Laatst een leuke mop gehoord en ik dacht nog, die moet ik onthouden, leuk voor op mijn blog. Maar helaas .... ik ben hem vergeten.

Ik onthoud ze niet, moppen. Behalve misschien die van de stampende muis en de olifant op de brug,  of die van de muis, de olifant en de giraffe in de koelkast. En eentje van de allereerste moppen die ik ook ooit heb gehoord en nooit ben vergeten omdat ik hem indertijd gewoon weg niet snapte! Het was in een klas met pubermeiden tijdens de handwerkles (ja echt) Onder het breien, het haken, het naaien of het borduren van allerlei nuttigs werd er volop gekletst en de juf kletste mee. In die tijd waren wij het stadium al voorbij dat wij massaal met onze bedelarmbandjes (een armband waaraan kleine zilveren voorwerpjes (de bedeltjes) hangen. In de jaren 60, een grote mode onder jonge meisjes) de vorige strenge handwerkjuf (weg) plaagden   oh gossie, dat arme mens, hoe gemeen kan men zijn !!!  omdat zij niet tegen  het geluid van de rinkelende armbandjes kon en vooral niet tegen ons.  Een van de vriendinnetjes kwam met de volgende mop die ze de avond ervoor haar oom aan haar vader had horen vertellen. “Er zit een man in een restaurant te eten. Hij roept de serveerster en vraagt”Juffrouw heeft u misschien een droog sneetje?” Waarop de dienster antwoord: “Nee meneer, mijn schoenen kraken”.  De handwerkjuf barste in lachen uit en wij keken elkaar niet begrijpend aan. Vervolgens moesten wij verder werken aan onze nuttige werkjes,  nadenkend, ons afvragend….

Mijn eerste keer
Naar de Cinéma, met de juf van de 3e klas.
Wij werden naar onze stoelen begeleid door een dame met een zaklantaarn, want de nummers op de toegangskaartjes (die ik spaarde indertijd en ik spaarde alles) waren tevens de stoelnummers.
Eerst was er een voorprogramma met de altijd opgewekte stem van de man van het Polygoonjournaal waarin heel veel vrolijke aandacht aan het koninklijk huis werd geschonken.
En er werd gecollecteerd om zomers duizenden zielige stadse bleekneusjes met de Biobus naar het Bio-vakantieoord te sturen om ze daar 6 weken lang Frisse Lucht, Rust, Regelmaat en Reinheid te kunnen aanbieden.
En dan begon eindelijk de hoofdfilm en het werd doodstil!

“Le Ballon Rouge” Een film uit 1956 van Albert Lamorisse.
Over een jongetje die op weg naar school een rode ballon vind, vastgebonden aan een lantaarnpaal.
Hij maakt de ballon los en de ballon, die precies een eigen karakter heeft, begint hem te achtervolgen door het schilderachtige Parijs van die tijd.
De jongen en de ballon worden onafscheidelijk en samen beleven zij allerlei avonturen.
Tot ze op een dag achtervolgd worden door een stel jaloerse ettertjes en de film op een zowel trieste als magische manier eindigt. Ouderwets deze film? Nog steeds zijn er mensen die, indien de ander iets moois of speciaals heeft, er plezier in hebben om dat mooie en speciale kapot te willen maken.
Een kijkje nemen? HIER, HIER, HIER,
EN OOK HIER.

Het vroor dat het kraakte. Ik was 7 en zat in de 2e klas van de lagere school  toen het “Hoofd Der School” onze klas met een bezoek vereerde. Als het “Hoofd Der School” naar onze klas afdaalde voelde dat net zo’n beetje als het bezoek van Sinterklaas, maar dan zonder witte baard, zonder gouden staf, zonder tabbaard, zonder mijter en zonder cadeautjes. Wanneer hij in de klassen kwam ging het altijd om iets heel serieus of om een zieke juf of meester te vervangen en dan kregen wij dictee, eindeloos dictee en later breuken, eindeloos breuken!  Amper nog adem durven halen.  Deze keer begon hij over de vreselijke vrieskou buiten en drukte ons op het hart om toch vooral nooit aan brugleuningen te likken !?!  Want dan zou er gegarandeerd iets ergs gebeuren. Daarna verliet hij de klas en gingen wij verder tot de orde van de dag. Ik was verbijsterd….

