Ik woon al ruim 20 jaar in “La Région du Centre” en al 20 jaar als ik vanuit La Louvière richting huis rij kom ik langs een zijstraat met in het begin van die straat een blinde muur met daarop de volgende tekst ”Lindsey, je t'aime pour la vie”. En iedere keer vraag ik me af wie die Lindsey en haar lover toch wel zijn, hoe oud ze nu zijn, of ze (nog steeds) samen zijn? En ook vraag ik me af wie die persoon is die, die tekst op die muur heeft gekwakt, want de tekst is duidelijk niet door de een of andere graffiti kunstenaar, met kleurige, artistieke letters op de muur gespoten, maar met grote, niet echt mooie een beetje onhandige koeienletters. En zo denk ik dat Lindsey en haar aanbidder, in de buurt hebben gewoond of misschien nog wel wonen. Omdat er  blijkbaar in al die jaren geen poging lijkt te zijn ondernomen om deze tekst te verwijderen. En, zo redeneer ik, het lijkt me sterk dat je -tenzij je een graffiti kunstenaar bent- de hele stad rondwandelt, met een pot verf en een kwast om dan ineens in een voor jou onbekende straat bij een onbekende muur te bedenken: “Hé mooie muur, hier ga ik eens even mijn eeuwige liefde verkondigen” Want, je zoekt toch een muur uit, waarvan je zeker bent, dat je lief daar regelmatig langskomt?

Toen ik een paar maanden geleden in Amsterdam weer eens door de wijk liep waar ik ben opgegroeid kon ik het niet laten om naar de teksten van vroeger te zoeken, want eens heeft mijn naam hier ook ergens jaren op de muur gestaan in combinatie met hartjes en pijltjes. Wij gebruikten daarvoor geen verfstiften indertijd maar gewoon schoolbord krijt of we haalden bij het tandheelkundige laboratorium, dat in de wijk gevestigd was, de afdrukken voor kunstgebitten uit de vuilnisbak, waar je ook mee kon krijten maar die dus niet bestendig waren tegen de tijd. De teksten van vroeger zijn dan ook allemaal verdwenen en overgespoten met andere, soms zeer raadselachtige tags............

Woensdag: Om 5.30 wakker geworden, terwijl ik me had voorgenomen om eens uit te slapen. Want vandaag “moet” ik helemaal niets. Mijn kleindochter die gewoonlijk de woensdag bij mij komt blijft vandaag bij haar mama die een paar dagen vrij heeft. En mijn zoon die nog volop in de examens zit, heeft vandaag ook “niets”. Maar ik werd dus om 5.30 al wakker, en terwijl ik mij nog eens omdraaide bedacht ik een beetje verdrietig dat ik mijn lief nog steeds mis.Vooral die tijd, dat hij mij 's morgens wakker kuste en mij in zijn armen nam en zei dat hij van mij hield. Van mij hield! Want uiteindelijk bleken we dus slecht bij elkaar te passen. Maar als we dan zo slecht bij elkaar pasten, zoals iedereen zei, waarom bleven wij dan zo krampachtig aan elkaar hangen? Want zo was dat bij ons, en eigenlijk wisten we heel goed, wanneer de eerste scheurtjes zijn onstaan, maar die strijk je dan weer glad en je doet net of ze er niet zijn, en de scheurtjes worden scheuren, maar nee, je luistert niet, je gaat door, je praat niet, gewoon doorgaan. En als je dan eens praat, dan leidt het tot niks, alleen maar ruzie en dicht slaande deuren........ Liefde is ook water bij de wijn doen, zegt men! Maar hoeveel? Wel eens wijn met water gedronken trouwens? Voor je het weet drink je alleen nog maar water. Hoeveel toegevingen moet je doen voor je jezelf verliest, voor je op een dag jezelf tegenkomt? Tegengestelden trekken elkaar aan, dat wordt ook gezegd, maar hoeveel mag je van elkaar verschillen voor het onleefbaar wordt? Vastbesloten om ook dit hoofdstuk in mijn leven af te sluiten ben ik uiteindelijk, veel te vroeg opgestaan omdat het vervelende kind van de buren buiten “gelost” werd waarop de hond van een eindje verder in reactie daarop zenuwachtig begon te blaffen. Ik besloot die morgen naar de kapper te gaan, voor eens een ander hoofd.....

