Vriendschap, wat is eigenlijk vriendschap? Ik heb het me de laatste tijd dikwijls afgevraagd. Op internet worden we er bijna mee “doodgegooid”.  Iedereen wil vriend zijn van iedereen. In mijn echte leven heb ik maar weinig echte vrienden, ze zijn te tellen op één hand. Afgelopen week heb ik een vriend verloren, of misschien heb ik me wel vergist en heb ik hem nooit gehad...

Vriendschap is het hebben van een band tussen twee mensen, waarin je volledig jezelf kunt zijn en je blindelings aanvoelt dat die ander er is, ook al zie of spreek je elkaar niet dagelijks. Het gevoel hebben dat je altijd bij diegene terecht kunt voor een lach en een traan.

Een vriend is iemand die niet alleen maar met je kan lachen in goede tijden, maar ook iemand is met wie je kan huilen als het allemaal wat slechter gaat. Die je accepteert zoals je bent en niet eist dat je verandert. Een vriend past op je en is eerlijk tegen je. Je kunt volledig op een vriend vertrouwen. En hij of zij op jou.

Een echte vriend weet wanneer hij er moet zijn, gevraagd of ongevraagd. Een goede vriend heeft iets over voor de ander en vraagt er niets voor terug, Met een goede vriend kun je heel erg lachen maar hij raakt ook niet ontmoedigd als er eens een tijd alleen maar gehuild wordt….

Afgelopen nacht om 3.04 wakker geworden door een akelig piepend geluid. Ik vloog meteen mijn bed uit. De rook melder in het halletje boven was afgegaan, dat was eventjes schrikken. Maar natuurlijk brandde het nergens en ook van rook was er geen sprake. Alleen dat stomme irritante geluid van die melder, en hoe kreeg ik dat ding nu in hemelsnaam stil? De gebruiksaanwijzing - die ik ergens heel goed had opgeborgen, zonder hem trouwens gelezen te hebben - Zou misschien nu goed te pas gekomen zijn. Het irritante geluid begon me ondertussen al goed op mijn zenuwen te werken en het leek mij het meest logische, om het irritante ding eens van dichtbij te bekijken zodat ik kon zien hoe ik hem het zwijgen kon opleggen. Op de bovenverdieping heb ik  niks om op te gaan staan, behalve een bureaustoel op wieltjes en een krakende  pauwentroon, nog  uit de tijd van Emanuelle. Nu niet bepaald geschikt om er halsbrekende toeren op uit te halen. Ik moest dus om 3.06 naar de garage om er een trapje te gaan halen. Enkele minuten later stond ik met de nog steeds piepende rookmelder in mijn handen. Hoe ik ook draaide of duwde,  dat stomme ding was blijkbaar niet van plan om te stoppen met piepen. Ik heb er zelfs ingeblazen, dat wil ook wel eens werken, zo heb ik eens een video “gerepareerd” door er simpel in te blazen (in sommige reparatie centra doen ze dat ook, blazen, en daarna schrijven ze een rekening uit) en, zo dacht  ik, misschien werkt het ook in de andere richting? Niet dus…Het slimst leek mij op dat moment  om er gewoon  de batterijen uit te halen. Maar hier had ik dus een schroevendraaier voor nodig. Ik toog weer naar de garage met mijn piepende rookmelder. De hond van de buren had inmiddels ook alarm geslagen en binnen de kortst mogelijke tijd blaften alle vijf honden uit de buurt. Mijn buurman had het raam ook  al eens open gedaan en ssssttt geroepen! …… En natuurlijk moest het een kruis schroevendraaier zijn, en natuurlijk kon ik juist die schroevendraaier nergens vinden. Ik vervloekte degene die deze schroevendraaier niet terug had gelegd waar hij hoorde te liggen. Even heb ik er aan gedacht om de rookmelder in een bak water onder te dompelen om van het gepiep verlost te zijn. Maar waarschijnlijk kon het pesterige ding nog zwemmen ook. Uiteindelijk heb ik hem in een oude poetsdoek in de werkbak opgeborgen en ben terug naar mijn bed gegaan. Toen ik vanochtend om 8.00 de garage binnenkwam kwam, hoorde ik het alarm nog steeds stilletjes protesterend piepen, vanuit de poetsdoek in de werkbak  Volgend de gebruiksaanwijzing gaat zo’n ding ook piepen als de batterijen bijna op zijn!!! Beneden hangt er nog eentje, ze zijn alle twee indertijd om dezelfde tijd opgehangen, ik ben benieuwd, vannacht…..

 Al een tijdje terug, toen ik op wandeling door blogland was, kwam ik “les escargots” tegen die op weg waren naar een begrafenis.  Een mooi gedicht van Jacques Prévert.  Prévert predikte vrede en vrijheid en laakte alle vormen van gezag die de creativiteit doden. Hij schreef zoals hij sprak. Ook schreef hij een aantal draaiboeken voor films en vele van zijn teksten werden op muziek gezet en vertolkt door onder meer Edith Piaf, Juliette Gréco, Serge Gainsbourg en Yves Montand, et les autres. Iedereen kent wel het chanson « les feuilles mortes ».  Zelf vind ik het gedicht « déjeuner du matin » erg mooi. « si simple, si vraie et si triste »…

Déjeuner du matin

Il a mis le café
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de café
Il a mis le sucre
Dans le café au lait
Avec la petite cuiller
Il a tourné
Il a bu le café au lait
Et il a reposé la tasse
Sans me parler
Il a allumé
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumée
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder
Il s'est levé
Il a mis
Son chapeau sur sa tête
Il a mis
Son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Sans me regarder
Et moi j'ai pris
Ma tête dans ma main
Et j'ai pleuré.

Jacques Prévert

Terwijl de mussen buiten dood van het dak vallen door de warmte, is het hier in huis heerlijk koel en heb ik mijn keuken eens grondig opgeruimd. Ik ben echt niet zo’n poetsmiep die de hele dag met haar stofdoekje door het huis loopt te wapperen. Maar af en toe moet het er toch eens van komen. Bovendien geen betere therapie dan er eens flink met de “klopper” door te gaan. En dat, heb ik dan wel met de meer fanatiekere poetsmiepen gemeen. Het begon met en simpel opruimen van mijn keukenkastjes nadat ik een pakje puddingpoeder vond, die ik ooit, in een opwelling eens had gekocht omdat me dat wel gemakkelijk leek, zo’n vlug toetje, een poedertje, een halve liter melk erbij , eventjes roeren en de boel een tijdje laten opstijven. En klaar is het toetje. Bovendien had mijn lief, waar dit soort gekleurde , in ieder geval lekker ruikende, toetjes vroeger regelmatig geserveerd werden, mij verzekerd  dat ze erg lekker waren. Het pakje was goed tot 2007…………..( ik geloof dat ik iemand ken die dit weekend eens extra verwend gaat worden) J Na het opruimen van de keukenkastjes, vond ik dat de rest van de keuken eigenlijk wel aan een ontvetting toe was en waarom niet een heel ander kleurtje…?

Het lange weekend zit er ondertussen al lang weer op, en dus wordt het weer hoog tijd voor weer een logje. Maar eerst wil ik mijn blogbezoekers bedanken voor hun felicitaties ter gelegenheid van mijn verjaardag!!!           BEDANKT J

De  inspiratie staat nog steeds op een bijzonder laag vakantie pitje. Bovendien is het buiten zomer en is het dus zonde om lang achter de computer te gaan zitten, Half blogland ligt in het zonnetje en mijn boek (de vrouw die met vuur speelde) is ook nog niet uit, gewoon geen tijd meer voor gehad de laatste dagen. Want vakantie is “hard werken”. Gisteren heb ik trouwens pruimenconfituur gemaakt. Ik heb twee pruimenbomen in mijn tuin. En het was het moment. Ondertussen kan ik geen pruim meer zien. Ik zou natuurlijk iets over mijn uitstap naar de Franse kust kunnen schrijven waar wij een paar badplaatsen, zoals, Le Touquet, Berck-sur-Mer, Le Crotoy, St. Valery, Cayeux-sur-mer en Mers-les-Bains  in de Somme Baai hebben aangedaan. Frankrijk is al sinds jaren mijn favoriete vakantiebestemming , maar deze kant van dit land kende ik nauwelijks of niet. Wij zijn ook nog even naar Montreuil-sur-mer geweest, een middeleeuws stadje  met  oude huizen,  smalle straatjes, en een citadel, die regelmatig worden gebruikt als filmdecor. Eigenlijk heeft Montreuil-sur-Mer  een beetje een bedriegelijke naam, want het ligt zo’n 15 km van de kust. Victor Hugo verbleef er een tijdje toen hij “Les Misérables" schreef. Sinds jaren wordt het verhaal van Jean Valjean hier elke zomer,  ’s avonds, buiten,  op de citadel, tijdens een paar weekenden in de zomermaanden  opgevoerd, in de vorm van een geluid, licht en vuurwerkspektakel.

 Even ter herinnering:  Het verhaal van Jean Valjean,  die veroordeeld wordt wegens het stelen van een brood tot een gevangenisstraf van 20 jaar, wanneer hij voorwaardelijk wordt vrijgelaten is hij verbitterd en afgestompt door het harde gevangenisleven. Hij liegt en steelt om te overleven. Een pastoor die hem onderdak verleent, beloont hij door er met zijn zilverwerk vandoor te gaan. De pastoor schenkt hem echter vergiffenis. En Jean Valjean besluit zijn leven te beteren. Hij komt op het goede moment aan in Montreuil , redt er twee kinderen uit een juist uitgebroken brand, en als held  wordt er niet naar zijn identiteitspapieren  gevraagd. En zo wordt hij de geëerde burgemeester Mr. Madeleine van Montreuil dat onder zijn leiding een bloeiende gemeenschap wordt. De komst van politie-inspecteur Javert een van zijn vroegere bewakers, en die hem herkent heeft, verstoort Jean Valjeans rustige bestaan……

Tot zover het verhaal, want het is misschien leuker als ik vertel hoe wij ’s avonds na het” spektakel” in onze hotelkamer door het bed zijn gezakt. Mijn lief kon er op dat moment echt niet mee lachen, maar ik des te meer…..en eigenlijk....... als ik er weer aan denk…….

