Vanaf afgelopen weekend off-line geweest vanwege een probleempje bij de provider. Gedurende twee dagen had ik dus ineens een leven zonder internet. Maar ook geen televisie en zelfs geen telefoon. Het gaf me eigenlijk een beetje het gevoel afgesloten te zijn van de buitenwereld. En dat heeft mij tot nadenken gezet…

Na een hele warme dag, is het beginnen te regenen,  ik hou van die geur van de regen op de droge aarde. Ik hou niet van het onweer dat er op volgt, maar gelukkig klinkt het van ver……

99. Ik hou ook van de geur van pas gemaaid gras. 98. Vers gebakken brood. 97. Ik hou van mijn kinderen.  96. Mijn kleindochter. 95. Van het feit dat ik mijn twee ouders nog heb. 94. En zelfs……....... van mijn lief, ondanks alles.  93.  Lange strand wandelingen, 92. Tiramisu, 91. Nooit meer wiskunde. 90. Van Fresia's, toen ze nog lekker roken. 89. De perfecte felicitatie kaart voor iemand vinden. 88.  Een verkwikkende lange douche. 87.  Een warm bad. 86. Ontspannende massages. 85. Pralines 84. Alle soorten ijs,  83. De geur van verse benzine.  82. Kroketjes uit de muur, 81. Drop. 80. Kijken naar de branding, 79. Uitslapen.78. seks. 77. seks na uitslapen. 76. Van echt nooit meer wiskunde. 75.  De geur van een pas open geknipt pakje koffie 74. Pashokjes zonder cellulitislicht . 73.  Chocola. 72.  De eerste lentezon. 71. Van een dik pak sneeuw. 70. Van een spinnende poes op schoot. 69. Warme croissantjes. 68. De sterrenhemel. 67.  Amsterdam. 66. Een parkeerplaats vinden. 65. Negerzoenen 64.  Negerzoenen gewoon Negerzoenen noemen 63. Van leuke sms’jes. 62.  Een parapluie bij me hebben als het regent. 61. Een  uitverkoopje in mijn maatje. 60. Van fietstochten langs het kanaal. 59. Van kaarslicht. 58. van mijn geboortejaar 1954. 57. Zelfgemaakte appeltaart. 56. Gezellige etentjes met vrienden. 55. Vakantie. 54. Roquefortsaus. 53. Scampi à l’ail. 52. Tarte Tatin. 51. Rode wijn. 50. Witte wijn. 49. Rosé? 48. echte  Cappuccino.... 47. en ook die zalige ijscoupes  in  « La Dolce Vita » van La Louvière. 46. De geur van een paardenstal. 45. Parijs. 44. Bloggen. 43. Reacties op mijn schrijfsels. 42. Mailtjes krijgen. 41. Echte brieven krijgen. (maar geen rekeningen) 40. Waardering krijgen voor de dingen die ik doe. 39. Mousse au Chocola 38. Iets terug vinden waarvan ik dacht het kwijt te zijn. 37. Aquagym. 36. Het resultaat van het sporten zien. 35. Leuke buren. 34. Koffers pakken om met vakantie te gaan. 33. Zomers lang buiten blijven zitten. 32. Iemand verrassen. 31. Naar muziek luisteren. 30. Wasgoed dat buiten gedroogd is . 29. Zandkastelen maken. 28. Zomaar bloemen kopen. 27. Zomaar bloemen krijgen. 26. Een boek uitlezen. 25. Bij maanlicht, hand in hand langs het strand lopen. 24. Over de heide lopen. 26. Boekenwinkels. 25. Een open haardvuur. 24. Oprechte complimentjes. 23. Picknicken. 22. De geur van de zee. 21. De slappe lach hebben. 20. Wakker worden door het geluid van de vogels. 19. Nog eens mijn familie. 18. Praten met een vriend(in). 17. Lepeltje liggen. 16. Leuke herinneringen ophalen. 15.  Een fietstocht langs de Samber. 14. Texel. 13. Moe na sporten. 12. Sinterklaas gedichten. 11. Kerstboom. 10. Sneeuw op kerstavond. 9. Binnen zitten als het heel hard regent. 8. Shoppen met mijn dochters.  7. Gaan sporten met mijn vriendin. 6. Helemaal niets MOETEN. 5. Alle stoplichten op groen. 4. Aardbeien. 3. Pistache ijs met macarons en rode vruchten. 2.  Zelf je computer weer aan de praat krijgen. 1. Eerlijkheid.......
Onverwachte leuke telefoontjes.........en echt helemaal nooit meer wiskunde.