Mijn computerprobleem, eigenlijk meer een luxe probleem, is voorlopig opgelost. Mijn schoonzoon, die pc dokter is, had blijkbaar genoeg van mijn gezeur En kwam mij verblijden met een pc uit zijn verzameling.Toen ik hem heel lief vroeg of hij misschien ook de 2e harde schijf van mijn oude computertje in de nieuwe wilde zetten, vroeg hij mij wat daar op stond, « oh nog wat foto's, mijn teksten van de taalclub, en......... mijn blogdingen » zei ik langs mijn neus weg. Want in mijn directe omgeving weet er niemand dat ik blog. « Blog? » begon mijn schoonzoon meteen geïnteresseerd, maar met een veel betekenende smile op zijn gezicht te lachen: « Belle maman, tu as un blog? » « ja» lachte ik terug « en die wens ik graag privé te houden,  zodat jullie je geen zorgen over mijn geestelijke gesteldheid hoeven te gaan maken! » Want op mijn blog kan ik me lekker uitleven, zagen en zeuren zoveel als ik wil! Geen mens die er zich druk om maakt. Een beetje privacy alstublieft.

Het is nog eventjes zoeken allemaal,met die nieuwe computer, want de versie van Windows die er opstaat is een testversie van Windows 7, een verbeterde opvolger van Vista. Dus, net weer eventjes anders dan de XP die ik had. Bovendien is het ook nog eens een Franse versie, en werd bijna elk woord dat ik type onderstreept met een irritant rood golvend lijntje, herinneringen oproepend aan verbeterde proefwerken op de lagere school. Een probleempje dat ik ondertussen heb kunnen oplossen. Alleen onderstreept Word nu helemaal niks meer, ik voel dat ik hier nog wel een tijdje bezig ben......

Update: De plechtige uitvaart van mijn oud gediende, richting containerpark heeft intussen in besloten kring plaats gevonden.

Een buikspreker heeft een optreden in een club, met zijn pop op de knie. gaat  hij door zijn gebruikelijke materiaal van domme blondjes moppen, tot een grote forse blondine voor in de zaal opstaat en problemen begint te maken.
"Okay eikel, ik heb nu wel genoeg gehoord van je denigrerende blondinemoppen! Wat doet jou denken dat je van vrouwen op die manier een stereotype kan maken? Wat hebben de fysieke attributen te maken met de waarde van een menselijk wezen? Het zijn klootzakken zoals jij die ervoor zorgen dat ik niet gerespecteerd wordt in de maatschappij, dat ik niet mijn volledig potentieel als mens kan ontplooien... Allemaal omdat jij denkt dat discriminatie in de naam van humor moet kunnen!"
Verbouwereerd begint de buikspreker zich te verontschuldigen, maar de blondine onderbreekt hem: "Hou jij je erbuiten, ik heb het tegen die klootzak op je knie!"

Ik verwacht een........ kartonnen doos, Nu ja, geef toe, het is weer eens iets anders, voor hetzelfde geld hadden mijn hormonen, die nog niet zo heel lang geleden besloten hebben om plat te blijven liggen, heel toevallig, een oprisping gemaakt en kon ik over een paar jaar met mijn kleindochter haar tante van school halen. Maar ik verwacht dus gelukkig alleen maar een doodgewone kartonnen doos. Op zichzelf ook al heel bijzonder, want wie verwacht er nu een lege  doos?........Het zit zo! Ik heb, zo blijkt, een foute Senseo. De kans van 3 op 1.000.000 zit er in, dat het ding, wegens een veiligheidsfoutje, kan ontploffen. (wat dus wel heel erg toevallig zou zijn) Dat lazen wij een aantal maanden in de media,  En aangezien mijn lief  die nu mijn ....bla bla  niet meer is, zich zorgen maakte dat de Senseo mij, of hem, toevallig, in het gezicht zou ontploffen heeft hij de doos aan gevraagd. Waar ik mijn Senseo kan in doen en naar Philips moet opsturen. Ik had er al niet meer aan gedacht, maar gisteren zag ik dus die mail in mijn mailbox, wat ook eigenlijk min of meer weer toevallig is. -Want mijn eigen persoonlijke computertje heeft heel toevallig, weer streken, en weigert nog op te starten, En daar zit ik dan, -- een beetje verloren, tussen de rappers, op de muur, getinte mannen met slobberbroeken en over hun hoofd getrokken capuchons, die mij met boze gezichten aankijken en mij lijken weg te willen jagen!-- Op de kamer van mijn zoon, aan zijn computer,  waar ik Outlook dus  eerst heb moeten instellen –mijn zoon gebruikt Outlook nl niet- om daar mailtjes te kunnen ontvangen en lezen...... Wat  ik ook weer zo toevallig vind, en wat ik de lezer van mijn blogje niet wil onthouden, is, dat ik gisteren heb vernomen, dat mijn vroegere buurman, die van de toestanden met de heg! In Italië overleden is, en juist op die dag dat ik mijn heg aan het knippen was en ineens aan mijn buurman moest denken. Toevallig? .........Of, zo had ik gedacht, nu dat ik ouder word en mijn prioriteiten veranderen, misschien zou ik mij eens wat spiritueel  kunnen ontwikkelen, ik heb al een mooie bezem.....