Al een tijdje niets meer over dr.Z en mijn lastige knietje geschreven en dat komt omdat mijn lastige knietje is opgehouden met lastig te zijn en ik hem dus op dit moment helemaal niet meer voel. De dokter heeft trouwens zijn snij en hak materiaal in zijn kast mogen laten, want hij wilde eerst iets anders proberen. En net als een krakend of piepend scharnier kan verholpen worden met een druppeltje olie, krijgt mijn lastige knietje momenteel iedere drie weken zo’n druppeltje. En…. Oh wonder, het helpt! Zonder piepen, kraken en andere blokkades loop ik weer zo vlot als een kievit. Yoepie!!!!!! En dat is maar goed ook want:

Je wilt dit niet wil horen wanneer je op de operatietafel ligt

• "Allemaal even een stap achteruit! Ik ben mijn contactlens kwijt!"
• "BRAND! BRAND! Iedereen naar buiten."
• "Dat was me toch een feest gisteravond. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo dronken ben geweest."
• "Geef me dat... eh... dat eh... dingetje eens aan."
• "He jongens weten jullie ook of iemand ooit 500 ml van dit spul overleefd heeft?"
• "Heeft iemand mijn horloge gezien?"
• "Het is beter om dat te bewaren. Waarschijnlijk hebben we het nodig voor de lijkschouwing."
• "Hoe bedoel je dat hij niet van geslacht veranderd wilde worden...?"
• "Kom daarmee terug! Vervelende rothond!"
• "Maak je geen zorgen, ik denk dat hij wel scherp genoeg is."
• "Nee, ik heb die röntgenfoto niet gezien, moest dat dan?"
• "Nou jongens, dit wordt een experiment, voor ons allemaal."
• "Oeps!"
• "Oh, er valt wat. De vloer is toch wel schoon he?"
• "Verdomme! Pagina 47 van de handleiding ontbreekt."
• "Verdomme, daar gaan de lichten weer!"
• "Waar heb ik m'n bril nou toch gelaten?"
• "Wacht eens, als dit de milt is, wat is dat dan?"
• "Wisten jullie dat er grof geld omgaat in nieren? Wauw, deze hier heeft ze zelfs allebei nog!"
• "Zuster, heeft deze patiënt haar donorcodicil getekend?"

Ik zal het maar eerlijk toegeven, maar ik heb een verslaving, En dat is eigenlijk al een goed teken, toegeven dat je verslaafd bent. Het is toch al een eerste stap om er af te komen, Ik ben namelijk verslaafd aan drop. Een verslaving die in mijn jeugd in Nederland ontstaan is. Drop is zo iets typisch Nederlands dat ik buiten Nederland ook maar weinig mensen ken die drop echt lekker vinden. Maar sinds ik in het "buitenland" woon heb ik mijn verslaving dan ook redelijk onder controle, want behalve misschien bij de Hema vind je hier ook niet echt lekkere drop. Iedere keer als ik in Amsterdam op familiebezoek ga, dan moet ik langs de “dropshop”. Laatst uit Gent ook nog drop meegenomen, van bij dat kleine snoepwinkeltje op de Kraanlei. En ik moet zeggen dat ik eigenlijk blij was toen het op was. Niet echt lekker en ideaal dus om mee af te kicken.  

Ik zit een beetje in een soort « after the party » dip en de inspiratie of wat daar ook voor mag doorgaan, om iets te schrijven is ver te zoeken. Toch heb ik mezelf, bijna een jaar geleden, wanneer ik aan dit blog begonnen ben, opgelegd om minstens iedere twee dagen iets op dit blog te dumpen. Zin of onzin.  Het enigste onderwerp wat ik momenteel kan bedenken zijn echter komkommers, je weet wel,  van die groene dingen die we meestal rauw in salades eten. Ooit heeft er een Europees komkommerbesluit  bestaan waarin o.a. vaststond dat een komkommer maar 20 mm kromming per 10 cm mag hebben, maar dit besluit werd afgeschaft vanwege de hoge voedselprijzen. Er moest anders teveel "weggegooid" worden.  En eigenlijk  maak ik me best een beetje zorgen om de komkommer de laatste tijd, zoals die er tegenwoordig zo slapjes bij liggen in de winkels. Je moet maar eens voelen, maar doe het diskreet, want het valt anders op. Laatst kreeg ik een knipoog van een man toen ik in de supermarkt een komkommer aan het uitzoeken was. Met een knalrode kop (en dat op mijn leeftijd) ben ik doorgelopen naar de bloemkolen, waar ze al niet aan denken die venten J Zondag ben ik trouwens jarig, maar ik geef geen feestje, dan moet ik dat spul hier naast, links op mijn blog gaan veranderen een cijfertje hoger, maar misschien ga ik wel voor een cijfertje minder of blijft het voor eeuwig stagneren op dit cijfer, want het is per slot van rekening alleen maar een cijfer, toch.......?

Op dit moment nog geen flauw idee waar dit logje over zal gaan. Het was me anders het weekje wel . Ik zou natuurlijk eerst iets kunnen vertellen over het geheim van mijn vriendin Chantal met als tip van de sluier een klinkende titel als; “de vrouw die met vuur speelde” Maar ik ben dus nog steeds heel goed in het bewaren van geheimen. Ik zou ook kunnen schrijven over mijn tripje” back to my roots” Waar ik samen met mijn moeder en mijn dochter  naar de laatste roddels over de palingsoap rond Jan Smit op RTL Boulevard gekeken heb,  en ik dus eindelijk ook op de hoogte ben van Jan Smit en zijn nieuwe lief en zijn oude lief en haar nieuwe lief en het oude lief van zijn nieuwe lief en de moeder van Jan, die dus de schoonmoeder van zijn oude lief was en de moeder van zijn nieuwe lief die dus zijn nieuwe schoonmoeder wordt en de ex schoonmoeder is van het oude lief van zijn nieuwe lief en het feit dat het oude lief van zijn nieuwe lief  Jan een "klap op zijn porem verkocht" heeft en de manager van Jan die zich er ook nog even mee bemoeide. Het kan ook best zijn dat een en ander ondertussen al weer veranderd is. Want na Amsterdam heb ik ook nog een aantal dagen van het ene zonovergote plein naar het andere zonovergote plein op de Gentse Feesten gelopen hier en daar eens stil blijven staan om te kijken en te luisteren en heel veel terrasjes gedaan en ook nog geconstateerd dat de UV filter van mijn dagcrème waardeloos is. Eddy Wally, Biezebaaze èn Gorki tot mijn spijt alweer niet gezien of gehoord!!! Maar wel veel Polé Polé. Ik zou ook nog kunnen vertellen dat ik op het puntje heb gestaan om uit nieuwsgierigheid eens bij zo’n kaartlegster binnen te stappen die je vanaf 20 € de toekomst voorspelt en ik zou  kunnen vertellen over de pogingen van het Gentse gezelschap waarin ik vertoefde om mij  in te burgeren door mij” een mondeke Gensh” te leren! Maar helaas: “ Ô main tante wielekes g’hat, t was een kerre…..” En ik zal zeker nooit en te nimmer “huufflakke” eten!  En verder zou ik kunnen schrijven over knipperlichtrelaties waar ik “experte” in ben en het wel of niet definitief doven daarvan. Ik zou ook kunnen schrijven over tubes tandpasta, al of niet met dop, potten haar gel of over nieuwe kussentjes voor  mijn nieuwe zetels, de hond van de buren, mijn Italiaanse buurman, waarvan ik afscheid heb genomen, niet omdat hij mijn heksensoep niet zou overleefd hebben, integendeel, hij heeft zelfs om het recept gevraagd. Maar omdat het hem eindelijk gelukt is zijn huis te verkopen, daar zou ik best iets over kunnen schrijven… Maar eigenlijk gaat dit log dus gewoon over helemaal niets…zoals al mijn schrijfsels uiteindelijk over helemaal niets gaan.

Ik ga er een paar dagen tussen uit. En wens alle bezoekers van mijn blogje, een hele fijne, dag, en gezellige avond, een rustige nacht en een spetterende week.

Eigenlijk snap ik het best dat mijn vriendin haar geheim niet aan de grote klok wil hangen. Dat ze het nog eventjes voor zich zelf wil houden omdat ze het een en ander te verwerken heeft, want het is ook niet niks, haar verhaal. Maar mijn vriendin een beetje kennende weet ik dat er nog een paar vriendinnen zijn aan wie ze haar geheim heeft prijsgegeven, en die vriendinnen ken ik ook. En zo gebeurt het wel eens dat geheimen “toevallig” ter sprake komen……Zo ook die avond in het zwembad,” heb je het gehoord van Chantal?” vroeg Fabiënne,  een andere vriendin. Voor ik kon antwoorden kwam er een vrouw naast ons zitten die wij niet kenden en Fabiënne zweeg, maar keek mij veel betekenend aan……

Vandaag heb ik niks te zeggen, dus zeg ik ook maar niets…..

We hadden weer eens afgesproken, mijn vriendin Chantal en ik, want nu het vakantie is, en onze sportclub is gesloten en wij ons niet kunnen pijnigen tijdens de aerobiclessen, moeten we ons plezier op een ander manier zien te krijgen! Bovendien had ze me iets te vertellen, iets dat ze liever niet door de telefoon wilde zeggen. We spraken af bij de brug,  ergens precies tussen haar huis en mijn huis, een plek waar iedereen afspreekt in het dorp, die iets af te spreken heeft, en waarvan  je alle kanten op kunt, dus ook de verkeerde. Ik was er als eerste en daar sta je dan op zo’n verlaten plek waar mensen langs komen, die zich misschien af zouden vragen wat ik daar stond te doen. Er kwam een man langsrijden die al een paar keer was gepasseerd en mij met veel belangstelling bekeek.  Misschien was het er eentje met een blind date, fantaseerde ik, en stapt hij straks uit om te vragen of ik Roodkapje ben? Of misschien, zou hij denken, dat ik iets aan het bijverdienen was. In het ergste geval  krijg ik een klap op mijn hoofd en wordt ik in mootjes gehakt. Om daarna in vuilniszakken verdeeld, in de streek hier en daar gedeponeerd te worden. “ Pu..rée, Chantal…. schiet op” vloekte ik in stilte, terwijl de man voor mij stopte. Daar had je het al “Bent u verloren gelopen?” vroeg de engerd.  Voor ik kon antwoorden kwam Chantal aan van achter de brug, en de vent gaf gas en reed meteen weg. “Als je nog eens wat weet”, zei ik, blij dat ze er was.

Samen trokken wij het bos in, voor een wandeling in een snel tempo. In een bos staan bomen, er fluiten vogels, het ritselt. Maar door ons gebabbel  onder het lopen, heb ik er niks van gemerkt deze keer. “Vertel het aan niemand hè?” zei Chantal toen ze me haar geheim had verteld. En nee, ik zal het aan niemand vertellen, haar geheim. Ik kan namelijk heel goed geheimen bewaren…..