(in willekeurige volgorde)

Lekker belangrijk allemaal?  Eigenlijk vind ik dit helemaal nog niet zo slecht voor iemand die dacht dat ze in een dip zat. En zo kan ik er nog 100 bedenken. En in feite, zit geluk niet in kleine dingen?

Mijn buren hebben een tuinkabouter, Je weet wel,  van die kaboutermannetjes met puntmutsjes, appelwangetjes en een kabouterbaardje, meestal worden ze in de tuin geplaatst met een schepje, een gietertje of een kruiwagentje, er zijn ook vijverkaboutertjes, die hebben meestal een hengeltje. Ooit heb ik er eens twee cadeau gehad van een oude tante die dacht mij er een plezier mee te doen. Mijn zoon heeft ze  nog gebruikt als doelpaaltjes in de tuin. Ze vlogen regelmatig door de lucht, die arme kaboutertjes, bij ieder schot op de "denkbeeldige lat". Nee, tuinkabouters, ik vind ze maar niks. Mijn schoonzoon heeft er ook ooit eens een blog aan gewijd, samen met een stel vrienden, overal namen ze een tuinkabouter mee naar toe en overal werd hij gefotografeerd, op de meest vreemde plekjes, om daarna op het blog geplaatst te worden. Dat was wel grappig. Ze hadden zich laten inspireren door de film ”Le fabuleux destin d'Amélie Poulain” Waarin de tuinkabouter van de vader van Amélie een wereldreis maakt. En van overal vandaan kwamen er foto’s waar de tuinkabouter  opstond. Ook bestaat er een beweging voor de “Vrije tuinkabouter”. De leden van deze club gaan er van uit dat een tuinkabouter recht heeft op zijn vrijheid! Want tuinkabouters hebben een ziel! En worden uitgebuit! Hun actie bestaat dan ook uit het vrijmaken van de tuinkabouter door hen weg uit de tuinen te halen en hen vrij te laten in het bos, waar ze behoren!

Maar de tuinkabouter van mijn buren is heel speciaal............ hij is naakt en doet duidelijk aan exhibitionisme. Gelukkig heb ik een hoge heg…….



Het is geenszins de bedoeling om de tuinkabouters te kwetsen met dit bericht    

« Zou je dat nu  wel doen » werd er mij gevraagd, « zo’n rode muur ? » En natuurlijk begin ik er niet aan. Ik moet er niet aan denken, een rode muur, en ook roze is niet echt mijn kleur. Mijn slaapkamer blijft zoals hij nu is. Want er is eigenlijk helemaal niks mis met mijn slaapkamer. En er is ook helemaal niks mis met mijn seksleven, zodat men zich ook daar geen zorgen over hoeft te maken.  Ik heb alleen eens goed opgeruimd. De muren in mijn slaapkamer hebben trouwens al een warme kleur, welke kleur dat precies is? Ik zou er eigenlijk geen naam op weten te plakken, het is geen oranje en het is ook geen geel. In ieder geval is het een zonnige kleur, evenals de gordijnen. Zelfs als het buiten grijs en regenachtig is, en ik ’s morgens wakker word, spring ik vrolijk uit mijn bed omdat mijn hersens denken dat de zon schijnt, waarom zou ik dat dus veranderen? Dat hele Feng Shui gedoe, je gelooft er in of je gelooft er niet in. Ik geloof wel dat je beter leeft als de troep om je heen is opgeruimd, of het nu gaat om rondslingerende schoenen , ongeordende gedachten of andere energie vretende situaties. Vandaar af en toe eens de bezem er door. Ik heb trouwens een mooie  nieuwe bezem, even ter herinnering, de vorige was gebroken, tijdens mijn laatste vliegpoging . Die inbegrepen bij de cursus “hekserij voor gevorderden.” die ik, een tijdje geleden toen ik, alleen en ietwat malende was, wilde volgen”. Maar omdat ik ook nog eens eigenwijs en nieuwsgierig was, en ik maar even vooruitlopend op de normale afwikkeling van de lessen (bij volle maan) op het dak geklommen was om er vervolgens met bezem en al af te duiken om daarna, in de stekels van de Meidoorn te belanden en daarbij de bezem gebroken te hebben. Nu ik weer terug alleen door het leven ga, heb ik besloten om mijn cursus te hervatten zonder de eerste bladzijden over te slaan deze keer….