En op weg naar huis keek ik naar de brugleuning en vroeg ik mij af wat zou er gebeuren…….… zou ik? Heel vlug…. Heel  even….?

Opnieuw in contact gekomen met een paar oud medeleerlingen van de school in Amsterdam waar ik de laatste drie jaren van de roaring sixties en de eerste twee jaren van de net zo roaring seventies  heb doorgebracht en wij herinneren ons:

Het flaconnetje sterke drank in de bureaula van de tekenleraar.

De natuurkundeleraar die je nek zo lekker kneedde  ??? als je naast hem de trap afliep  Een scheikunde proef die mislukte, maar wij hadden gelukkig onze ogen nog. Geleerd hoe een elektriciteitsdraad in een stekker te monteren.

Aan de lerares Engels vragen: “Wat betekent SATISFACTION?

En aan de leraar Frans de vertaling van “Je T’aime Moi Non Plus?”  dat in alle Franssprekende landen verboden was, dus niet bij ons en die de flauwerik  ons niet wilde geven.  In plaats daarvan kregen wij “La Mer” van Charles Trenet, want dat ging ook over golven.

Met de trein naar Utrecht om daar het theaterstuk “La Putain Respectueuse” van J.P. Sartre bij te wonen. Of was het toch “La Leçon” van Ionesco ? Of wij er iets van hebben begrepen? Ik heb die dag in ieder geval nooit vergeten. Naderhand in de stad rondgezworven  en pannenkoeken in een van de restaurantjes aan een Utrechts grachtje.

Twee leerlingen die door een andere leerling opgesloten werden in een kast en toen brak de sleutel. Ze werden geschorst voor 5 dagen omdat men dacht dat ze oneerbaar bezig waren geweest maar dat waren ze niet……zeiden ze…..

De lerares Duits, een al oudere heel lieve dame, die ook biologie les gaf en Duits gaf als ze biologie moest geven en biologie als het Duits moest zijn….. En als wij geen zin hadden in Duits dan gooiden wij een balletje….. biologie op en daarom waren wij heel slecht in Duits maar wisten wij alles over hoe zich voort te planten (en vooral hoe niet) en ook alles over konijnen, harige spinnen en andere rollebollebeesten……..  Toch nog een boekverslag Duitse gedichten, een dag voor de deadline. Heinrich Heine gekozen, en alleen maar omdat het hele korte gedichtjes waren. (logische gedachtegang) Bleek het de lievelingsdichter van de lerares.  Ze prees me  regelrecht de hemel in! Om vervolgens zelf heel gepassioneerd enkele van zijn gedichten voor te dragen. En ik, die niet eens de moeite had genomen mij in de vertaling te verdiepen voelde iets dat verdomd veel op een schuldgevoel leek.

De Ryam schoolagenda die uitpuilde van de door ons ingeplakte foto’s van the Stones, Bob Dylan en Boudewijn de Groot en vol stond met spreuken zoals:  “De groten van deze aarde zijn alleen maar groot omdat wij op onze knieën liggen. Laat ons opstaan!”

Op het matje moeten komen bij de “baas” van de school die ook aan psychologie deed en die je minuten lang zwijgend kon taxeren om dan plotseling te vragen of je wel van je ouders hield…. CREEPY

“The story of Kasangwa the Rhodesian Lion” een Engels lesboek en een van de leerlingen die klierig deed en Kasangwa speelde door met een tand aan een veter uit zijn mond bungelend  brul geluiden te maken. Hij werd er uitgestuurd, maar gaf het niet op, door de glazen ruit van de deur ging hij verder en de lerares die met veel moeite probeerde om COOL te blijven.

Met dezelfde Cool’ prof naar de film op vrijdag namiddag: Yellow Submarine, Woodstock, The Ballad of the Easy Rider, Midnight Cowboy…….

Met mooi weer  een “baalmiddag” nemen.  En met z’n tweeën op een oude Solex, geschilderd in hippe kleurtjes van Amsterdam naar Zandvoort rijden. Twee uur heen en twee uur terug…..veel te laat weer thuis en op onze donder krijgen........




Met dank aan Hella voor de gedeelde herinneringen.

