“Heb je zin om mee te gaan naar de kust?” vroeg mijn buurvrouw van een eindje verderop. Zij is al een paar jaartjes weduwe en heeft een appartementje in “La Panne”.  Ze moest er heen om wat werkjes die er de afgelopen week waren gedaan, te inspecteren. “ We vertrekken morgen vroeg en komen zondagavond weer thuis” “Lijkt me leuk” zei ik meteen enthousiast, terwijl ik  de deksel van de verpot dicht deed. “c’est beau” zei mijn buurvrouw ” tu te débrouille bien!”. Ik vertrek dus naar de zee, waar ik naar ik hoop, behalve een frisse neus  ook nog wat inspiratie op doe ………

Deze morgen wakker geworden met een beetje een verfkater. Ik heb spierpijn aan mijn rechterarm en ook mijn nekspieren aan de rechterkant voelen enigszins vermoeid aan. Alles kraakt wanneer ik mijn hoofd eens laat rollen. Ook mijn lastige knie stribbelt vanmorgen eens extra tegen. Mijn woonkamer ligt overhoop, mijn tafel staat vol met de inhoud van mijn kast. Er komt nogal wat bij kijken als men beslist tot het schilderen van een  kamer. Het is niet zo zeer het schilderwerk dat lastig is, maar alles wat er aan voor af gaat, Het leeghalen van kasten, en het stof weghalen vertragen de boel behoorlijk. Behalve een hoop stof heb ik trouwens ook nog een paar boekjes teruggevonden, waarvan ik me al eens had afgevraagd waar die in hemelsnaam  naar toe waren en waar ik mijn dochters al had verdacht ze te hebben meegenomen Ook heb ik een stukje gebroken aardewerk gevonden waarvan ik me eveneens afvraag wat dat geweest kan zijn? Ik zie nu ook dat ik hier en daar een rétouche mag uitvoeren. Ik besluit dat ik, voor ik aan de rest van het schilder werk ga beginnen eerst op mijn gemak met een koffietje de mailtjes van de vorige dag ga bekijken. Ik had gezien dat er een aantal powerpointjes en filmpjes bij zaten waar ik gisteravond de puf niet meer voor had om ze te bekijken. Ik zit nog geen 10 minuten aan de computer of hij slaat uit. Wanneer ik terug wil opstarten krijg ik een zwart scherm, met de volgende raadselachtige tekst: NTLDR ontbreekt, druk Ctrl  Alt en Delete ! Zo gezegd zo gedaan, er gebeurt niks. Weer dezelfde tekst, ik herhaal dezelfde handeling en ik kom nu op een blauw scherm terecht, De bios weet ik, ik raak in paniek en de "Woman Power" van de laatste dagen dreigt mij in de steek te laten. Ik heb het mijn lief die mijn lief niet meer is, al vele keren zien doen. Ik besluit Cool te blijven  en ga met de pijltjes van het toetsenbord op en neer om te zien wat er allemaal staat. Ik probeer het een en ander uit, zonder veel resultaat. Met meer geluk dan wijsheid herken ik dan iets waar ik toch al eerder van gehoord hebt,  de Master en Slave, die trouwens niks met SM te maken hebben , maar alles met de harde schijf waar Windows op staat, (ik heb het ook maar van horen zeggen) Op goed geluk verander ik de positie van de Master en Windows start op! -----YES!!!!!!-------Vandaag niet geschilderd, het gras gemaaid en buiten gezeten met een boek.  Morgen is er weer een dag!

Ik heb met de testers van de twee kleuren die ik op het oog had. Hier en daar een streep gezet zodat ik eens kan zien hoe het staat. Bij het openmaken van het potje Chataîgne Printanière, doet deze kleur mij ietwat denken aan de ene of andere saus,  groene Kerrie  misschien? Of  Piccalilly? Of misschien wel een melange van de twee. “Snot” weet  mijn zoon die een en ander met argus ogen gade slaat, groen snot! Snot of saus? Het staat in ieder geval niet mis, vind ik, wanneer ik  hier en daar een streep zet.  Aan de witgrijze “Toile à Voile” voor de andere muren twijfel ik  eerst een beetje. Op het moment dat ik van deze kleur een paar strepen op de muur heb gezet schijnt de zon op de muur en doet de kleur  zijn naam in ieder geval eer aan en is een beetje te vergelijken  met witte was met een grauwsluier. En waar bijna iedere  huisvrouw d.m.v. een zakje blauw of  door een ander en beter wasmiddel dat nog witter dan wit wast, een oplossing zou zoeken.  De overgang van het warmere zonnige geel naar de veel koelere  lichte zinkkleur van “Toile à Voile” is enorm.  Maar, zo peins ik, het staat wel mooi naast de afgeschuurde houten kast.  ‘s avonds als de zon van de muur weg is ziet het er een stuk beter uit.  En ook ’s morgens  bij het ochtend  licht bevalt de kleur  me eigenlijk wel. Wanneer ik de gordijnen en de kussentjes op de bank heb weggehaald is het duidelijk, deze kleur schreeuwt om fellere kleuren , ach, per slot van rekening,  nu ik toch bezig ben met veranderen………

