dat eigenlijk graag  wilt, uren lang wakker liggen en liggen denken aan van alles en nog wat, is een kwelling. En wat doe je dan? een blokje om? Een stevige vrijpartij? Ik heb al van alles geprobeerd en ik word er alleen maar actiever van. Schaapjes tellen? Nu heb ik nog nooit een schaap in mijn slaapkamer gezien, laat staan dat ik ze kan tellen. Bovendien begin ik me dan me af te  vragen waar het toch vandaan komt, dat schaapjes tellen, en zo worden mijn arme hersentjes nog eens een keer extra gestimuleerd, nee, schaapjes tellen is dus ook niks voor mij. En dan sta ik maar op.  Ik heb de laatste paar weken vaak s'nachts beneden gezeten. Televisie gekeken, gezapt,  gelezen, blogjes geschreven, terwijl  alles en iedereen  in rust was om me heen.  Ondertussen heb ik het gevoel  van door te draaien. Na van alles geprobeerd te hebben op natuurlijk basis, ben ik vanmorgen uiteindelijk naar de dokter gegaan, en thuis gekomen met een doosje slaappillen. Nu wil ik wel altijd graag weten wat ik eigenlijk slik en wat voor risico ik loop met het gebruik van dit soort middelen. Ik ben dus eens gaan Googlen en het resultaat is op z’n minst inspirerend:  Zo is er een geval bekend van een vrouw die na het slikken van het slaapmiddel midden in de nacht haar voordeur van een nieuwe verflaag voorzag. Goh ik moet mijn muur nog schilderen!!! Wie weet schilder ik gelijk de gang ook even! Stel dat ik ’s morgens in een heel nieuwe omgeving wakker wordt?  Een andere gebruikster meldt een gewichtstoename van 23 kilo na zes maanden slikken. Zonder dat ze er erg in had, plunderde de vrouw de inhoud van de koelkast terwijl ze sliep. Dat is al  een heel stuk minder L En daar zit ik nu niet echt op te wachten. En zo zijn er nog een aantal voorbeelden van de meest vreemde nachtelijke activiteiten waar men de volgende dag blijkbaar totaal  geen weet meer van lijkt te hebben. Wie weet….. Wat ik nog voor rare dingen ga doen?  Vanavond neem ik mijn eerste pil!........... Mijn koelkast is leeg!  De pot verf en kwast, staan klaar!......

En nu naar jullie warme nestje
en denk er aan
oogjes dicht
en snaveltjes toe
daaaag

Het is besloten, die grijze muur in mijn living moet weg. Nu de dagen korter worden en de zon het regelmatig laat afweten, dreig ik af te glijden naar een regelrechte dip. Even ter herinnering, ik kwam van geel ,maar had behoefte aan verandering, ik koos voor groenachtig geel en een soort lichtgrijs. Héél mooi, krijg ik regelmatig te horen. Alleen, ik voel me niet meer thuis.

Vanochtend dus naar de plaatselijke verfshop geweest waar de overijverige verfmeneer zijn uiterste best deed om mij kleuren aan te smeren die ik helemaal niet moest. Uiteindelijk ben ik thuis gekomen met een hele warme oranjeachtige kleur………

Vannacht was hij er weer,

die hele grote

zilver blinkende vrachtwagen.

En ik zat in zijn dode hoek….

Met een schreeuw werd ik wakker….

Ik heb totaal geen inspiratie. Er is momenteel niets of niemand die mij kan inspireren. Al dagen niet. Steeds duikt hetzelfde stomme irritante tekstje op in mijn hoofd, dat ook nog eens helemaal nergens op slaat. Misschien dat ik het maar gewoon moet plaatsen, dan ben ik er heel misschien van af:

De lucht was blauw

De zee was groen

De wijn was rood

Zijn ogen waren…………

Zo,  lucht dat eventjes  op………..