Mijn slaapkamer eens goed opgeruimd, alle oude spinnenwebben weg. Het is weer mijn eigen slaapkamer geworden. En nu wordt het misschien eindelijk eens tijd voor die al eerder aangekondigde verandering daar. Misschien eerst een nieuw kleurtje? Volgens Feng Shui (een voor velen, ietwat zweverige en vage Chinese leer om je interieur te verbeteren, waardoor je positiever in het leven zou komen te staan) zou de juiste kleur en de juiste positionering van je bed in je slaapkamer kunnen bijdragen in het vinden en het behouden van een nieuwe partner. Dus ben ik het een en ander eens gaan bestuderen:

1.      Indien er niets gebeurd in je liefdesleven en je, je in een impasse bevind, moet je er beslist voor zorgen dat alle ramen open kunnen en geen enkele deur klemt. Want alles dat je figuurlijk belemmert kan jou ook in je dagelijkse leven hinderen.

2.      Schilder de muren roze of rood, kleuren, die je doen denken aan de liefde.

3.      Maak ruimte! Als alles vol staat, en je kasten puilen uit met kleding en allerhande spullen. Is er geen plaats meer voor die nieuwe man in je leven. Weg dus met die schoenendozen onder je bed. En vooral: Zet al je “bagage” in het berghok, maak je hoofd leeg!

4.      Pas symmetrie toe, Zet alles in tweeën neer, dus twee nachtkastjes aan weerszijden, twee kussens op bed, twee gelijke lampjes, of kaarsen.

5.      Hang ronde spiegels op in je huis, de ronde vormen brengen meer vrouwelijke energie in je leven en dat zou zorgen voor meer liefde. Bovendien weerkaatsen ronde spiegels goede energie

Of het allemaal helpt? Ik ga er aan beginnen. Van een ding ben ik al zeker in ieder geval, ik hou er een mooie opgeruimde slaapkamer aan over.....

Vriendschap, wat is eigenlijk vriendschap? Ik heb het me de laatste tijd dikwijls afgevraagd. Op internet worden we er bijna mee “doodgegooid”.  Iedereen wil vriend zijn van iedereen. In mijn echte leven heb ik maar weinig echte vrienden, ze zijn te tellen op één hand. Afgelopen week heb ik een vriend verloren, of misschien heb ik me wel vergist en heb ik hem nooit gehad...

Vriendschap is het hebben van een band tussen twee mensen, waarin je volledig jezelf kunt zijn en je blindelings aanvoelt dat die ander er is, ook al zie of spreek je elkaar niet dagelijks. Het gevoel hebben dat je altijd bij diegene terecht kunt voor een lach en een traan.

Een vriend is iemand die niet alleen maar met je kan lachen in goede tijden, maar ook iemand is met wie je kan huilen als het allemaal wat slechter gaat. Die je accepteert zoals je bent en niet eist dat je verandert. Een vriend past op je en is eerlijk tegen je. Je kunt volledig op een vriend vertrouwen. En hij of zij op jou.

Een echte vriend weet wanneer hij er moet zijn, gevraagd of ongevraagd. Een goede vriend heeft iets over voor de ander en vraagt er niets voor terug, Met een goede vriend kun je heel erg lachen maar hij raakt ook niet ontmoedigd als er eens een tijd alleen maar gehuild wordt….

