Is Earth on track for a mass extinction? More than 48,000 animals are now at risk of being wiped out, report warns

• READ MORE: What the end of the world will REALLY look like

By SHIVALI BEST, SCIENCE & TECHNOLOGY EDITOR 

From the dodo to the Tasmanian tiger, many majestic creatures have become extinct over the years. 

Now, the International Union for Conservation of Nature (IUCN) has warned that 48,646 animals that could be next. 

The IUCN has updated its 'Red List', revealing that three species of Arctic seal have moved closer to extinction. 

The update also warns that the majority (61 per cent) of bird species globally are in decline – a huge increase on the 44 per cent at risk in 2016. 

However, it's not all doom and gloom. 

The green sea turtle has increased in population by approximately 28 per cent, thanks to decades of conservation action. 

'Today's Red List update, launched at the IUCN Congress in Abu Dhabi, shines a light on both the urgent challenges and the powerful possibilities before us,' said Dr Grethel Aguilar, IUCN Director General. 

'While species like Arctic seals and many birds face growing threats, the recovery of the green turtle reminds us that conservation works when we act with determination and unity.'

The IUCN has updated its 'Red List', revealing that three species of Arctic seal have moved closer to extinction.

Pictured: a bearded seal pup

The update also warns that the majority (61 per cent) of bird species globally are in decline – a huge increase on the 44 per cent at risk in 2016.

Pictured Schlegel's asity

Species on the IUCN Red List are animals of the highest conservation priority that need 'urgent action' to save. 

This year's list includes 172,620 animals – 48,646 of which are threatened with extinction. 

Three species of Arctic seal have moved closer to extinction, with the hooded seal now listed as Endangered, and the bearded seal and harp seal now listed as Near Threatened. 

These animals are under a variety of pressures, including shipping, noise, oil and mineral exploitation, hunting, and bycatch in fisheries. 

However, the biggest threat to these seals is climate change, according to Dr Kit Kovacs, Co–Chair of IUCN's Species Survival Commission Pinniped Specialist Group.

'Each year in Svalbard, the retreating sea ice reveals how threatened Arctic seals have become, making it harder for them to breed, rest and feed,' she explained. 

'Their plight is a stark reminder that climate change is not a distant problem – it has been unfolding for decades and is having impacts here and now. 

'Protecting Arctic seals goes beyond these species; it is about safeguarding the Arctic's delicate balance, which is essential for us all.' 

However, it's not all doom and gloom. The green sea turtle has increased in population by approximately 28 per cent, thanks to decades of conservation action

The Red List update also revealed that 61 per cent of all birds have declining populations – with species living in Madagascar, West Africa, and Central America most at risk.

This is mostly due to habitat loss, driven by agricultural expansion and logging, according to the IUCN. 

'That three in five of the world's bird species have declining populations shows how deep the biodiversity crisis has become and how urgent it is that governments take the actions they have committed to under multiple conventions and agreements,' said Dr Ian Burfield, BirdLife's Global Science Coordinator (Species) and Bird Red List Authority Coordinator. 

The green sea turtle, on the other hand, has actually improved in status, from Endangered to Least Concern. 

Since the 1970s, populations have increased by around 28 per cent, thanks to conservation efforts focusing on protecting nesting females and their eggs on beaches.

'The ongoing global recovery of the green turtle is a powerful example of what coordinated global conservation over decades can achieve to stabilise and even restore populations of long–lived marine species,' said Roderic Mast, Co–Chair of IUCN's Species Survival Commission Marine Turtle Specialist Group. 

Sadly, the Red List update also sees six species moved to the Extinct category. 

This includes the Christmas Island shrew, the slender–billed curlew, and the south–eastern striped bandicoot. 

Read More

• Ominous warning for humanity as birds suddenly adopt 'unsettling' behavior 

The update comes just one month ahead of the UN Climate Change Conference, which will be held in Belém, Brazil, from 10–21 November. 

'As we look ahead to the Climate COP in Belém, governments and communities have a pivotal opportunity to accelerate action that protects biodiversity, stabilises our climate, and builds a future where people and nature flourish together,' Dr Aguilar added. 

You can explore the full IUCN Red List here. 

Researchers claim the Earth is going through a 'man made' sixth mass extinction with the 'biological annihilation' of wildlife

The world has experienced five mass extinctions over the course of its history, and experts claim we are seeing another one happen right now.   

A 2017 research paper claimed a 'biological annihilation' of wildlife in recent decades has triggered the sixth mass extinction and says the planet is heading towards a 'global crisis'. 

Scientists warn humanity's voracious consumption and wanton destruction is to blame for the event, which is the first major extinction since the dinosaurs.

Two species of vertebrate, animals with a backbone, have gone extinct every year, on average, for the past century.

Currently around 41 per cent of amphibian species and more than a quarter of mammals are threatened with extinction.

There are an estimated 8.7 million plant and animal species on our planet and about 86 per cent of land species and 91 per cent of sea species remain undiscovered.

Of the ones we do know, 1,204 mammal, 1,469 bird, 1,215 reptile, 2,100 amphibian, and 2,386 fish species are considered threatened.

Also threatened are 1,414 insect, 2,187 mollusc, 732 crustacean, 237 coral, 12,505 plant, 33 mushroom, and six brown algae species.

More than 25,000 species of 91,523 assessed for the 2017 'Red List' update were classified as 'threatened'. 

The number of invertebrates at risk has also peaked. 

Scientists predict insects may go extinct within 100 years as a result of crippling population decline.   

The dawn of the mass extinction coincides with the onset of the Anthropocene - the geological age defined by human activity being the dominant influence on climate and the environment.

{ https://www.dailymail.co.uk/sciencetech/index.html }

Celestial standoff! Scientists capture an image of two black holes circling each other for the first time

• READ MORE: Scientists think we have received a signal from a parallel universe

By WILIAM HUNTER, SCIENCE & TECHNOLOGY REPORTER

An image of two black holes circling each other has been captured for the very first time.

Astronomers spotted the celestial standoff in the heart of the galaxy OJ287, around five billion light-years from Earth.

Previously, scientists have only been able to produce images of individual supermassive black holes, such as the one at the centre of our own Galaxy.

However, scientists from the University of Turku, Finland, have now produced the first direct proof that black holes can come in pairs.

For years, scientists have suspected that OJ287 might be hiding two black holes, but there hasn't been a telescope powerful enough to tell them apart.

By combining antennas on Earth with a satellite located halfway to the moon, the astronomers created a radio telescope effectively 15 times larger than Earth.

That allowed them to take an image with a resolution 100,000 times higher than anything that had been used to observe OJ287 in the past.

Lead researcher Professor Mauri Valtonen says: 'For the first time, we managed to get an image of two black holes circling each other.'

Scientists have captured an image of two black holes circling one another for the very first time, proving that black holes come in pairs 

The pair of black holes is located at the centre of the quasar OJ287, an extremely bright galactic core around five billion light-years from Earth.

Pictured: An artist's impression of OJ287

OJ287 is a type of object known as a quasar, which is an extremely bright galactic core holding a supermassive black hole.

The black hole itself doesn't give out any light, but the gas and dust falling into the singularity become so hot that they produce massive amounts of radiation.