Vandaag was het zover: nadat mijn zoon voor hij naar school vertrok, de kast van de muur had getrokken ben ik  aan het schilderen geslagen.  Terwijl ik bezig was zag ik de boel zienderogen opknappen en elke streek gaf me voldoening.  Op dit moment ben ik zo moe als een hond , kan geen paf meer zeggen en ook de aerobiclessen deze avond laat ik vanavond voor wat het is. Tevreden kijk ik om mij heen, ik wilde verandering, en die heb ik gekregen! Morgen begin ik met het zit gedeelte van de woonkamer.

Het begint al goed, ik droom er al van: LADDERS! En ik ben er zelfs wakker van geworden, veel te vroeg voor een zondag morgen. Omdat ik het een beetje vreemde droom vond, heb ik het eens opgezocht in het “dromenboek” dat ik ooit kocht in een zweverige periode. en joepie!  Het blijkt iets positief te zijn. Dromen van “opgaande ladders zonder leuningen” betekent “succes en vooruitgang!” Tevens zou het een verbinding zijn tussen het “bewuste en het onbewuste”. Gesteund door deze informatie  en bewust van het onbewuste waar ik mij  al langer van bewust was , maar tot nu toe niet heb willen zien, klim ik, overtuigd van een goede afloop op mijn ”ladder van succes” en ga al knarsen tandend verder met het schuren van de gerepareerde plekjes in mijn plafond.

Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
- onverzoenlijk lief -
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

Pablo Neruda

Gezeten aan de ontbijttafel  in het ochtendzonnetje, dat inmiddels alweer verdwenen is, naast een vaas met ietwat hangende tulpen en narcissen (overblijfsels  van een Moederdag boeket)  die overigens nog heerlijk ruiken, heb ik voor het eerst het resultaat van mijn "plafonnage" werkzaamheden kunnen aanschouwen. Nu weet ik het weer, waarom professionelen altijd spotten gebruiken bij dit soort werkjes. Het gebruiken van zo’n spot geeft immers hetzelfde resultaat als de spiegel in het pashokje bij C & A wanneer je ’s winters zomerkleren gaat passen: "Dodelijk". De scheurtjes zijn allemaal weg maar natuurlijk is er nu een kleurverschil, en hier en daar moet er geschuurd worden.  Mijn buurvrouw van een eindje verder is aan komen lopen met een foldertje, “heb je dat al gezien?" vraagt ze “Pour vous libérer des corvées contactez nous: “ staat er op en dan een paar telefoonnummers van de een of andere klusjesdienst in de streek. Ze vragen maar 4.96 € per uur plus btw wat echt niet te duur is. “Ja wie weet wat je binnenhaalt” zeg ik, ietwat wantrouwend geworden, na een  slechte en dure ervaring met een loodgieter een paar jaar geleden.” En het is trouwens echt het wegwerken van die paar dingetjes dat het lastigste is. Het schilderwerk zelf is een fluitje van een cent! En nog leuk om te doen ook. En stel dat zo’n "mannetje" het nu eens niet goed doet? Dan moet ik daar nog voor betalen ook? Dan doe ik het liever zelf niet goed”  redeneer ik, eigenwijs als ik ben. “tu as peut être raison” zegt mijn buurvrouw. Natuurlijk heb ik gelijk!