Wordt misschien vervolgd...

Lettre (codée) de George Sand à Alfred de Musset

Cher ami,

Je suis toute émue de vous dire que j'ai

bien compris l'autre jour que vous aviez

toujours une envie folle de me faire

danser. Je garde le souvenir de votre

baiser et je voudrais bien que ce soit

une preuve que je puisse être aimée

par vous. Je suis prête à montrer mon

affection toute désintéressée et sans cal-

cul, et si vous voulez me voir ainsi

vous dévoiler, sans artifice, mon âme

toute nue, daignez me faire visite,

nous causerons et en amis franchement

je vous prouverai que je suis la femme

sincère, capable de vous offrir l'affection

la plus profonde, comme la plus étroite

amitié, en un mot : la meilleure épouse

dont vous puissiez rêver. Puisque votre

âme est libre, pensez que l'abandon où je

vis est bien long, bien dur et souvent bien

insupportable. Mon chagrin est trop

gros. Accourez bien vite et venez me le

faire oublier. À vous je veux me
soumettre entièrement.

George Sand

Réponse d’Alfred de Musset à George Sand

Quand je mets à vos pieds un éternel hommage,

Voulez-vous qu'un instant je change de visage ?

Vous avez capturé les sentiments d'un cœur

Que pour vous adorer forma le créateur.

Je vous chéris, amour, et ma plume en délire

Couche sur le papier ce que je n'ose dire.

Avec soin de mes vers lisez les premiers mots,

Vous saurez quel remède apporter à mes maux.

Alfred de Musset

Réponse de George Sand

Cette insigne faveur que votre cœur réclame

Nuit à ma renommée et répugne à mon âme.

George Sand

Voor de brief van George Sand steeds een regel verspringen.1,3,5, etc. Voor de brief van Alfred de Musset en het antwoord van George Sand alleen de eerste woorden.

