OP de gezondheid

Komt daar toch wel ‘den Edgard’ aangewandeld in de Vrasenestraat zeker, eerst herkende ik hem niet, want wat is die dik geworden zeg! Vroeger was dat ne smallen maar nu XXL, het was nog van in onze jeugd geleden dat we elkaar gezien hadden. Zijn poppetiet was er ook bij, met de nodige rimpels. Ze zag er nog goed uit, “we zijn nog altijd bij elkaar”, ZEI ZE, “dat kunnen we van onze kinderen niet zeggen, ze zijn allebei gescheiden, wat een ellende is dat”, wist ze te vertellen. “We hebben genoeg gezien”, ZEI ZE, “we gaan van het leven profiteren, zeker weten, we gaan niet meer sparen, we gaan gewoon voor onszelf zorgen”. Toen ik haar vroeg hoe ze dat zag, dat genieten, wist ze te zeggen, “dat zal zeker reizen zijn, minstens twee maal per jaar naar de warme landen”. ZEI ZE.

“Als onze ouders dat moesten weten, zoveel geld, het is thuis toch ook goed, zouden die gezegd hebben. Iedere week eens uit eten gaan, niet duur, maar toch eens niet koken. Den Edgard wordt binnenkort 70 jaar, binnen tien jaar kan het over zijn.” ZEI ZE. “Als onze ouders dat moesten weten, ze draaien zich om in hun graf al dat mooie geld zomaar opdoen, ge kunt thuis toch ook eten. We hebben samen een goed pensioen, een 45^ste en we wonen in onze eigendom en ik vind dat ik goed gekleed mag zijn”, ZEI ZE. “Die oude spullen gooi ik weg. Ik kleed mij naar het seizoen en doe mee met de mode, met lage botten mijn broekkouse erin en een ietsie pietsi korte rok en een lederen vestje, wie het niet kan zien draait zijn hoofd maar weg”, ZEI ZE.

“Moest mijn moeder dat nog meemaken ze zou mij onterven, zo verkwistend omgaan met die zuur verdiende centen, want aan die weg gesmeten klederen haperde niets. Edgard zijn auto is versleten”, ZEI ZE, “We moeten een andere hebben. We gaan niet twijfelen, het zal een mooie worden met alles erop en eraan, zelfs bluetooth en gps.” Ja, ZEI ZE nog, “we zijn van die zuur verdiende centen een deel kwijt op de bank, dat kwam hard aan. Ze zullen ons niet meer beethebben de leugenaars, we gaan ons geld laten opbrengen voor onszelf. Achter ons zijn het andere, is het niet waar Edgard? ,ZEI ZE.” Hij knikte en dacht er het zijne van, want iets zeggen was er niet bij.

Tot nog eens, het was aangenaam poogde ik te zeggen maar ik was te laat, ze was al weg…

Ze is 69 ZEI…ZE !!

Tot gauw

Rocor

Tis godgeklaagd waarop men overal belastingen int. Toen ik klein was en las dat de kasteelheren de mensen uitpersten, en dat die de helft van hun oogst moesten afgeven aan de Graven en de edelen, vond ik dat niet kunnen, die inhalige belastingmanieren. Nu, 300 jaar later, las ik, dat wanneer U juwelen hebt van je moeder of grootmoeder of tantes dat u die niet zomaar kunt aanpakken onder tafel. Hela mannetje! Een handgift in roerend goed zoals juwelen of een schilderij, of een postzegel verzameling van waarde, daar moet een notaris aan te pas komen of via de bank met een aangetekende brief.

Kunt U dat geloven? Armbanden, ringen met een diamant erin en de zware gouden kettingen die drie generaties aan de vingers en rond de hals van je grootmoeder en moeder hebben gehangen, daar moet U schenkingsgeld op betalen. Of die schilderij van tante Irène die U zo graag ziet, die moet ge haar vragen als ze nog leeft, anders mijn vriend, afdokken aan vadertje staat!

Hoe durft men, dat vraag ik mij af. Dat zijn toch dingen waar niemand zich mee moet bemoeien. Als u het juwelenkistje opent, ruikt u nog het parfum van tante Maria en de geur van snuiftabak. Dat moet dan geschat worden en betalen zult u! Die halsketting heeft de meeste tijd van haar bestaan doorgebracht tussen de weltierende wiebelende borsten van een van je favoriete tantes, en beken nu maar, U keek soms ook meer naar die buiten de lijnen gegroeide wiebelende tweelingen, dan naar die zware dure halsketting waarvan sprake, dit even terzijde.