Vanochtend, voor het vertrek naar de taalclub, waar ik meewerk als “questspeaker”, om met Franstaligen die hun best doen om Nederlands te leren. (Ze bestaan echt wel) te converseren, ben ik eerst afgedaald in mijn kelder, om het materiaal dat nodig is voor mijn schilderwerken te inspecteren: bakjes, kwasten, rollers, verfkrabbers, een  plamuurmes,  een truweel, white spirit, tubes met vulmiddel, een rest gips, schuurpapier. En….. !!! Een dikke zwarte spin die tussen de potten met restjes verf uit kwam kruipen  toen hij mij zag afkomen. “Groot gelijk, smeer jij hem ook maar” dacht ik, toen ik het vieze beest  bang zag weglopen. Toch maar even langs de plaatselijke doe–het-zelf-winkel om mij te laten informeren over het te gebruiken product voor het plafond, aangezien het maar om  kleine scheurtjes  gaat.  En tevens nog eens rondkijken voor een geschikt kleurtje voor mijn muren. Nu heb ik al verschillende brochures en websites bekeken, om ideetjes op te doen en ondertussen zie ik door de bomen het bos niet meer. Zo ben ik op een website terecht gekomen, waar ik kon kiezen tussen “Edelweis, Ambrosa en Papaver, Jasione, Boterbloem, en Oleander” en  wat te denken van “gipskruid, cyclaam of sneeuwklokjes”?  Ik twijfel tussen “Châtaigne Printanière”  op twee muren en op de  muur met de nissen “Toile à Voile” of wordt het  misschien gewoon  “ Nieuw Geel?”…… ………activerend, inventief, vitaal, wispelturig, morgen, stralend, vrolijk, dartel…….. het Nieuwe Geel, dat uiteindelijk gewoon groen blijkt te zijn……mist, hemels, ruimdenkend, diepzinnig,verstild, droom, oneindig………

Een tijdje geleden, tijdens een van de “reisjes door mijn kamer” (archief mrt.) had ik het al opgemerkt. Mijn plafond is aan een opknapbeurt toe, en ook de muren kunnen wel weer eens een verfje gebruiken. Bovendien heb ik  behoefte aan verandering, alles eventjes anders. Een frisse wind door het huis, en  vooral door mijn hoofd! Het plan om mijn muren die momenteel geel geschilderd zijn eens een ander kleurtje te geven speelt trouwens al maanden door mijn hoofd, Maar er was altijd wel iets. Ieder weekend hadden we wel iets te doen waardoor het schilderen steeds werd het uitgesteld. En soms ook gewoon geen zin. Nu de volgende weekenden waarschijnlijk erg leeg, lang en eenzaam zullen zijn. Heb ik besloten dat ik er aan ga beginnen. Mijn zoon staat trouwens ook op mijn planning  ingedeeld.  Al weet hij op dit moment nog niet wat hem boven zijn hoofd hangt. Ik heb trouwens grote moeite om hem geen verwijten naar zijn hoofd te slingeren, omdat niet alles zijn schuld is maar mijn ex lief ook verantwoordelijk is voor het resultaat van hun hanengedrag, en ik had waarschijnlijk ook al jaren geleden zelf moeten ingrijpen. Maar het zij zo! Hoewel een man in huis altijd handig is (zodat je niet altijd zelf je vuilzak moet buiten zetten of zo. En nu dus bij het verslepen van de meubels) sta ik zelf mijn “vrouwtje” wat betreft allerlei klusjes.  Maar ik zit al met een lastige knie en heb geen zin dat het ook nog eens in mijn rug schiet. Bovendien, bij het repareren van mijn plafonnetje en het schilderen er van, voorzie ik zeker enkele dagen pijn in mijn nek, maar aangezien ik momenteel toch al ontstekingremmers neem voor mijn knie dacht ik zo, dat is dan een beetje zoals, twee halen, één betalen!  Misschien een rare manier van denken? Maar ik ben nu eenmaal niet helemaal normaal. Gelukkig ben ik erg goed in het verdelen van werk dus het zal wel lukken allemaal.

Chondropathie schijnt het dus te zijn. Kraakbeen. En daar is dus iets mee mis.  Maar er is niks aan te doen. Kraakbeen zou zich zeer traag herstellen en ik mag gewoon doorgaan met bewegen, misschien wat extra  stretch oefeningetjes en bij pijn eventueel een pijnstiller e/o een anti ontstekingsmiddel. Met die woorden werd ik de spreekkamer weer uitgewuifd. Gisteravond mijn lichaam weer flink afgebeuld  tijdens de aerobicles. Mijn gemartelde spieren laten nog steeds duidelijk weten dat ze geen prijs stellen op zulke extreme belasting. Maar tijdens dat  ander half uur in de sportzaal krijg ik tenminste de gelegenheid om mijn teveel aan energie te verwerken en mijn verstand op nul te zetten. “Waarom deden wij dit ook weer?” Vroeg ik mijn vriendin Chantal hijgend tijdens "het pompen". Zij zou het toch beter moeten weten, want ze is al een paar jaartjes ouder en dus verstandiger!!! “Om in beweging te blijven, om fit te blijven!”  Hijgt zij nog harder dan ik. Vanochtend als ik opstond leek ik op een redelijk fitte 100 jarige.