Zaterdagmorgen even over de rommelmarkt gelopen, die in het dorp, waar ik woon werd georganiseerd. Altijd leuk zo’n rommelmarkt. Waar iedereen probeert van zijn oude, nutteloos geworden brol af te komen. Maar het is zelden of nooit dat ik er iets koop. Daarna even over de gewone markt die iedere zaterdag wordt gehouden. Om eens te kijken bij de plantjes, omdat ik nog een paar bakken te vullen heb.” Boeh!!!!!!” hoorde ik, achter mij, het was mijn buurvrouw (die van het weekend aan zee) Samen constateerden wij dat de plantjes die wij wilden hebben er niet waren en dat, die er wel waren er maar triest bijstonden en dat we beter ergens anders zouden gaan kijken. “Wat doe je vanmiddag”?  vroeg mijn buurvrouw. Er meteen bij vertellend dat ze die middag van plan was om naar “le Grand Pré” een winkelcentrum in “Mons” te gaan. En alleen is maar alleen! Dus vertrokken wij die middag samen richting Mons. De eerste winkel waar wij binnengingen was een schoenenwinkel. Hoewel ik zelf regelmatig nieuwe schoenen koop mis ik waarschijnlijk een vrouwelijk gen, want ik heb die schoenen en tassentic niet - die bijvoorbeeld mijn moeder wel had en ook is overgeslagen naar mijn twee dochters - een tic, die ook mijn buurvrouw heeft, om de collectie maar steeds uit te breiden en die zeker 50 paar schoenen in haar kasten heeft staan, en altijd weer lijkt te vallen voor dezelfde extravagante modellen met hakken zo hoog als de Eiffeltoren waar het dan ook nog eens een hele kunst is om er mee te lopen! Maar wij doen daar verder niet moeilijk over en spraken af om ieder afzonderlijk haar ding te doen om later weer ergens af te spreken. Want we hebben alle twee onze eigen smaak,  stijl en eigen winkels,en zo hoef je niet op elkaar te wachten tijdens het passen en je wordt niet door elkaar beïnvloed omdat jij iets leuk vind en je shoppartner niet of andersom. Mijn buurvrouw ging dus verder met het zoeken naar haar geluk in de schoenenwinkels en ik trok naar de kledingwinkels, want ik had ook wel zin in iets nieuws, maar in wat, was op dat moment nog niet echt heel duidelijk.”Hm, een nieuwe witte broek” dacht ik, terwijl ik door de rekken zocht naar dat “iets”. En op een leuke witte broek stuitte die ook nog eens redelijk geprijsd was. De witte jeans in mijn kast heb ik waarschijnlijk te warm gewassen, want hij zit ietsje te strak naar mijn zin… Het kan natuurlijk ook gewoon zijn (maar dat blijft tussen ons!) dat ik een paar 1000 grammetjes moet zien te verliezen om er weer in te passen, want de tijd dat ik even ging liggen om mijn jeans dicht te kunnen krijgen, is al jaren voor bij. Ik hou trouwens nog steeds van “skinny” jeans, maar ik zit beslist niet te wachten op rolletjes vet die over mijn broek hangen. De broek paste natuurlijk niet en na er nog een aantal gepast te hebben, besloot ik, voor ik nog gefrustreerder zou raken dan dat ik al ben, mijn oude witte broek, die mij verleden zomer nog perfect paste, maar gewoon te behouden en mijn frustratie snoepen van de laatste weken eens drastisch te minderen…..

Vanmorgen ben ik dan maar eens op de weegschaal gaan staan, dit had ik de afgelopen weken vermeden onder het mom van: “wat niet weet, wat niet deert” Natuurlijk had ik al zo’n vermoeden dat het resultaat niet echt leuk zou zijn. Hoewel ik qua gewicht nog niet in de alarmfase zit, is het toch beter dat ik zelf alarm sla. Volgens het pak ontbijtgranen dat ik in huis heb. Kan ik  door twee weken lang, twee maaltijden per dag van dit soort granen te eten, mijn “slanke lijn” terug vinden en pas ik weer in mijn jeans! Vanmorgen heb ik dus ontbeten met die rijst en volkoren tarwevlokken, met magere melk en een stukje fruit…….

De examens zijn nog maar net begonnen  en mijn zoon is al zeker van een herexamen. Voor zwemmen. Niet dat hij niet zou kunnen zwemmen, maar gewoon omdat hij een paar lessen gemist  heeft. Vanwege iets “anders” te doen te hebben gehad, op die dag en dat uur.  Hij kan zwemmen sinds zijn 5^e en  bovendien, de lerares die hem indertijd heeft leren zwemmen is nu zijn sportlerares op school. Een reden te meer om hem eens flink bij zijn lurven te pakken en eigenlijk ben ik het er best mee eens. Zeker om dat hij één keer per week gaat zwemmen als onderdeel van zijn training voor Muay-Thai, oftewel Tai boksen, de sport waar hij sinds een tijdje aan doet, de andere dagen gaat hij lopen, rondjes rond het dorp. Nu heeft mijn zoon ondertussen al aan verschillende sporten gedaan. Ooit is hij op zijn 6^e begonnen met voetballen. Op woensdag middag ging hij naar de training en als alleenstaande moeder, indertijd, "mocht" ik met hem de zaterdag of zondag naar verschillende veldjes in de streek om, tussen andere fanatieke ouders, meestal vaders, mijn zoon aan te moedigen. Jammer voor het voetbal! Maar gelukkig voor mij, hield dit na een tijdje op en ging hij over op een andere sport. Zo heeft hij nog aan zaalvoetbal gedaan, aan Judo, aan Karate, aan Volley en aan Basket waar hier in de streek zelfs een wachtlijst voor was en je alleen binnen kwam met "een briefje van de Pastoor, of een kaart van de vakbond", of zoals in het geval van mijn zoon, tot de iets langere behoorde. Sinds een paar jaar doet hij dus aan Tai boksen een sport die hij op dit moment toch zeer serieus neemt. Ondanks, het inzwachtelen van zijn benen komt hij regelmatig thuis met blauwe plekken. De tubes met crèmes voor zijn “bobo’s” kosten mij inmiddels een klein fortuin. Verleden week kwam hij thuis met een dik oog. Ik geloof dat vissen ook een sport is………

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

Dat zonder jou nog een lente bestaat
met ooievaars en met bloemen,
dat er een meidoorn in bruidstooi staat,
is zonder meer tactloos te noemen.
En wat is het nut van een lindenlaan,
als wij er samen niet langs kunnen gaan?
Langs alle heggetjes bloeit wilde roos
nutteloos, zinneloos.