Het was zaterdagmorgen, en het weer was grauw en druilerig, “ wat wil je gaan doen vandaag?” vroeg mijn lief. En tja, wat wilde ik gaan doen? Voor je het weet zaten we de hele middag aan de tv gekluisterd of kreeg mijn lief het in zijn hoofd aan de pc te gaan prutsen. Hij vind namelijk  altijd wel het een of andere programmaatje om eens  uit te testen. En mijn machientje, waarop momenteel een Franse testversie van Win7 zit, draait juist zo lekker……  En….. het is Juli, dus er zijn  weer eens solden, en als vrouw ben ik natuurlijk niet helemaal ongevoelig voor koopjes.  Shoppen, net als bij veel mannen is shoppen niet echt zijn ding, maar in een “therapeutische dosis” gaat het nog net. Dus werd het, die morgen, meteen bij het opengaan van de winkels, het winkelcentrum. Solden? Wat solden? Thuis gekomen met twee leuke dingetjes uit de nieuwe collectie.

’s Middags nog naar een meubelwinkel in de streek geweest. Want ik ben al enige tijd van plan om mijn oude zitbank te vervangen.  En daar stond hij! Zo’n zelfde al eerder gezien bij Château d’Ax, maar daar, zelfs afgeprijsd nog ver boven mijn budget. Hetzelfde zachte leer, een zalige zit, en deze keer….. betaalbaar! Ik besloot mijzelf te verwennen…….mijn lief, die zich verleden jaar nog een nieuwe zitbank had aangeschaft, constateerde nuchter, dat, mochten wij ooit zouden gaan samenwonen, wij  in ieder geval, goed in onze zetels zouden komen te zitten……

Er was een probleem  met de waterleiding, in de crèche waar mijn kleindochter elke dag, behalve woensdag -want dan is zij bij oma-  naar toegaat. En zo werd oma ingeschakeld. Oma die gelukkig die dag toch niets anders te doen had , dan vliegen te vangen, “toevallige” passanten de schrik op het lijf te jagen, zich” schaamteloos” te gedragen in chatrooms. Logjes te schrijven of nadenken over die ooit nog te schrijven roman.  Die mand met strijk weg te werken die ze al eens verplaatst had, maar nog altijd in de weg bleef staan, of de ruiten weer eens een poetsbeurt te geven.  ’s Avonds had oma wel een afspraak in het plaatselijke zwembad voor haar tweewekelijkse seance aquarobic .Maar dat was pas ’s avonds, dus nu had oma “plenty of time”. Eerst hebben wij de afwasmachine  leeggehaald, waarbij mijn kleindochter mij zeer handig meehelpt. Even keek ik bedenkelijk naar de mand met strijk… maar ik besloot daar nog een paar jaartjes mee te wachten J  Niet met die mand met strijk, maar met de inwijding van mijn kleindochter in het hele  strijkgebeuren. Het was ander weer, als de week ervoor, geen zwembad in de tuin deze keer,  maar vlug een blokje om, toen de zon eventjes doorkwam en even naar de bakker, voor het weer begon te regenen en wij verplicht waren ons vertier binnenshuis te zoeken. “Plop, Plop” begon mijn kleindochter, toen ik haar vroeg wat we zouden gaan doen. Thuis heeft ze een muziek cd van kabouter Plop. Televisie kijken mag mijn kleindochter niet van haar papa en mama, en groot gelijk hebben ze! Maar  gelukkig is er oma! En zoiets als You Tube! En zo hebben wij de kabouterdans van Kabouter Plop gedanst en  gezongen. Nadat we, uh….... ik uitgedanst waren,  riep ze zoiets als “poke fees, poke fees”. Maar mijn dochter, die op dat moment belde, om mij nog even van wat goede raad te voorzien! verzekerde mij dat het om “Poker Face” ging, dat ze kende van de radio en zo heb ik Lady Gaga ook nog eventjes  op gezocht en dat gaat zo; “Mum mum mum mah, mum mum mum mah, mum mum mum mah, mum,mum mum, mah, mum,mum,mum,mah” . Daarna nog even naar” Ernie en Bert,  Ieniemienie en Tommy” gezocht en gevonden en Kiekeboe gespeeld. Verder hebben wij boekjes gelezen, puzzels gemaakt, torens gebouwd en heb ik tijdens haar slaapje de strijk gedaan, In de namiddag wanneer het weer droog was nog een flinke wandeling gemaakt, Waarbij mijn kleindochter alle stoepen van het dorp  beklommen heeft en kennis  gemaakt heeft met " Monsieur le Bourgmestre”……..   ’s Avonds in het zwembad weer tot leven gekomen op o.a. Lady Gaga’s mum,mum,mum,mah…..

Voor wie de Kabouterdans ook wil leren (de nieuwe oma's en opa's, en voor de anderen misschien een herhalingsoefening?)  Klikken op het plaatje. Veel plezier!!!

Met een brede zwaai, doe ik de voordeur open en  sta oog in oog met een grote neger die, verbleekt van schrik  (ja echt!!!) een stap achteruit zet, wanneer hij mijn gezicht met het witte schoonheids masker ziet. En op dat moment  letterlijk en figuurlijk met zijn mond vol tanden komt te staan. Daarmee de inkomer van zijn verkoopspraatje vergetend, en zelfs zijn daar bij behorende uitgestoken hand terug trekt, om daarna, waarschijnlijk bang geworden dat “ het” misschien weleens besmettelijk zou kunnen zijn,  en met een “excusez moi , Madame”  het hazenpad kiest. Nog na gniffelend over de Afrikaanse beller zet ik mijn computer aan en ga ik wat mailtjes bekijken. En zo heb ik voorlopig weer genoeg  knuffels, wensen en  goede raad voor de rest van de dag. Verder onderbreek  ik twee Hoax en kettingmails ! Zodat er ergens op de wereld een “arme sloeber” dank zij mij in de ellende blijft zitten. Daarna msn messenger open gedaan om te zien of er soms een van mijn virtuele vriendjes of vriendinnetjes on line staan, want ik heb wel zin in een praatje. Een  tijdje” gebabbeld” met een“mysterieuze” vriendin waarmee ik al jaren virtueel contact heb, gewoon over koetjes en kalfjes, onze kinderen, de kleinkinderen en dan onvermijdelijk, over het weer. Nu ik de” smaak” van het chatten weer even te pakken heb en ik toch geen zin heb om iets anders te ondernemen. Besluit ik me zelf in te loggen in een chatroom waar ik héél  héél  vroeger wel eens kwam. Nog even nadenkend over de nickname die ik zal kiezen bij het betreden van de room, want het effect is natuurlijk anders, als met inlogt als ” Omaatje” of “Moeke” dan als” Dom Blontje”. Ik besluit voor Rood Kapje te kiezen. Binnen de kortste keren, logt” de boze wolf”  in en ook” de jager ” en zelfs de “grootmoeder” zijn snel van de partij. “Sneeuwwitje” heeft trouwens het zelfde effect!!!  Na mij een tijdje (heel braaf overigens!!!)  geamuseerd te hebben, èn, na uitgemaakt te zijn voor stomme Hollandse trut J  besluit ik dat het mooi geweest is, en doe nog na lachend de computer weer uit.

Nu het in mijn leventje de laatste tijd weer windstil is geworden, lijkt het vandaag of ik me een beetje zit te vervelen. Mijn zoon is met een vriend op stap,  zodat ik het huis voor mij alleen heb, mijn lief is zijn dingen aan het doen in Gent. Ik kom moeilijk op gang en mijn creativiteit staat op een laag pitje, om eventjes op te flakkeren bij het stofzuigen , wanneer er een dikke bromvlieg langs komt vliegen “Hebbes”, denk ik, terwijl ik probeer het irritante insect, in de stofzuiger te krijgen,wat mij uiteindelijk, niet zonder wat moeite lukt. Nu vraag ik mij af wat de vlieg in de stofzuigerzak aan het doen is en of de mieren er nog in zitten die ik deze week al opgezogen had, spinnen zitten er ook in, plus de nodige huismijt. Even denk ik aan een horror scenario wanneer ze gezamenlijk zouden besluiten om via de slang, ’s nachts, wanneer ik niets vermoedend lig te slapen, naar buiten komen. Daverend door het stille huis……… De stofzuiger geïsoleerd door het mondstuk af te sluiten en hem in de garage te zetten! Daarna heb ik mijn gezicht gescrubd, gestoomd, en een maskertje opgedaan  en toen ging de bel!!!.........3x!!! Conclusie: de postbode kan het niet zijn……….

Mijn weekenden zijn weer gevuld, nu mijn lief en ik het voorlopig weer hebben bijgelegd. Ook de strijdbijl tussen hem en mijn zoon lijkt voorlopig begraven te zijn, al is het,ben ik bang, maar onder een dun laagje zand………Een tijdje geleden had ik eens zo’n geschenkdoosje van Bongo gekregen  met bonnen voor een bezoek aan het een of andere evenement ergens in België. Het is wel een origineel cadeautje als je niet goed weet, wat iemand te geven, er bestaan zo verschillende arrangementen, een dagje uit, iets cultureels, gastronomie,  welness, en ook citytrips..…Wij hadden voor het kasteel van Lavaux Sainte Anne gekozen. Lavaux St-Anne, is een deelgemeente van Rochefort en ligt in de streek van Fammene. We hadden het kasteel al een paar keer vanaf de snelweg zien liggen. Het is een prachtig bewaard middeleeuws kasteel,  dat in de 13^e eeuw oorspronkelijk alleen een uitkijktoren was en pas later haar huidige vorm met de slottoren en de grachten kreeg.  In de 17^e eeuw werden de appartementen van het binnenhof en de toegangspoort in Renaissancestijl gebouwd. Het kasteel is ingericht als jachtmuseum en er zijn verschillende kamers, waar men kan  zien hoe het leven er indertijd toeging. In de bijgelegen moerastuin werd ik gestoken door zo’n smerige steekvlieg die op mijn arm was gaan zitten, en het nodig had gevonden zich daar vast te zuigen. Het gevolg was een flinke jeukbult, die ik trouwens twee dagen na data nog voel als ik over mijn arm strijk.  

Aan lezen was ik  al een paar dagen niet meer toegekomen . Maar ik kon het niet laten af en toe eens aan mijn boek te denken. En dan werd het zondag. Mijn lief had zaterdag al met enige spijt laten weten dat De Tour was begonnen. Hij is enigszins fietsfanaat, en ik zag hier de mogelijkheid van een middagje lezen dichterbij komen.  Het was dan ook met voorbedachte rade dat ik hem voorstelde om die middag gewoon fijn thuis te blijven, zodat hij naar zijn geliefde Tour kon kijken. “Wil je echt nergens naar toe?” vroeg de lieverd nog. Maar ik hoefde echt nergens naar toe. Met mijn boek trok ik naar de tuin, waar ik mij in een tuinzetel installeerde. Na een kwartiertje toch maar even naar binnen gegaan om eens te kijken, want ik had zo’n voorgevoel. En ja, hoor mijn sportieveling lag al te slapen voor de televisie. Moe van het fietsen zeker?