Ik had haast, meestal heb ik nooit haast, ik hou er ook niet van om mij te moeten haasten. maar deze keer  had ik het wel, en altijd als je haast hebt, lijkt het of de wereld om je heen er alles aan doet om jou in de weg te lopen. Ik moest ook nog eventjes vlug bij de plaatselijke supermarkt zijn. En terwijl ik, tot verleden week nog, mijn weg er bijna blindelings kende!  Net nu, vandaag, nu ik eens een keertje haast had, had de supermarktmanager besloten de rayons te gaan veranderen en moest ik in mijn grote haast, tot mijn grote ergernis ook nog eens gaan zoeken. Wanneer mijn mandje gevuld is, loop ik het laatste gangpad uit, op weg naar de kassa’s waar al een paar rijen staan. Ik bekijk de caissières, en ik heb de keuze tussen " Speedy Gonzales", die alle artikelen bekijkt als of zij ze voor het eerst van haar leven ziet en ze vervolgens in "slow motion" langs de scanner haalt en "La Castafiore". De laatste is lid van de plaatselijke toneel vereniging en staat in vol ornaat de diva uit te hangen achter de kassa. Braaf als ik  ben sluit ik mij, in stilte hevig balende, bij de rij wachtende aan.  En dan ...ineens!  Daar verschijnt een nieuwe kassajuf met een geldla onder haar arm, op weg naar een te openen kassa........... En wat doe je dan? Als je haast hebt? ...... Ja toch?...........

Ik kwam mijn vriendin Chantal weer eens tegen ( die van het geheim (*) dat ondertussen al lang geen geheim meer is, maar daarover volgende keer…) Ze liep over straat met een groot pak onder haar arm. Aan de vorm te zien, vermoedde ik dat het om een schilderij ging. "Kom even binnen" zei ze, "dan kun je meteen mijn nieuwe appartement zien". Binnen gekomen, haalde ze voorzichtig het schilderij uit de plastic zak en hield het me voor. Een stilleven van een bos bloemen die te lang in een vaas hadden gestaan. Kortom een ronduit lelijk schilderij.  "15  euro" zei ze, gekocht bij de plaatselijke kringloopwinkel waar ze regelmatig naar binnen gaat om er rond te snuffelen tussen de aangeboden spulletjes. "ik heb voor jou ook nog iets" vervolgde ze, "Voor op je grijze muur, je was toch op zoek naar iets fleurigs?". Dat was ik inderdaad, want dat grijze vlak werkt mij de laatste tijd steeds meer op mijn zenuwen. Ik moest even slikken terwijl ik bedenkelijk naar het “kunstwerk” keek,  dat bestond uit een geel vlak met hier en daar wat dikke rode en blauwe lijnen, kris kras door elkaar. Het ontbrak mij de moed om er iets van te zeggen,  en bovendien... het was lief bedoeld. Met het pak onder mijn arm vertrok ik even later naar huis, waar ik het schilderij tijdelijk in de kelder heb geparkeerd.........




(*) geheimpje archief 14-07

Vorige lente had ik de living al geverfd, maar om één of andere reden was 1 radiator overgeslagen. Met de laag hangende herfstzon,  die het overigens vandaag laat afweten, zag  ik duidelijk het verschil met de rest.  Deze morgen ben ik dus  in de kelder afgedaald voor een pot verf en een kwast (daarbij bijna mijn nek bijna brekend over een paar rondslingerende baskets van mijn  zoon  op de keldertrap en geconstateerd dat de familie spin nog steeds in goede gezondheid verkeerd)  Dat laatste klusje is dus geklaard.  Helaas…… verandering is niet altijd een verbetering. Ik ben al op de grijze kleur van die ene muur uitgekeken….

Inderdaad, zoals "Natoken" schreef in een reactie op mijn vorig logje, sommige dromen blijven je bij. Ze zijn speciaal. Zo heb ik eens gedroomd van een collega die kort daar voor met bevallingsverlof was gegaan. Op het werk hadden we al een tijdje niks van haar gehoord, en die nacht droomde ik van haar. Ze bevond zich in een witte omgeving en er waren een aantal mensen rond haar heen. ’s Morgens op het werk, vertelde ik mijn collega’s van wie ik die nacht had gedroomd. Een uurtje er na belde ze op, ze was die nacht bevallen. Toevallig?  Ook heb ik eens van, mijn nu, ex schoonzusje gedroomd. Wij  hadden wegens familieperikelen, die ook in de beste families nu eenmaal voorkomen, al een tijdje geen contact meer met elkaar.  Maar die nacht droomde ik van haar. Ze liet me een ring zien, een heel speciale,  hij was van groen hout. Diezelfde week kreeg mijn ex echtgenoot een berichtje, dat ze die week in stilte getrouwd was. Een heel speciale droom, was ook de droom die ik had, heel kort na het overlijden van mijn broer. De laatste keer dat ik hem nog in leven zag, zijn we met ruzie uit elkaar gegaan. Mijn broer had de laatste jaren nog al een bijzonder karakter, en was niet altijd een gemakkelijke. Ik droomde dat ik in een stoel  in mijn woonkamer zat en mijn broer stond daar voor mij en wilde met mij praten, maar ik hoorde hem niet. En hij begon te roepen en te schoppen tegen de stoel. (en dit keer kon ik zijn woorden duidelijk verstaan.) Ik werd wakker van het schudden van mijn bed. Heel speciaal! Inderdaad.