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

Annie M.G. Schmidt

Sinds een tijdje krijg ik de indruk dat er verkiezingen voor de deur staan……… althans op tv en op straat zie ik de leuzen, met al dan niet goedgemeende beloftes van de partijen welke door de tegenpartij dan soms weer wordt overplakt. Als allochtoonse Nederlandstalige mag ik (uh moet) ik zondag ook gaan kleur bekennen .Want ik heb mij in de gemeente waar ik woon laten registreren om te gaan stemmen. Anders, zo vind ik, heb ik het recht niet om te kankeren op de politiek en de politiekers van dit land. Ik moet dus kleur bekennen, maar welke kleur?  Ik heb een aantal folders in mijn brievenbus gehad, zodat ik de verschillende partijen naast elkaar kan leggen en bestuderen. Mijn zoon die net 18 is geworden en dit jaar voor het eerst mag gaan stemmen, krijgt  als potentiële kiezer  ook al verkiezingsmateriaal  op naam toegestuurd. Ik heb ook, uit nieuwsgierigheid, die stemtest eens gedaan op de website van “één”. En met de uitslag ervan kan ik eigenlijk best leven. Maar omdat ik in Wallonië woon en dus niet kan kiezen op Vlaamse partijen ben ik naar zo’n zelfde soort test gaan zoeken op het internet en ik heb die gevonden op de website van de RTBF. En de uitslag is het zelfde: PS !!!! en als 2e : Ecolo! Ik ga dus gewoon voor sociaal, en groen. Omdat we allemaal oud worden en afhankelijk, we allemaal ziek kunnen worden of ons werk kunnen verliezen. En wij toch niet terug moeten naar de tijd toen de rijke dames met hun tijd geen raad wisten en goede daden gingen verrichten bij de armen? Of afhankelijk moeten zijn van een aalmoes die ons toegeworpen wordt ? Terwijl de rijken steeds rijker worden? Alleen, vanwege de “Magouilles” in de PS denk ik, deze keer (en waarschijnlijk veel Walen met mij) maar eens voor groen te gaan. Bovendien ben ik een natuurliefhebber en is ons milieu dus ook een belangrijke reden van mijn keuze...... Ik erger me vaak aan al die politieke egotrippers. Ik erger me aan die verhalen van  die Vlamingen die bang zijn van de Walen, omdat ze in hun ogen arrogant zijn, niet willen werken, maffiavolk zijn, en allemaal socialistische profiteurs. En ik erger me aan die Walen die dan weer bang  zijn van de Vlamingen, die in hun ogen allemaal Vlaamsbelangblokkers zijn en bovendien ook nog eens allemaal fout waren tijdens de oorlog! Mijn lief stemde VB de laatste keer. Hoewel ik zijn standpunt ook wel kon begrijpen vanwege de frustraties die hij had ten opzichte van  sommige bewoners in zijn wijk. Bij mij thuis was het soms een “Mini Belsjiekske” Wij zijn in ieder geval  helaas gesplitst vanwege de stijfkopperij van de verschillende partijen.