Mijn moeder maakte al haar kleding, en die van mij vroeger zelf.  Vaak ging het om creaties, gemaakt uit heel donkere stoffen, materiaal dat over was van kleding voor mijn oma’s, die ze oppimpte** met kleurige patchwork applicaties en kraaltjes. Het zullen best artistieke hoogstandjes geweest zijn, maar vaak haatte ik die zelfgemaakte frutsels, want als onzeker kind wil je nu eenmaal niet anders zijn dan de meeste van je klasgenoten. Ze lagen er nog, in de kast van mijn moeders naaihoekje, de doosjes met  allerhande glinster dingetjes, gekleurde biesjes, restjes wol, dozen vol knopen en andere frutsels en daar tussen de zakjes met gekleurde kraaltjes lag een mysterieus zakje met een al even mysterieus wit poedertje. “Djiezus mam, waar hield jij je nog mee bezig?” Flitste het even door mij heen. Zou ik er eens aan proeven? Zoals ze wel doen in films, niet goed wetend wat je dan eigenlijk moet proeven. Het smaakt bitter had ik ooit gehoord. Of kieperde ik het mysterieuze goedje maar meteen door de wc…..? En toen zag ik hem in een hoekje, verdekt opgesteld achter in de kast…. De rokspuit….

**de jurkjes en de rokjes 

Maar er gebeuren – en gelukkig maar- ook leuke dingen in mijn leven. Mijn oudste dochter en haar partner verwachten in juni hun eerste kindje, ik word dus oma voor de 2e keer en ik mag dus weer breien!  Als tenminste...  ik vroeger op de lagere school niet had zitten klieren, tijdens de handwerklessen die wij wekelijks hadden. Pannenlappen breien, monogrammen borduren in kruissteekjes, voor je uitzet!!! En babykleertjes naaien. Pannenlappen, ik weet het nog goed, insteken, omslaan, af laten glijden, vier recht en vier averecht. Alles trok strak en werd groezelig onder mijn zweethandjes. Ik heb ze laatst terug gevonden in de kast van mijn moeder, die pannenlappen, gele dingen met een groen gehaakt randje erom. Je ziet goed het verschil waar ik ben begonnen, en de veel lossere steken van mijn moeder die het werkje thuis voor mij afmaakte.

Roze of blauw? Dat zal nog een verrassing zijn, want ze willen het niet weten.

Het Memorie stokje 

Ik kreeg het stokje van Camille (de link naar haar blog staat links bij mijn favorieten) een virtueel stokje,  waar ik van begrepen heb dat het de bedoeling is, iets te schrijven over herinneringen van vroeger ……....

Ik was net vier geworden en zou voor het eerst naar de kleuterschool gaan, ik herinner me die dag nog goed. Hoe ongeduldig ik was, toen ik moest wachten terwijl mijn moeder en mijn twee jaar jongere broertje zich klaar maakten om mij die eerste dag te begeleiden naar school. Al snel ging ik helemaal alleen naar de kleuterschool, dat dacht ik tenminste, want pas vele jaren later, hoorde ik, toen ik mij hier eens over verbaasde,  dat een paar buurvrouwen die hun kinderen naar school brachten  met mijn moeder hadden afgesproken om een oogje in het zeil te houden. In die tijd was de buurt trouwens nog rustig, nu loopt de ring tussen de wijk en de school, die naar mijn weten niet eens meer bestaat.  En als ik toevallig aan die kant van de stad over de ring van Amsterdam rij, kijk ik wel eens (met een binnenpretje) naar de toren van de kerk die vlakbij de school stond. En dan zie ik ze nog vliegen!..........  Mijn moeder maakte vroeger mijn kleding zelf, ze maakte ze uit stoffen die soms over waren van kleren van mijn oma en meestal ging het om erg donkere jurkjes of rokjes, die ik haatte, ze maakte ook jassen, en het hoogtepunt van haar creaties was een donker groene cape, die ik eerst weigerde om aan te trekken. Maar tegen mijn moeders wil was niet veel in te brengen. Ik zou en moest de cape dragen die mij zo schattig stond! Die dag waaide het nog al, en ik ontdekte de mogelijkheden van die afschuwelijke cape. De cape, die best  eens een supercape zou kunnen zijn. Als de wind er onder kwam, zou ik wel eens kunnen loskomen van de grond en wie weet zou ik er mee kunnen vliegen, vliegen zoals een vogel, hoog in de lucht! (Een soort van super Loewiesa!) Het opstijgen lukte niet erg goed, en ik besloot een paar knopen van de cape los te maken, zodat het beter zou gaan, ik ben wat sneller gaan lopen en besloot de laatste knopen ook open te maken. En toen gebeurde het onvermijdbare …… de cape vloog weg! (zonder mij, helaas) Nog altijd zie ik ze stijgen en rond de kerktoren vliegen. En natuurlijk kreeg ik op mijn donder toen ik die middag naar huis kwam, zonder cape. J

Later zou blijken, dat ik in mijn leven nog vliegpogingen zou ondernemen, al of niet met succes…..