Niks te betekenen? Wishful thinking?  Of gewoon de opruiming van onze dagelijkse hersenspinsels?  Misschien, maar heel speciaal zijn sommige dromen soms wel.  Zo droomde ik laatst nog dat ik tijdens een blog bezoek vast zat op een blog waar ik werd  achternagezeten door een oud mannetje in een rolstoel dat mij gevaarlijk zwaaiend met zijn wandel stokje achter na zat. Badend in het zweet werd ik wakker om op dat moment te besluiten dat het hoog tijd werd mijn blog bezoekjes drastisch te verminderen……..

Kwart voor 6, ik draaide me nog eens om. Over een kwartier zou de wekker afkopen, die mij misschien, na een slapeloze nacht uit de nachtmerrie bevrijden, waar ik in terechtgekomen was.

Het begon met een grap, en ineens zat ik midden in een hele slechte droom. Hoe die droom gaat eindigen? Ik weet het niet. In ieder geval zal mijn leven nooit meer het zelfde zijn…….





(druk op het plaatje voor de "Faith No More" parodie versie van "I started a joke")

Het ging een tijd goed met het vasthouden en het bekijken van de sleutels en de sleutelhanger met het aapje en dan, bijna terug thuis, bij een putje in de straat ging het mis. En daar stonden we, de sleutels waren in de diepte verdwenen. De voordeur op slot, mijn zoon zat op school, dus zouden we moeten wachten. En was ik er wel zo zeker van dat hij zijn sleutels bij zich had? Had ik ze niet gezien deze morgen, op het kastje naast de telefoon?  Want vaak vergeet hij ze gewoon thuis. “Naar huisje oma” zeurde  Camille “Tja lieverd, dat zou oma ook wel willen.” zei oma terwijl ze zich af vroeg hoe ze dit probleem zou gaan oplossen. Met een beetje geluk, was ik de keukendeur weer eens vergeten af te sluiten en kon ik via van achter naar binnen. Niet dus,  deze keer zat alles potdicht. Mijn buurvrouw van de overkant die de hele dag achter haar gordijnen zit om de straat en haar bewoners te observeren, kwam al snel naar buiten om te zien wat er gebeurd was. Ze zou haar zoon Titiano wel eventjes halen, die zou raad weten, en na Titiano, kwam ook Mario er zich mee bemoeien, en Maurizio en de oude Toto en Pipo, en Henri, de man met de kruiwagen, die dagelijks op en neer door mijn straat loopt met een intrigerende kruiwagen waar nooit iets in ligt. En zelfs “Petit Oiseau” (*) en "La Veuve Joyeuse"(*) kwamen bij het zien van zoveel mensen tegelijkertijd voor mijn huis, eens kijken. Er kwamen stokken aan te pas en haken en Mario ging op de grond liggen en verdween zelf bijna in de put, binnen de kortste keren werden de sleutels onder een luid "Bravo" uit het riool opgevist. Keurig schoongespoeld werden ze mij even later overhandigd; « Camille, vasthouden!” begon mijn kleindochter, terwijl zij haar handjes uitstrekte……Camille is ondertussen weer terug naar huis…… ik ben mijn mobieltje kwijt…….

(*)" petit oiseau" buurvrouw met een aan Playstation verslaafde echtgenoot. 

