Iedere keer neem ik het me voor. Ik maak me niet meer druk Om niets. Cool blijven in alle omstandigheden. Zen. Mij aan niets en niemand meer ergeren. En iedere keer trap ik er weer in. Het is dan ook makkelijker gezegd dan gedaan. Bijna iedere dag heb ik wel met de een of andere zeikerd te maken,  en vaak  is “het sop de kool niet waard”. Maar toch…..... Het zit zo; ik moest naar de huisarts voor een herhalingsrecept, voor mijn pillen tegen “vapeurs” en meer van dat soort ongemakken, die nu eenmaal  bij mijn leeftijd horen. (en ja, ik weet dat ze afgeraden worden, maar ik ben nu eenmaal eigenwijs!). Ik had het al een paar keer uitgesteld, wachtend tot ik misschien eens iets “kreeg” waarmee ik naar de dokter moest. Maar nee, ik ben verder “akelig gezond” . Dus om daar dan te gaan zitten in een wachtkamer vol hoestende, proestende en snotterende mensen alleen voor een papiertje, is niet echt een pleziertje te noemen. Dat je daar dan ook nog eens 25 € voor  betalen  moet, is dan helemaal teveel van het goede. Ik ben Nederlandse dus: ik bin zuunig, (dit om het cliché in ere te houden ;-). Vaak krijg je dan nog niet eens de gelegenheid om de stoel te verwarmen, zo snel dat de zaken worden afgehandeld. De dokter zou voor dat bedrag toch tenminste even mijn bloeddruk kunnen opnemen. “Pense tu”!  Niet nodig allemaal, ik ben cliënt geen patiënt. Maar het is niet daarom dat ik mij zo druk maak, hoewel? Het hoort toch al bij de aanloop naar mijn ergernis. Ik had dus eindelijk  besloten om eens te gaan.  En wel direct bij het begin van het spreekuur. De wachtkamer zat bomvol en er stonden zelfs een paar mensen in de gang. Allemaal zwak, ziek en misselijk.  Echt geduld heb ik niet, dus ik dacht, ik kom later wel terug, eerst maar boodschappen gaan doen. Zo gezegd zo gedaan, na een goed uur was ik terug, er zaten nog een paar mensen en er lagen interessante boekjes. Dus dan toch  maar eventjes wachten. Eindelijk zou het mijn beurt zijn, en daar komt een man binnen, zo een van het “rustieke soort”. Hoogstwaarschijnlijk  kwam hij ook nog eens net uit de kroeg, want er hing een enorme dranklucht om hem heen. Genoeg voor mij om bijna over mijn nek te gaan. Hij keek eens rond, en zei” Zo, ik ben nu aan de beurt”! De hele wachtkamer schoot meteen wakker. “Ja” zei de man “ik was hier al eerder, maar het was te druk”. Er kwam meteen tegensputterend commentaar. Want er waren er nog die al eerder waren geweest en later zijn teruggekomen. En in wachtkamers  gaat het nu eenmaal volgens het” ieder om de beurt principe”, en “opgestaan is plaats vergaan”.  Terwijl de man bezig was met ruziën ging de deur open naar de spreekkamer, het was eindelijk mijn beurt. De man maakte aanstalten om binnen te gaan, maar ik was net even sneller. “Salope” siste hij, tegen mij! Helemaal gratis en voor niets! Ik kreeg terstond een adrenaline stoot. “Wat is er?” vroeg de dokter. Deze keer had ik recht op een bloeddrukmeting, toch nog waar voor mijn geld.  

 CHAPITRE XXIII

-Bonjour, dit le petit prince.

-Bonjour, dit le marchand.
  C'était un marchand de pilules perfectionnées qui apaisent la soif. On en avale une par semaine et l'on n'éprouve plus le besoin de boire.

-Pourquoi vends-tu ça? dit le petit prince.

-C'est une grosse économie de temps, dit le marchand. Les experts ont fait des calculs. On épargne cinquante-trois minutes pas semaine.

-Et que fait-on des cinquante-trois minutes?