 Woensdag. De eerste dag van de grote vakantie. Mijn zoon heeft zijn schooljaar met succes afgesloten, geen herexamens dit jaar, hij gaat in september aan zijn zesde en laatste jaar middelbaar beginnen. Zijn plannen voor daarna zijn nog een raadsel, misschien verder studeren? Want met alleen een diploma middelbare school kom je tegenwoordig blijkbaar niet ver. Woensdag was het ook de dag van mijn kleindochter Camille. Om de zomer goed te beginnen heb ik een plastic zwembadje voor haar gekocht en in de tuin geïnstalleerd, goed ingesmeerd en onder de parasol is ze druk bezig geweest rond dit watergebeuren met haar emmertje, gietertje, zeefje en schepje. Ondertussen viste ik de grassprietjes uit het water, die aan haar voetjes waren blijven plakken, want  mademoiselle wilde er na 5 minuten, door die grassprietjes al niet meer in,  zucht….....! ’s Middags tijdens haar middagslaapje heb ik mij met mijn boek in de schaduw geïnstalleerd. Het boek, “mannen die vrouwen haten” van Stieg Larsson  heeft 560 bladzijden en ik ben vast van plan het deze zomer (uh deze week) uit te lezen. Het maakt deel uit van de Millennium trilogie, nog 2 net zulke dikke boeken van dezelfde schrijver, die naar het schijnt net zo goed zijn.  Ik heb mij dus voorgenomen  het computeren wat te verminderen, tenminste, zolang de zon schijnt, en mijn tuin mij blijft lokken. Het was er zalig, eventjes, op dat plekje in de schaduw onder de bomen met een heel zacht briesje en alleen het geluid van kwetterende vogels…… Dan hoor ik ineens geluiden uit het huis van de buren, de ramen staan open en ze hebben ruzie, voor de zoveelste keer. De buurvrouw schreeuwt en begint met veel gevoel voor drama te gillen. De deur gaat open en slaat even later met een harde slag weer dicht, weer gestommel, weer geschreeuw. Even later is de rust weergekeerd. Ik hoor de vogeltjes weer en ik probeer verder te lezen, maar dan, weer geluiden, een gekreun dit keer, geen gekreun van pijn of verdriet, maar een oooooooh aaaaaaaah gekreun!!! De ruzie is blijkbaar weer bijgelegd!.... Van lezen komt er nu niets meer. Mijn kleindochter is weer wakker geworden en heeft zin in een nieuwe duik in haar privé zwembad. Met mijn dochter en schoonzoon afgesproken die avond na het werk samen in de tuin te eten. De witte wijn staat al uitnodigend te wachten in de koelkast…..

Het Memorie stokje 

Ik kreeg het stokje van Camille (de link naar haar blog staat links bij mijn favorieten) een virtueel stokje,  waar ik van begrepen heb dat het de bedoeling is, iets te schrijven over herinneringen van vroeger ……....

Ik was net vier geworden en zou voor het eerst naar de kleuterschool gaan, ik herinner me die dag nog goed. Hoe ongeduldig ik was, toen ik moest wachten terwijl mijn moeder en mijn twee jaar jongere broertje zich klaar maakten om mij die eerste dag te begeleiden naar school. Al snel ging ik helemaal alleen naar de kleuterschool, dat dacht ik tenminste, want pas vele jaren later, hoorde ik, toen ik mij hier eens over verbaasde,  dat een paar buurvrouwen die hun kinderen naar school brachten  met mijn moeder hadden afgesproken om een oogje in het zeil te houden. In die tijd was de buurt trouwens nog rustig, nu loopt de ring tussen de wijk en de school, die naar mijn weten niet eens meer bestaat.  En als ik toevallig aan die kant van de stad over de ring van Amsterdam rij, kijk ik wel eens (met een binnenpretje) naar de toren van de kerk die vlakbij de school stond. En dan zie ik ze nog vliegen!..........  Mijn moeder maakte vroeger mijn kleding zelf, ze maakte ze uit stoffen die soms over waren van kleren van mijn oma en meestal ging het om erg donkere jurkjes of rokjes, die ik haatte, ze maakte ook jassen, en het hoogtepunt van haar creaties was een donker groene cape, die ik eerst weigerde om aan te trekken. Maar tegen mijn moeders wil was niet veel in te brengen. Ik zou en moest de cape dragen die mij zo schattig stond! Die dag waaide het nog al, en ik ontdekte de mogelijkheden van die afschuwelijke cape. De cape, die best  eens een supercape zou kunnen zijn. Als de wind er onder kwam, zou ik wel eens kunnen loskomen van de grond en wie weet zou ik er mee kunnen vliegen, vliegen zoals een vogel, hoog in de lucht! (Een soort van super Loewiesa!) Het opstijgen lukte niet erg goed, en ik besloot een paar knopen van de cape los te maken, zodat het beter zou gaan, ik ben wat sneller gaan lopen en besloot de laatste knopen ook open te maken. En toen gebeurde het onvermijdbare …… de cape vloog weg! (zonder mij, helaas) Nog altijd zie ik ze stijgen en rond de kerktoren vliegen. En natuurlijk kreeg ik op mijn donder toen ik die middag naar huis kwam, zonder cape. J

Later zou blijken, dat ik in mijn leven nog vliegpogingen zou ondernemen, al of niet met succes…..

En nu geef ik het memorie-stokje door aan Eliza……Eliza???

Op de vraag, waar hij gedacht had me mee naar toe te nemen -want ik ben nu eenmaal een vrouw en als vrouw wil je natuurlijk wel weten wat je aan (of uit) moet doen op zo’n weekendje weg met z’n twee. Antwoordde hij alleen “Neem maar een dikke trui mee, het kan er nogal waaien, regenkleding, want het weerbericht was niet geweldig afgelopen weekend, en eventueel, rubberen laarzen!” “Rubberen laarzen? Kickt hij op rubberen laarzen?..... Of gaan we soms Wadlopen?” vroeg ik nieuwsgierig, want dat hebben we ooit eens gedaan op onze eerste uitstap samen. Maar de Waddeneilanden waren het niet deze keer. Bovendien zijn mijn rubberen laarzen een paar jaar geleden voor de helft opgevreten door een knaagdier dat ons met een bezoekje aan de garage had verblijd en die vervolgens werd vermoord door wijlen mijn rode “je-weet-wel-kater”,- en zo, heb ik mij laten vertellen, hadden wij nog geluk gehad, want deze knaagdieren kruipen ook graag onder auto's om daar leidingen door te knagen-  “Dus niet naar het Noorden deze keer, naar het Westen dan?” probeerde ik weer. Ik kreeg nog een laatste hint: Ergens tussen” septcent et neufcent” (een Franse woordspeling) en toen wist ik het, Wissant werd het, aan de Opaalkust, even voor bij Calais, waar men bij mooi weer zicht heeft op de Engelse krijt-rotsen, daar gingen we dus heen.

“En je zoon dan”? vroeg een vriend mij toen ik vertelde dat ik dat weekend met mijn lief zou doorbrengen. “Je had toch voor je zoon gekozen?” Meteen voelde ik de schuldgevoelens weer opkomen, want inderdaad, ik ben nog altijd een moeder en die rol zal ik zeer waarschijnlijk wel levenslang spelen, zoals een leeuwin die vecht om haar welpen te verdedigen. “Je maakt zo een watje van hem” had een andere vriendin gezegd;”Kom er niet tussen, laat hem zijn eigen strijdjes zelf oplossen, daar wordt hij een man van!” De laatste weken heb ik mijn zoon echter ook flink aangepakt en laten merken dat het mij ook menens kan zijn Want ik ben behalve een moeder ook nog een vrouw met gevoelens, emoties en verlangens, mag ik alsjeblieft?

Mijn leven begint steeds meer op een soap te lijken. Terwijl ik de laatste weken alles probeerde om mijn lief uit mijn gedachten te verbannen, honderden excuses zat te bedenken waarom het beter was dat het gedaan was, kadavers van allang verdronken oude koeien aan het opgraven was om persé te kunnen constateren hoeveel wij in feite toch wel van elkaar verschilden.  Heel eventje heb ik ook nog gedacht om in een klooster te gaan, maar ook die optie bleek uiteindelijk niets voor mij te zijn. En zo lijken die gedachten vandaag voor niets geweest te zijn. Ik heb mijn lief teruggezien rustig dit keer, zonder te ruziën, zonder verwijten, En...... de noodzakelijke vonk was er nog. “heb je zin om het weekend samen weg te gaan?” vroeg hij mij uiteindelijk. En niets is veranderlijker dan een mens en alleen gekken veranderen nooit van mening. Bovendien alleen is maar alleen en zijn alle aardige en leuke mannen gehuwd, homo of zoals mijn Italiaanse buurman te dik en te kortbenig. Dus natuurlijk heb ik toegehapt.

Straks komt hij me halen........wordt misschien vervolgd.

Ik woon al ruim 20 jaar in “La Région du Centre” en al 20 jaar als ik vanuit La Louvière richting huis rij kom ik langs een zijstraat met in het begin van die straat een blinde muur met daarop de volgende tekst ”Lindsey, je t'aime pour la vie”. En iedere keer vraag ik me af wie die Lindsey en haar lover toch wel zijn, hoe oud ze nu zijn, of ze (nog steeds) samen zijn? En ook vraag ik me af wie die persoon is die, die tekst op die muur heeft gekwakt, want de tekst is duidelijk niet door de een of andere graffiti kunstenaar, met kleurige, artistieke letters op de muur gespoten, maar met grote, niet echt mooie een beetje onhandige koeienletters. En zo denk ik dat Lindsey en haar aanbidder, in de buurt hebben gewoond of misschien nog wel wonen. Omdat er  blijkbaar in al die jaren geen poging lijkt te zijn ondernomen om deze tekst te verwijderen. En, zo redeneer ik, het lijkt me sterk dat je -tenzij je een graffiti kunstenaar bent- de hele stad rondwandelt, met een pot verf en een kwast om dan ineens in een voor jou onbekende straat bij een onbekende muur te bedenken: “Hé mooie muur, hier ga ik eens even mijn eeuwige liefde verkondigen” Want, je zoekt toch een muur uit, waarvan je zeker bent, dat je lief daar regelmatig langskomt?