(*) " la veuve joyeuse" buurvrouw die alles van worst weet.            

      zie archief: 11-03-2009 ieder huisje heeft zijn kruisje(s)

Ik voelde het meteen toen ze binnenkwam, die morgen. Dit kon wel eens een hele lange dag worden. Het was weer woensdag. De dag dat mijn kleindochter bij mij is. Ze was wat hangerig en zeurderig deze morgen. En ze had duidelijk besloten om de dag dwars te beginnen. Soms vind ik haar net een tweejarige puber. Oh ze is heel lief hoor, en ik ben gek op haar. Maar tussen ons gezegd….... wat ben ik blij als ze ’s avonds weer naar huis gaat. En dan vraag ik me soms af, hoe ik het vroeger in hemelsnaam deed met mijn tweelingdochters. Hoewel ik me herinner dat ik ze in die tijd ook wel eens achter het behang wenste.

Nadat alle poppen weer op een rijtje waren gezet, nadat die ene pop met de lange haren weer mooie vlechtjes had, nadat we samen een vreemdsoortig bouwwerk hadden gemaakt van Duplo, gepuzzeld hadden. Nadat oma had voorgelezen en Jip, via de heg kennis had gemaakt met zijn nieuwe buurmeisje Janneke  en de kraaltjes weer uit de neus van Jip waren gepeuterd. Poppejans was gaan varen in een hoed in een teil water…... Na een hele tijd later. Keek ik verlangend naar mijn mand met strijk! En dat wil wat zeggen.......

Ik was dan ook blij toen ze op de bank kroop met haar knuffel en zag dat ze aanstalten maakte om een slaapje te gaan doen. Toen ze uiteindelijk na 2 uur wakker werd, was ze duidelijk beter gehumeurd en zijn we gaan wandelen. Bijna terug thuis  wilde ze perse mijn sleutels vasthouden, vanwege de aapjessleutelhanger van Kipling die er aan hangt,  “Goed vasthouden, Camille” zei ik nog…...

Misschien moet ik gewoon maar weer gaan bloggen, zo dacht ik, want ik miste het echt wel de laatste tijd. En wat ik ook miste...... (want niets menselijks is mij vreemd). De leuke reacties van mijn bloglezers. J

We zijn weer een tijdje verder. De laatste weken zijn er zoveel dingen in mijn leven gebeurt. die al mijn gedachten behoorlijk overhoop en door elkaar hebben  gegooid, dat ik eventjes heb gedacht nog gekker te worden dan ik al was. Maar uiteindelijk is de blogpauze van kortere duur  geweest, dan dat ik aanvankelijk dacht. Problemen zijn er immers om opgelost te worden. En sommige problemen bleken uiteindelijk minuscule  probleempjes te zijn en hebben zich zelf opgelost...

Mijn moeder heeft inmiddels het ziekenhuis verlaten, en voert weer de scepter (zij het in iets verminderde mate) als een koningin van haar eigen rijk, over haar enige trouwe onderdaan. Zij krijgen hulp van "Thuiszorg". Hetgeen ze na veel vijven en zessen uiteindelijk aanvaard hebben.

En dat was het dan voorlopig. De wereld is ondertussen gewoon door blijven draaien. Mijn blogje is wat op de achtergrond geraakt. Verder lijkt  alles weer zijn gewone gangetje te gaan, en ik heb weer tijd voor nieuwe berichtjes……

Dat waren nog eens tijden....... soms denk ik wel eens, was ik maar Katholiek geweest, dan was ik nu non. Helemaal nooit meer ludduvuddu!

Ik ben weer eens naar Amsterdam geweest, voor een paar dagen. En niet om door straatjes en over grachten te slenteren om er weer eens iets nieuws te ontdekken. Of om er ranja met een rietje op zonnige terrasjes te drinken. Of nu eindelijk eens die “Hermitage” expositie -waar ik al veel over gehoord heb - te gaan zien. Maar om mijn 89 jarige moeder te gaan bezoeken die er sinds enkele dagen in het ziekenhuis is opgenomen. De laatste tijd maakt zij ons regelmatig eens aan het schrikken. Om er dan vervolgens weer bovenop te kruipen en bij te tekenen voor onbepaalde tijd. Ook deze keer zal ze volgens haar dokter het ziekenhuis weer verlaten. Al moeten mijn zeer onafhankelijke en nog zelfstandig wonende ouders nu eindelijk eens serieus gaan denken aan  hulp voor thuis. En dat is nu juist wat zij niet willen..........Goh, van wie zou ik dat eigenwijs zijn toch hebben?