Quasar OJ287 is actually so bright that, despite being five billion light-years away, even an amateur astronomer with a decent telescope should be able to see it.

However, in the 1980s, scientists realised that the quasar's light was fluctuating in a reliable 12-year pattern.

Professor Valtonen says: 'What is special about OJ287 is that it has been thought to harbour not one but two black holes circling each other in a twelve-year orbit, which produces an easily recognisable pattern of light variations in the same period.'

Even though scientists were pretty sure that there were two supermassive black holes hiding within the quasar, it still took decades to prove this.

Even when NASA's TESS satellite was able to detect light from both black holes in 2021, the resulting image still only showed a single object.

The problem was that normal light-based telescopes simply can't produce a high enough resolution to peel apart the signals from these extremely distant objects.

Until now, scientists have only ever been able to take images of single black holes such as the black hole at the centre of our own galaxy, Sagittarius A* (pictured)

Using a very large radio telescope, the scientists revealed that there are two black holes. A very large one at the centre, and a smaller one that orbits its neighbour once every 12 years 

To see more, the scientists used a technique called 'Very Long Baseline Interferometry'.

This essentially involves combining radio telescopes scattered across Earth and throughout space into a single enormous 'virtual' telescope.

By adding the RadioAstron satellite, which was halfway to the moon when the images were taken, researchers were finally able to take a radio image of the quasar.

In their new paper, published in the Astrophysical Journal, Professor Valtonen compared their images to theoretical calculations and found that the black holes were exactly where they were expected to be.

Professor Valtonen says: 'In the image, the black holes are identified by the intense particle jets they emit.

'The black holes themselves are perfectly black, but they can be detected by these particle jets or by the glowing gas surrounding the hole.'

These images revealed that one of the black holes was significantly larger than the other.

The bigger has a mass about 18.35 billion times that of the sun, while the smaller is around 150 million solar masses. 

By comparing these radio images (pictured) to the theoretical models (shown as stars), the researchers showed that the jets produced by the black holes followed the exact path scientists had predicted 

That means the smaller is constantly spun around by the intense gravity, slamming through the larger black hole's accretion disk with each pass.

Every time the black hole passes through this cloud of dust and gas, the researchers estimate that it pulls away about 16 solar masses of material.

However, the larger black hole's accretion disc is so large that this barely makes a difference to the overall system.

Read More

• 'Supermassive' black holes aren't as big as we thought, scientists say 

In addition to proving that black hole pairs exist, the researchers also made an interesting discovery about these particle jets.

They found that the jet emanating from the smaller black hole was twisted, much like the stream of water emerging from a spinning, out-of-control firehose.

Because this smaller black hole is moving so fast around its larger neighbour, its particle jet is diverted depending on where it is currently moving.

The researchers call this a 'wagging tail' jet and predict that it should be seen twisting in different directions in the coming years when the smaller black hole changes its speed and direction.

EINSTEIN'S GENERAL THEORY OF RELATIVITY

Albert Einstein

In 1905, Albert Einstein determined that the laws of physics are the same for all non-accelerating observers, and that the speed of light in a vacuum was independent of the motion of all observers - known as the theory of special relativity.

This groundbreaking work introduced a new framework for all of physics, and proposed new concepts of space and time.

He then spent 10 years trying to include acceleration in the theory, finally publishing his theory of general relativity in 1915.

This determined that massive objects cause a distortion in space-time, which is felt as gravity.

At its simplest, it can be thought of as a giant rubber sheet with a bowling ball in the centre.

Pictured is the original historical documents related to Einstein's prediction of the existence of gravitational waves, shown at the Hebrew university in Jerusalem

As the ball warps the sheet, a planet bends the fabric of space-time, creating the force that we feel as gravity.

Any object that comes near to the body falls towards it because of the effect.

Einstein predicted that if two massive bodies came together it would create such a huge ripple in space time that it should be detectable on Earth.

It was most recently demonstrated in the hit film film Interstellar.

In a segment that saw the crew visit a planet which fell within the gravitational grasp of a huge black hole, the event caused time to slow down massively.

Crew members on the planet barely aged while those on the ship were decades older on their return.

{ https://www.dailymail.co.uk/sciencetech/index.html }

Discovery of ancient Jesus artifact confirms famous six-word Bible verse

• READ MORE: Exact time Jesus died on the cross revealed

By STACY LIBERATORE, US SCIENCE & TECHNOLOGY EDITOR

Archaeologists have uncovered a trove of 1,300-year-old bread loaves that brings one of the Bible's most famous verses to life.

At Topraktepe, the site of ancient Eirenopolis in Turkey, researchers discovered five carbonized loaves, one bearing a portrait of Jesus and an ancient Greek inscription reading, 'With our thanks to Blessed Jesus.' 

The work, conducted under the direction of the Karaman Museum Directorate, made it possible to recover these fragile organic remains thanks to a natural carbonization process. 

Exposure to fire under specific conditions of temperature and lack of oxygen preserved the loaves with exceptional detail, described by experts as the best-documented examples of their kind in all of Anatolia.

The finding vividly echoes John 6:35, where Jesus declares, 'I am the bread of life.' For the people of Eirenopolis, this bread was not just food but a sacred object, literally and ritually treated as a representation of Christ.

Unlike the traditional Pantocrator, or 'Christ Almighty,' images, majestic, formal figures typically found on domes and icons, the Topraktepe loaf shows a radically different representation. 

Researchers have identified it as the 'Sower Jesus' or 'Farming Jesus,' emphasizing a connection between faith, daily labor, and the fertility of the land. 

This rare iconography offers an unprecedented glimpse into how early Christians in provincial Anatolia envisioned Christ in a deeply human and agrarian context. 

Archaeologists have uncovered charred loaves of bread that were used by early Christians for communion 

The finding vividly echoes John 6:35, where Jesus declares, 'I am the bread of life.' For the people of Eirenopolis, this bread was not just food but a sacred object, literally and ritually treated as a representation of Christ

The other four loaves feature cross-shaped imprints, further suggesting they were used in early Christian rituals as Eucharistic or communion bread.

Preliminary analyses suggest that the 'Sower Jesus' image was far more than decorative. 

Archaeologists suggested it conveyed profound symbolic meaning, highlighting divine blessing over agricultural labor, using the hope for a bountiful harvest as a metaphor for spiritual redemption and celebrating the sanctity of daily work and sustenance. 

In essence, the depiction reflects a form of popular piety in which Christ embodied the rhythms and labors of ordinary life. 

The combination of the Greek inscription expressing gratitude, the distinctive 'Farming Jesus' iconography, and the Maltese Cross motifs on the loaves has led researchers to a strong working hypothesis: these are very likely communion breads used in the central Christian ritual of the Eucharist. 

In Byzantine Christian practice, bread used in the Eucharist symbolized the body of Christ, with leavened loaves in the East representing life and resurrection. 

While texts and icons describe these rituals, few physical specimens survive. 

A total of five loaves were uncovered, many of which featured cross-shaped patterns 

The ancient loaves were found at Topraktepe, the site of ancient Eirenopolis in Turkey

The Topraktepe loaves, preserved with exceptional clarity, provided tangible evidence of how early Christians enacted their devotion through everyday objects like bread. 

Topraktepe, also known as the 'City of Peace,' served as an important bishopric center during the Roman and Byzantine periods. 