Er zit nog een addertje onder het gras, als tantetje ze nu aan U geeft moet ze nog drie jaar leven. De wiebel is er nu wel af van die tweelingen, maar de ketting hangt altijd nog op dezelfde plaats, dan nog liever successierechten betalen dan tante lieve te missen, zeker weten. Zeg nu zelf: het is toch ver gekomen hé. Het is nu een andere vorm van afzetterij dan 300 jaar terug, maar het komt op hetzelfde neer. Het gaat tenslotte over dingen die toen met liefde werden gegeven en al die tijd werden gekoesterd door je tante, want ze had die gekregen van ‘haren Albert’.

Kent U nog een voorwerp of handeling waar u geen belastingen op moet betalen? Ik wel, op de LIEFDE en de vriendschap onder elkaar, en dat kunnen ze ons niet afpakken. Daar komt geen notaris, of bank, of staat, aan te pas, want de waarde ervan kan niet geschat worden. Toch niet in geld, zonder BTW en geen schenking belasting. Mooi meegenomen, vindt U niet?

Tot gauw  rocor

Moeten ze voor U rechtstaan op de tram omdat u oud bent? Voor mij niet, want ik wil niet oud zijn, dan ben ik beledigd. Niet doen dus, U mag rechtstaan voor mij als u me kent, weet dat ik gans mijn leven heel veel gewerkt heb, het met alle mensen goed voor heb, ze veel geholpen heb uit vriendschap en niet voor geld. Sta uw plaats af aan mensen die moeilijk te been zijn en aan een zwangere vrouw.

U moet U moeder graag zien, niet alleen omdat het je moeder is maar omdat ze gedurende al die jaren altijd in de weer is geweest voor U en steeds het beste voor je wilt. Ze is ongerust als U wat lang wegblijft en hoopt dat U een goed mens wordt en er alles aan doet in het leven. Als ze vind dat haar stuk vlees uit de pan bij het avondeten groter is en het toch aan U geeft, die altijd voor je opkomt, ook als U ze ontgoocheld. Die U vriendje of vriendinnetje tolereert, ook al weet ze dat het een tuttebel is of een nietsnut en hoopt dat het niets wordt, want ‘mijn kind, schoonkind’. Die aanvaard dat U het ouderlijk huis aanziet als een HOTEL en ook niets zegt als U er een MOTEL van maakt.

Daarom moet U haar graag zien.

U moet U vader graag zien niet alleen omdat het je vader is maar omdat hij je beschermd en je alles kunt leren van hem. Hij die je een goed leven wil geven, die de centjes moet vergaren om aan al je grilletjes te kunnen voldoen. Die ervoor zorgt dat je fiets in orde is hoewel ge dat perfect zelf kunt, maar er te lui voor bent. Die zich al eens inhoudt en U juist geen draai om je oren geeft als je het ettertje uithangt als U vind dat op een ander alles beter en mooier is dan thuis. Die fier is op u als je goed werkt maar het niet zegt, die blij is als U blij bent.

Daarom moet U hem graag zien.

U moet U grootouders niet alleen graag zien omdat het de ouders zijn van je vader en moeder, je sponsors, maar ook omdat ze gezorgd hebben dat U ook goed wordt opgevoed, in weelde en liefde.

“Ne vriend van mij zitten samen in het café en hebben steeds een goede babbel”, hoor ik soms zeggen. Voor mij is dat een cafékennis, dat heeft niets met een vriend te maken. Als u met mensen samenwerkt, dán weet u pas hoe ze zijn. Aan den toog en op feesten zijn het allemaal supermannen. Ik was ooit mijn dak aan het leggen toen die zogezegde vrienden er voorbijreden zonder te stoppen, en dat noemt zich vrienden! Ga toch weg, schijnheiligaards! Ja, ik had al veel gedaan bij hun, ze hadden nu blijkbaar geen tijd, zelfs niet om even te stoppen, ik zou misschien gevraagd hebben om te helpen, ik dus bij hen ook niet meer.

Laten we nuanceren: het kan niet altijd in evenwicht zijn en ieder zijn stiel, en de ene is handiger dan de andere. Ik ben misschien wat scherp deze keer maar als die jonge kerels op de tram hun voeten op de stoel ertegen over leggen zodat er niemand op kan zitten, zoals men mij onlangs vertelde, en er toen niemand iets durfde zeggen uit vrees voor de gevolgen, denk ik: zijn die THUIS ook zo?