Toen ik een paar maanden geleden in Amsterdam weer eens door de wijk liep waar ik ben opgegroeid kon ik het niet laten om naar de teksten van vroeger te zoeken, want eens heeft mijn naam hier ook ergens jaren op de muur gestaan in combinatie met hartjes en pijltjes. Wij gebruikten daarvoor geen verfstiften indertijd maar gewoon schoolbord krijt of we haalden bij het tandheelkundige laboratorium, dat in de wijk gevestigd was, de afdrukken voor kunstgebitten uit de vuilnisbak, waar je ook mee kon krijten maar die dus niet bestendig waren tegen de tijd. De teksten van vroeger zijn dan ook allemaal verdwenen en overgespoten met andere, soms zeer raadselachtige tags............

Woensdag: Om 5.30 wakker geworden, terwijl ik me had voorgenomen om eens uit te slapen. Want vandaag “moet” ik helemaal niets. Mijn kleindochter die gewoonlijk de woensdag bij mij komt blijft vandaag bij haar mama die een paar dagen vrij heeft. En mijn zoon die nog volop in de examens zit, heeft vandaag ook “niets”. Maar ik werd dus om 5.30 al wakker, en terwijl ik mij nog eens omdraaide bedacht ik een beetje verdrietig dat ik mijn lief nog steeds mis.Vooral die tijd, dat hij mij 's morgens wakker kuste en mij in zijn armen nam en zei dat hij van mij hield. Van mij hield! Want uiteindelijk bleken we dus slecht bij elkaar te passen. Maar als we dan zo slecht bij elkaar pasten, zoals iedereen zei, waarom bleven wij dan zo krampachtig aan elkaar hangen? Want zo was dat bij ons, en eigenlijk wisten we heel goed, wanneer de eerste scheurtjes zijn onstaan, maar die strijk je dan weer glad en je doet net of ze er niet zijn, en de scheurtjes worden scheuren, maar nee, je luistert niet, je gaat door, je praat niet, gewoon doorgaan. En als je dan eens praat, dan leidt het tot niks, alleen maar ruzie en dicht slaande deuren........ Liefde is ook water bij de wijn doen, zegt men! Maar hoeveel? Wel eens wijn met water gedronken trouwens? Voor je het weet drink je alleen nog maar water. Hoeveel toegevingen moet je doen voor je jezelf verliest, voor je op een dag jezelf tegenkomt? Tegengestelden trekken elkaar aan, dat wordt ook gezegd, maar hoeveel mag je van elkaar verschillen voor het onleefbaar wordt? Vastbesloten om ook dit hoofdstuk in mijn leven af te sluiten ben ik uiteindelijk, veel te vroeg opgestaan omdat het vervelende kind van de buren buiten “gelost” werd waarop de hond van een eindje verder in reactie daarop zenuwachtig begon te blaffen. Ik besloot die morgen naar de kapper te gaan, voor eens een ander hoofd.....

Mijn computerprobleem, eigenlijk meer een luxe probleem, is voorlopig opgelost. Mijn schoonzoon, die pc dokter is, had blijkbaar genoeg van mijn gezeur En kwam mij verblijden met een pc uit zijn verzameling.Toen ik hem heel lief vroeg of hij misschien ook de 2e harde schijf van mijn oude computertje in de nieuwe wilde zetten, vroeg hij mij wat daar op stond, « oh nog wat foto's, mijn teksten van de taalclub, en......... mijn blogdingen » zei ik langs mijn neus weg. Want in mijn directe omgeving weet er niemand dat ik blog. « Blog? » begon mijn schoonzoon meteen geïnteresseerd, maar met een veel betekenende smile op zijn gezicht te lachen: « Belle maman, tu as un blog? » « ja» lachte ik terug « en die wens ik graag privé te houden,  zodat jullie je geen zorgen over mijn geestelijke gesteldheid hoeven te gaan maken! » Want op mijn blog kan ik me lekker uitleven, zagen en zeuren zoveel als ik wil! Geen mens die er zich druk om maakt. Een beetje privacy alstublieft.

Het is nog eventjes zoeken allemaal,met die nieuwe computer, want de versie van Windows die er opstaat is een testversie van Windows 7, een verbeterde opvolger van Vista. Dus, net weer eventjes anders dan de XP die ik had. Bovendien is het ook nog eens een Franse versie, en werd bijna elk woord dat ik type onderstreept met een irritant rood golvend lijntje, herinneringen oproepend aan verbeterde proefwerken op de lagere school. Een probleempje dat ik ondertussen heb kunnen oplossen. Alleen onderstreept Word nu helemaal niks meer, ik voel dat ik hier nog wel een tijdje bezig ben......

Update: De plechtige uitvaart van mijn oud gediende, richting containerpark heeft intussen in besloten kring plaats gevonden.

Een buikspreker heeft een optreden in een club, met zijn pop op de knie. gaat  hij door zijn gebruikelijke materiaal van domme blondjes moppen, tot een grote forse blondine voor in de zaal opstaat en problemen begint te maken.
"Okay eikel, ik heb nu wel genoeg gehoord van je denigrerende blondinemoppen! Wat doet jou denken dat je van vrouwen op die manier een stereotype kan maken? Wat hebben de fysieke attributen te maken met de waarde van een menselijk wezen? Het zijn klootzakken zoals jij die ervoor zorgen dat ik niet gerespecteerd wordt in de maatschappij, dat ik niet mijn volledig potentieel als mens kan ontplooien... Allemaal omdat jij denkt dat discriminatie in de naam van humor moet kunnen!"
Verbouwereerd begint de buikspreker zich te verontschuldigen, maar de blondine onderbreekt hem: "Hou jij je erbuiten, ik heb het tegen die klootzak op je knie!"

Ik verwacht een........ kartonnen doos, Nu ja, geef toe, het is weer eens iets anders, voor hetzelfde geld hadden mijn hormonen, die nog niet zo heel lang geleden besloten hebben om plat te blijven liggen, heel toevallig, een oprisping gemaakt en kon ik over een paar jaar met mijn kleindochter haar tante van school halen. Maar ik verwacht dus gelukkig alleen maar een doodgewone kartonnen doos. Op zichzelf ook al heel bijzonder, want wie verwacht er nu een lege  doos?........Het zit zo! Ik heb, zo blijkt, een foute Senseo. De kans van 3 op 1.000.000 zit er in, dat het ding, wegens een veiligheidsfoutje, kan ontploffen. (wat dus wel heel erg toevallig zou zijn) Dat lazen wij een aantal maanden in de media,  En aangezien mijn lief  die nu mijn ....bla bla  niet meer is, zich zorgen maakte dat de Senseo mij, of hem, toevallig, in het gezicht zou ontploffen heeft hij de doos aan gevraagd. Waar ik mijn Senseo kan in doen en naar Philips moet opsturen. Ik had er al niet meer aan gedacht, maar gisteren zag ik dus die mail in mijn mailbox, wat ook eigenlijk min of meer weer toevallig is. -Want mijn eigen persoonlijke computertje heeft heel toevallig, weer streken, en weigert nog op te starten, En daar zit ik dan, -- een beetje verloren, tussen de rappers, op de muur, getinte mannen met slobberbroeken en over hun hoofd getrokken capuchons, die mij met boze gezichten aankijken en mij lijken weg te willen jagen!-- Op de kamer van mijn zoon, aan zijn computer,  waar ik Outlook dus  eerst heb moeten instellen –mijn zoon gebruikt Outlook nl niet- om daar mailtjes te kunnen ontvangen en lezen...... Wat  ik ook weer zo toevallig vind, en wat ik de lezer van mijn blogje niet wil onthouden, is, dat ik gisteren heb vernomen, dat mijn vroegere buurman, die van de toestanden met de heg! In Italië overleden is, en juist op die dag dat ik mijn heg aan het knippen was en ineens aan mijn buurman moest denken. Toevallig? .........Of, zo had ik gedacht, nu dat ik ouder word en mijn prioriteiten veranderen, misschien zou ik mij eens wat spiritueel  kunnen ontwikkelen, ik heb al een mooie bezem.....

Wordt misschien vervolgd...

Lettre (codée) de George Sand à Alfred de Musset

Cher ami,

Je suis toute émue de vous dire que j'ai

bien compris l'autre jour que vous aviez

toujours une envie folle de me faire

danser. Je garde le souvenir de votre

baiser et je voudrais bien que ce soit

une preuve que je puisse être aimée

par vous. Je suis prête à montrer mon

affection toute désintéressée et sans cal-

cul, et si vous voulez me voir ainsi

vous dévoiler, sans artifice, mon âme

toute nue, daignez me faire visite,

nous causerons et en amis franchement

je vous prouverai que je suis la femme

sincère, capable de vous offrir l'affection

la plus profonde, comme la plus étroite

amitié, en un mot : la meilleure épouse

dont vous puissiez rêver. Puisque votre

âme est libre, pensez que l'abandon où je

vis est bien long, bien dur et souvent bien

insupportable. Mon chagrin est trop

gros. Accourez bien vite et venez me le

faire oublier. À vous je veux me
soumettre entièrement.

George Sand

Réponse d’Alfred de Musset à George Sand

Quand je mets à vos pieds un éternel hommage,

Voulez-vous qu'un instant je change de visage ?

Vous avez capturé les sentiments d'un cœur

Que pour vous adorer forma le créateur.

Je vous chéris, amour, et ma plume en délire

Couche sur le papier ce que je n'ose dire.

Avec soin de mes vers lisez les premiers mots,

Vous saurez quel remède apporter à mes maux.

Alfred de Musset

Réponse de George Sand

Cette insigne faveur que votre cœur réclame

Nuit à ma renommée et répugne à mon âme.

George Sand

Voor de brief van George Sand steeds een regel verspringen.1,3,5, etc. Voor de brief van Alfred de Musset en het antwoord van George Sand alleen de eerste woorden.