Afgelopen nacht om 3.04 wakker geworden door een akelig piepend geluid. Ik vloog meteen mijn bed uit. De rook melder in het halletje boven was afgegaan, dat was eventjes schrikken. Maar natuurlijk brandde het nergens en ook van rook was er geen sprake. Alleen dat stomme irritante geluid van die melder, en hoe kreeg ik dat ding nu in hemelsnaam stil? De gebruiksaanwijzing - die ik ergens heel goed had opgeborgen, zonder hem trouwens gelezen te hebben - Zou misschien nu goed te pas gekomen zijn. Het irritante geluid begon me ondertussen al goed op mijn zenuwen te werken en het leek mij het meest logische, om het irritante ding eens van dichtbij te bekijken zodat ik kon zien hoe ik hem het zwijgen kon opleggen. Op de bovenverdieping heb ik  niks om op te gaan staan, behalve een bureaustoel op wieltjes en een krakende  pauwentroon, nog  uit de tijd van Emanuelle. Nu niet bepaald geschikt om er halsbrekende toeren op uit te halen. Ik moest dus om 3.06 naar de garage om er een trapje te gaan halen. Enkele minuten later stond ik met de nog steeds piepende rookmelder in mijn handen. Hoe ik ook draaide of duwde,  dat stomme ding was blijkbaar niet van plan om te stoppen met piepen. Ik heb er zelfs ingeblazen, dat wil ook wel eens werken, zo heb ik eens een video “gerepareerd” door er simpel in te blazen (in sommige reparatie centra doen ze dat ook, blazen, en daarna schrijven ze een rekening uit) en, zo dacht  ik, misschien werkt het ook in de andere richting? Niet dus…Het slimst leek mij op dat moment  om er gewoon  de batterijen uit te halen. Maar hier had ik dus een schroevendraaier voor nodig. Ik toog weer naar de garage met mijn piepende rookmelder. De hond van de buren had inmiddels ook alarm geslagen en binnen de kortst mogelijke tijd blaften alle vijf honden uit de buurt. Mijn buurman had het raam ook  al eens open gedaan en ssssttt geroepen! …… En natuurlijk moest het een kruis schroevendraaier zijn, en natuurlijk kon ik juist die schroevendraaier nergens vinden. Ik vervloekte degene die deze schroevendraaier niet terug had gelegd waar hij hoorde te liggen. Even heb ik er aan gedacht om de rookmelder in een bak water onder te dompelen om van het gepiep verlost te zijn. Maar waarschijnlijk kon het pesterige ding nog zwemmen ook. Uiteindelijk heb ik hem in een oude poetsdoek in de werkbak opgeborgen en ben terug naar mijn bed gegaan. Toen ik vanochtend om 8.00 de garage binnenkwam kwam, hoorde ik het alarm nog steeds stilletjes protesterend piepen, vanuit de poetsdoek in de werkbak  Volgend de gebruiksaanwijzing gaat zo’n ding ook piepen als de batterijen bijna op zijn!!! Beneden hangt er nog eentje, ze zijn alle twee indertijd om dezelfde tijd opgehangen, ik ben benieuwd, vannacht…..

 Al een tijdje terug, toen ik op wandeling door blogland was, kwam ik “les escargots” tegen die op weg waren naar een begrafenis.  Een mooi gedicht van Jacques Prévert.  Prévert predikte vrede en vrijheid en laakte alle vormen van gezag die de creativiteit doden. Hij schreef zoals hij sprak. Ook schreef hij een aantal draaiboeken voor films en vele van zijn teksten werden op muziek gezet en vertolkt door onder meer Edith Piaf, Juliette Gréco, Serge Gainsbourg en Yves Montand, et les autres. Iedereen kent wel het chanson « les feuilles mortes ».  Zelf vind ik het gedicht « déjeuner du matin » erg mooi. « si simple, si vraie et si triste »…

Déjeuner du matin

Il a mis le café
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de café
Il a mis le sucre
Dans le café au lait
Avec la petite cuiller
Il a tourné
Il a bu le café au lait
Et il a reposé la tasse
Sans me parler
Il a allumé
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumée
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder
Il s'est levé
Il a mis
Son chapeau sur sa tête
Il a mis
Son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Sans me regarder
Et moi j'ai pris
Ma tête dans ma main
Et j'ai pleuré.