Na er ongeveer zo’n 30 gezien en bezocht te hebben, hebben mijn dochter en schoonzoon eindelijk het huis van hun dromen gevonden. Het moest de juiste prijs hebben,  het moest niet te klein, niet te groot maar juist groot genoeg zijn, evenals de tuin, er mochten vanzelfsprekend niet teveel kosten aan zijn, Het moest in de juiste kalme buurt zijn, maar toch in de buurt van alles. Een gemakkelijke verbinding met Brussel waar mijn dochter werkt en een gemakkelijke verbinding met Namen en Charleroi waar mijn schoonzoon zijn activiteiten heeft. En het moest in de buurt zijn van La Louvière waar "oma" woont en het liefst niet te ver van Bergen waar de tweelingzus woont. Ze hebben hun huis dus gevonden precies ergens overal tussen in. De hele familie is gemobiliseerd om te komen helpen in het huis, want er moesten tapijten weggetrokken worden op de eerste etage, eronder kwam  een prachtige parketvloer te voorschijn. En ook het Laura Ashley behang anno zestiger jaren waar alle kamers mee zijn behangen en dat met een soort van superlijm is geplakt, moet er af. Ik ben verliefd op de voordeur. Het was bijna liefde op het eerste gezicht. Ze hebben me beloofd deze niet te vervangen als ze hun ramen gaan vernieuwen. Het is een deur met een soort Art Nouveau achtige bloemen decoratie. Ik ben wel geen kenner, maar mooi is hij wel, en dat is verder iedereen met mij eens, voor een keertje…..

Vanaf afgelopen weekend off-line geweest vanwege een probleempje bij de provider. Gedurende twee dagen had ik dus ineens een leven zonder internet. Maar ook geen televisie en zelfs geen telefoon. Het gaf me eigenlijk een beetje het gevoel afgesloten te zijn van de buitenwereld. En dat heeft mij tot nadenken gezet…

Na een hele warme dag, is het beginnen te regenen,  ik hou van die geur van de regen op de droge aarde. Ik hou niet van het onweer dat er op volgt, maar gelukkig klinkt het van ver……