Zaterdagmorgen even over de rommelmarkt gelopen, die in het dorp, waar ik woon werd georganiseerd. Altijd leuk zo’n rommelmarkt. Waar iedereen probeert van zijn oude, nutteloos geworden brol af te komen. Maar het is zelden of nooit dat ik er iets koop. Daarna even over de gewone markt die iedere zaterdag wordt gehouden. Om eens te kijken bij de plantjes, omdat ik nog een paar bakken te vullen heb.” Boeh!!!!!!” hoorde ik, achter mij, het was mijn buurvrouw (die van het weekend aan zee) Samen constateerden wij dat de plantjes die wij wilden hebben er niet waren en dat, die er wel waren er maar triest bijstonden en dat we beter ergens anders zouden gaan kijken. “Wat doe je vanmiddag”?  vroeg mijn buurvrouw. Er meteen bij vertellend dat ze die middag van plan was om naar “le Grand Pré” een winkelcentrum in “Mons” te gaan. En alleen is maar alleen! Dus vertrokken wij die middag samen richting Mons. De eerste winkel waar wij binnengingen was een schoenenwinkel. Hoewel ik zelf regelmatig nieuwe schoenen koop mis ik waarschijnlijk een vrouwelijk gen, want ik heb die schoenen en tassentic niet - die bijvoorbeeld mijn moeder wel had en ook is overgeslagen naar mijn twee dochters - een tic, die ook mijn buurvrouw heeft, om de collectie maar steeds uit te breiden en die zeker 50 paar schoenen in haar kasten heeft staan, en altijd weer lijkt te vallen voor dezelfde extravagante modellen met hakken zo hoog als de Eiffeltoren waar het dan ook nog eens een hele kunst is om er mee te lopen! Maar wij doen daar verder niet moeilijk over en spraken af om ieder afzonderlijk haar ding te doen om later weer ergens af te spreken. Want we hebben alle twee onze eigen smaak,  stijl en eigen winkels,en zo hoef je niet op elkaar te wachten tijdens het passen en je wordt niet door elkaar beïnvloed omdat jij iets leuk vind en je shoppartner niet of andersom. Mijn buurvrouw ging dus verder met het zoeken naar haar geluk in de schoenenwinkels en ik trok naar de kledingwinkels, want ik had ook wel zin in iets nieuws, maar in wat, was op dat moment nog niet echt heel duidelijk.”Hm, een nieuwe witte broek” dacht ik, terwijl ik door de rekken zocht naar dat “iets”. En op een leuke witte broek stuitte die ook nog eens redelijk geprijsd was. De witte jeans in mijn kast heb ik waarschijnlijk te warm gewassen, want hij zit ietsje te strak naar mijn zin… Het kan natuurlijk ook gewoon zijn (maar dat blijft tussen ons!) dat ik een paar 1000 grammetjes moet zien te verliezen om er weer in te passen, want de tijd dat ik even ging liggen om mijn jeans dicht te kunnen krijgen, is al jaren voor bij. Ik hou trouwens nog steeds van “skinny” jeans, maar ik zit beslist niet te wachten op rolletjes vet die over mijn broek hangen. De broek paste natuurlijk niet en na er nog een aantal gepast te hebben, besloot ik, voor ik nog gefrustreerder zou raken dan dat ik al ben, mijn oude witte broek, die mij verleden zomer nog perfect paste, maar gewoon te behouden en mijn frustratie snoepen van de laatste weken eens drastisch te minderen…..

Vanmorgen ben ik dan maar eens op de weegschaal gaan staan, dit had ik de afgelopen weken vermeden onder het mom van: “wat niet weet, wat niet deert” Natuurlijk had ik al zo’n vermoeden dat het resultaat niet echt leuk zou zijn. Hoewel ik qua gewicht nog niet in de alarmfase zit, is het toch beter dat ik zelf alarm sla. Volgens het pak ontbijtgranen dat ik in huis heb. Kan ik  door twee weken lang, twee maaltijden per dag van dit soort granen te eten, mijn “slanke lijn” terug vinden en pas ik weer in mijn jeans! Vanmorgen heb ik dus ontbeten met die rijst en volkoren tarwevlokken, met magere melk en een stukje fruit…….

De examens zijn nog maar net begonnen  en mijn zoon is al zeker van een herexamen. Voor zwemmen. Niet dat hij niet zou kunnen zwemmen, maar gewoon omdat hij een paar lessen gemist  heeft. Vanwege iets “anders” te doen te hebben gehad, op die dag en dat uur.  Hij kan zwemmen sinds zijn 5^e en  bovendien, de lerares die hem indertijd heeft leren zwemmen is nu zijn sportlerares op school. Een reden te meer om hem eens flink bij zijn lurven te pakken en eigenlijk ben ik het er best mee eens. Zeker om dat hij één keer per week gaat zwemmen als onderdeel van zijn training voor Muay-Thai, oftewel Tai boksen, de sport waar hij sinds een tijdje aan doet, de andere dagen gaat hij lopen, rondjes rond het dorp. Nu heeft mijn zoon ondertussen al aan verschillende sporten gedaan. Ooit is hij op zijn 6^e begonnen met voetballen. Op woensdag middag ging hij naar de training en als alleenstaande moeder, indertijd, "mocht" ik met hem de zaterdag of zondag naar verschillende veldjes in de streek om, tussen andere fanatieke ouders, meestal vaders, mijn zoon aan te moedigen. Jammer voor het voetbal! Maar gelukkig voor mij, hield dit na een tijdje op en ging hij over op een andere sport. Zo heeft hij nog aan zaalvoetbal gedaan, aan Judo, aan Karate, aan Volley en aan Basket waar hier in de streek zelfs een wachtlijst voor was en je alleen binnen kwam met "een briefje van de Pastoor, of een kaart van de vakbond", of zoals in het geval van mijn zoon, tot de iets langere behoorde. Sinds een paar jaar doet hij dus aan Tai boksen een sport die hij op dit moment toch zeer serieus neemt. Ondanks, het inzwachtelen van zijn benen komt hij regelmatig thuis met blauwe plekken. De tubes met crèmes voor zijn “bobo’s” kosten mij inmiddels een klein fortuin. Verleden week kwam hij thuis met een dik oog. Ik geloof dat vissen ook een sport is………

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

Dat zonder jou nog een lente bestaat
met ooievaars en met bloemen,
dat er een meidoorn in bruidstooi staat,
is zonder meer tactloos te noemen.
En wat is het nut van een lindenlaan,
als wij er samen niet langs kunnen gaan?
Langs alle heggetjes bloeit wilde roos
nutteloos, zinneloos.

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

Annie M.G. Schmidt

Sinds een tijdje krijg ik de indruk dat er verkiezingen voor de deur staan……… althans op tv en op straat zie ik de leuzen, met al dan niet goedgemeende beloftes van de partijen welke door de tegenpartij dan soms weer wordt overplakt. Als allochtoonse Nederlandstalige mag ik (uh moet) ik zondag ook gaan kleur bekennen .Want ik heb mij in de gemeente waar ik woon laten registreren om te gaan stemmen. Anders, zo vind ik, heb ik het recht niet om te kankeren op de politiek en de politiekers van dit land. Ik moet dus kleur bekennen, maar welke kleur?  Ik heb een aantal folders in mijn brievenbus gehad, zodat ik de verschillende partijen naast elkaar kan leggen en bestuderen. Mijn zoon die net 18 is geworden en dit jaar voor het eerst mag gaan stemmen, krijgt  als potentiële kiezer  ook al verkiezingsmateriaal  op naam toegestuurd. Ik heb ook, uit nieuwsgierigheid, die stemtest eens gedaan op de website van “één”. En met de uitslag ervan kan ik eigenlijk best leven. Maar omdat ik in Wallonië woon en dus niet kan kiezen op Vlaamse partijen ben ik naar zo’n zelfde soort test gaan zoeken op het internet en ik heb die gevonden op de website van de RTBF. En de uitslag is het zelfde: PS !!!! en als 2e : Ecolo! Ik ga dus gewoon voor sociaal, en groen. Omdat we allemaal oud worden en afhankelijk, we allemaal ziek kunnen worden of ons werk kunnen verliezen. En wij toch niet terug moeten naar de tijd toen de rijke dames met hun tijd geen raad wisten en goede daden gingen verrichten bij de armen? Of afhankelijk moeten zijn van een aalmoes die ons toegeworpen wordt ? Terwijl de rijken steeds rijker worden? Alleen, vanwege de “Magouilles” in de PS denk ik, deze keer (en waarschijnlijk veel Walen met mij) maar eens voor groen te gaan. Bovendien ben ik een natuurliefhebber en is ons milieu dus ook een belangrijke reden van mijn keuze...... Ik erger me vaak aan al die politieke egotrippers. Ik erger me aan die verhalen van  die Vlamingen die bang zijn van de Walen, omdat ze in hun ogen arrogant zijn, niet willen werken, maffiavolk zijn, en allemaal socialistische profiteurs. En ik erger me aan die Walen die dan weer bang  zijn van de Vlamingen, die in hun ogen allemaal Vlaamsbelangblokkers zijn en bovendien ook nog eens allemaal fout waren tijdens de oorlog! Mijn lief stemde VB de laatste keer. Hoewel ik zijn standpunt ook wel kon begrijpen vanwege de frustraties die hij had ten opzichte van  sommige bewoners in zijn wijk. Bij mij thuis was het soms een “Mini Belsjiekske” Wij zijn in ieder geval  helaas gesplitst vanwege de stijfkopperij van de verschillende partijen.

“Il est arrogant, désagréable et antipathique”wist men mij te vertellen, toen ik antwoordde op de vraag, naar welke dokter ik ging voor mijn knieprobleem. Nu ben ik fan van Dr. House! En had door de waarschuwingen van een paar mensen een idee in mijn hoofd van zo'n soort dokter, eentje met gebruiksaanwijzing, nors, en grofgebekt. En zo begaf ik mij dan ook dinsdag middag, tot op mijn tanden gewapend, voorbereid op een arrogante, onaangename en onsympathieke dokter naar mijn afspraak met Dr. Z. in de polikliniek van het lokale ziekenhuis. Ik zat nog niet lang in de wachtzaal toen de deur openging en de dokter mijn naam enigszins verhaspeld afriep. Dat gebeurt hier trouwens regelmatig, en eigenlijk verwacht ik niet anders meer. Mijn naam is nu eenmaal Nederlands en van Loes wordt vaak Looès gemaakt, om over mijn familienaam maar te zwijgen.  De “onaangename” dokter die dus helemaal niet zo onaangenaam leek te zijn, vroeg meteen, bij het binnengaan,  hoe mijn naam dan wel werd uitgesproken. En meteen was het ijs gebroken. De volgende vraag was natuurlijk hoe een Nederlandse in Wallonië verzeild was geraakt. Ik heb het al zo vaak mogen uitleggen. Nu heb ik meerdere versies in mijn repertoire, een lange, een verkorte lange, een korte en een verkorte korte, die maar uit een paar woorden bestaat. Ik koos voor de laatste. Ja zeg……… ik ga daar een beetje mijn hele leven aan zo’n vreemde dokter vertellen, ik moest mijn knieën al laten zien……. En zo vertelde  dokter Z., ondertussen het verslag van het  onderzoek  inkijkend, hoe hij een paar jaar geleden een wielklem had gekregen, bij een bezoek aan Amsterdam.  (Die wielklemmen  zijn  ondertussen afgeschaft wegens onvriendelijk)  “Oh jeetje, wat vervelend” zei ik meelevend. Dit soort verhalen al eerder gehoord te hebben, want in Amsterdam weet men van wanten wat betreft het uitschrijven van parkeerboetes.  Het probleem in mijn knie blijkt trouwens veroorzaakt  te worden door een losgelaten stukje kraakbeen, dat er onder plaatselijke verdoving uitgehaald kan worden…… Oh jeetje! Als hij nu maar geen wraak wil voor die wielklemmen… …..! Wordt vervolgd….