Tot gauw

rocor

Een kennis van ons had een mooi kleedje zien hangen in een warenhuis en ze waren genodigd op een 50 jarig jubileum. Ze had toch niets meer om aan te doen, daarom vroeg ze aan haar man om eens mee te gaan om zijn gedacht eens te horen. Maar zoals de meeste mannen had hij geen tijd, en zei hij: “Als ge het mooi vindt, dan ik ook”, en hij was er vanaf. Achteraf had hij er lichtelijk spijt van, het was toch niet echt meegevallen, nog zacht uitgedrukt. Zijn vrouw ging dan maar alleen en kreeg 300 euro mee, voor een paar botten erbij en er moet nog wat van overschieten had hij nog gezegd, hij kreeg nog een dikke kus, haar gulle man.

Goddank, het kleedje hing er nog, ze graaide het mee en verdween ermee in het pashokje. Ze wurmde zich erin, hoe mooi, zag ze in de spiegel van het hokje, haar lichaamsvormen pasten er perfect in. Hoewel… een maatje groter zou toch beter zijn, tis een beetje krap. Ik ben toch wat aangekomen, ik zal mijn trapistje moeten laten s’ avonds, maar tegenwoordig heb ik ook zo’n smaak van mijn eten, maar ja, u kunt niet alles hebben: én uw goesting eten én een mooi lijf hebben.

Vlug een maatje groter halen, en wat gebeurt: ze was maar één minuutje weggeweest, terug in het hokje was haar handtas verdwenen! Hoe kan dat nu? Een verkoopster erbijgehaald. “Dat zal simpel zijn”, zei die: “We kijken op de monitor en we vatten de dader.” Ja dag jan, terwijl ze weg was om haar groter maatje te halen, had de dader een rollend rek met klederen voor de camera geduwd, snel de handtas genomen, met haar 300 euro en al haar documenten erin.

Foetsji! Alles kwijt! Er kwamen tranen aan te pas. In plaats van een mooi kleed en botten, moest ze haar man bellen om haar op te halen, ze had zelfs geen geld meer om de bus te nemen. Zo zie je maar beste echtgenoten, dat men toch maar beter mee kan gaan, al was het maar om de tas te dragen en de boel wat in de gaten te houden. Onmensen die zonder werken iets willen hebben lopen altijd rond en zijn de eerlijke mens altijd een stapje voor, ge moet er maar opkomen om de camera af te dekken.

Echt waar, die mevrouw was er niet goed van, een mens zou voor minder…

Tot gauw

rocor

De tijd dat we het voor het zeggen hebben is voorbij. Wat zeg ik, als we niet oppassen staan we als mannen binnenkort allemaal op straat te praten met de buurman, terwijl we de glazen zemen, de brievenbus afwassen en over de hoge prijs van de groenten lullen in plaats van over de voetbal.

Ze lopen hun achterstand in, vrouwen aan de haard is wel prehistorie. Wat zie ik gebeuren? Mannen nemen het werk over in alle taken die vroeger specifiek voor de vrouw waren. Voor de boodschappen zorgen, de kinderen naar school doen, eten maken, kuisen, de was en de plas doen, met de kinderen naar de dokter en de tandarts, amaai deden die vrouwen dan zoveel? Die mina’s gaan ervoor, ze vechten zich een weg in de mannenwereld en het schoonste van al: ze doen het nog goed ook, dat is moeilijk voor ons om het toe te geven, maar het is zo.

Ze nemen hun vrijheid, een verschuiving is bezig. Als we niet oppassen, nemen zij de macht over de twee sexen. Ons bolwerk is aan het wankelen, waar is de tijd dat we de kostwinners waren en alle beslissingen konden nemen, zonder inspraak? We moeten toegeven, er zijn veel beroepen waarin ze fundamenteel beter zijn dan wij, maar er zijn grenzen hé, ze moeten niet lastig beginnen te doen.

Neem nu hoe ze zich kleden, botjes met hun broek erin gestoken, brede riem onder het lederen vestje, borstjes vooruit, en kort geknipt haar, nog een stok onder de arm en een paard onder hun poep, dan is hun gezag compleet. Ze dragen alles van kledij wat een man draagt, andersom zou voor ons een probleem zijn, maar ze bewegen zich nadrukkelijk en zelfzeker door het leven. Het is meer dan duidelijk: ze hebben geen last meer van menopauze, ze nemen het gewoon van ons over.