Read More

• Shroud of Turin mystery deepens as surgeon spots hidden detail that points to Jesus' resurrection 

Located near today’s Ermenek district, Eirenopolis occupied a strategic point on the Anemurium–Isaura trade route, connecting the Mediterranean coast with inland Anatolia. 

Archaeological surveys reveal fortified city walls, rock-cut dwellings, and extensive necropolises, reflecting both its defensive significance and its role as a religious and administrative hub. 

As a bishopric under the Patriarchate of Constantinople, the city was closely tied to broader Byzantine ecclesiastical networks, which shaped its liturgical traditions 

The Topraktepe discovery resonates with Jesus’ teachings at the synagogue in Capernaum, a town on the northern shore of the Sea of Galilee, where he performed miracles, healing the sick, casting out demons, and restoring the paralyzed. 

It was there he declared, 'I am the bread of life,' linking spiritual nourishment to physical sustenance. 

The 'Sower Jesus' image on the loaf reflects this same principle, portraying Christ as a provider who blesses both labor and harvest 

{ https://www.dailymail.co.uk/sciencetech/index.html }

3I/ATLAS, as seen by the Gemini South observatory in August 2025

(Credit: International Gemini Observatory/NOIRLab/NSF/AURA/Shadow the Scientist).

Physicists have detected water activity during observations of the mysterious comet 3I/ATLAS, marking the first time hydroxyl gas, a chemical signature of water, has been detected from the interstellar visitor. 

Using NASA’s Neil Gehrels Swift Observatory, the Auburn University team determined 3I/ATLAS is releasing water at a rate of roughly 40 kilograms per second, comparable to a fire hose running at full blast, while positioned nearly three times farther from the Sun than Earth.

What makes this finding particularly remarkable is the distance at which this activity was observed: 2.90 astronomical units, well beyond the region where most solar system comets show any significant signs of such activity.

“When we detect water—or even its faint ultraviolet echo, OH—from an interstellar comet, we’re reading a note from another planetary system,” explained Dennis Bodewits, professor of physics at Auburn University and principal investigator of the study, in a press release. “It tells us that the ingredients for life’s chemistry are not unique to our own.”

NASA’s Swift Ultraviolet/Optical Telescope (UVOT) observed interstellar comet 3I/ATLAS during two visits in July and August 2025. The panels show visible-light (left) and ultraviolet (right) images, where the faint glow of water vapor escaping from the comet. (Image: Dennis Bodewits, Auburn University)

According to their paper, the scientists used ultraviolet light to detect water molecules coming off the comet. The team found that there is a specific signal water gives off as it breaks apart in space, and the water the comet was releasing grew significantly between late July and mid-August 2025.

To make this discovery, they relied on NASA’s Swift telescope, which orbits high above Earth. Even though Swift only has a 12-inch mirror, it can see ultraviolet light much better than telescopes on the ground because it’s beyond our atmosphere, which normally blocks most ultraviolet light from reaching telescopes on the surface. From its location in space, Swift has the same power as a much larger 13-foot telescope would have on Earth for this type of observation.

Since its discovery on July 1, 2025, by the NASA-funded ATLAS survey telescope in Chile, 3I/ATLAS has consistently defied expectations. Previous research reported by The Debrief has revealed that this interstellar visitor is “anomalously massive” compared to its predecessors, with recent studies suggesting a minimum nucleus diameter of roughly five kilometers and a mass of at least 33 billion tons.

This extraordinary size places 3I/ATLAS several orders of magnitude more massive than the first two known interstellar objects, 1I/’Oumuamua and 2I/Borisov. As Harvard astronomer Avi Loeb noted in previous correspondence with The Debrief, “We should have detected an order of 100,000 ‘Oumuamuas before discovering an object as big as 3I/ATLAS”.

Hubble Telescope image of the mysterious interstellar comet 3I/ATLAS (Image Credit: ESA/Hubble).

The comet’s massive nature helps explain its ability to maintain course despite significant outgassing activity. Unlike smaller objects that would be deflected by gas jets from their sun-facing surfaces, 3I/ATLAS has shown remarkable orbital stability, with non-gravitational acceleration measured at less than 15 meters per day squared.

The discovery of water emanating from the comet only adds to its complexity and mystique.

Rather than simple nuclear sublimation, the research suggests water production originates from extended sources, most likely large icy grains in the comet’s coma that sublimate as they’re heated by sunlight. This mechanism, observed in only a handful of distant comets, points to complex, layered ice structures that preserve their ancient formation clues.

The water detection adds another chapter to the evolving story of interstellar objects in our solar system. As lead researcher Zexi Xing noted, “Every interstellar comet so far has been a surprise. ‘Oumuamua was dry, Borisov was rich in carbon monoxide, and now ATLAS is giving up water at a distance where we didn’t expect it.”

“Each one is rewriting what we thought we knew about how planets and comets form around stars,” Xing said. 

Moreover, recent observations by ESA’s ExoMars Trace Gas Orbiter during 3I/ATLAS’s close approach to Mars provided additional imaging opportunities. While the challenging observation conditions highlighted the technical difficulties of studying these rare visitors, it was still considered a unique opportunity to use the orbiter for something outside of its mission parameters.

“Though our Mars orbiters continue to make impressive contributions to Mars science,” ESA project scientist Colin Wilson said at the time. “It’s always extra exciting to see them responding to unexpected situations like this one.”

3I/ATLAS will become observable again after mid-November 2025, offering additional opportunities to track its evolution as it approaches perihelion on October 30. The comet’s trajectory will take it within 1.4 astronomical units of the Sun, just inside Mars’s orbit, before it exits our solar system forever, traveling at a speedy 130,000 miles per hour.

The discovery has profound implications for our understanding of planetary system formation across the galaxy. The presence of water activity in an interstellar comet demonstrates that the basic chemical ingredients for life are not unique to our solar system. Moreover, the complex ice structures indicated by extended water sources preserve information about formation conditions in distant stellar environments billions of years ago.

As 3I/ATLAS continues on its journey through our solar system, astronomers worldwide are seizing this rare opportunity to study material that has drifted through interstellar space for potentially billions of years. Each observation brings new insights into the diversity of planetary systems and the cosmic processes that shape the building blocks of life throughout our galaxy.

• MJ Banias covers space, security, and technology with The Debrief. You can email him at mj@thedebrief.org or follow him on Twitter @mjbanias.

RELATED VIDEOS

{ https://thedebrief.org/category/space/ }

Soar through a 1,000-mile-long maze on Mars in this mesmerizing new satellite video

Watch OIf you've ever wanted to get lost on Mars, now's your chance: You can fly over a maze-like canyon on the Red Planet in a stunning new video from the European Space Agency (ESA).

The animation, based on data from ESA's Mars Express spacecraft, brings viewers on a "mesmerising flight over curving channels carved by water, islands that have resisted erosion, and a maze of hilly terrain," using images from the spacecraft's high-resolution stereo camera, ESA officials said in a statement.

"Central to the tour is a 1300 km [808-mile]-long outflow channel called Shalbatana Vallis," they explained. "It cascades down from the highland region of Xanthe Terra to the smoother lowlands of Chryse Planitia. Billions of years ago, water surged through this channel, creating many of the features we see today. The tour culminates in a spectacular view of a 100 km [62-mile]-wide impact crater, smashed out of Mars's surface when it collided with a space rock."