Mijn tweelingdochters hadden vrijdag allebei een vrije dag en wij hadden afgesproken met ons drietjes eens op stap te gaan. Het was al van maanden geleden dat ik nog eens met allebei de dochters tegelijk ben weggeweest. Een van de dochters wil een nieuwe keuken, en ze wilde eens gaan kijken bij Ikea. “Goed idee” zeiden haar zus en ik meteen, want ik heb ook eigenlijk al een tijdje zin in een nieuwe bank, mijn oude lederen bank  is ondertussen 25  jaar oud en het leer heeft zijn beste tijd gehad. Met een “Grand Foulard”,  probeer ik de ergste "schande" een beetje te camoufleren, maar nu ik toch aan het veranderen ben dacht ik, een ritje naar het ”blauw gele woonwarenhuis” is misschien geen gek idee. Af en toe koop ik er wel eens wat, ze hebben er leuke lampjes  bijvoorbeeld en omdat ik  toch geen budget heb om alles bij designontwerpers te kopen, is het "blauw gele woonwarenhuis" een goede optie. Bovendien moest ik eens kijken voor gordijnen, want mijn oude passen totaal niet meer bij mijn pasgeverfde muren. En zo vertrokken wij afgelopen vrijdag naar de Ikea van Anderlecht.  Waar wij eerst iets zijn gaan eten in het restaurant en waar ik voor het eerst “Köttbullar” heb gegeten, (Zweedse gehakt balletjes) met een onduidelijk sausje, een kwakje vossenbes confituur, uitgedroogde diepvriesfrieten en een paar blaadjes verlepte sla. Maar dat gaf allemaal niets, want gelukkig was het gezelschap leuk. Mijn dochters en ik hadden nog heel wat te babbelen. Maar thuis kunnen wij ook babbelen en wij waren gekomen voor keukens, banken en gordijnen. Keukens hebben wij gezien en ideeën opgedaan,  banken hebben wij gezien en uitgeprobeerd, maar niks dat zo lekker zat als mijn oude bank. Ik heb dan ook maar besloten hem nog maar een tijdje te behouden en hem gewoon wat op te pimpen met een foulard in een ander kleurtje. Gordijnen hebben wij ook gezien, maar net niet die ik in het hoofd had. Het lastige van die winkel is dat er zoveel  leuke hebbedingetjes zijn , dat het lastig is je te concentreren op  waarvoor je gekomen bent. Zo heb ik mij laten verleiden door de aankoop van een houten hobbelpaard voor mijn kleindochter Camille, een vleessnijplank, een appelsnijding,waarvan een van mijn dochters zei, dat, dat het  zo handig was en  waarvan ik me afvraag waarom ik dat ding  gekocht heb, want het lukt mij al jaren perfect om appels in stukjes te snijden met één doodgewoon mesje. Ook werd ik  er geïnspireerd door een verfkleur op de muren in een van de slaapkamers daar. Want nu mijn creatieve kant toch overuren aan het maken is, heb ik besloten om de slaapkamer ook maar eventjes aan te pakken……

Eigenlijk denk ik nu eens nooit: "goh, wat ben ik vandaag gelukkig!!! Laat ik vandaag eens op mijn blog schrijven  hoe goed alles gaat en hoe leuk en fijn alles is!!! Ik heb altijd wel iets om over te zagen, en het zaagt zo heerlijk weg op een blog........ Want natuurlijk was het laatste weekend in De Panne best leuk. Maar het had nog leuker kunnen zijn als mijn buurvrouw, goede schoenen had gehad in plaats van die hakjes met veterdunne bandjes waar ze amper 100 meter mee kon stappen. Ze haalde het net van het appartement tot aan het terras op de dijk. Het zou ook leuker geweest zijn, als ze niet had afgesproken met een heer die ze al een paar jaartjes kende, en, die bovendien gehuwd was (oh schande) en een avondje “los” mocht. En het zou nog leuker geweest zijn, als die heer niet een andere heer had meegenomen, want zo had men gedacht, zou ik mij die avond niet vervelen en niet alleen als schemerlamp moeten dienen. Het zou dan ook leuk geweest zijn, als die heer in kwestie niet had gedacht dat hij leuker was dan de deurknop en echt gevoel voor humor had gehad of , toch in ieder geval  af en toe iets zinnigs had gezegd. Toen ik het leuk genoeg voor de avond vond en naar het appartement wilde om te gaan slapen!  Stond de leuke man er op om mij naar “huis” te brengen, waarop de kennis van mijn buurvrouw ons al knipogend nog een leuke avond toewenste, en iets in het Vlaams brabbelde tegen zijn kameraad. Hoewel we de hele avond Frans hadden gesproken en ik het niet de moeite had gevonden om de twee heren wijzer te maken dan dat ze al waren, had ik nu even zin om hen in onvervalst Nederlands van repliek te dienen. Nadat ik de man had afgepoeierd, en hem - hoe gemeen van mij- het telefoonnummer van de plaatselijke Pizzabakker had gegeven, dat ik toevallig uit mijn hoofd ken, omdat het zo’n gemakkelijk nummer is. (Wat de man trouwens ook vond, en dat was dan meteen het eerste onderwerp waar wij het die avond over eens waren.)  ben ik mijn bed ingedoken en heb geslapen als een roos tot ik helaas veel te vroeg wakker werd door irritante geluiden uit de slaapkamer van mijn buurvrouw. Ik ben opgestaan en naar het strand gewandeld, waar het op dit vroege uur van de dag nog best frisjes was en ben doorgelopen richting” les contours de Dunkerque. In Bray-Dunes heb ik een heerlijk ontbijtje gegeten met verse croissants. En daarna op mijn gemak terug gewandeld naar de Panne. Toen we zondagavond naar huis reden, zei mijn buurvrouw: “het was een leuk weekend, dat moeten we nog eens doen” “Ja” antwoordde ik”Leuk”.

Ik heb de heg gedaan,  rond mijn tuin staan twee heggen en een muur, één heg is een “normale” heg, een Buxus,  die ik deel met mijn buurman. Aan de andere kant staat een houtwal die vroeger om weilanden gezet werd, met vooral veel prikkels.  Ik heb allang geen koeien meer aan de andere kant van mijn heg, Vanochtend heb ik de Buxus geknipt. Indertijd  is deze heg nog het onderwerp van een heuse burenruzie geweest, Vanaf het eerste moment dat ik in mijn huis woonde zorgde deze haag voor spanningen tussen mij en mijn buurman, die de haag goed laag wilde terwijl  ik voor een paar centimetertjes hoger was, gewoon een kwestie van privacy. “Maar er was een reglement “ zei mijn buurman, en reglementen zijn er om gerespecteerd te worden, of om ze te overtreden. Het reglement in kwestie heb ik nooit terug gevonden in mijn papieren en ook dat van de gemeente was niet van toepassing. Na een hoop gezeur over en weer presteerde mijn buurman het, terwijl ik op mijn werk was, de heg te korten tot 1.40! We sprongen er zo overheen. Toen mijn buurman het volgende weekend, ’s avonds toen het donker was, in zijn tuin vuil aan het verbranden was, waaronder een verpakking van Polystyreen, dat bij verbranding vreselijk veel rook maakt, heb ik de flikken gebeld....... kwestie van reglement!!!

Zo’n elektrische hegschaar weegt nog al wat. Wat ben ik blij dat ik nooit gestopt ben met sporten, want ook voor dit werkje heb ik blijkbaar geen man nodig. Daarna heb ik de uitgebloeide Myosotis  weggehaald die aan de andere kant langs de houtwal  groeien …Er is trouwens  een legende aan deze bloemen verbonden: In de middeleeuwen waren er eens een ridder en zijn geliefde langs een rivier gaan wandelen. Bij het plukken van een bosje bloemen viel de ridder  door de zwaarte van zijn harnas in het water. Terwijl hij verdronk gooide hij het bosje bloemen naar zijn geliefde en riep ”vergeet mij niet”. Deze bloem is verbonden met romantiek en tragiek en werd vaak door vrouwen gedragen als teken van trouw en oneindige liefde.

Ik heb ze weggetrokken, allemaal . Onder de weggetrokken Myosotis  kwamen nieuwe plantjes tevoorschijn, waarvan ik was vergeten dat ik ze verleden jaar geplant had…. Symbolisch? 

UPDATE: Myosotis = muisoortje, in  het "Loewiesa jargon" blijft Myosotis gewoon een "vergeet-me-nietje". Dat past immers beter in de verhaallijn. nah!

Ik laat los.

Ik ga verder.

Ik ben sterk.

Ik heb lef.

Kom maar op!

Zeg ik tegen de toekomst.

Ik laat los.

Dat zei ik, als in een Mantra, toen ik aan het schilderen begon, maar nu de verf op de muren  zit en de potten  leeg , heb ik het gevoel zelf ook leeg te zijn. Ik herken mijn woonkamer niet, ik wilde verandering, ik heb verandering. Maar of ik de goede stap heb gezet? Ik heb mijn twijfels……

Vroeger was hij lief voor mij.

Vroeger maakten wij plannen.

Vroeger…

Ik ben niet sterk.

Ik heb geen lef…..

Het begon al goed, de dag van het vertrek. Nog net op tijd kwam ik er achter dat mijn gsm nog lag op te laden. Dus, kon ik weer  naar binnen  om mijn “contact met het thuisfront” op te halen. Door een te snelle en onhandige beweging vloog het ding ook nog eens  tegen de vlakte, gsm, batterij en dekseltje vlogen 3 verschillende kanten uit, “Shit” dacht ik, ook dat nog. Het was helemaal balen toen ik constateerde dat het ding de val blijkbaar niet had overleefd.  Ik heb trouwens de laatste tijd nog al ongelukjes gehad met mobiele telefoons, zo heb ik kortgeleden de gsm van mijn zoon, die nog in de zak van zijn jeans zat, per ongeluk mee gewassen in de wasmachine op 45°. Ik kwam er achter als de was in de droger zat en ik het ding hoorde tikken tegen de wand van de trommel. Maar Nokia’s schijnen goed wasbaar te zijn, De telefoon deed het nog perfect! Het schermpje zag er wel  een beetje vlekkerig uit, maar na dat ik hem een tijdje in het zonnetje had gelegd, zag je er niets meer van.  Even was ik bang dat mijn gsm de val niet had overleefd en dus  niet “Loewiesa Proof was! En dat mijn eerste gang in De Panne naar een gsm winkel zou zijn, want hoewel  ik vaak loop te roepen dat ik mobiele telefoons haat, en dat ze een inbreuk zijn op je privacy, omdat ze altijd bellen op vervelende momenten, en meestal voor onbelangrijke dingen, raakte ik zaterdag morgen toch lichtelijk in paniek, bij het idee, eventjes niet contacteerbaar te zijn. Terwijl mijn buurvrouw bezig was met de noodzakelijke transactie met de aannemer die het werk in haar appartement had uitgevoerd is het mij uiteindelijk toch gelukt om mijn gsm weer aan de praat te krijgen. Ondertussen liep het al tegen het middag uur en vonden wij dat het tijd geworden was voor een aperitief. En dus trokken wij naar een terras op de dijk voor een “Picon au Vin Blanc”……..