Jacques Prévert

Terwijl de mussen buiten dood van het dak vallen door de warmte, is het hier in huis heerlijk koel en heb ik mijn keuken eens grondig opgeruimd. Ik ben echt niet zo’n poetsmiep die de hele dag met haar stofdoekje door het huis loopt te wapperen. Maar af en toe moet het er toch eens van komen. Bovendien geen betere therapie dan er eens flink met de “klopper” door te gaan. En dat, heb ik dan wel met de meer fanatiekere poetsmiepen gemeen. Het begon met en simpel opruimen van mijn keukenkastjes nadat ik een pakje puddingpoeder vond, die ik ooit, in een opwelling eens had gekocht omdat me dat wel gemakkelijk leek, zo’n vlug toetje, een poedertje, een halve liter melk erbij , eventjes roeren en de boel een tijdje laten opstijven. En klaar is het toetje. Bovendien had mijn lief, waar dit soort gekleurde , in ieder geval lekker ruikende, toetjes vroeger regelmatig geserveerd werden, mij verzekerd  dat ze erg lekker waren. Het pakje was goed tot 2007…………..( ik geloof dat ik iemand ken die dit weekend eens extra verwend gaat worden) J Na het opruimen van de keukenkastjes, vond ik dat de rest van de keuken eigenlijk wel aan een ontvetting toe was en waarom niet een heel ander kleurtje…?

Het lange weekend zit er ondertussen al lang weer op, en dus wordt het weer hoog tijd voor weer een logje. Maar eerst wil ik mijn blogbezoekers bedanken voor hun felicitaties ter gelegenheid van mijn verjaardag!!!           BEDANKT J

De  inspiratie staat nog steeds op een bijzonder laag vakantie pitje. Bovendien is het buiten zomer en is het dus zonde om lang achter de computer te gaan zitten, Half blogland ligt in het zonnetje en mijn boek (de vrouw die met vuur speelde) is ook nog niet uit, gewoon geen tijd meer voor gehad de laatste dagen. Want vakantie is “hard werken”. Gisteren heb ik trouwens pruimenconfituur gemaakt. Ik heb twee pruimenbomen in mijn tuin. En het was het moment. Ondertussen kan ik geen pruim meer zien. Ik zou natuurlijk iets over mijn uitstap naar de Franse kust kunnen schrijven waar wij een paar badplaatsen, zoals, Le Touquet, Berck-sur-Mer, Le Crotoy, St. Valery, Cayeux-sur-mer en Mers-les-Bains  in de Somme Baai hebben aangedaan. Frankrijk is al sinds jaren mijn favoriete vakantiebestemming , maar deze kant van dit land kende ik nauwelijks of niet. Wij zijn ook nog even naar Montreuil-sur-mer geweest, een middeleeuws stadje  met  oude huizen,  smalle straatjes, en een citadel, die regelmatig worden gebruikt als filmdecor. Eigenlijk heeft Montreuil-sur-Mer  een beetje een bedriegelijke naam, want het ligt zo’n 15 km van de kust. Victor Hugo verbleef er een tijdje toen hij “Les Misérables" schreef. Sinds jaren wordt het verhaal van Jean Valjean hier elke zomer,  ’s avonds, buiten,  op de citadel, tijdens een paar weekenden in de zomermaanden  opgevoerd, in de vorm van een geluid, licht en vuurwerkspektakel.