Longest canyon in the solar system reveals new secrets — Space photo of the week

If aliens existed on Mars 3.7 billion years ago, they would have needed umbrellas

Mystery of Mars' missing water could be solved by the planet's tipsy tilt

Xanthe Terra was the name the International Astronomical Union gave to this region in 1979, following high-resolution mapping of Mars by spacecraft of that era. The name means something like "golden-yellow land," according to DLR, the German space agency, which funded the camera equipment.

Keen-eyed video viewers will see the flight cross the "Martian dichotomy boundary," where the craters of the southern highlands gradually smooth into flatter plains in the northern lowlands, DLR stated in a separate statement. Researchers are still not sure why this dichotomy exists.

The video also features outflow channels that "are wide, deeply incised valley structures that likely formed in Mars' geological past during catastrophic flood events involving enormous quantities of water," DLR officials said. This carving may have happened as volcanoes melted underground ice deposits.

The Mars Express camera scours Mars' geology as part of the larger mission's search for life, DLR officials added the statement.

Mars Express has been at the Red Planet since 2003, for what was supposed to be a two-year mission. The spacecraft is still healthy after more than 20 years of service, and it has received multiple mission extensions based on its scientific return.

"While it may be feeling its age, it continues to lift the lid on the Red Planet, with implications for our understanding of our own home," ESA officials wrote of the long-running mission in 2023.

{ https://www.livescience.com/space }

The Great Architects of Mars: Is the Keyhole Structure Artificial?

George J. Haas

Humans have a long history of altering their environment by producing an extensive lexicon of geometric and pictographic earthworks. One of the first major discoveries of geoglyphic formations was the mysterious Nazca lines in Peru. These formations were left unseen for centuries as travelers unwittingly trampled over this sacred text. The world was not aware of these odd linear features, such as this Trapezoid (Figure 1,) until the 1930s, when trans-Andean aviators began flying over the arid Nazca plateau. Pilots saw a vast assortment of lines that formed images of different types of geometric patterns and animals scattered across this ancient landscape.

Archaeologists believe that many of these early formations were created by some of our earliest cultures to establish memorials or monuments for worship and sacred ritual. Astronomers speculate that many of these mounds and linear formations may have been created to represent prominent constellations or to mark important planetary and solar alignments.

The creation of geoglyphic art works may also have been produced as territorial markers establishing tribal boundaries that could be seen from a high vantage point, such as a surrounding hill side or a distant mountain peak. Still, others believe they were constructed for no other reason than to communicate with the gods above, or be seen by the watchful eye of extraterrestrials.

(Figure 1) Trapezoid, Peru.

(Google Earth).

In the 1820’s Carl Friedrich Gauss, a well-known German mathematician, had the idea of creating an immense geometric landform to communicate with extraterrestrials. He proposed the construction of an enormous diagram depicting the Pythagorean Theorem, also known as the 47th Problem of Euclid in the thick Siberian forest.

The proposed landform would consist of one large right triangle and three squares cut into the dense pine forest. Once the imprint was complete, wheat would be planted inside each of the cleared areas to provide a contrasting color to the pine trees. This massive agricultural imprint would be so large it could be seen from the Moon or Mars. Gauss believed that a complex geometric image of the Pythagorean Theorem would demonstrate the existence of intelligent life on Earth and get the attention of alien observers. His proposed geometric landform was never realized.

Whatever rational we use to consider or reject the idea of constructing such enormous geoglyphic formations here on earth, it is clear that mankind’s obsession with transforming his environment and producing pictographic or geometric monuments is a long held human tradition. Perhaps these early builders also contemplated the idea of constructing a visual “marker” that could be seen from space by a watchful eye in the sky and establish contact between two worlds.

This vary question of finding a “marker” on another planet was addressed by a group of mainstream scientists in a 2014 book entitled; Archaeology, Anthropology, and Interstellar Communication. The report, which was led by astrobiologist Douglas A. Vakoch, included NASA and SETI scientists along with archeologists and anthropologists, determined that the observation of rock art and sculptural carvings on a planetary surface should be considered as possible examples of extraterrestrial communication. The authors make the case that scientists may have difficulty identifying “manifestations of extraterrestrial intelligence” because they might “resemble a naturally occurring phenomenon.” This leaves the door open for the idea that an unknown, lost civilization could have left us a message on Earth or our moon or even on Mars that we are totally unequipped to understand or even recognize.

The Exclamation Mark

On January 11, 2011 the Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) spacecraft acquired an image of something unusual within the Syrtis Major hemisphere of the planet Mars. sitting in an area known as Libya Montes. The on board HiRISE camera snapped an image of what appeared to be an odd wedge-shaped formation with an attached circular dome (Figure 1). The HiRISE image ESP_020794_1860 was taken in the early afternoon with an exceptional resolution of 50 cm per pixel. The official release on the University of Arizona web site included a caption that accompanied the image, which referred to this odd, geometrically-shaped formation as an “exclamation mark” Traditionally, the basic shape of a conjoined wedge and dome formation is commonly referred to as a keyhole.

(Figure 1) Keyhole Structure- rotated 90° east. Detail of MRO HiRISE image ESP_020794_1860 (2011).

The formation was brought to my attention during the summer of 2013 by a colleague of mine at the Society for Planetary SETI Research, Greg Orme. Soon after down loading the image and examining it up close, I posted an article about it on The Cydonia Institute’s discussion board tilted Keyhole – Exclamation Mark on Mars, with a link to the original image. Its reception was overwhelming and the Keyhole structure quickly became the new hot topic of numerous YouTube videos and online news articles. Many of the reports actually published parts of my article along with my drawings without any mention of me or The Cydonia Institute. The Keyhole was everywhere.

MRO & THEMIS

Excited with the discovery and all the attention it was getting, I performed an extensive search of the NASA archive and I found two additional images of the keyhole structure that were taken three years earlier, during the winter of 2007.

The first image of the Keyhole structure was acquired by the Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) HiRISE spacecraft in November with its smaller context camera (CTX). The image P14_006672_1836_XN_03N267W was taken during mid-morning, with a resolution of 5 pixels per meter (Figure 2).

(Figure 2) Keyhole structure. Detail of MRO HiRISE CTX image P14_006672_1836_XN_03N267W (2007).

The second image of the Keyhole structure was taken by the Mars Odyssey THEMIS camera, which again captured the entire structure. The narrow-angle image V26406033 was taken in December, during the early afternoon, with a lower resolution of approximately 17 meters per pixel (Figure 3).

(Figure 3) Keyhole structure. Detail of Mars Odyssey THEMIS image V26406033 (2007).

The wedge and dome-shape of the keyhole structure is easily seen in both images, which are similar in tonality. It sits alone within a flat terrain with sun light hitting the western side of the wedge form and the dark shadows giving form to its southeastern side. The MRO HiRISE CTX image provides more detail and shows the ribbed texture of the dome and the sharp edge of the wedge is more defined.