Gelijke kansen is maar normaal, ook in de scholen zijn ze heel goed bezig. We zijn niet meer de allesweters. Als we niet oppassen hebben we alleen nog ons lijf dat sterker is, en worden we verder in alles overklast. We hebben 2008 jaar de baas geweest, andere en betere nu, en ik zou bijna durven denken dat de wereld er beter uit zal zien. Ze hebben trouwens nog altijd hun ‘geheim wapen’ achter de hand, dan verkrijgen ze alles als ze dat bovenhalen.

Wat zou U er van denken als ge aan het eten bezig bent als man ‘s avonds en je een telefoon krijgt van je uithuizige vrouw die zegt: “Ik zal wat later zijn schat, ik ga nog een pint pakken, moest het te laat worden ga maar al slapen, zet mijn eten maar in de microgolf, doeiiii.

Beste macho,

Hebt U al om brood geweest, en U strijk gedaan ?

Tot gauw

rocor

Dikwijls op de baan zijn wil zeggen dat u af en toe eens een plaspauze moet nemen, soms tweemaal per dag. Wildplassen heet dat, hoe is dan gewoon plassen vraag ik me soms af? Dat kan niet meer, met alle respect voor die maatregel. Meestal langs de autobaan waar men u 30 cent tot een halve euro vraagt om je boodschap te doen, soms met een koffie bij, kost dat minstens 2,50 euro. Ik hoor U al komen: U werkt toch ook niet gratis? Oké, maar als u dan in de loop van de dag nog overal parkeergeld moet betalen dan loopt dat sommetje wel op hé.

Als u dat samentelt per maand is dat een aardig bedrag, waarmee men iets anders kan doen, zoals een kind helpen in de arme landen bijvoorbeeld. Geloof me, dat werkt heel erg op mijn gemoed als dat spotje op de televisie is. Het kind komt uit de woestijn en kijkt bijna in je bord. Een kind met een zwerm vliegen rond. Als er bij ons in de keuken amper één vlieg zit moet ze dood. Met lompen rond dat dunne lijfje staart het kind je aan met grote ogen, die smeken: geef me wat eten van het teveel wat op je bord ligt en dat u seffens in de GFT bak kiepert of aan de hond geeft. Oei, ik ben mis, etensresten, vet, olie, visresten, saus mag niet in de GFT bak. ‘Met U afval van één dag kunnen wij een week leven, mijn familie en ik, anders gaan wij dood. Is het waar dat jullie soms bergen tomaten vernietigen of laten rotten? Ook varkens worden verbrand hoor ik zeggen, dat geloof ik niet. En dat terwijl wij creperen van honger.’

Dát mensen, doet me denken aan dat plasgeld, soms met koffie. Een mens die niets te kort heeft staat daar niet bij stil, en daarbij: een volle buik denkt niet aan een lege. Voor 40 euro in de maand zegt het spotje, kan U veel doen voor die mensen. En dan begint de smerige uitleg van: ik zou wel geven, maar er blijft zoveel aan de vingers hangen. Naar mijn bescheiden mening: maak een hutsepot van al wat we teveel hebben aan varkensvlees, groenten en aardappelen boter en fruit, blik het in en bezorg dat aan die mensen in plaats van te vernietigen om de prijzen hoog te houden.

Waarom ik een egoïst ben is niet moeilijk: ik doe er ook geen kloten aan, goede intenties genoeg. Maar doen, dat is wat anders!

Geen haar beter,

Tot gauw rocor

Het zal verschillen van mens tot mens, voor de ene is dat liefde, voor de andere geld en bezit. Voor mij horen kleine dingen er ook bij, zoals gaan wandelen met je kind. Plots voelt het zich onveilig en steekt het haar klein polletje in jouw grote handen. Dat gevoel mensen, is gelukkig zijn. Ook je kleinkind dat bij je op weekend is en ‘s morgens bij je in bed komt en je zegt dat het de oma en U graag ziet, dat mensen…

Ik bezoek soms mooie villa’s met een landingveld voor de helikopter, prachtige appartementen met alle comfort, een prachtig uitzicht. Maar ook rijwoningen, verbouwingen in het algemeen. Allemaal mensen die vooruit willen, met klein en groot budget, en dan even blij zijn als men ‘s avonds naar huis kan in het zelfgebouwde stulpje, dat mensen… Onlangs gingen we op een boot met rondvaart langs de haven, prachtige boot met drie dekken. Dan denkt U: waoe! Dat is pas geluk hebben! Toen ik vroeg aan de eigenaar hoeveel keren hij was uitgevaren dit jaar, bleek dit amper vijf keer. Toch niet wat het lijkt, alle goud blinkt dus niet.

