De ochtendwandeling. We zijn bijna thuis waar de koffie op mij wacht, al zal ik die wel zelf even mogen zetten. Het laatste stukje van de weg strekt zich uit langs huizen in aanbouw, skeletten van toekomstige levens. In de verte bewegen donkere gedaanten.  Hoe dichter ik kom, hoe meer de vormen zich aftekenen. Pas wanneer we er bijna zijn, herken ik de vertrouwde houding: Jehova’s getuigen. Ze zijn met zes en staan ruggen naar ons, alsof ze een geheim beraad houden.

Wanneer Cesar en ik langs het groepje lopen, draaien ze zich, als afgesproken allemaal in één ruk om. “Coucou c’est nous” klaar om hun boodschap van Bijbelse waarheden te delen.

Ik lach, beleefd. Cesar bekijkt de dames van Jéhova niet eens en loopt door. “Mag ik hem eens aaien?” vraagt één van de getuigen. Maar ondertussen ken ik alle trucen, terwijl de een aait, smeert een ander je een “Wachttoren” met goed nieuws van Gods Koninkrijk aan. “Hij is niet geïnteresseerd, dus liever niet” zeg ik met dezelfde vriendelijke lach, twee vliegen slaand in één klap wandelen wij verder, de koffie al in gedachte dampend.

 Ik zocht op het internet naar informatie over een eventueel weekendje ergens naartoe. Ik dacht ik kijk ook nog even op TripAdviser waar de toegang mij geweigerd werd met de volgende reden: “U bent geblokkeerd daar u bovenmenselijk snel surft”. Verbouwereerd keek ik naar mijn scherm en naar mijn armen en naar mijn benen, ik keek zelfs even in de spiegel.

Was dit mijn eigen Verwandlung? Begint het zo...? Niet wakker geworden als kever maar als een robot die droomt van een weekend even weg.

En ineens schoot Mrs. Adams mij te binnen. Ik kwam vandaag tijdens de “honduitlaatwandeling” langs haar vroegere huis. Tijdens dat heel bijzondere covidjaar 2020 viel ze in de prijzen. En is niet meer. Haar heb ik leren kennen aan de schoolpoort waar mijn zoon en haar dochter school gingen. Ze had indertijd een wilde bos ravenzwart haar, een wit gelaat en felrode lippen, vandaar mijn bijnaam voor haar. 

Op een dag kwam ze op hoge poten naar mij toe: ”Jouw man heeft mij in een restaurant laten zitten” beet ze me toe. “Wat doe jij met mijn man?” wilde ik vragen, maar hield mij in, want hij was immers mijn man niet meer. En mocht doen wat hij wilde. “Oh ja?” vroeg ik nieuwsgierig wel zin in een “lekkere” roddel. “Ja” zei ze, ik was hem tegengekomen in La Louvière en had hem gevraagd wat hij daar deed. “Ik ga iets eten” had hij geantwoord en of ze zin had om hem te vergezellen.

In het restaurant had ze het duurst op de kaart gekozen en toen het dessert genuttigd was, stond “mijn man” op om een pakje sigaretten te gaan halen en is nooit meer teruggekomen.

“Tja” zei ik “wat kan ik zeggen”. Ik begreep haar verontwaardiging en liet het verder voor wat het was, want zo is het leven, sommige mensen verdwijnen zoals ze binnenkomen en sommige rekeningen worden nu eenmaal nooit betaald.

Rogerke heb ik sinds het covidjaar 2020 niet meer gezien, net als Cindy en Maria. Cindy was nog jong, ze zat ooit bij mijn dochters op school en was een meisje dat altijd een beetje buiten de groep viel. Ze was gezakt voor het eindexamen en durfde dat thuis niet te vertellen. Toen kwam de proclamatie, ze liet haar moeder komen. “Moet je horen mama, stel je voor: haar moeder wist van niets! “Riepen mijn dochters verontwaardigd “gelukkig dat wij thuis alles durven te zeggen”. Ik weet nog hoe ik op dat moment meeleefde met de moeder maar ook met haar dochter.

En ook Maria is in dat vreemde jaar verdwenen. Wij maakten kennis op een speelplein, waar ik mijn zoon die toen nog een zoontje was op het houten klimrek liet klimmen. Zij was daar met haar kleinkinderen. Zij was Italiaanse en sprak met dat warme melodieuze Italiaans accent, dat mij soms het gevoel gaf dat ik zelf Italiaans begreep en het zelfs sprak. We kwamen elkaar ook later regelmatig tegen en soms dronken we samen een kopje koffie en maakten een praatje. Dan bewonderde ik haar nieuwe blouse van 5 € die ze uit de rekken van het plaatselijk O.C.M.W had gehaald. Ze gniffelde, “moet ik niet aan mijn kinderen zeggen, want die zouden het afkeuren”. En ze toonde trots haar nieuwe jas van 10 euro: “die laat je toch niet hangen?”