 Even ter herinnering:  Het verhaal van Jean Valjean,  die veroordeeld wordt wegens het stelen van een brood tot een gevangenisstraf van 20 jaar, wanneer hij voorwaardelijk wordt vrijgelaten is hij verbitterd en afgestompt door het harde gevangenisleven. Hij liegt en steelt om te overleven. Een pastoor die hem onderdak verleent, beloont hij door er met zijn zilverwerk vandoor te gaan. De pastoor schenkt hem echter vergiffenis. En Jean Valjean besluit zijn leven te beteren. Hij komt op het goede moment aan in Montreuil , redt er twee kinderen uit een juist uitgebroken brand, en als held  wordt er niet naar zijn identiteitspapieren  gevraagd. En zo wordt hij de geëerde burgemeester Mr. Madeleine van Montreuil dat onder zijn leiding een bloeiende gemeenschap wordt. De komst van politie-inspecteur Javert een van zijn vroegere bewakers, en die hem herkent heeft, verstoort Jean Valjeans rustige bestaan……

Tot zover het verhaal, want het is misschien leuker als ik vertel hoe wij ’s avonds na het” spektakel” in onze hotelkamer door het bed zijn gezakt. Mijn lief kon er op dat moment echt niet mee lachen, maar ik des te meer…..en eigenlijk....... als ik er weer aan denk…….

Al een tijdje niets meer over dr.Z en mijn lastige knietje geschreven en dat komt omdat mijn lastige knietje is opgehouden met lastig te zijn en ik hem dus op dit moment helemaal niet meer voel. De dokter heeft trouwens zijn snij en hak materiaal in zijn kast mogen laten, want hij wilde eerst iets anders proberen. En net als een krakend of piepend scharnier kan verholpen worden met een druppeltje olie, krijgt mijn lastige knietje momenteel iedere drie weken zo’n druppeltje. En…. Oh wonder, het helpt! Zonder piepen, kraken en andere blokkades loop ik weer zo vlot als een kievit. Yoepie!!!!!! En dat is maar goed ook want:

Je wilt dit niet wil horen wanneer je op de operatietafel ligt

• "Allemaal even een stap achteruit! Ik ben mijn contactlens kwijt!"
• "BRAND! BRAND! Iedereen naar buiten."
• "Dat was me toch een feest gisteravond. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo dronken ben geweest."
• "Geef me dat... eh... dat eh... dingetje eens aan."
• "He jongens weten jullie ook of iemand ooit 500 ml van dit spul overleefd heeft?"
• "Heeft iemand mijn horloge gezien?"
• "Het is beter om dat te bewaren. Waarschijnlijk hebben we het nodig voor de lijkschouwing."
• "Hoe bedoel je dat hij niet van geslacht veranderd wilde worden...?"
• "Kom daarmee terug! Vervelende rothond!"
• "Maak je geen zorgen, ik denk dat hij wel scherp genoeg is."
• "Nee, ik heb die röntgenfoto niet gezien, moest dat dan?"
• "Nou jongens, dit wordt een experiment, voor ons allemaal."
• "Oeps!"
• "Oh, er valt wat. De vloer is toch wel schoon he?"
• "Verdomme! Pagina 47 van de handleiding ontbreekt."
• "Verdomme, daar gaan de lichten weer!"
• "Waar heb ik m'n bril nou toch gelaten?"
• "Wacht eens, als dit de milt is, wat is dat dan?"
• "Wisten jullie dat er grof geld omgaat in nieren? Wauw, deze hier heeft ze zelfs allebei nog!"
• "Zuster, heeft deze patiënt haar donorcodicil getekend?"

Ik zal het maar eerlijk toegeven, maar ik heb een verslaving, En dat is eigenlijk al een goed teken, toegeven dat je verslaafd bent. Het is toch al een eerste stap om er af te komen, Ik ben namelijk verslaafd aan drop. Een verslaving die in mijn jeugd in Nederland ontstaan is. Drop is zo iets typisch Nederlands dat ik buiten Nederland ook maar weinig mensen ken die drop echt lekker vinden. Maar sinds ik in het "buitenland" woon heb ik mijn verslaving dan ook redelijk onder controle, want behalve misschien bij de Hema vind je hier ook niet echt lekkere drop. Iedere keer als ik in Amsterdam op familiebezoek ga, dan moet ik langs de “dropshop”. Laatst uit Gent ook nog drop meegenomen, van bij dat kleine snoepwinkeltje op de Kraanlei. En ik moet zeggen dat ik eigenlijk blij was toen het op was. Niet echt lekker en ideaal dus om mee af te kicken.  