Wakker geworden door een harde wind die door de tuin raast, lig ik al uren te draaien en te woelen. Mijn gedachten worden overheerst door mijn lief die mijn lief niet meer is. Verdriet en boosheid volgen elkaar op. De wanhopige  “Drama Queen” in mij vraagt zich af “Wat nu met de rest  van mijn leven? Moet ik de rest van mijn leven voor het raam achter de plantjes  blijven zitten weg kwijnen, als een soort "Eleanor Rigby" treurend over vroegere tijden? Of moet ik vanaf nu elk weekend met een fles wijn op de bank gaan zitten of mij vol proppen met calorie bommen, al mijmerend over mijn verloren liefde? Mijn, meer rationele ik, houdt zich momenteel verdomd ver op de achter grond.....  “maar nee”, zo zegt zij, heel cliché, ergens in de verte: “het gaat allemaal weer over. Het leven gaat verder, je hebt het allemaal zelf in de hand”, "Geen tranen, geen gejammer en over en weer verwijten!"..... Ondertussen “tikt de regen op het zolder raam” en heb ik “het voeteneinde van het bed bij de verwarming neergezet “. Het lijkt wel of alle dramatische liefdesliedjes alleen voor ons geschreven zijn. “All good things come to an end.” “Sad songs (they say so much)”….

Mijn lief is mijn lief niet meer. Het is uit. Fini, basta. We hadden “maar” een lat relatie, en niets "makkelijker" dan een lat relatie, er valt niets te verdelen, ieder heeft zijn eigen huis, zijn eigen spullen, zijn eigen computer…….... onze foto’s, wat gemakkelijk toch tegenwoordig met die moderne digitale camera’s.  Alleen de sleutels afgegeven. En nu maar gewoon die knop omdraaien over en uit. Niet meer denken aan gelukkige tijden, niet zo heel lang geleden, toen we nog vol plannen voor de toekomst zaten. De reden van deze beslissing is mijn zoon, waar mijn lief het niet mee kon vinden. en mijn zoon niet met hem. Na maanden geprobeerd te hebben de kerk in het midden te houden, afspraken te maken, waar niemand zich dan aan hield hebben ze hun zin gekregen. Vandaag is het Moederdag, ik heb een dubbelzinnig gevoel. Ik heb "gekozen" voor mijn zoon, want ik ben nu eenmaal een moeder, maar toch…….. behalve dat ik er verdriet van heb, ben ik ook nog eens ontzettend kwaad op de twee belangrijkste mannen in mijn leven.

Laatst ben ik weer eens bij de dokter geweest omdat ik al een tijdje last heb van een dwarse knie, dat wil zeggen, mijn knie doet niet eens echt pijn, maar af en toe blokkeert de boel gewoon, wat een beetje een raar gevoel geeft. Mijn knie hindert me ook niet echt bij het sporten, als ik eenmaal op gang ben, voel ik hem eigenlijk niet zo erg. Het is het op gang komen, dat problemen geeft. 

De laatste tijd begint het op te vallen dat ik een beetje mank als ik loop, want dan hindert mijn dwarse knie het ergst. De dokter had me een anti ontstekingmiddel voorgeschreven en verder mocht ik doorgaan met bewegen! 

Ook heb ik een afspraak gemaakt voor een MRI. Afgelopen dinsdag was het zover. Als je zo’n apparaat ziet en je zou niet weten wat het was, zou je denken dat het een of ander ruimteschip is. Het apparaat stond dan ook nog eens in een wat donkere ruimte met spotjes in het plafond, wat alles nog een tikje mysterieuzer maakt.

Ik was al eens eerder in zo’n ding geweest, want een paar jaar geleden kreeg ik ineens last van mijn rug en moest er onderzocht worden of ik soms een hernia had. Ik mocht gaan liggen en mijn te onderzoeken knie werd ingepakt, ik kreeg een koptelefoon op en mocht naar muziek van de lokale radiozender luisteren. Voor een knie hoef je gelukkig niet helemaal die tunnel in. Want ik kon me nog het gevoel herinneren dat ik had van toen die keer dat ik daar voor het hernia onderzoek was.