99. Ik hou ook van de geur van pas gemaaid gras. 98. Vers gebakken brood. 97. Ik hou van mijn kinderen.  96. Mijn kleindochter. 95. Van het feit dat ik mijn twee ouders nog heb. 94. En zelfs……....... van mijn lief, ondanks alles.  93.  Lange strand wandelingen, 92. Tiramisu, 91. Nooit meer wiskunde. 90. Van Fresia's, toen ze nog lekker roken. 89. De perfecte felicitatie kaart voor iemand vinden. 88.  Een verkwikkende lange douche. 87.  Een warm bad. 86. Ontspannende massages. 85. Pralines 84. Alle soorten ijs,  83. De geur van verse benzine.  82. Kroketjes uit de muur, 81. Drop. 80. Kijken naar de branding, 79. Uitslapen.78. seks. 77. seks na uitslapen. 76. Van echt nooit meer wiskunde. 75.  De geur van een pas open geknipt pakje koffie 74. Pashokjes zonder cellulitislicht . 73.  Chocola. 72.  De eerste lentezon. 71. Van een dik pak sneeuw. 70. Van een spinnende poes op schoot. 69. Warme croissantjes. 68. De sterrenhemel. 67.  Amsterdam. 66. Een parkeerplaats vinden. 65. Negerzoenen 64.  Negerzoenen gewoon Negerzoenen noemen 63. Van leuke sms’jes. 62.  Een parapluie bij me hebben als het regent. 61. Een  uitverkoopje in mijn maatje. 60. Van fietstochten langs het kanaal. 59. Van kaarslicht. 58. van mijn geboortejaar 1954. 57. Zelfgemaakte appeltaart. 56. Gezellige etentjes met vrienden. 55. Vakantie. 54. Roquefortsaus. 53. Scampi à l’ail. 52. Tarte Tatin. 51. Rode wijn. 50. Witte wijn. 49. Rosé? 48. echte  Cappuccino.... 47. en ook die zalige ijscoupes  in  « La Dolce Vita » van La Louvière. 46. De geur van een paardenstal. 45. Parijs. 44. Bloggen. 43. Reacties op mijn schrijfsels. 42. Mailtjes krijgen. 41. Echte brieven krijgen. (maar geen rekeningen) 40. Waardering krijgen voor de dingen die ik doe. 39. Mousse au Chocola 38. Iets terug vinden waarvan ik dacht het kwijt te zijn. 37. Aquagym. 36. Het resultaat van het sporten zien. 35. Leuke buren. 34. Koffers pakken om met vakantie te gaan. 33. Zomers lang buiten blijven zitten. 32. Iemand verrassen. 31. Naar muziek luisteren. 30. Wasgoed dat buiten gedroogd is . 29. Zandkastelen maken. 28. Zomaar bloemen kopen. 27. Zomaar bloemen krijgen. 26. Een boek uitlezen. 25. Bij maanlicht, hand in hand langs het strand lopen. 24. Over de heide lopen. 26. Boekenwinkels. 25. Een open haardvuur. 24. Oprechte complimentjes. 23. Picknicken. 22. De geur van de zee. 21. De slappe lach hebben. 20. Wakker worden door het geluid van de vogels. 19. Nog eens mijn familie. 18. Praten met een vriend(in). 17. Lepeltje liggen. 16. Leuke herinneringen ophalen. 15.  Een fietstocht langs de Samber. 14. Texel. 13. Moe na sporten. 12. Sinterklaas gedichten. 11. Kerstboom. 10. Sneeuw op kerstavond. 9. Binnen zitten als het heel hard regent. 8. Shoppen met mijn dochters.  7. Gaan sporten met mijn vriendin. 6. Helemaal niets MOETEN. 5. Alle stoplichten op groen. 4. Aardbeien. 3. Pistache ijs met macarons en rode vruchten. 2.  Zelf je computer weer aan de praat krijgen. 1. Eerlijkheid.......
Onverwachte leuke telefoontjes.........en echt helemaal nooit meer wiskunde.

(in willekeurige volgorde)

Lekker belangrijk allemaal?  Eigenlijk vind ik dit helemaal nog niet zo slecht voor iemand die dacht dat ze in een dip zat. En zo kan ik er nog 100 bedenken. En in feite, zit geluk niet in kleine dingen?

Mijn buren hebben een tuinkabouter, Je weet wel,  van die kaboutermannetjes met puntmutsjes, appelwangetjes en een kabouterbaardje, meestal worden ze in de tuin geplaatst met een schepje, een gietertje of een kruiwagentje, er zijn ook vijverkaboutertjes, die hebben meestal een hengeltje. Ooit heb ik er eens twee cadeau gehad van een oude tante die dacht mij er een plezier mee te doen. Mijn zoon heeft ze  nog gebruikt als doelpaaltjes in de tuin. Ze vlogen regelmatig door de lucht, die arme kaboutertjes, bij ieder schot op de "denkbeeldige lat". Nee, tuinkabouters, ik vind ze maar niks. Mijn schoonzoon heeft er ook ooit eens een blog aan gewijd, samen met een stel vrienden, overal namen ze een tuinkabouter mee naar toe en overal werd hij gefotografeerd, op de meest vreemde plekjes, om daarna op het blog geplaatst te worden. Dat was wel grappig. Ze hadden zich laten inspireren door de film ”Le fabuleux destin d'Amélie Poulain” Waarin de tuinkabouter van de vader van Amélie een wereldreis maakt. En van overal vandaan kwamen er foto’s waar de tuinkabouter  opstond. Ook bestaat er een beweging voor de “Vrije tuinkabouter”. De leden van deze club gaan er van uit dat een tuinkabouter recht heeft op zijn vrijheid! Want tuinkabouters hebben een ziel! En worden uitgebuit! Hun actie bestaat dan ook uit het vrijmaken van de tuinkabouter door hen weg uit de tuinen te halen en hen vrij te laten in het bos, waar ze behoren!