Ik zit een beetje in een soort « after the party » dip en de inspiratie of wat daar ook voor mag doorgaan, om iets te schrijven is ver te zoeken. Toch heb ik mezelf, bijna een jaar geleden, wanneer ik aan dit blog begonnen ben, opgelegd om minstens iedere twee dagen iets op dit blog te dumpen. Zin of onzin.  Het enigste onderwerp wat ik momenteel kan bedenken zijn echter komkommers, je weet wel,  van die groene dingen die we meestal rauw in salades eten. Ooit heeft er een Europees komkommerbesluit  bestaan waarin o.a. vaststond dat een komkommer maar 20 mm kromming per 10 cm mag hebben, maar dit besluit werd afgeschaft vanwege de hoge voedselprijzen. Er moest anders teveel "weggegooid" worden.  En eigenlijk  maak ik me best een beetje zorgen om de komkommer de laatste tijd, zoals die er tegenwoordig zo slapjes bij liggen in de winkels. Je moet maar eens voelen, maar doe het diskreet, want het valt anders op. Laatst kreeg ik een knipoog van een man toen ik in de supermarkt een komkommer aan het uitzoeken was. Met een knalrode kop (en dat op mijn leeftijd) ben ik doorgelopen naar de bloemkolen, waar ze al niet aan denken die venten J Zondag ben ik trouwens jarig, maar ik geef geen feestje, dan moet ik dat spul hier naast, links op mijn blog gaan veranderen een cijfertje hoger, maar misschien ga ik wel voor een cijfertje minder of blijft het voor eeuwig stagneren op dit cijfer, want het is per slot van rekening alleen maar een cijfer, toch.......?

Op dit moment nog geen flauw idee waar dit logje over zal gaan. Het was me anders het weekje wel . Ik zou natuurlijk eerst iets kunnen vertellen over het geheim van mijn vriendin Chantal met als tip van de sluier een klinkende titel als; “de vrouw die met vuur speelde” Maar ik ben dus nog steeds heel goed in het bewaren van geheimen. Ik zou ook kunnen schrijven over mijn tripje” back to my roots” Waar ik samen met mijn moeder en mijn dochter  naar de laatste roddels over de palingsoap rond Jan Smit op RTL Boulevard gekeken heb,  en ik dus eindelijk ook op de hoogte ben van Jan Smit en zijn nieuwe lief en zijn oude lief en haar nieuwe lief en het oude lief van zijn nieuwe lief en de moeder van Jan, die dus de schoonmoeder van zijn oude lief was en de moeder van zijn nieuwe lief die dus zijn nieuwe schoonmoeder wordt en de ex schoonmoeder is van het oude lief van zijn nieuwe lief en het feit dat het oude lief van zijn nieuwe lief  Jan een "klap op zijn porem verkocht" heeft en de manager van Jan die zich er ook nog even mee bemoeide. Het kan ook best zijn dat een en ander ondertussen al weer veranderd is. Want na Amsterdam heb ik ook nog een aantal dagen van het ene zonovergote plein naar het andere zonovergote plein op de Gentse Feesten gelopen hier en daar eens stil blijven staan om te kijken en te luisteren en heel veel terrasjes gedaan en ook nog geconstateerd dat de UV filter van mijn dagcrème waardeloos is. Eddy Wally, Biezebaaze èn Gorki tot mijn spijt alweer niet gezien of gehoord!!! Maar wel veel Polé Polé. Ik zou ook nog kunnen vertellen dat ik op het puntje heb gestaan om uit nieuwsgierigheid eens bij zo’n kaartlegster binnen te stappen die je vanaf 20 € de toekomst voorspelt en ik zou  kunnen vertellen over de pogingen van het Gentse gezelschap waarin ik vertoefde om mij  in te burgeren door mij” een mondeke Gensh” te leren! Maar helaas: “ Ô main tante wielekes g’hat, t was een kerre…..” En ik zal zeker nooit en te nimmer “huufflakke” eten!  En verder zou ik kunnen schrijven over knipperlichtrelaties waar ik “experte” in ben en het wel of niet definitief doven daarvan. Ik zou ook kunnen schrijven over tubes tandpasta, al of niet met dop, potten haar gel of over nieuwe kussentjes voor  mijn nieuwe zetels, de hond van de buren, mijn Italiaanse buurman, waarvan ik afscheid heb genomen, niet omdat hij mijn heksensoep niet zou overleefd hebben, integendeel, hij heeft zelfs om het recept gevraagd. Maar omdat het hem eindelijk gelukt is zijn huis te verkopen, daar zou ik best iets over kunnen schrijven… Maar eigenlijk gaat dit log dus gewoon over helemaal niets…zoals al mijn schrijfsels uiteindelijk over helemaal niets gaan.