Ineens had ik begrip voor mensen die claustrofobisch zijn. Ook ik, kreeg toen dat gevoel van levend begraven te worden. Ondanks de koptelefoon hoorde ik toch nog het kabaal en de knallen die het apparaat maakte, ook kreeg ik ineens jeuk aan het puntje van mijn neus. Jeetje, wat doe je dan, voor dat het onderzoek begon had de verpleger mij immers gezegd,  niet meer te bewegen, ik dorst amper adem te halen en even kwam er iets paniekerigs over mij. Straks ging ik nog hyperventileren begon ik te denken. Toen werd het ineens stil. Het was klaar. Vrijdag hoor ik de uitslag……. Wordt vervolgd.

Bestond er maar zoiets  -als je partner het plotseling laat afweten-  gewoon, even de bijgeleverde software insteken of ergens een knopje en dan even een systeemherstel, terug naar een bepaald punt of misschien zelfs een format! Het ene moment is er niets aan de hand. Zit je nog allebei op dezelfde golflengte. Doe je leuke dingen samen en het volgende moment begint je partner te flippen, omdat die dag, je zoon in de weg loopt, niet naar je partner wil luisteren omdat: “Hij toevallig mijn vader niet is………………!” Was alles maar zo simpel, als eventjes, alles opnieuw installeren met je eigen persoonlijke voorkeuren.    

Soms kom je mensen tegen, ineens zijn ze er. Mensen met wie je aan de praat raakt, en  die iets in je wakker maken. Iets dat er altijd gezeten heeft.  Soms gewoon over iets waar je in lang niet aan hebt gedacht. Aan ideeën en fantasieën die je had toe je jonger was. Maar die op de een of andere manier bij het  volwassen worden op de achtergrond zijn geraakt. Ineens kun je weer lachen over de herinnering en wordt je voor even  terug dat gelukkige kind dat je vroeger was. En dan zijn ze ineens weer weg, die mensen. Ze verdwijnen zo weer uit je leven, zoals ze gekomen waren. Soms gaan ze gewoon weg Soms sterven ze…….Maar ze laten altijd iets na…..

Ik was denk ik, een jaar of 12 als ik mijn eerste dagboek kreeg, waar ik mijn geheimen in kwijt kon. Je  weet wel zo’n boekje met een slotje er op. Dat het slotje  niet veel voor stelde , kreeg ik pas later door. En ook ik begon mijn dagboek  met: “lief dagboek, ik hoop aan jou alles te kunnen toe vertrouwen, zoals ik het nog aan niemand gekund heb”.  Ik schreef vooral  over puberleed,  dingen die ik op school had meegemaakt, over de meesters en juffen, over mijn vriendinnen, de lessen, mijn kleren, dat ik boos was op mijn vader of moeder en dat mijn broertje zo’n  een verschrikkelijke pestkop was  en over mijn kalverliefdes. Vooral hierover kon ik nogal uitwijden. Ik had er bovendien geen flauw idee van, dat ik tenminste  één trouwe lezer had, namelijk mijn broertje. Het huis was te klein! Toen ik er achter kwam. Wat voelde ik mij verraden. Een dagboek is ook eigenlijk niet voor anderen bestemd, hooguit voor geliefden, mensen die veel van je houden. En als je 12 bent en volop aan het puberen, dan horen broertjes en zelfs ouders, daar echt niet bij. Mijn dagboek uit die tijd is dan ook nooit volgeschreven. Jaren later heb ik bij vlagen nog dagboeken bijgehouden en kort geleden heb ik besloten om opnieuw aan een dagboek te beginnen. Waarom ik het doe? wat het nut ervan is? Wat het doel is van al dit geschrijf? Waarom krijg ik van sommige teksten toch tranen in mijn ogen?  Zoveel vragen, waarom.........? In een dagboek mag je zeuren, roddelen, je kwaad maken,negatief zijn, je leert er je zelf door kennen en je leert te relativeren. Noem het een vorm van meditatie en..........bovendien.........Ik vind het leuk om te schrijven.