Maar de tuinkabouter van mijn buren is heel speciaal............ hij is naakt en doet duidelijk aan exhibitionisme. Gelukkig heb ik een hoge heg…….



Het is geenszins de bedoeling om de tuinkabouters te kwetsen met dit bericht    

« Zou je dat nu  wel doen » werd er mij gevraagd, « zo’n rode muur ? » En natuurlijk begin ik er niet aan. Ik moet er niet aan denken, een rode muur, en ook roze is niet echt mijn kleur. Mijn slaapkamer blijft zoals hij nu is. Want er is eigenlijk helemaal niks mis met mijn slaapkamer. En er is ook helemaal niks mis met mijn seksleven, zodat men zich ook daar geen zorgen over hoeft te maken.  Ik heb alleen eens goed opgeruimd. De muren in mijn slaapkamer hebben trouwens al een warme kleur, welke kleur dat precies is? Ik zou er eigenlijk geen naam op weten te plakken, het is geen oranje en het is ook geen geel. In ieder geval is het een zonnige kleur, evenals de gordijnen. Zelfs als het buiten grijs en regenachtig is, en ik ’s morgens wakker word, spring ik vrolijk uit mijn bed omdat mijn hersens denken dat de zon schijnt, waarom zou ik dat dus veranderen? Dat hele Feng Shui gedoe, je gelooft er in of je gelooft er niet in. Ik geloof wel dat je beter leeft als de troep om je heen is opgeruimd, of het nu gaat om rondslingerende schoenen , ongeordende gedachten of andere energie vretende situaties. Vandaar af en toe eens de bezem er door. Ik heb trouwens een mooie  nieuwe bezem, even ter herinnering, de vorige was gebroken, tijdens mijn laatste vliegpoging . Die inbegrepen bij de cursus “hekserij voor gevorderden.” die ik, een tijdje geleden toen ik, alleen en ietwat malende was, wilde volgen”. Maar omdat ik ook nog eens eigenwijs en nieuwsgierig was, en ik maar even vooruitlopend op de normale afwikkeling van de lessen (bij volle maan) op het dak geklommen was om er vervolgens met bezem en al af te duiken om daarna, in de stekels van de Meidoorn te belanden en daarbij de bezem gebroken te hebben. Nu ik weer terug alleen door het leven ga, heb ik besloten om mijn cursus te hervatten zonder de eerste bladzijden over te slaan deze keer….

Mijn slaapkamer eens goed opgeruimd, alle oude spinnenwebben weg. Het is weer mijn eigen slaapkamer geworden. En nu wordt het misschien eindelijk eens tijd voor die al eerder aangekondigde verandering daar. Misschien eerst een nieuw kleurtje? Volgens Feng Shui (een voor velen, ietwat zweverige en vage Chinese leer om je interieur te verbeteren, waardoor je positiever in het leven zou komen te staan) zou de juiste kleur en de juiste positionering van je bed in je slaapkamer kunnen bijdragen in het vinden en het behouden van een nieuwe partner. Dus ben ik het een en ander eens gaan bestuderen:

1.      Indien er niets gebeurd in je liefdesleven en je, je in een impasse bevind, moet je er beslist voor zorgen dat alle ramen open kunnen en geen enkele deur klemt. Want alles dat je figuurlijk belemmert kan jou ook in je dagelijkse leven hinderen.

2.      Schilder de muren roze of rood, kleuren, die je doen denken aan de liefde.

3.      Maak ruimte! Als alles vol staat, en je kasten puilen uit met kleding en allerhande spullen. Is er geen plaats meer voor die nieuwe man in je leven. Weg dus met die schoenendozen onder je bed. En vooral: Zet al je “bagage” in het berghok, maak je hoofd leeg!

4.      Pas symmetrie toe, Zet alles in tweeën neer, dus twee nachtkastjes aan weerszijden, twee kussens op bed, twee gelijke lampjes, of kaarsen.

5.      Hang ronde spiegels op in je huis, de ronde vormen brengen meer vrouwelijke energie in je leven en dat zou zorgen voor meer liefde. Bovendien weerkaatsen ronde spiegels goede energie

Of het allemaal helpt? Ik ga er aan beginnen. Van een ding ben ik al zeker in ieder geval, ik hou er een mooie opgeruimde slaapkamer aan over.....