Vandaag in 2025, merk ik dat zulke ontmoetingen mijn pen blijven voeden. Ze keren terug in mijn herinneringen en dus ook op mijn blog. Kleine kronieken van mensen die mijn pad ooit kruisten en mij leerden dat zelfs een jas van tien euro een verhaal kan zijn.

Laatst met een buurvrouw kwam ons gesprek op Rogertje, Rogertje is al een tijdje niet meer. Toen, op 28/10/2011 schreef ik dit:

Rogertje kwam op bezoek. Rogertje met zijn eeuwige klakske en zijn sigaartje. Rogertje vroeger onafscheidelijk van zijn Marianne die in de laatste lente is overleden. Ik was hem afgelopen zondag tijdens een wandeling tegengekomen en had gezegd: “Roger als je in de buurt bent kom eens langs voor een bakje koffie”. Rogertje liet er duidelijk geen gras over groeien, want hij bleek de afgelopen week al eerder te zijn langs geweest. Rogertje is een stuk in de zeventig. Na het overlijden van hun moeder waren haar kinderen niet akkoord dat Rogertje in het huis bleef wonen, want er waren toestanden, zoals er wel vaker toestanden zijn in dit soort situaties. En Rogertje had drie maanden om zijn biezen te pakken.

Nu woont hij in een appartementje voor oudere mensen achter het gemeentehuis. Op dag één kwam er al een buurvrouw voor een praatje. Hij nodigde haar uit maar zij bleek hardnekkig. “Wanneer ik wil gaan eten” zo klaagt Rogertje "dan blijft ze zitten en dan ik kan toch niet alleen eten? Dat vind ik zielig dus geef ik haar ook een bordje en nu wil ze niet meer weg. 's Middags wil ik tv kijken en dan begint zij te praten en ze verteld honderd keer hetzelfde. Dan vertel ik haar ook 100 keer hetzelfde expres! Waarna ze mij afsnauwt, "dat heb je mij al honderd keer gezegd. En dan zeg ik, ja dat doe jij ook, zo zie je eens hoe vervelend dat eigenlijk is.” En zo gaat Rogertje nog een tijdje door.

“ ‘s Avonds komt haar zoon haar pilletjes brengen. En hij wil de koelkast vullen. Want ma moet niet op Rogertje's kosten eten. Maar…” zo gaat Rogertje verder: “Ik moet die zeurende vrouw niet elke dag, dus ik zet haar buiten door te zeggen dat ik ergens naar toe moet. En dan begint ze te huilen. En wanneer ik weer terugkom, kom ik binnen via achter en kijk tv zonder geluid. Want anders hoort ze dat en staat ze er weer “.

Hij leunt eens achter over in de zetel, kijkt tevreden rond en doopt nog eens een koekje in de koffie. De Moeder Theresa in mij trekt zich diep terug, pakt haar schoenen, kijkt op de klok en zegt: “Roger, ik moet nog een paar boodschappen doen, dus als je het niet erg vindt?” Rogertje is vlug van begrip en stapt op, bedankt voor de koffie en mijn ontvangst en sukkelt de weg af en ik, de heldin van de dag trek mijn schoenen weer uit.

wordt vervolgd...

Yes! De cursus "Hoe jaag ik de bezoekers weg van mijn blog” werpt zijn vruchten af. Geen enkele reactie op de meeste van mijn laatste schrijfsels sinds mijn herrijzing. Zelfs de spammers blijven weg.

Wilt u ook een reactievrij blog? Volg dan deze gouden tips: Schrijf vooral niet over uw triestig leven. Vermijd elk woord over ziektes, houten benen, glazen ogen of andere protheses. Schrijf niets over ophanden zijnde operaties. Want voor je het weet krijg je reacties als “Oooh dat is niets, een fluitje van een cent of: dat heb ik ook, maar dan vele malen erger.” 

Schrijf niet dat u in één jaar tijd tweemaal wees geworden bent en tweemaal weduwe en één keer bijna. Schrijf niet, dat u zich na zoveel ellende hebt laten hypnotiseren. 

Schrijf niet dat u een erfenis heeft gehad en u uw geld graag wil wegschenken. Vraag vooral niet om suggesties. 