Heb je geen zin om mee te gaan “gymmen?”, vroeg mijn vriendin Chantal me laatst. (niet de vriendin van het plastic (zie eerder blogbericht) maar een andere) We doen al jaren aquagym en aquarobic samen. Mijn vriendin is adept van beweging en regimes,veel meer dan ik. Zij weet alles van Weight Watchers, ze weet precies hoeveel punten en calorieën bij welk voedsel horen en handelt daarnaar, ik weet juist dat een chocotoff 1 punt is en dat als ik er 20 achter elkaar zou eten ik genoeg punten voor de hele dag binnen heb. Ook weet ik dat teveel eten van bepaalde soorten voedsel en niet genoeg bewegen ook aanleiding kan geven tot dikker worden. Chantal had dus gehoord van een cursus in de plaatselijke sportzaal.We zouden eerst eens gaan kijken, hoe het een en ander daar toeging. Dat deze cursus op die bewuste avond (nog) niks voor ons was zagen we meteen bij het binnenkomen van de zaal. We zijn dan wel niet meer zo piep! Maar stok zijn we immers ook nog niet. “Kunnen we dit nog een paar jaar uitstellen?” vroeg ik haar dan ook bij het zien van de groep “echte senioren” die daar overigens vol enthousiasme bezig waren. De volgende avond  zijn we teruggegaan, en hebben een gedeelte van de andere cursus gezien en het leek ons wel iets,veel buik, been en bilspieroefeningen zagen we. En dat alles in een vrij behoorlijk tempo en onder begeleiding van opzwepende House Music. We konden niet lang blijven, vanwege bezoek thuis. Maar mijn vriendin was er van overtuigd dat wij dit wel aankonden. En aangemoedigd door haar enthousiasme was ik dan ook vastbesloten om ook mee te doen. Afgelopen dinsdag zijn we dus voor het eerst gegaan. We waren aan de vroege kant en pas nu zag ik de affiche hangen in de hal, “Aerobics met Marjorie”. AEROBIC! !!! GYMMEN noemt mijn vriendin dat dus, ik heb dat nòg gedaan, jaren geleden, klein detail; ik was toen wel 20!!!...........En ik heb het geweten ook. Hoewel ik mijn halve leven aan sport heb gedaan, nog veel loop, regelmatig fiets en twee keer in de week naar het zwembad ga en ik zelf vind dat ik redelijk in vorm ben, heb ik het gevoel dat mijn hele lichaam uit elkaar getrokken is, de spieren aan de binnenkant van mijn bovenbenen doen me pijn en wegen een ton, en ook voel ik dat ik dwarse buikspieren heb! Joepie! Toch ben ik van plan om door te bijten, en het zeker tot de grote vakantie vol te houden. Want eigenlijk voelt het best lekker aan. J

Mijn kat is dood, het beest hield op met spinnen
Hij was de lieveling van bijna iedereen
Had zelfs een deurtje in de deur voor zich alleen
Dan kon -ie zonder sleutel toch altijd naar binnen

Mijn kat is dood, de spil van het gezin
Heeft ons na veertien jaar opeens verlaten
Het kattenluik, daardoor ontdaan van alle zin
Zal nu de zwervers uit de buurt wel binnen laten

Mijn kat is dood, mijn God wat een gelul
Met heel de dagsleur uit ‘t verband in het begin
Zijn plastic etensbak daar hoeft nu niets meer in
En ook zijn waternap hoeft nooit meer bijgevuld

En voor de keukenkast, halfvol met Whiskas blikken
Sta ik in droefenis mijn tranen weg te slikken