-On fait ce que l'on veut…

"Moi, se dit le petit prince, si j'avais cinquante-trois minutes à dépenser, je marcherais tout doucement vers une fontaine…"


Le petit prince
Antoine de Saint-Exupéry

Warm vlees
in koelen bloede

zoekt kennis met
broodje tartaar

om samen oud mee
te worden

Uitjes geen
bezwaar

Jules  Deelder, Interbellum. Amsterdam 1987

Het is weer woensdag geweest. De dag dat mijn kleindochter bij mij is.  Ze is ondertussen 19 maanden, het babyachtige is er af. Het is een klein meisje, met een eigen willetje. Ze is in haar “nee” periode. het machtigste wapen ooit uitgevonden.  Op alles wat ik haar vraag is het “non”. (Wie weet is er in de toekomst nog een politieke carrière voor haar weggelegd. Ahum!)  Ik denk dat ze het gewoon een leuk woord vind. Ze zegt het te pas en te onpas, en in verschillende intonaties , Bij het aankleden, boodschappen doen is het “nee nee nee”, of “ikke doen”, “Moi moi” ! Zelfs als ik haar vraag:” Camille, wil je een koekje?” is het antwoord eerst : “Nòòòòn!”. Wanneer ik dan  de doos weer in de kast zit, kijkt ze beteuterd en roept “koek! Koek!”  Dierengeluiden doen wij trouwens  ook regelmatig,  zo doet een nederlandstalige koe ”boehhhh” en een franse “muehhhhhhh” en zo doet de ene kip “”tok tok” en  in de andere taal ”cot cot”. Het is maar een weetje. 

Happy Blue Monday

Het zal volgens een wetenschappelijk onderzoek vandaag de meest deprimerende dag van het jaar zijn. De dag waarop veel mensen zich realiseren dat alles duurder is geworden. Dat de feestdagen voorbij zijn en dat ze vooral veel te duur waren. En dat er weer een zwaar jaar voor hen ligt. Uit datzelfde onderzoek zou eveneens gebleken zijn dat de jaarlijkse dipdag altijd op een maandag valt. Want de meeste mensen beschouwen de maandag als de vervelendste dag van de week.

Wat moet een mens nu met al die wijsheid. Wat is het nut van zo’n onderzoek? Ik heb in ieder geval geen zin in deze nationale dipdag. Iedere dag kan een dag zijn met rampen of geluk. Straks wordt deze 3^e maandag in januari nog gecommercialiseerd! Ik zie het al helemaal voor me. Een soort van St. Valentijn maar dan in het “blue”.

             Happy Blue Monday

Levenskunst is niet alleen het doen van belangrijke dingen, maar ook het niet doen van onbelangrijke dingen.

Quand je mets à vos pieds un éternel hommage,
Voulez-vous qu'un instant je change de visage ?
Vous avez capturé les sentiments d'un cœur
Que pour vous adorer forma le créateur.
Je vous chéris, amour, et ma plume en délire
Couche sur le papier ce que je n'ose dire.
Avec soin de mes vers lisez les premiers mots :
Vous saurez quel remède apporter à mes maux.

Alfred de Musset

Cette insigne faveur que votre cœur réclame
Nuit à ma renommée et répugne à mon âme.

George Sand

Je wordt wakker, je wilt koffie zetten, je wilt je douchen, je wilt je tanden poetsen, maar er komt geen water uit de kraan. Je denkt natuurlijk eerst dat er iets is met de verwarmingsketel, dus je gaat eens naar de zolder. Niet dat dat veel zou oplossen. Want ik weet nu eenmaal helemaal niets van die ketels. Het lichtje brandt, de druk staat natuurlijk wel heel laag. Ondertussen zijn de buren al eens komen vragen,“of jij soms ook geen water hebt?” Later hoor je op de radio dat de hele streek rond La Louvière zonder water zit. Dat is zo al sinds zondagavond. Af en toe komt er weer eens een beetje water uit de kraan. Volgens de media zou het nu al in orde moeten zijn. Niet dus! Het water dat constant uit de bron leek te stromen. Blijkt ineens kostbaar, wanneer het er niet meer is.