Zwijg als vermaledijde Neder-Waalse of als Waalse-Nederlandse "dans le fin fond de Wallonie" over het feit dat u uw “gansch leven” geleefd heeft van een uitkering, uit pure luiheid, uiteraard, want dat is wat men graag gelooft. Voor u het weet roept half Vlaanderen “Ge zijt ne vuile profiteur!” Zwijg sowieso als ge ne ‘Ollandse zijt!

En schrijf niet dat u een eenzame, rijke, nog best doenbare weduwe bent die hoopt ooit nog de ware te ontmoeten. Want de volgende dag zit uw mailbox vol met meelevende mannetjes op zoek naar een poetsvrouw, een verpleegster en als het even kan: een k* die kan koken.

Nog een allerlaatste tip: Gebruik woorden als “Vermaledijde” ipv vervloekt, verwenst of verdomd. En oh ja… gebruik een lettertype dat niemand kan lezen, bv: Comic Sans MS in fluoroze op een zwarte achtergrond!

Disclaimer voor de letterlijke lezers: deze tekst is geschreven in de geest van ironie en zelfspot. Wie zich aangesproken voelt, mag dat gerust zijn. Mij kan het niets schelen.

ETM et merde !

Ik hoef geen Christen te zijn om stil te worden in een kerk, een kerstliedje mee te neuriën of mijn naasten lief te hebben. Ik hoef geen moslim te zijn om te genieten van tajines, Marokkaanse koekjes, Turks gebak en de sierlijke lijnen van islamitische kunst. Ik hoef geen jood om klezmer muziek te waarderen of een menora in mijn huis te hebben. Geen heks om de Wet van Drie te respecteren en geen boeddhist om vrede te voelen bij het serene gezicht van  een Boeddhabeeld.

Zondag bezocht ik met een vriendin het Tibetaans Instituut in Hoei , waar zondag het Feest van het Boeddisme werd gevierd. Op blote voeten betraden we de grote tempel van een conferentie getiteld : Wat is geëngageerd boeddhisme?

(n.v.d.r. Een onopgevoed joch, erfelijk belast door al even onopgevoede moderne ouders zorgde voor de nodige afleiding door constant te lopen klieren.) 

Na een Tibetaanse maaltijd, waarvan ik slechts de helft at , wegens plotseling geen trek meer,  wellicht nadat ik de maaltijd, volgens Boeddhistische gewoonte (een ietsie teveel) aandacht had gegeven, namen wij deel aan een inleiding tot meditatie.

Op een matje, rug koninklijk gestrekt , benen in een halve Lotushouding (n.v.d.r. wat op zich zelf al een héle uitdaging is) naast een pluizige dame in een gebatikte flodderbroek en een kaalgeschoren zwever met zweetvoetenlucht. Ik focuste op mijn ademhaling op het "nu" en het "zijn." Niet gemakkelijk voor iemand die stijf van de stress staat, maar een makkie voor uw jonge vijftigster , onder invloed van het groen- gele pilletje.* De ware kunst?  Op een elegante manier weer recht te komen.

Bij het verlaten van de tempel werden wij haast opzij geduwd  door  een groep andere gehaaste toekomstige "verlichten" en reeds "verlichten" met zo te zien, maar een heel bescheiden lichtje in. Mijn vriendin beelf met haar schoenen  vastzitten in haar  (te) lange wijde flodderbroek en donderde de onderste treden van de trap af "Misschien hebben je engelen (mijn gelovige vriendin heeft er twee, die altijd met haar meegaan) je een duwtje gegeven omdat je "vreemd" ging" grapte ik in een mislukte poging om leuk te zijn. "Nee" antwoordde mijn gelovige vriendin licht geïrriteerd "Dat doen mijn engelen niet" 
 
(n.v.d.r. Uw jonge gedachtespinnendevijftigster heeft nog een lange weg te gaan!)

groen- gele pilletje.* = Prozac

En ondertussen ga ik, hunkerend naar een schop onder mijn kont of een knuffeL (of andersom) bij mapsy. Het is erg prettig om een uur lang tegen iemand te praten zonder je af te vragen hoe het met de ander gaat. Het gaat overigens al een stuk beter sinds ik die groen en gele capsules slik die mijn dokter mij voorschreef. Ik word niet meer afgeleid door trieste gedachtespinsels die ongevraagd mijn hoofd binnendringen en door mensen die alleen maar als stoorzender fungeren.