Een vriend die zegt als U tegenslag hebt: “Ik zal er zijn”, dat hoort er wel bij…

Thuis komen en op tafel een bord tomatensoep en nadien puree patatjes, gemengd met spinazie en een ringworst vinden met een pintje bier erbij, dat is geluk hebben.

Een transport vrachtwagen, geladen met nieuwe auto’s waarvan een wagen loskomt en die naast je terecht komt en je juist niet raakt, persoonlijk vond ik dat geluk hebben.

Naar de dokter gaan om de uitslag van je jaarlijkse bloedcontrole, en de dokter horen zeggen dat alles prima is, alleen je cholesterol een beetje te hoog. Als dat geen geluk is, want wat gaat boven gezond zijn, niets.

Tevreden zijn met wat je hebt, op niemand jaloers zijn, stapel al je kleine gelukjes op elkaar en ziedaar: je groot geluk is er.

Het gewoon houden en lachen dat is een deel van geluk hebben, men moet het afdwingen, maar soms hangt het aan een zijden draadje, er zijn mensen waar alles misgaat.

Ik wens jullie alle geluk.

Tot gauw  

rocor

Ik geloof dat niet, dat is ‘staminee’ praat, als dat waar is, dan wil ik mijnheer niemand heten, dan ben ik beschaamd, als dat niet meer kan… Mijn overbuurmeisje is mooi, vriendelijk, beleefd, correct, ze heeft een vriend en wil gaan trouwen. Ze wil niet samen hokken maar trouwen op de ouderwetse manier, met alles erop en eraan, ieder zijn keuze natuurlijk. In het wit met lange sleep, met auto’s naar het stadhuis, vandaar naar de kerk. Een mooie kerkdienst, bij het buiten komen met rijst gooien, bloemetjes krijgen van tientallen kinderen die dan op hun beurt een crème-glace mogen nemen aan de bestelde ijskar. Het voorrijden met de auto’s aan de kerk, met applaus, de zon die meelacht, een ceremonie meester die de deuren openhoudt en er voor zorgt dat de sleep ook binnen de auto geraakt.

Een ongelooflijk gelukkig paar, schoon gekleed, even slikken voor de ouders. Dit is definitief: hun kind heeft gekozen en is getrouwd. Wij hebben er alle vertrouwen in. Vandaar op weg naar het kasteel park om foto’s te maken, met de fotograaf die voortdurend zijn lenzen aanpast aan de lichtsterkte, want deze foto’s moeten een generatie, en zelfs langer, kunnen meegaan. Dan naar de receptie waar iedereen al een beetje ontspannen is, om naar al die mooie kledij te kijken. Mannen in het zwart, vrouwen met diepe bruine inkijk-decolletés.

’s Avonds een feestmaal en een bezoekje aan iedere tafel van het jonge paar om de mensen te danken voor hun aanwezigheid en hun geschenk, en dan hop naar het echte leven. U denkt nu, wat is daar mis mee, rocor?

Ons buurmeisje had dus gevraagd: “U hebt een mooie wagen, dezelfde kleur als drie van onze vrienden, wilt U rijden als wij trouwen? Wij zitten in een old-timer, dat zou voor ons de max zijn. Allemaal auto’s van dezelfde kleur, ge moet maar zeggen hoeveel het kost!” Allé zeg, vrienden ondereen, dan vraagt ge daar toch niets voor! Wij dus met witte lintjes aan onze spiegels, een voile achterin en ons beste pak aan. We waren  precies echt.