En nu geef ik het memorie-stokje door aan Eliza……Eliza???

Ik was denk ik, een jaar of 12 als ik mijn eerste dagboek kreeg, waar ik mijn geheimen in kwijt kon. Je  weet wel zo’n boekje met een slotje er op. Dat het slotje  niet veel voor stelde , kreeg ik pas later door. En ook ik begon mijn dagboek  met: “lief dagboek, ik hoop aan jou alles te kunnen toe vertrouwen, zoals ik het nog aan niemand gekund heb”.  Ik schreef vooral  over puberleed,  dingen die ik op school had meegemaakt, over de meesters en juffen, over mijn vriendinnen, de lessen, mijn kleren, dat ik boos was op mijn vader of moeder en dat mijn broertje zo’n  een verschrikkelijke pestkop was  en over mijn kalverliefdes. Vooral hierover kon ik nogal uitwijden. Ik had er bovendien geen flauw idee van, dat ik tenminste  één trouwe lezer had, namelijk mijn broertje. Het huis was te klein! Toen ik er achter kwam. Wat voelde ik mij verraden. Een dagboek is ook eigenlijk niet voor anderen bestemd, hooguit voor geliefden, mensen die veel van je houden. En als je 12 bent en volop aan het puberen, dan horen broertjes en zelfs ouders, daar echt niet bij. Mijn dagboek uit die tijd is dan ook nooit volgeschreven. Jaren later heb ik bij vlagen nog dagboeken bijgehouden en kort geleden heb ik besloten om opnieuw aan een dagboek te beginnen. Waarom ik het doe? wat het nut ervan is? Wat het doel is van al dit geschrijf? Waarom krijg ik van sommige teksten toch tranen in mijn ogen?  Zoveel vragen, waarom.........? In een dagboek mag je zeuren, roddelen, je kwaad maken,negatief zijn, je leert er je zelf door kennen en je leert te relativeren. Noem het een vorm van meditatie en..........bovendien.........Ik vind het leuk om te schrijven.

Laatst heb ik naar "Memories" gekeken op de Nederlandse tv. een programma waarin mensen op zoek gaan naar hun oude liefdes.  Natuurlijk wordt zo’n programma gemaakt voor de kijk cijfers, maar echt, eigenlijk heb ik zo mijn twijfels bij dit soort programma's. Eigenlijk vind ik dat zo’n oude liefde gewoon lekker, romantisch in je hoofd moet blijven zitten. Want stel je eens voor, je vind je oude lief terug mèt een partner en met kinderen, dan kan dat toch alleen maar ellende geven? Of je romantische beeld is voor altijd verpest, of de vonk is er nog, met alle gevolgen van dien.

Mijn eerste “echte” liefde was op de middelbare school. Van hem kreeg ik “mijn eerste kus”, ergens in een stil hoekje van het fietsenhok Wat was ik verliefd! Hij zat 2 klassen hoger dan ik, en was daarmee eerder van school. Hij kreeg een ander leven en een ander vriendinnetje en weer een ander vriendinnetje. Wat had ik een verdriet in die tijd. Nog steeds als ik “the fool on the hill” van de Beatles hoor (the Magical Mystery Tour was net uit) denk ik aan mijn eerste lief, want daar “schuivelden”* we op voor het eerst samen.

Ik heb hem wel eens gegoogled……. Hij heeft een traiteurszaak ergens in de Randstad, misschien dat ik ……gewoon uit nieuwsgierigheid?....  eens binnen stap, gewoon voor een pasteitje? 


*= slow

Wel doen? Niet doen? Nee ik ben vastbesloten, ik laat mijn eerste "grote" liefde gewoon een mooie herinnering zijn.