“Heb je zin om mee te gaan naar de kust?” vroeg mijn buurvrouw van een eindje verderop. Zij is al een paar jaartjes weduwe en heeft een appartementje in “La Panne”.  Ze moest er heen om wat werkjes die er de afgelopen week waren gedaan, te inspecteren. “ We vertrekken morgen vroeg en komen zondagavond weer thuis” “Lijkt me leuk” zei ik meteen enthousiast, terwijl ik  de deksel van de verpot dicht deed. “c’est beau” zei mijn buurvrouw ” tu te débrouille bien!”. Ik vertrek dus naar de zee, waar ik naar ik hoop, behalve een frisse neus  ook nog wat inspiratie op doe ………

Deze morgen wakker geworden met een beetje een verfkater. Ik heb spierpijn aan mijn rechterarm en ook mijn nekspieren aan de rechterkant voelen enigszins vermoeid aan. Alles kraakt wanneer ik mijn hoofd eens laat rollen. Ook mijn lastige knie stribbelt vanmorgen eens extra tegen. Mijn woonkamer ligt overhoop, mijn tafel staat vol met de inhoud van mijn kast. Er komt nogal wat bij kijken als men beslist tot het schilderen van een  kamer. Het is niet zo zeer het schilderwerk dat lastig is, maar alles wat er aan voor af gaat, Het leeghalen van kasten, en het stof weghalen vertragen de boel behoorlijk. Behalve een hoop stof heb ik trouwens ook nog een paar boekjes teruggevonden, waarvan ik me al eens had afgevraagd waar die in hemelsnaam  naar toe waren en waar ik mijn dochters al had verdacht ze te hebben meegenomen Ook heb ik een stukje gebroken aardewerk gevonden waarvan ik me eveneens afvraag wat dat geweest kan zijn? Ik zie nu ook dat ik hier en daar een rétouche mag uitvoeren. Ik besluit dat ik, voor ik aan de rest van het schilder werk ga beginnen eerst op mijn gemak met een koffietje de mailtjes van de vorige dag ga bekijken. Ik had gezien dat er een aantal powerpointjes en filmpjes bij zaten waar ik gisteravond de puf niet meer voor had om ze te bekijken. Ik zit nog geen 10 minuten aan de computer of hij slaat uit. Wanneer ik terug wil opstarten krijg ik een zwart scherm, met de volgende raadselachtige tekst: NTLDR ontbreekt, druk Ctrl  Alt en Delete ! Zo gezegd zo gedaan, er gebeurt niks. Weer dezelfde tekst, ik herhaal dezelfde handeling en ik kom nu op een blauw scherm terecht, De bios weet ik, ik raak in paniek en de "Woman Power" van de laatste dagen dreigt mij in de steek te laten. Ik heb het mijn lief die mijn lief niet meer is, al vele keren zien doen. Ik besluit Cool te blijven  en ga met de pijltjes van het toetsenbord op en neer om te zien wat er allemaal staat. Ik probeer het een en ander uit, zonder veel resultaat. Met meer geluk dan wijsheid herken ik dan iets waar ik toch al eerder van gehoord hebt,  de Master en Slave, die trouwens niks met SM te maken hebben , maar alles met de harde schijf waar Windows op staat, (ik heb het ook maar van horen zeggen) Op goed geluk verander ik de positie van de Master en Windows start op! -----YES!!!!!!-------Vandaag niet geschilderd, het gras gemaaid en buiten gezeten met een boek.  Morgen is er weer een dag!

Ik heb met de testers van de twee kleuren die ik op het oog had. Hier en daar een streep gezet zodat ik eens kan zien hoe het staat. Bij het openmaken van het potje Chataîgne Printanière, doet deze kleur mij ietwat denken aan de ene of andere saus,  groene Kerrie  misschien? Of  Piccalilly? Of misschien wel een melange van de twee. “Snot” weet  mijn zoon die een en ander met argus ogen gade slaat, groen snot! Snot of saus? Het staat in ieder geval niet mis, vind ik, wanneer ik  hier en daar een streep zet.  Aan de witgrijze “Toile à Voile” voor de andere muren twijfel ik  eerst een beetje. Op het moment dat ik van deze kleur een paar strepen op de muur heb gezet schijnt de zon op de muur en doet de kleur  zijn naam in ieder geval eer aan en is een beetje te vergelijken  met witte was met een grauwsluier. En waar bijna iedere  huisvrouw d.m.v. een zakje blauw of  door een ander en beter wasmiddel dat nog witter dan wit wast, een oplossing zou zoeken.  De overgang van het warmere zonnige geel naar de veel koelere  lichte zinkkleur van “Toile à Voile” is enorm.  Maar, zo peins ik, het staat wel mooi naast de afgeschuurde houten kast.  ‘s avonds als de zon van de muur weg is ziet het er een stuk beter uit.  En ook ’s morgens  bij het ochtend  licht bevalt de kleur  me eigenlijk wel. Wanneer ik de gordijnen en de kussentjes op de bank heb weggehaald is het duidelijk, deze kleur schreeuwt om fellere kleuren , ach, per slot van rekening,  nu ik toch bezig ben met veranderen………

Vandaag was het zover: nadat mijn zoon voor hij naar school vertrok, de kast van de muur had getrokken ben ik  aan het schilderen geslagen.  Terwijl ik bezig was zag ik de boel zienderogen opknappen en elke streek gaf me voldoening.  Op dit moment ben ik zo moe als een hond , kan geen paf meer zeggen en ook de aerobiclessen deze avond laat ik vanavond voor wat het is. Tevreden kijk ik om mij heen, ik wilde verandering, en die heb ik gekregen! Morgen begin ik met het zit gedeelte van de woonkamer.

Het begint al goed, ik droom er al van: LADDERS! En ik ben er zelfs wakker van geworden, veel te vroeg voor een zondag morgen. Omdat ik het een beetje vreemde droom vond, heb ik het eens opgezocht in het “dromenboek” dat ik ooit kocht in een zweverige periode. en joepie!  Het blijkt iets positief te zijn. Dromen van “opgaande ladders zonder leuningen” betekent “succes en vooruitgang!” Tevens zou het een verbinding zijn tussen het “bewuste en het onbewuste”. Gesteund door deze informatie  en bewust van het onbewuste waar ik mij  al langer van bewust was , maar tot nu toe niet heb willen zien, klim ik, overtuigd van een goede afloop op mijn ”ladder van succes” en ga al knarsen tandend verder met het schuren van de gerepareerde plekjes in mijn plafond.

Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
- onverzoenlijk lief -
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

Pablo Neruda

Gezeten aan de ontbijttafel  in het ochtendzonnetje, dat inmiddels alweer verdwenen is, naast een vaas met ietwat hangende tulpen en narcissen (overblijfsels  van een Moederdag boeket)  die overigens nog heerlijk ruiken, heb ik voor het eerst het resultaat van mijn "plafonnage" werkzaamheden kunnen aanschouwen. Nu weet ik het weer, waarom professionelen altijd spotten gebruiken bij dit soort werkjes. Het gebruiken van zo’n spot geeft immers hetzelfde resultaat als de spiegel in het pashokje bij C & A wanneer je ’s winters zomerkleren gaat passen: "Dodelijk". De scheurtjes zijn allemaal weg maar natuurlijk is er nu een kleurverschil, en hier en daar moet er geschuurd worden.  Mijn buurvrouw van een eindje verder is aan komen lopen met een foldertje, “heb je dat al gezien?" vraagt ze “Pour vous libérer des corvées contactez nous: “ staat er op en dan een paar telefoonnummers van de een of andere klusjesdienst in de streek. Ze vragen maar 4.96 € per uur plus btw wat echt niet te duur is. “Ja wie weet wat je binnenhaalt” zeg ik, ietwat wantrouwend geworden, na een  slechte en dure ervaring met een loodgieter een paar jaar geleden.” En het is trouwens echt het wegwerken van die paar dingetjes dat het lastigste is. Het schilderwerk zelf is een fluitje van een cent! En nog leuk om te doen ook. En stel dat zo’n "mannetje" het nu eens niet goed doet? Dan moet ik daar nog voor betalen ook? Dan doe ik het liever zelf niet goed”  redeneer ik, eigenwijs als ik ben. “tu as peut être raison” zegt mijn buurvrouw. Natuurlijk heb ik gelijk!

Vanochtend, voor het vertrek naar de taalclub, waar ik meewerk als “questspeaker”, om met Franstaligen die hun best doen om Nederlands te leren. (Ze bestaan echt wel) te converseren, ben ik eerst afgedaald in mijn kelder, om het materiaal dat nodig is voor mijn schilderwerken te inspecteren: bakjes, kwasten, rollers, verfkrabbers, een  plamuurmes,  een truweel, white spirit, tubes met vulmiddel, een rest gips, schuurpapier. En….. !!! Een dikke zwarte spin die tussen de potten met restjes verf uit kwam kruipen  toen hij mij zag afkomen. “Groot gelijk, smeer jij hem ook maar” dacht ik, toen ik het vieze beest  bang zag weglopen. Toch maar even langs de plaatselijke doe–het-zelf-winkel om mij te laten informeren over het te gebruiken product voor het plafond, aangezien het maar om  kleine scheurtjes  gaat.  En tevens nog eens rondkijken voor een geschikt kleurtje voor mijn muren. Nu heb ik al verschillende brochures en websites bekeken, om ideetjes op te doen en ondertussen zie ik door de bomen het bos niet meer. Zo ben ik op een website terecht gekomen, waar ik kon kiezen tussen “Edelweis, Ambrosa en Papaver, Jasione, Boterbloem, en Oleander” en  wat te denken van “gipskruid, cyclaam of sneeuwklokjes”?  Ik twijfel tussen “Châtaigne Printanière”  op twee muren en op de  muur met de nissen “Toile à Voile” of wordt het  misschien gewoon  “ Nieuw Geel?”…… ………activerend, inventief, vitaal, wispelturig, morgen, stralend, vrolijk, dartel…….. het Nieuwe Geel, dat uiteindelijk gewoon groen blijkt te zijn……mist, hemels, ruimdenkend, diepzinnig,verstild, droom, oneindig………