Toen we stonden te wachten om het JAWOORD te horen, aan het stadhuis met de chauffeurs, zegt plots iemand: ‘Weten jullie dat ge een boete kunt krijgen om dit te doen? U neemt het werk af van anderen!!’ ‘Hela vriend, wij zijn vrienden die iemand een plezier doen!’ Als dat waar is wat die man zegt, dan denk ik, als we als grootvader in de toekomst ons kleinkind naar de school doen, dat we een geschreven document met foto erop moeten bijhebben en ook een bewijs van goed gedrag en zeden, om te tonen dat we geen slechte bedoelingen hebben en er niet voor betaald worden. Als ge uw kinderen helpt om te verbouwen moet ge de juiste papieren hebben of ge wordt beboet. Dan vraag ik mij af: Waar is Vriendschap? Waar is Liefde? Waar is Verdraagzaamheid?

Hou toch op, ik ga een partij oprichten voor de gepensioneerden: de VLV, die het verschil kan maken tussen de drie GGG’s: Geld, Gat en God. Ik neem er ook nog Macht bij. Ons buurmeisje zag er tevreden uit, want toen ik in mijn ‘herte’ keek voor het slapen gaan, zag ik dat ik niemand pijn had gedaan en zag haar samen met haar man diep gelukkig wezen. En ik ook, omdat ik daar een beetje aan meegeholpen had.

Tot gauw, rocor

We waren thuis met vier kinderen, met zeer goede ouders. We waren soms heel ondeugend en verdienden soms wel eens een tik, maar dat gebeurde nooit. En als het toch eens te gortig werd, had ons moeder een manier om ons tot de orde te roepen, dan werd het geen tik maar een prik. Ze had op haar ‘voorschoot’ een speld zitten en als we haar plaagden nam ze haar speld en prikte in je arm of in je poep en dan stoven we uiteen, ze kon ons toch niet inhalen.

Als ge U kinderen nu een draai om de oren geeft, nadat ze het bloed van onder je nagels hebben gehaald, moet ge voor de rechter verschijnen voor kindermishandeling. Dan bent u een onmens, hetzelfde bij een onderwijzer. Soms heeft die iemand in zijn klas die voordurend de les stoort, die dan ook nooit kan antwoorden als een vraag gesteld wordt, die met alles bezig is behalve met de lessen. Iemand waar U als onderwijzer zoveel tijd en voorbereiding in hebt gestoken. Als je geduld dan op raakt en ge zou een tik geven, dan staan de ouders op de koer en dreigen U af. Zelf kunnen ze geen kant op met hun onbeleefderik, maar raak hem niet aan dat doen ze zelf wel. Hem opvoeden kunnen ze niet, dat moet de school maar doen.

Ik weet het wel, hem een oorveeg geven dat mag niet en het lost niet veel op, maar soms zou dat toch eens nodig zijn en zeker nu de ouderdom om dingen te mogen als maar jonger word. Seks onder 16 jaar, alcohol drinken, roken, jointje proberen, gewoon hun zin doen, met grote praat zich overal mee bemoeien, hoe moet dat dan, welke straf moet ge dan geven? Huisarrest? Geen zakgeld? Niet meer naar televisie kijken? Gedaan met smsen? Dat zijn nog drukkingsmiddelen die kunnen gebruikt worden, maar of het veel helpt?

Vroeger moest iedereen een jaar legerdienst doen, een verloren jaar werd toen gezegd. Het zou nu voor velen een oplossing zijn al was het maar om volwassen te worden, want zonder werk wat doelloos ronddolen op straat is voor niks goed. Ervoor werken als u het beter wilt hebben, lijkt toch maar logisch. Gelukkig zijn er veel ouders die willen dat hun kinderen het beter doen dan zijzelf, en leven ervoor om dat te bereiken. Ze zijn dan heel fier, terecht natuurlijk, er is geen aangenamer gevoel. Als grootouder bent U dan dubbel zo fier over je kinderen en over je kleinkinderen, tenslotte hebt U daar ook aan meegeholpen.

Tot gauw rocor

Je mooie dochter van 18 jaar die thuis komt neemt je in vertrouwen en zegt: “Papa, ik heb een nieuw vriendje.” Je denkt dan, het zal een vriendje zijn zoals het altijd al was, iemand die ze leren kennen heeft op school, of op een fuif. Je weet hoe het zal beginnen en zeker hoe het zal aflopen, want na een tijdje is hij toch niet wat ze ervan verwacht had. "Het was wel een lieven en een knappe, maar een saaie knul die altijd maar ja zegt bij alles wat ik zeg. Hij wil eigenlijk maar één ding, dat is wat alle jonge mannen willen, en dat wil ik niet papa, daar heb ik nog tijd genoeg voor.”