Ik ga er een paar dagen tussen uit. En wens alle bezoekers van mijn blogje, een hele fijne, dag, en gezellige avond, een rustige nacht en een spetterende week.

Eigenlijk snap ik het best dat mijn vriendin haar geheim niet aan de grote klok wil hangen. Dat ze het nog eventjes voor zich zelf wil houden omdat ze het een en ander te verwerken heeft, want het is ook niet niks, haar verhaal. Maar mijn vriendin een beetje kennende weet ik dat er nog een paar vriendinnen zijn aan wie ze haar geheim heeft prijsgegeven, en die vriendinnen ken ik ook. En zo gebeurt het wel eens dat geheimen “toevallig” ter sprake komen……Zo ook die avond in het zwembad,” heb je het gehoord van Chantal?” vroeg Fabiënne,  een andere vriendin. Voor ik kon antwoorden kwam er een vrouw naast ons zitten die wij niet kenden en Fabiënne zweeg, maar keek mij veel betekenend aan……

Vandaag heb ik niks te zeggen, dus zeg ik ook maar niets…..

We hadden weer eens afgesproken, mijn vriendin Chantal en ik, want nu het vakantie is, en onze sportclub is gesloten en wij ons niet kunnen pijnigen tijdens de aerobiclessen, moeten we ons plezier op een ander manier zien te krijgen! Bovendien had ze me iets te vertellen, iets dat ze liever niet door de telefoon wilde zeggen. We spraken af bij de brug,  ergens precies tussen haar huis en mijn huis, een plek waar iedereen afspreekt in het dorp, die iets af te spreken heeft, en waarvan  je alle kanten op kunt, dus ook de verkeerde. Ik was er als eerste en daar sta je dan op zo’n verlaten plek waar mensen langs komen, die zich misschien af zouden vragen wat ik daar stond te doen. Er kwam een man langsrijden die al een paar keer was gepasseerd en mij met veel belangstelling bekeek.  Misschien was het er eentje met een blind date, fantaseerde ik, en stapt hij straks uit om te vragen of ik Roodkapje ben? Of misschien, zou hij denken, dat ik iets aan het bijverdienen was. In het ergste geval  krijg ik een klap op mijn hoofd en wordt ik in mootjes gehakt. Om daarna in vuilniszakken verdeeld, in de streek hier en daar gedeponeerd te worden. “ Pu..rée, Chantal…. schiet op” vloekte ik in stilte, terwijl de man voor mij stopte. Daar had je het al “Bent u verloren gelopen?” vroeg de engerd.  Voor ik kon antwoorden kwam Chantal aan van achter de brug, en de vent gaf gas en reed meteen weg. “Als je nog eens wat weet”, zei ik, blij dat ze er was.

Samen trokken wij het bos in, voor een wandeling in een snel tempo. In een bos staan bomen, er fluiten vogels, het ritselt. Maar door ons gebabbel  onder het lopen, heb ik er niks van gemerkt deze keer. “Vertel het aan niemand hè?” zei Chantal toen ze me haar geheim had verteld. En nee, ik zal het aan niemand vertellen, haar geheim. Ik kan namelijk heel goed geheimen bewaren…..