RELATED VIDEOS

• Top image: The planet Mars.
• Source: Andrea Luck/CC BY-SA 2.0.
• By George Haas

George Hass is the founder and premier investigator of the Mars researh group known as The Cydnonia Institute. A member of the Society for Planetary SETI Research, he is the author of The Great Architects of Mars: Evidence for the Lost Civilizations on the Red Planet, and has written multiple peer-reviewd science papers related to anomalous formations on the surface of Mars. He has appeared on Coast to Coast AM with George Noory and on the History Channel's Ancient Aliens, The Proof is Out There, and The UnXplained with William Shatner. He lives in Waterford, Virginia.

{ https://www.ancient-origins.net/ }

HET GLOBALE BEELD VAN DE SLANG IN DE WERELD: Waarom de symboliek van slangen in elke oude cultuur voorkomt.

Inleiding

Het beeld van de slang als symbool doorkruist de mensheid als een constante die zich uitstrekt over tijd en ruimte. Van de sluierachtige schilderingen in grotten tot de hiërogliefen in het oude Egypte, van de kronkelende figuren in de wandelgangen van de Griekse mythologie tot de heilige iconografie in India en de symbolische voorstellingsvormen in China en de precolumbiaanse culturen: vrijwel elke oude cultuur lijkt een serpent te erkennen als drager van betekenis. Maar waarom lijkt deze beeltenis zo universeel?

Dit essay tracht een wetenschappelijke onderbouwing te bieden voor de bewering dat snake-symboliek niet slechts incidenteel voorkomen is, maar een structureel echootje van een gemeenschappelijke menselijke ervaring met de natuur, de biologie van slangen, en de existentiële vragen omtrent leven, dood, cycles en transformatie. De centrale stelling is dat serpent als symboliek komt voort uit een combinatie van (1) ecologische en biogeografische realiteiten van slangen en hun rol in voedselketens, (2) de zintuiglijke indrukken die slangen op mens en dier maken—kracht, subtiliteit, kwetsbaarheid en ook gevaar—en (3) de diepe menselijke neiging om waargenomen orde en betekenis te projecteren op buitenwereldse tekenen via mythevorming en ritueel.

Theoretisch kader

Om serpent-symboliek te plaatsen in een wetenschappelijk kader, biedt het antropologisch- en mythologisch repertoire een combinatie van comparatieve mythologie, cultuurpsychologie en symbolische antropologie. De comparatieve aanpak erkent dat soortgelijke beelden kunnen voorkomen zonder directe culturele overdracht, maar wijst tegelijk op patronen die coherente verklaringen bieden als er systematische overeenkomsten bestaan. Cultuurpsychologie betoogt dat symbolen vaak functioneren als cognitieve instrumenten waarmee mensen complexe ervaringen verwerken: angst, hoop, onzekerheid, zingeving en oriëntatie in de wereld. Ten slotte wijst de iconografie naar gerealiseerde praktijken: rituelen, kunst en architectuur leveren materiële bewijzen van hoe serpentijn-symbolen worden ervaren en ingezet in identiteitsvorming, legitimatie van macht en genezing.

Hoewel de term serpentiner symbool in verschillende tradities uiteenlopende betekenissen kan hebben, vertonen veel culturen een dubbelzinnige karakterisering: slangen vertegenwoordigen zowel potentieel gevaar als vernieuwing, zowel verleiding als kennis, zowel herbouwen als vernielen. Deze ambiguïteit maakt de slang uitermate geschikt om de paradoxen van de menselijke ervaring te symboliseren: leven en dood, ziekte en genezing, verleiding en ethiek, orde en chaos. Een dergelijk pluriform gebruik vereist een systematische vergelijking van kenmerken, contexten en functies van serpentijn-symboliek door middelen van archetypisch denken, rituele praktijk en iconografische industrie.

Een artistieke weergave van de Australische Regenboogslang (bron)

Oorsprong en betekenislagen: historische voorbeelden

Om de universaliteit van de slang te onderbouwen, helpen enkele klassiek gedocumenteerde voorbeelden uit verschillende regio’s om de breedte van de fenomenologie te illustreren:

• Egypte en de mediterrane wereld: de ophanging van de cobra (ucht in de heilige slang), samen met de uraeus, is een emblem van koninklijke beschermingsmacht en goddelijke autoriteit. De cobra fungeert als lijfwacht tegen de demonische jagers, maar draagt tegelijk symboliek van genezing en regeneratie door zijn associatie met het oog van de godin Wadjet. Deze dubbelzinnige rol benadrukt de wijze waarop een serpent een bron van zowel bescherming als potentieël gevaar is.

• Mesopotamië en het Nabije Oosten: in Mesopotamische kunst en literatuur verschijnen slangen als wevers van geneeskracht en als de beheerders van geheimen, vaak in relatie tot de hemel en de onderwereld. De slang wordt soms geassocieerd met dammen van water, koele adem en de cyclical manifestaties van seizoenen. Hier zien we de combinatie van praktische associaties (water, genezing) met mythologische en cosmologische betekenissen.

• Zuid-Azië en Índia: in de teksten van de Upanishads en in de iconografie rond Shiva en zijn cyclus van vernieuwing, verschijnt de naga of serpent als symbool van bewustzijnsverruiming en Kunda-linie van Kundalini. Slangen worden zowel geacht te beschermen als te drijven tot een transformatie-ervaring. Deze traditie toont een spirituele dimensie waarin de slang staat voor innerlijke wijsheid, rijpingsprocessen en de orde van kosmische krachten.

• Oost-Azië en China: in sommige Chinees-Daoïstische en Boeddhistische tradities verweven slangen zich in de symboliek van aarde en water, en fungeren ze als wevers van translated harmony tussen hemel en aard. De draak is soms, in westerse interpretaties, verwant aan serpentijnbeelden, maar in bepaalde milieu-contexten blijft de slang een bemiddelaar tussen natuurlijke cycli en menselijke orde.

• Midden- en Zuid-Amerika: in precolumbiaanse culturen treffen we serpentijnen aan in reliëfs en beeldhouwwerk die zowel leven-groeien als onderwereld-symbolen kunnen omvatten. De cobra-achtige figuren en de serpente-figuren die zorg dragen voor landbouw en regen weerspiegelen een preoccupatie met wedergeboorte en vruchtbaarheid.

Deze gevarieerde voorbeelden illustreren een patroon: serpentijn-symboliek treedt op als interface tussen menselijke tussenkomst en natuurlijke orde, als teken van kwetsbaarheid en kracht, als kanaal voor rijping en transformatie, en als middelen voor het vestigen van macht en gezondheid. Cruciaal is de waarneming dat dit fenomeen zelden enkel op uiterlijke kenmerken terug te brengen is, maar veeleer verweven is met maatschappelijke functies, rituelen en de wijze waarop een samenleving haar existentiële onzekerheden ordent.