Je denkt dan: amaai wat een verstandige dochter heb ik toch. Je geeft haar een knuffel en zegt: ‘schatje, ge kunt altijd terecht bij je papa in alle omstandigheden.’ ‘Ik heb een foto bij van hem, wilt ge hem eens zien?’ ‘Maar natuurlijk!’ Je wil dat knulletje zien op fotopapier, want je denkt al op voorhand: ik geef hem één maand of misschien wat langer. ‘Je zult verschieten papa, hij is heel mooi bruin en pek zwart haar. Hij heeft heel witte tanden, ik ben er verliefd op, papa.’ Weer een verwend zoontje denkt U dan, breng hem maar eens mee naar huis, want ge wilt toch niet dat ze op de straat lopen. Mama zegt oké, want dan weet ze toch waarmee je dochter omgaat.

Men toont je de foto, en je bent nog nooit zo verschoten, wat een mooie jongen. Hij had mooie witte tanden, was heel bruin, zelfs zwart. ‘Zijn haren in kepertjes gevlochten, ‘dreadlocks’ heet zo een kapsel. Hij had geen werk maar daar zocht hij achter, maar omdat hij zwart is willen ze hem niet papa, is dat niet onrechtvaardig? En Nederlands leren lukte niet zo goed, het was te moeilijk, hij had het opgegeven.’ Wat nu? Pas op, er is niets mis met die jongen, daar niet van! Het zou gewoon wennen worden.

Om een lang verhaal kort te maken, hij is jammer genoeg nooit meegekomen. De dochter vertelde dat hij meer hield van een harem aan te leggen dan een hof. Ik denk, als zoiets je overkomt als ouder, het niet makkelijk is, maar er zijn voorbeelden genoeg dat het wel mogelijk is.

Tot gauw rocor

Het overkwam mij, de kans dat u dat twee maal tegenkomt is zo klein als de lotto winnen. We zijn in een hotel restaurant op vakantie en nemen het ontbijt, recht tegenover ons, een nog jong getrouwd koppeltje met een kindje van enkele maanden. Het geluk straalde eraf, ook mijn vrouw en ik waren vertederd en genoten mee van dat prille geluk. Ze moesten om beurten eten en hielden om beurt ook de kleine op de schoot, zodat het kindje niet alleen moest zijn als ze aten. Hun ogen waren gefocust op hun wondertje, zelf keken ze elkaar verliefd in de ogen, hun liefde kon niet op. We deelden er ongemerkt in mee.

MOOIER IS ER NIET!

Plots komen twee jongens ook eten en zetten zich naast het koppel met het kindje. Het waren verzorgde en beleefde jongens, ze knikten naar het getrouwde paartje. Een van de twee kijkt naar de kleine en vraagt of het een jongen of een meisje is. Het was een jongetje, “graaf!” zegt hij. Ze eten allebei ei met spek en de jongens kijken elkaar verliefd in de ogen en wisselen van bord. Dat doen ze bij elk bord dat ze halen aan het buffet. Mijn vrouw en ik delen in hun geluk, we leven in een wereld waar liefde aan iedereen mag getoond worden.

MOOIER IS ER NIET!

Wat nu volgt geloofd U niet. Omdat we al een tijdje in het hotel waren wisten we het, de meisjes die binnenkwamen hielden van elkaar en ze lieten het zien aan iedereen. Ze kwamen ontbijten, waar gingen ze zitten? Juist ja, langs de andere kant van het koppeltje met het kindje. Ze gingen op hun knieën zitten voor het kleintje dat juist zijn oogjes open deed en naar hun lachte. Hun vreugde kon niet op, de meisjes gaven elkaar een zoen. De liefde droop eraf.

MOOIER IS ER NIET!

Welk is het meest gelukkige paar van de drie, ik weet het niet, vroeger dacht ik zo, maar nu is het ongelooflijk wennen, meisje met meisje, jongen met jongen, meisje met jongen en kindje.

Wat denkt U ervan, het heeft altijd bestaan, maar nu wordt men er dagelijks mee geconfronteerd in alle lagen van de bevolking, binnen enkele tijd is het de gewoonste zaak van de wereld, wat nu nog niet altijd het geval is.