“Il est arrogant, désagréable et antipathique”wist men mij te vertellen, toen ik antwoordde op de vraag, naar welke dokter ik ging voor mijn knieprobleem. Nu ben ik fan van Dr. House! En had door de waarschuwingen van een paar mensen een idee in mijn hoofd van zo'n soort dokter, eentje met gebruiksaanwijzing, nors, en grofgebekt. En zo begaf ik mij dan ook dinsdag middag, tot op mijn tanden gewapend, voorbereid op een arrogante, onaangename en onsympathieke dokter naar mijn afspraak met Dr. Z. in de polikliniek van het lokale ziekenhuis. Ik zat nog niet lang in de wachtzaal toen de deur openging en de dokter mijn naam enigszins verhaspeld afriep. Dat gebeurt hier trouwens regelmatig, en eigenlijk verwacht ik niet anders meer. Mijn naam is nu eenmaal Nederlands en van Loes wordt vaak Looès gemaakt, om over mijn familienaam maar te zwijgen.  De “onaangename” dokter die dus helemaal niet zo onaangenaam leek te zijn, vroeg meteen, bij het binnengaan,  hoe mijn naam dan wel werd uitgesproken. En meteen was het ijs gebroken. De volgende vraag was natuurlijk hoe een Nederlandse in Wallonië verzeild was geraakt. Ik heb het al zo vaak mogen uitleggen. Nu heb ik meerdere versies in mijn repertoire, een lange, een verkorte lange, een korte en een verkorte korte, die maar uit een paar woorden bestaat. Ik koos voor de laatste. Ja zeg……… ik ga daar een beetje mijn hele leven aan zo’n vreemde dokter vertellen, ik moest mijn knieën al laten zien……. En zo vertelde  dokter Z., ondertussen het verslag van het  onderzoek  inkijkend, hoe hij een paar jaar geleden een wielklem had gekregen, bij een bezoek aan Amsterdam.  (Die wielklemmen  zijn  ondertussen afgeschaft wegens onvriendelijk)  “Oh jeetje, wat vervelend” zei ik meelevend. Dit soort verhalen al eerder gehoord te hebben, want in Amsterdam weet men van wanten wat betreft het uitschrijven van parkeerboetes.  Het probleem in mijn knie blijkt trouwens veroorzaakt  te worden door een losgelaten stukje kraakbeen, dat er onder plaatselijke verdoving uitgehaald kan worden…… Oh jeetje! Als hij nu maar geen wraak wil voor die wielklemmen… …..! Wordt vervolgd….

Mijn tweelingdochters hadden vrijdag allebei een vrije dag en wij hadden afgesproken met ons drietjes eens op stap te gaan. Het was al van maanden geleden dat ik nog eens met allebei de dochters tegelijk ben weggeweest. Een van de dochters wil een nieuwe keuken, en ze wilde eens gaan kijken bij Ikea. “Goed idee” zeiden haar zus en ik meteen, want ik heb ook eigenlijk al een tijdje zin in een nieuwe bank, mijn oude lederen bank  is ondertussen 25  jaar oud en het leer heeft zijn beste tijd gehad. Met een “Grand Foulard”,  probeer ik de ergste "schande" een beetje te camoufleren, maar nu ik toch aan het veranderen ben dacht ik, een ritje naar het ”blauw gele woonwarenhuis” is misschien geen gek idee. Af en toe koop ik er wel eens wat, ze hebben er leuke lampjes  bijvoorbeeld en omdat ik  toch geen budget heb om alles bij designontwerpers te kopen, is het "blauw gele woonwarenhuis" een goede optie. Bovendien moest ik eens kijken voor gordijnen, want mijn oude passen totaal niet meer bij mijn pasgeverfde muren. En zo vertrokken wij afgelopen vrijdag naar de Ikea van Anderlecht.  Waar wij eerst iets zijn gaan eten in het restaurant en waar ik voor het eerst “Köttbullar” heb gegeten, (Zweedse gehakt balletjes) met een onduidelijk sausje, een kwakje vossenbes confituur, uitgedroogde diepvriesfrieten en een paar blaadjes verlepte sla. Maar dat gaf allemaal niets, want gelukkig was het gezelschap leuk. Mijn dochters en ik hadden nog heel wat te babbelen. Maar thuis kunnen wij ook babbelen en wij waren gekomen voor keukens, banken en gordijnen. Keukens hebben wij gezien en ideeën opgedaan,  banken hebben wij gezien en uitgeprobeerd, maar niks dat zo lekker zat als mijn oude bank. Ik heb dan ook maar besloten hem nog maar een tijdje te behouden en hem gewoon wat op te pimpen met een foulard in een ander kleurtje. Gordijnen hebben wij ook gezien, maar net niet die ik in het hoofd had. Het lastige van die winkel is dat er zoveel  leuke hebbedingetjes zijn , dat het lastig is je te concentreren op  waarvoor je gekomen bent. Zo heb ik mij laten verleiden door de aankoop van een houten hobbelpaard voor mijn kleindochter Camille, een vleessnijplank, een appelsnijding,waarvan een van mijn dochters zei, dat, dat het  zo handig was en  waarvan ik me afvraag waarom ik dat ding  gekocht heb, want het lukt mij al jaren perfect om appels in stukjes te snijden met één doodgewoon mesje. Ook werd ik  er geïnspireerd door een verfkleur op de muren in een van de slaapkamers daar. Want nu mijn creatieve kant toch overuren aan het maken is, heb ik besloten om de slaapkamer ook maar eventjes aan te pakken……