De vlag van de Wereldgezondheidsorganisatie van de VN (bron)

Ecologische en biologische overwegingen

Een belangrijke dimensie bij het verklaren van de wijdverspreide serpentijn-symboliek is de ecologie van slangen zelf. Slangen bezitten kenmerken die ten grondslag liggen aan de aantrekkingskracht en de potentieel angstwekkende impact: elasticiteit van beweging, het vermogen om als predator te opereren, de lange periode waarin ze verstopt kunnen zijn en plotselinge, vaak onvoorspelbare aanvallen, evenals hun verschillende nageslachtstrategieën en giftige werking. Deze combinatie van kavernose stealth, potentieel gevaar en een scala aan adaptaties maakt slangen tot krachtige metaforen voor zowel bescherming als risico. Vanuit een ecologisch standpunt tonen slangen een buitengewone veelzijdigheid: ze evolueerden in diverse habitats—woestijn, tropisch regenwoud, graslanden, rotsachtige kloven—en ontwikkelden camouflagekleuren en -patronen die hen helpen prooi te besluipen of te ontsnappen aan vijanden. Hun gedrag is vaak subtiel en doch berekend; ze kiezen momenten van activiteit zorgvuldig, wat symbolisch aansluit bij het idee van kennis die in schaduwrijke en verborgen omgevingen heerst. Bovendien spelen hun sociale en weerspiegelende aspecten een rol: sommige soorten paren voor een korte periode met duidelijke hiërarchie, terwijl andere solitair leven maar toch deel uitmaken van complexe ecologische netwerken. De relatie tussen slangen en hun prooi is geregeld via trage of snelle jachtstrategieën, wat de associatie met geduld en precisie versterkt. Ten slotte beïnvloedt de giftige aard van sommige soorten de symboliek rondom macht over leven en dood, wat een kwetsbaar, maar noodzakelijk evenwicht in natuurlijke systemen benadrukt en als krachtige metafoor voor de menselijke wereld dient.

• Angst en respect voor zijn eigen lichaamskenmerken: slangen bewegen zonder wapperende ledematen en gebruiken hun slanke, soepele lichaamsbouw om zich te verplaatsen en te herbergen in kleine ruimtes. Dit maakt hen buitengewoon effectief in stealth en ambush-technieken, wat taboes en gevaren symboliseerbaar maakt in veel culturen. Het idee van een onzichtbare dreiging draagt bij aan de symbolische associatie met geheimhouding en kennis die zich in verborgen sferen afspeelt. Biologisch gezien bezitten slangen geen poten en een gewichtloze wendbaarheid die hen in staat stelt in kleine scheuren en ondergronds te gedijen. Die eigenschap creëert een beeld van onaanschouwelijke macht: de ratelslang kan zich snel verplaatsen zonder waarschuwing, terwijl constrictors prooi verzwakken door omarming. De flexibiliteit van hun wervelsegmenten biedt tevens een demonstratie van economisch gebruik van energie en beweging—een les in efficiëntie die in verhalen vaak wordt vertaald naar het vermogen om barrières te doorbreken of te ontwijken. Het feit dat veel slangen hun kop, huid en zintuigen zo hebben aangepast dat ze zowel waakzaam als bedrieglijk lijken, versterkt het idee van kennis als sluimerende kracht die pas bij de juiste prikkel realiseert. In rituele en maatschappelijke verhoudingen weerspiegelt dit hoe men onzichtbare risico’s herkent en toch met respect benadert.

• Genezing en vergif: de geneeskrachtige associatie ontstaat door de relatie tussen slangen en geneesmiddelen, wat soms letterlijk is (geneeskrachtige kruiden geassocieerd met slangen). Tegelijkertijd is er de giftigheid van veel slangen het symbool van potentie en gevaar, en dit dualistische beeld werkt als een metafoor voor de scheidslijn tussen genezing en vergif in de menselijke ervaring. Biologisch gezien spelen verschillende functies een cruciale rol: de stofwisseling van giftige slangen levert moleculaire bouwstenen op die in de geneeskunde onderzocht zijn—tand- en beetinjecties triggert het immuunsysteem op unieke manieren; sommige componenten zijn onderzocht voor pijnstilling of remming van cellulaire processen. Slangenhuid, evenals slijm en harsachtige afscheidingen, vertegenwoordigen beschermingsmechanismen, die in culturen vaak symbool staan voor reiniging en vernieuwing. De existentie van anticöpale of antivitamines in de biologie heeft geleid tot bredere metaforen over vernieuwing en voorzichtigheid in menselijke genezingspraktijken. Tegelijkertijd belicht de giftigheid de schijnbaar contradictorische realiteit van genezing: behandeling kan zowel genezen als schade veroorzaken afhankelijk van dosering, context en toediening. In mythologie en rituelen functioneert dit als les in evenwicht tussen helende krachten en gevaar, en onderstreept het hoe menselijke beslissingen zorgvuldig moeten worden genomen voor welzijn en herstel

• Levenscyclus en regeneratie:  het beeld van slangen die hun huid verliezen en zich vernieuwen, dient als krachtige metafoor voor wedergeboorte en vergankelijkheid. Dit aspect is essentieel voor de symboliek van transformatie: de slang wordt aangeroepen als beeld van vernieuwing en continuïteit in rituelen die de bevordering of hernieuwing van de menselijke gemeenschap omarmen. Biologisch gezien ondergaat elke slang een proces van huidvernieuwing dat regelmaat en herstel symboliseert, wat de grenzen van levenskracht en tijd benadrukt. Deze cyclus van groei, oud worden, en uiteindelijk ontmanteling in een nieuw huidwerkstuk fungeert als instrument van leerervaring: het oude wordt achtergelaten om plaats te maken voor het frisse, een proces dat mensen herinnert aan de noodzaak van verandering en aanpassing in tijden van onzekerheid. In verschillende culturen wordt de huidwisseling gevierd als symbool van reiniging, spirituele onthulling en de hernieuwing van toewijding aan gemeenschappelijke doelen. Bovendien is er een relatie met regeneratieve processen in ecologie: de huidafzettingen dragen bij aan de bodemkwaliteit en kunnen eco-systemen beïnvloeden door micro-ecosystemen te ondersteunen. Het combineren van deze biologische realiteit met spirituele interpretaties levert een diepgaande, veelzijdige resonantie op die in rituelen werkt als een brug tussen individuele transformatie en collectieve hoop. Daarmee fungeert de slang als archetype van vernieuwing die zowel de mens als de gemeenschap aanzet tot voortdurende aanpassing en groei.

Links: Een houten Uraeus uit de Ptolemaïsche periode in Egypte (305-30 v.Chr.), mogelijk van de buitenkant van een kist. Rechts: Uraeus van koperlegering uit de Late Periode (664 v.Chr. – 332 v.Chr.), uit Saqqara in Beneden-Egypte

(Foto's: Manchester Museum Collection Online)

Interpretatieve kaders en functionele rollen

Symbolisch werkt de slang in vele culturen als een polyvalente figuur die kan dienen als:

• Beschermende macht:  In talrijke culturele tradities fungeert de slang als een polyfunctie-figuur die een beschermende macht vertegenwoordigt. Het dier wordt vaak geplaatst op strategische plaatsen zoals ingangen van paleizen, tempels en heiligdommen, waar het als een waakzame entiteit optreedt die bedreigingen sketcht en indringers af- scheidt. Deze beschermende rol werkt zowel zichtbaar als symbolisch: zichtbaar in architectonische motieven en heraldiek, waar de slang vaak voorkomt als schild of embleem; symbolisch in rituelen en spreuken die gericht zijn op veiligheid en stabiliteit van de politieke orde. De slang fungeert als dyadische kracht, een beweging tussen waakzaamheid en bewaartechniek: enerzijds het functioneren als een alertend systeem dat risico’s opmerkt, anderzijds als een waarborg die orde bewaart door te reageren op verstoringen. Dit impliceert dat de slang niet alleen een symbolisch beeld is, maar ook een semiotisch instrument waarmee macht en autoriteit legitimeren en stabiliseren. In heilige contexten krijgt de slang bovendien een extra laag: zij bekrachtigt de gezaghebbende capaciteit van heersers doordat sabbaticale of ceremoniële returns van gevaar worden getypeerd als gecontroleerd door de beschermende aanwezigheid van het dier.