Koos Haydn

Bijna iedereen heeft er een, bijna iedere vrouw is er een of wordt er een. Ze zijn een geliefd onderwerp om spot mee te drijven. Ze worden zelfs aangeboden op Ebay! Net als domme blondjes. Ik behoor tot beide categorieën, ik ben zelf schoonmoeder èn blond, mijn twee schoonzonen, plagen mij er soms mee, het zijn twee leuke jongens, waar ik geen enkele  moeite mee heb, en zij, mag ik hopen, niet met mij. Schoonmoeders, ik heb er zelf twee versleten, een officiële met een trouwboekje en de hele reutemeteut. En eentje die zo mee kwam aanwaaien met een relatie die ik na mijn scheiding heb gehad. De eerste had er grote moeite mee, dat haar zoon met “une Hollandaise” kwam aanzetten. Zo maakte ik voor het eerst van mijn leven kennis met vooroordelen, want volgens “belle maman” kon iets, dat uit een ander land kwam niet deugen. En liet mij dat ook op alle mogelijke manieren weten. Ik was nog jong en miste indertijd, waarschijnlijk ook de nodige diplomatie om “belle maman” te bekoren. De tweede bemoeide zich met alles, en verweet mij, haar zoon van haar af te willen nemen. Ik heb het uiteindelijk opgegeven en de zoon bij zijn mama gelaten en ik ben verder zonder schoonmoeder door het leven gegaan. Tot ik mijn huidig lief, die nu al 8 jaar mijn lief is, tegenkwam. Bij hem horen zeven broers en zusters mèt hun moeder. Nu heb ik dus weer een schoonmoeder, ze is dementerend, als we bij haar op bezoek komen, zegt ze “dag Loesje” tegen me en knipoogt naar mij. Samen met haar kinderen, haalt ze herinneringen op van vroeger. Er wordt dan heel wat afgelachen. Uit de verhalen maak ik op dat mijn schoonmoeder geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken. Jammer toch, dat ik haar niet in betere tijden heb gekend.

“Zondag, de ronde van Vlaanderen!“ zo begon mijn lief aan het begin van het afgelopen weekend.” Oh leuk” dacht ik, dat wordt dan een zondagmiddagje bankhangen. “Monsieur  Météo” had goed weer voorspeld, dus ik had me voorgenomen om me met een boek in de tuin te installeren terwijl mijn lief naar één van zijn favoriete sporten kon kijken. Zondagmorgen dook hij echter de garage in om onze fietsen die daar stonden te wachten op betere dagen  fietsklaar te maken. Mijn lief is een paar jaar geleden geopereerd aan zijn rug, sinds september van verleden jaar gaat hij een paar keer per week naar de sportzaal om zijn conditie weer wat terug op pijl te krijgen. De laatste keren als wij gingen fietsen had hij moeite met mij bij te houden en hij wilde dus een en ander afgelopen zondag middag wel eens testen. “En die koers dan?” probeerde ik nog even, want ik zag mijn middagje rustig lezen de mist in gaan.”Dat hoor ik vanavond wel” was het antwoord. En zo vertrokken wij na het middag eten, richting Ronquières. Ongeveer 25 km heen en 25 km terug (even ter  herinnering, Ronquières ligt aan het kanaal Brussel Charleroi en is bekend om zijn scheepslift,het zogenaamde hellend vlak) Nu woon ik op een “MONT” en tot aan het kanaal is het steeds bergafwaarts, dat gaat allemaal supersnel, en daarvoor hoef je niet eens in vorm te zijn.Via de “port de plaisance” van Seneffe reden wij langs de Samme, een riviertje dat parallel aan het kanaal stroomt. Door het afsluiten van de sluizen is hier geen binnenvaart meer mogelijk en heeft de natuur hier zijn gang kunnen gaan. In deze tijd van het jaar is het er nog een beetje kaal, maar vooral zomers is het hier prachtig, dan ligt de rivier vol met waterlelies. Bij iedere oude sluis gaat het pad hier een paar meter naar beneden tot aan Ronquières waar wij, niet eens een klein beetje moe, op een terras in het zonnetje zijn neergestreken, Toen we daar zaten te genieten van de eerste zonnestralen, kwamen er twee motorrijders aan, die zich ook op het terras installeerden. het bleken twee vrouwen te zijn,een soort van nimfen, met lange blonde haren, duidelijk de droom van iedere man daar op het terras en bovendien met duidelijk de zomer al in hun hoofd, gezien hun bijzonder schaarse kledij onder hun leren outfit, waar ze zich ter plekke van ontdeden. Ik zag mijn lief grijnzen van achter zijn zonnebril. “ik vind dat sexy, een vrouw op een motor” zei hij ook nog. En, om er nog een schepje boven op te doen: "Dat is….. dat is zo….. snel”! “Snel?”  vroeg ik “snel? En ik dan op mijn fiets? J Ben ik niet snel? Ben ik niet sexy? “ Mijn lief begon te lachen, en ik weer “plagend”: ” kijk maar uit dat ik je straks niet voorbij fiets, Want straks moeten we terug en het wordt klimmen!” De hele weg terug heb ik “in zijn wiel gereden” want hij was terug in supervorm, ik heb het niet opgegeven, niet één keer afgestapt, 25 km helling op en vals plat! Over snelle vrouwen gesproken!