Eigenlijk denk ik nu eens nooit: "goh, wat ben ik vandaag gelukkig!!! Laat ik vandaag eens op mijn blog schrijven  hoe goed alles gaat en hoe leuk en fijn alles is!!! Ik heb altijd wel iets om over te zagen, en het zaagt zo heerlijk weg op een blog........ Want natuurlijk was het laatste weekend in De Panne best leuk. Maar het had nog leuker kunnen zijn als mijn buurvrouw, goede schoenen had gehad in plaats van die hakjes met veterdunne bandjes waar ze amper 100 meter mee kon stappen. Ze haalde het net van het appartement tot aan het terras op de dijk. Het zou ook leuker geweest zijn, als ze niet had afgesproken met een heer die ze al een paar jaartjes kende, en, die bovendien gehuwd was (oh schande) en een avondje “los” mocht. En het zou nog leuker geweest zijn, als die heer niet een andere heer had meegenomen, want zo had men gedacht, zou ik mij die avond niet vervelen en niet alleen als schemerlamp moeten dienen. Het zou dan ook leuk geweest zijn, als die heer in kwestie niet had gedacht dat hij leuker was dan de deurknop en echt gevoel voor humor had gehad of , toch in ieder geval  af en toe iets zinnigs had gezegd. Toen ik het leuk genoeg voor de avond vond en naar het appartement wilde om te gaan slapen!  Stond de leuke man er op om mij naar “huis” te brengen, waarop de kennis van mijn buurvrouw ons al knipogend nog een leuke avond toewenste, en iets in het Vlaams brabbelde tegen zijn kameraad. Hoewel we de hele avond Frans hadden gesproken en ik het niet de moeite had gevonden om de twee heren wijzer te maken dan dat ze al waren, had ik nu even zin om hen in onvervalst Nederlands van repliek te dienen. Nadat ik de man had afgepoeierd, en hem - hoe gemeen van mij- het telefoonnummer van de plaatselijke Pizzabakker had gegeven, dat ik toevallig uit mijn hoofd ken, omdat het zo’n gemakkelijk nummer is. (Wat de man trouwens ook vond, en dat was dan meteen het eerste onderwerp waar wij het die avond over eens waren.)  ben ik mijn bed ingedoken en heb geslapen als een roos tot ik helaas veel te vroeg wakker werd door irritante geluiden uit de slaapkamer van mijn buurvrouw. Ik ben opgestaan en naar het strand gewandeld, waar het op dit vroege uur van de dag nog best frisjes was en ben doorgelopen richting” les contours de Dunkerque. In Bray-Dunes heb ik een heerlijk ontbijtje gegeten met verse croissants. En daarna op mijn gemak terug gewandeld naar de Panne. Toen we zondagavond naar huis reden, zei mijn buurvrouw: “het was een leuk weekend, dat moeten we nog eens doen” “Ja” antwoordde ik”Leuk”.

Ik heb de heg gedaan,  rond mijn tuin staan twee heggen en een muur, één heg is een “normale” heg, een Buxus,  die ik deel met mijn buurman. Aan de andere kant staat een houtwal die vroeger om weilanden gezet werd, met vooral veel prikkels.  Ik heb allang geen koeien meer aan de andere kant van mijn heg, Vanochtend heb ik de Buxus geknipt. Indertijd  is deze heg nog het onderwerp van een heuse burenruzie geweest, Vanaf het eerste moment dat ik in mijn huis woonde zorgde deze haag voor spanningen tussen mij en mijn buurman, die de haag goed laag wilde terwijl  ik voor een paar centimetertjes hoger was, gewoon een kwestie van privacy. “Maar er was een reglement “ zei mijn buurman, en reglementen zijn er om gerespecteerd te worden, of om ze te overtreden. Het reglement in kwestie heb ik nooit terug gevonden in mijn papieren en ook dat van de gemeente was niet van toepassing. Na een hoop gezeur over en weer presteerde mijn buurman het, terwijl ik op mijn werk was, de heg te korten tot 1.40! We sprongen er zo overheen. Toen mijn buurman het volgende weekend, ’s avonds toen het donker was, in zijn tuin vuil aan het verbranden was, waaronder een verpakking van Polystyreen, dat bij verbranding vreselijk veel rook maakt, heb ik de flikken gebeld....... kwestie van reglement!!!