De schop onder mijn kont krijg ik therapeutisch en de knuffel….? Sinds het gebruik van die pilletjes maal ik daar niet meer om. Mijn libido is gezakt naar mijn kleine teen. Ik krijg zelfs geen kippenvel meer bij het horen van een goed song (n.v.d.r. al is het goed mogelijk dat er tegenwoordig gewoon geen goede songs meer zijn, uw jonge gedachtespinnendevijftigster heeft zelfs geen zin in chocola en dat wil wat zeggen voor een chocoladejunk) Verder loop ik de hele dag met een lach op mijn smoel en weet je wat? De halve wereld lacht vrolijk terug! Joepie, wat is het leven mooi, met een paar schuiven dicht.

Ik heb weer een paar dagen bij mijn vader doorgebracht. Een paar weken geleden ben ik hem eens onaangekondigd gaan bezoeken en ik trof mijn vader in tranen aan. Hij had onlangs een reportage op tv gezien over een man van zijn leeftijd die opgehouden was met eten. Er ging een belletje bij mij rinkelen.

Versterven is een methode van zelfdoding die bij de Romeinen en de oude Grieken al bekend was en waar met respect en bewondering naar werd gekeken.. Vooraanstaande oude mannen die gezien hun leeftijd niet meer in staat waren hun functie naar behoren uit te voeren kozen voor deze methode om een eind aan hun leven te maken zonder dat iemand hen daarvoor dodelijke middelen hoefde te verschaffen. Door voedsel te weigeren kozen zij voor een "waardige dood."

Ik heb niks gezegd. Ik heb niet geroepen "Geniet van het leven, geniet van de zon, geniet van het park en blablabla" Maar ik heb mij afgevraagd of ik zijn wens moest respecteren? Ik heb geen alarm geslagen bij zijn dokter of bij de zorg. Mijn vader heeft ondertussen zijn beslissing weer herroepen.

Hij huilt nog steeds wanneer ik op maandagochtend weer bij hem wegga en zegt dat hij op mij gaat zitten wachten tot ik weer terugkom. En tegen die emoties zijn mijn pilletjes niet bestand en prikken dwars door mijn oh zo dunne, kwetsbare muurtje….

(Niet voor gevoelige zieltjes.)

Mijn vriendin heeft behalve een directe lijn met die van hierboven ook connecties met anderen met  bijzondere gaven (n.v.d.r. vandaar haar affiniteit met Uw jonge gedachtespinnendevijftigster.) En zo kreeg ik als verjaardagscadeau afgelopen vrijdagmiddag een "soin quantique" aangeboden. Het is iets mystieks en heeft te maken met energie en stralen. "Met alle Chinezen, maar niet met den deze…."Ik hoor het sommige blogvriendjes al roepen…

Maar Uw jonge gedachtespinnendevijftigster is altijd in voor een geintje en zolang er geen geesten worden opgeroepen en zolang het geen pijn doet vind ik alles best. Heb ik al eens verteld van de eerste nachten die ik in het huis van mijn ex doorbracht en een entiteit heb waargenomen op het voeteneind van het bed? De geest en ik hadden echter geen van beiden zin in een praatje of een nadere kennismaking en toen mij 's morgens gevraagd werd of ik goed had geslapen en ik zei dat ik "vreemd had gedroomd" vertelde mijn ex over de spirituele zaken waar zijn ex vrouw zich mee bezig had gehouden en dat zij met een paar vriendinnen zelfs aan "glaasje draaien" had gedaan met de bedoeling de geesten van overledenen op te roepen en dat er waarschijnlijk na het "afsluiten" van dit niet ongevaarlijke spelletje eentje is blijven zweven, in dit geval, zitten op het bed. 

Uw jonge gedachtespinnendevijftigster heeft haar ex vervolgens de hele bovenverdieping volledig laten opruimen en reinigen inclusief het verwijderen van het (hele lelijke) behang (3 lagen) en de (afschuwelijke) vloerbedekking. Ik heb niks tegen (echt) antieke kasten of tafels maar kamers met antieke of gewoon oude bedden waarin mensen ziek zijn geweest en zijn gestorven zijn beladen en niet mijn ding.

Deze keer was het mijn beurt om "gereinigd" te worden. Na een korte intake waar de vrouw vroeg wat ik precies wilde (mijzelf bevrijden van het "Assepoestersyndroom" waaraan ik volgens mapsy zou lijden. Iets met grenzen, onafhankelijkheid, zonder de mensen van wie ik hou en degenen die echt van mij houden daarmee te verwaarlozen.) Werd er besloten mijn chakra’s eerst te ontdoen van resten ex…

Wordt wel eens vervolgd