• Genezend medium: De associatie tussen slangen en genezing is wereldwijd wijdverspreid en doordrenkt met zowel mythische als praktische connotaties. In vele tradities fungeert de slang als een medicijn-figuur die goddelijke of natuurlijke krachten kanaliseert ten gunste van gezondheid en herstel. Mythen schilderen vaak hoe slangen geneeswijzen leveren via aankleuringen, spreuken of rituele handelingen, waarbij hun samentrekkende beweging en vergankelijke schubbenles een archetypische taal vormen voor geneeskracht die in het lichaam wordt ingezet. De slang verschijnt bijvoorbeeld als medisch symbool in tempels, apotheekinsignes en in artefacten die helende eigenschappen worden toegeschreven aan de goden die aan deze dieren verbonden zijn. Daarnaast weerspiegelt de verbinding tussen slangen en genezing een bredere epistemologie: kennis van medicinale planten, zuiveringen en preventieve ceremonies kan worden doorgegeven door symbolische legaten, die de gemeenschap helpen ziekten te voorkomen en lichamelijke en spirituele welvaart te beschermen. Deze rol onderstreept ook hoe genezing niet uitsluitend lichamelijk is, maar veeleer een geïntegreerde ervaring van lichaam, geest en ritueel verbonden met de kosmos.

• Verdieping van kennis en initiatie:  Slangen zijn in veel tradities nauw verbonden met toegang tot verborgen kennis en cartografen van initiatie. Het dier markeert vaak de overgang van onwetendheid naar begrip, door middel van verhalen, rituelen en leertrajecten die pas toegankelijk worden bij een bepaalde rite de passage of inwijding. De serpentijn symboliek werkt als metafoor voor het pad dat van schijnbare chaos naar orde leidt: het dwalen door schaduwrijke kamers van het weten, waarbij de slang zowel als gids als poortwachter optreedt. Initiatiesets, esoterische leringen en mystieke tradities situeren de slang in een context van geheimhouding en verantwoordelijkheid: degenen die de kennis willen dragen, moeten door een proces van beproevingen en zuivering gaan waarin de slang wordt gereciteerd als mentor en testpunt. Dit gebruik maakt van serpentijn symboliek tot markeerder van overgang: het moment waarop onbeheersbare nieuwsgierigheid wordt omgezet in systematische, gecodeerde kennis en waaruit handelen in de wereld wordt onderscheiden als geïnformeerde wijsheid in plaats van impulsieve actie. Zo versterkt de slang de sociale orde door toegang tot de meest intieme waarheden te reguleren en te controleren.

• Kosmische orde en cycli:  De herhaalde voorstelling dat slangen in dialoog staan met hemel, aarde en onderwereld plaatst hen als representanten van kosmische orde en rituele tijdperken. In veel mythen fungeert de slang als een mediator tussen de verschillende zones van bestaan: bovenwereld, onderwereld en de aardse sferen, waarbij zij de grenzen tussen deze rijken bewaakt en tegelijkertijd meebewoogt met de cyclus van creation, vernietiging en hernieuwde geboorte. De serpente symboliek belicht hoe tijd en ruimte worden ervaren als cyclisch en continu: seizoenen, migratieroutes, en heilige kalenders worden gezien als een voortdurende dans waarin de slang als katalysator of bewaker optreedt. Bovendien verschijnt de slang in rituele kosmologieën als een drager van orde die de orde van regels, wetten en taboes handhaaft, zodat de samenleving in harmonie met de kosmische cycles kan blijven. Door de archetypische aanwezigheid van de slang wordt duidelijk hoe culturen orde en ritueel tijdsverloop verankeren in mythische beelden die geheugen, identiteit en collectieve verantwoordelijkheid vasthouden.

Een artistieke weergave van de slangachtige gorgon Medusa door Arnold Böcklin, 1878 (bron)

Kritische evaluatie en methodologische overwegingen

Hoewel de globaal-wijdverspreide aanwezigheid van serpentijn-symboliek overtuigend lijkt, is er kritisch debat nodig over enkele kernpunten:

• Is er echte convergente symboliek of diffusie via cultuurcontact? Met andere woorden: zijn de overeenkomsten te herleiden tot vroeg contact tussen beschavingen of uitdijende universele menselijke cognitie? Een combinatie van beide scenario’s lijkt het meest plausibel: onafhankelijke convergentie aangevuld met uitwisseling en adaptie via handel, migratie en interculturele uitwisseling. In een dergelijk frame moeten onderzoekers de simultane werking van factoren onderscheiden: cognitieve stereotypen die menselijke perceptie sturen, de rol van materiële uitingen zoals artefacten en schrift, en de wijze waarop handelroutes en steden als knooppunten fungeren voor kruisbestuiving van ideeën. Empirische benaderingen kunnen bestaan uit vergelijkende typologieën van serpentijn-symboliek, dateringsanalyses en protocollen voor contextuele codering van vondsten. Daarnaast is het van belang om culturele entiteiten als dynamische systemen te benaderen, waarin symbolen zowel genereren als gerecupereerd worden door latere generaties. Zo ontstaan hybride symbolische repertoires die wrijvingen between differentiatie en overeenkomst weerspiegelen.

• Wat is de rol van taal en retoriek in de interpretatie van symbolen? De productie van mythologische verhalen is niet losstaand van de taal die wordt gebruikt en de sociale context waarin deze verhalen worden verteld. Symbolen kunnen van betekenis veranderen door retorische hercontexualisering. Taal fungeert als infrastructuur waarop symbolische betekenissen worden gebouwd, gemobiliseerd en aangepast aan specifieke doelen: legitimering van macht, verantwoording van rituele handelingen, of het scheppen van coherentie in tekensystemen die anders lijken te contradictief. Retorische keuzes—emphase, metaforische overdrijving, en polysemie—kunnen leiden tot divergentie in interpretatie tussen groepen met vergelijkbare symboliek. Bovendien beïnvloedt de sprekerlijke register, ceremonieel of dagelijks, de gevoelde urgentie en de emotionele lading van de symbolen. Methodologisch vereist dit een analyse van discursieve contexten, tekstuele varianten, en performatieve praktijken, evenals de studie van vertalingen en adaptaties over tijd en ruimte.