Zo’n elektrische hegschaar weegt nog al wat. Wat ben ik blij dat ik nooit gestopt ben met sporten, want ook voor dit werkje heb ik blijkbaar geen man nodig. Daarna heb ik de uitgebloeide Myosotis  weggehaald die aan de andere kant langs de houtwal  groeien …Er is trouwens  een legende aan deze bloemen verbonden: In de middeleeuwen waren er eens een ridder en zijn geliefde langs een rivier gaan wandelen. Bij het plukken van een bosje bloemen viel de ridder  door de zwaarte van zijn harnas in het water. Terwijl hij verdronk gooide hij het bosje bloemen naar zijn geliefde en riep ”vergeet mij niet”. Deze bloem is verbonden met romantiek en tragiek en werd vaak door vrouwen gedragen als teken van trouw en oneindige liefde.

Ik heb ze weggetrokken, allemaal . Onder de weggetrokken Myosotis  kwamen nieuwe plantjes tevoorschijn, waarvan ik was vergeten dat ik ze verleden jaar geplant had…. Symbolisch? 

UPDATE: Myosotis = muisoortje, in  het "Loewiesa jargon" blijft Myosotis gewoon een "vergeet-me-nietje". Dat past immers beter in de verhaallijn. nah!

Ik laat los.

Ik ga verder.

Ik ben sterk.

Ik heb lef.

Kom maar op!

Zeg ik tegen de toekomst.

Ik laat los.

Dat zei ik, als in een Mantra, toen ik aan het schilderen begon, maar nu de verf op de muren  zit en de potten  leeg , heb ik het gevoel zelf ook leeg te zijn. Ik herken mijn woonkamer niet, ik wilde verandering, ik heb verandering. Maar of ik de goede stap heb gezet? Ik heb mijn twijfels……

Vroeger was hij lief voor mij.

Vroeger maakten wij plannen.

Vroeger…

Ik ben niet sterk.

Ik heb geen lef…..

Het begon al goed, de dag van het vertrek. Nog net op tijd kwam ik er achter dat mijn gsm nog lag op te laden. Dus, kon ik weer  naar binnen  om mijn “contact met het thuisfront” op te halen. Door een te snelle en onhandige beweging vloog het ding ook nog eens  tegen de vlakte, gsm, batterij en dekseltje vlogen 3 verschillende kanten uit, “Shit” dacht ik, ook dat nog. Het was helemaal balen toen ik constateerde dat het ding de val blijkbaar niet had overleefd.  Ik heb trouwens de laatste tijd nog al ongelukjes gehad met mobiele telefoons, zo heb ik kortgeleden de gsm van mijn zoon, die nog in de zak van zijn jeans zat, per ongeluk mee gewassen in de wasmachine op 45°. Ik kwam er achter als de was in de droger zat en ik het ding hoorde tikken tegen de wand van de trommel. Maar Nokia’s schijnen goed wasbaar te zijn, De telefoon deed het nog perfect! Het schermpje zag er wel  een beetje vlekkerig uit, maar na dat ik hem een tijdje in het zonnetje had gelegd, zag je er niets meer van.  Even was ik bang dat mijn gsm de val niet had overleefd en dus  niet “Loewiesa Proof was! En dat mijn eerste gang in De Panne naar een gsm winkel zou zijn, want hoewel  ik vaak loop te roepen dat ik mobiele telefoons haat, en dat ze een inbreuk zijn op je privacy, omdat ze altijd bellen op vervelende momenten, en meestal voor onbelangrijke dingen, raakte ik zaterdag morgen toch lichtelijk in paniek, bij het idee, eventjes niet contacteerbaar te zijn. Terwijl mijn buurvrouw bezig was met de noodzakelijke transactie met de aannemer die het werk in haar appartement had uitgevoerd is het mij uiteindelijk toch gelukt om mijn gsm weer aan de praat te krijgen. Ondertussen liep het al tegen het middag uur en vonden wij dat het tijd geworden was voor een aperitief. En dus trokken wij naar een terras op de dijk voor een “Picon au Vin Blanc”……..