• Hoe verhouden functionele en rituele functies zich tot individuele psychologische processen? Het is onmiskenbaar dat collectieve symboliek spontane uitdrukking geeft aan individuele emoties en existentiële zorgen, maar de mogelijkheid van variatie in interpretatie moet altijd worden erkend. Rituelen bekrachtigen sociale cohesie en structureren de beleving van onzekerheid—ze bieden voorspelbaarheid in onzekere omstandigheden en fungeren als coping-mechanismen tegen existentiële angst. Tegelijkertijd kunnen individuen unieke psychologische drijfveren projecteren op symbolen: persoonlijke trauma’s, verlangens naar controle, of de behoefte aan autonomie. Dit doseert de groepsbetrokkenheid met individuele subjectiviteit en verklaart waarom symbolen soms harmoniseren en soms polariseren. Een robuuste benadering combineert etnografische observaties, psychologische tolk-methoden en cultuuranalytische modellen die rekening houden met variatie in identiteiten, leeftijd, gender en lokale context. Zo kunnen we beter begrijpen hoe collectieve betekenissen privépsychologische-lagen beïnvloeden.

• Wat is de invloed van macht en ideologie op de interpretatie van serpentijn-symboliek? Symbolen kunnen fungeren als instrumenten van heersende elites: ideologische middelen die tradities legitimeren of transgressie in het sociale contract reguleren. Macht beïnvloedt niet alleen welke symbolen worden gekoesterd, maar ook hoe ze worden gepresenteerd, gecodificeerd en ingezet bij beleidsvorming of controletactieken. Symbolische vormen kunnen weerstand signaleren, maar tegelijk verinnerlijken leiderschap en autoritaire narratieven. De interpretatie van serpentijn-symboliek kan dus variëren naargelang de politieke context: waar hegemonie heerst, wordt symboliek vaak geïnstrumentaliseerd om structurale ongelijkheid te rechtvaardigen; in periodes van protest kan dezelfde symboliek transgressie markeren en uitdaging uitlokken. Een methodologisch kader omvat discoursanalyse, bronnenkritiek van proclamaties en rituele praktijken, en een historisch-comparatieve benadering die machtsrelaties expliciet traceert door tijd. Zo krijgen we inzicht in hoe symboliek dient als brug tussen cultuur en politiek, en hoe ideologie het geheugen en de normatieve orde vormgeeft.

Empirische bronnen en methodologische benaderingen

Om deze vragen te beantwoorden, kunnen verschillende wetenschappelijke benaderingen worden gecombineerd:

• Archeologisch-ikonografische analyse: bestuderen van reliëfs, beeldhouwwerk en voorwerpen waarin slangen voorkomen, waarbij rekening gehouden wordt met context, locatie en tijd waarin deze objecten werden vervaardigd.

• Tekstanalyse en vertaling: bestuderen van literaire teksten (mythen, wetten, religieuze teksten) waarin slangen een rol spelen, met aandacht voor metaforische taal en rituele betekenissen.

• Vergelijkende mythologie: systematisch vergelijken van serpentijn-figuren over regio’s heen om terugkerende thema’s te identificeren.

Michelangelo’s “Val en Uitdrijving uit de tuin van Eden”

• Wetenschap van dieren en ecologie: integreren van biologische kennis over slangen, giftigheid, voortplanting, gedrag en fysiologie om de plausibiliteit van symbolische associaties te evalueren.

• Ritueel en sociologisch veldwerk: documenteren hoe serpentijn-symboliek levendig is in hedendaagse rituelen en hoe deze rituelen in historische context kunnen worden geïnterpreteerd.

De Olmec-stèle van Chalcatzingo, met zijn zeven slangen die uit het hoofd van het centrale figuur ontspruiten, is geen geïsoleerd symbool: in Mesopotamië werden de Anunnaki-goden ook afgebeeld met slangen als bewakers van verborgen kennis; in Egypte markeerde de Uraeus—de heilige cobra op het voorhoofd van de farao's—de verbinding met het goddelijke; en in India bewaakten de Nagas de poorten naar andere werelden. Al deze verre culturen lijken dezelfde code te hebben overgeërfd: de slang als kosmische energie, verboden kennis, of zelfs als teken van contact met andere rijken. Toeval, of sporen van dezelfde moedercultuur die oude volkeren leidde onder het symbool van het heilige reptiel?

Conclusie

De bewering dat serpentijn-symboliek in vrijwel elke oude cultuur voorkomt, getuigt van een dieper liggende menselijke neiging: het zoeken naar ordening onder onzekere omstandigheden, het interpreteren van de natuurlijke wereld als een drager van betekenis en het aangaan van rituele praktijken die de grens tussen concreet en transcendent proberen te overbruggen. Slangen imponeren niet slechts door hun lichamelijke verschijning of giftigheid; zij fungeren als complexe metaforen voor thema’s die alle menselijke samenlevingen raken: bescherming en gevaar, kennis en verleiding, verandering en continuïteit, gezondheid en ziekte. Door een gecombineerde benadering—die ecologie, mythologie, ritueel praktijk en sociaal-politieke context meeneemt—kunnen we niet alleen de rijkdom van serpentijn-symboliek verklaren, maar ook de wijze waarop mensen vandaag de dag symbolische systemen gebruiken om hun wereld te begrijpen, zin te geven en hun gemeenschappen te verbinden.

Dankzij deze benadering wordt duidelijk dat serpentijn-symboliek geen toevallige verzameling van verhalen is, maar eerder een sleutel tot een bredere cognitieve en culturele infrastructuur. Het universalisme ervan wijst op een gedeelde menselijke intelligentie die de ervaring van de wereld vertaalt naar betekenisvolle beelden. Slangen, in al hun variaties, fungeren als microkosmische spiegels waarin de menselijke zoektocht naar orde, genezing, macht en morele oriëntatie wordt geprojecteerd. Het bestuderen van deze symboliek blijft een vruchtbare onderneming die ons niet alleen historisch inzicht geeft, maar ook actuele vragen kan beantwoorden over hoe wij vandaag betekenis geven aan angst, hoop en transformatie.

Literatuurverwijzing en suggesties voor verder onderzoek

• Een systematische vergelijking van serpent-symboliek vraagt om een breder corpus: typologieën van serpentbeelden in de prehistorie, oudheid en middeleeuwen.
• Diepte-analyse van mythologische teksten die slangen centraal stellen, met aandacht voor retorische functies en koesterende thema’s (bescherming, genezing, wijsheid).
• Interdisciplinaire samenwerking met biologie en ecologie om de relatie tussen echte slangen en symbolische betekenissen te onderzoeken.
• Fieldwork in hedendaagse gemeenschappen die nog rituelen rond slangen praktiseren, om de continuïteit van archaïsche betekenissen te documenteren en te interpreteren.

Uiteindelijk onthult het onderzoek naar The Global Serpent niet slechts de symbolische wijdverspreidheid van de slang, maar ook de diepte van het menselijke vermogen om de natuurlijke wereld te lezen en te vertalen naar morele, spirituele en maatschappelijke kaders. Het is een bewijs van de kracht van beeldtaal in menselijke cultuur: een ogenschijnlijke eenvoudige verschijning als de slang kan een venster zijn op de complexiteit van menselijke kennis en de continue zoektocht naar orde in een wereld vol onzekerheden.

GERELATEERDE VIDEO'S

 { PETER2011 }

An Asteroid Flew Closer Than The ISS Recently

{ https://www.universetoday.com/ }

Longstanding “Ice Giant” Classification of Uranus and Neptune Might Be Conflicted

{ https://www.universetoday.com/ }

Yes, Mars Once Had an Ocean, says New Research

{ https://www.universetoday.com/ }