Tot gauw rocor

In de canvaskrak zegt de krak: “Ik ben gevolgd!” Dat wil zeggen dat hij twijfelt, ik hoop maar dat onze beleidsmensen dat niet doen in dit geval. Ik lees in een krant in Nederland, en als het ginds regent dan druppelt het bij ons, dat in de toekomst, bij mensen vanaf 65 jaar er geen MR of scanners of grote onderzoeken meer zullen gebeuren en dat medicijnen minder beschikbaar zullen zijn. Gelooft U dat nou? Men vindt het te duur! Ouderen nemen te veel medicatie en maken er misbruik van. Ook donororganen zullen niet meer kunnen op die leeftijd.

Is dat geen smerig voorstel! Ik weet van mezelf dat ik zo gezond ben als een vis maar het is voor iedereen niet zoveel. Ik weet ook dat ons lichaam stilaan aftakelt, ze kunnen er niets meer van gebruiken, ons bloed heeft teveel cholesterol, ons hart daar zit een ruis op. Onze benen doen pijn, onze bril heeft de glazen van steriliseerbokalen, in ons brein vallen gaten. Kortom, onze organen zijn versleten. Donor zijn kan niet meer, bloed geven mag niet meer. Ik heb 100 bloedgiften gedaan maar men heeft mij bedankt, te oud.

Dat er veel en misschien té veel medicijnen gebruikt worden daar kan ik inkomen, maar een gezonde mens heeft veel wensen, een zieke slechts één. Ik ben er niet goed van, en men spreekt hierover ook in Engeland. Het bespreken op zich vind ik al wraakroepend. Beste leeftijdgenoten, we laten ons niet doen! Ze kunnen ons de zin voor het leven niet ontnemen! We hebben veel gewerkt en meegeholpen aan de weelde die er nu is, en nu kan dat plots niet meer, onze kinderen en kleinkinderen gaan dat niet toelaten.

Ik hou het hierbij voor vandaag, wat een wereld! Ik besef het wel, we zijn verwend, maar het komt hard aan, heel hard…

TOT gauw, ik hoop het   rocor

Twee glaasjes rode wijn per dag, dan wordt u honderd jaar zegt men. Volgens de Grieken enkele olijven per dag en U bent onsterfelijk. Als dat juist is, waarom mag ik dan geen glaasje wijn drinken als ik uit eten ga? Laat het duidelijk zijn: ik ben nog nooit dronken geweest en ben 70 jaar. U kunt momenteel niet buiten komen of men vraagt: ‘U hebt toch niet te veel gedronken zeker?’ Wat neem ik als ik uit eten ga met vrienden: een aperitiefje, ne Ricard, met water om op te lengen, goed voor de vertering. Wat bijpraten onder elkaar, over wat er aan de gang is in de wereld, alles dat zo duur is geworden, de ronde van Frankrijk.

Op mijn leeftijd wordt alleen nog een hoofdschotel gegeten anders word het teveel. En ja, een glaasje of twee rode wijn erbij. Echt lekker, dat hoort erbij, vroeger werd rood gedronken bij vlees, nu ook wit zowel bij vlees of vis, je eigen keuze. Nu ging de discussie over onze eerste minister om een staatshervorming aan te pakken die al 50 jaar aan de gang is, en of men nog wel geld heeft om ons pensioen nog te betalen.

Het smaakte uitstekend, scampi’s van het huis met frietjes in aangenaam gezelschap. Wat wil je nog meer? U doet er rap enkele uren over, de vrouwen hebben ook hun gedacht over alles. Een aaneenschakeling van akkoord of niet akkoord zijn, wat moppen er tussen, lachen en zeveren. En dan nog een koffie, of een thee, en voor mij een Italian coffee om af te sluiten. Dan begint het, U hebt teveel gedronken, U kunt niet rijden. Wat denkt U erover? Als dat niet kan: een Ricard, twee glaasjes rood en een Italian coffee op drie uur! Dan moet ik thuisblijven, of iedere keer als ik eens wil gaan eten een taxi bellen.

Wat gebeurt dan? Bij het naar huis rijden zie ik in de verte de zwaailichten van de politie. Ik denk: niet met mij en neem een straat links. Geen 100 meter verder een moto naast mij van de politie die zegt: “Mijnheer terug keren! Hebt U te veel gedronken en vreest U de controle?” Rechtsomkeer met een klein hartje, er stonden een tiental mensen voor mij en toen het mijn beurt was moest ik niet stoppen maar verder rijden. Was het mijn ouderdom, ik weet het niet. Wat denkt U? Moest ik controle hebben gekregen, auto laten staan, of rijbewijs kwijt?

Zou men zo afgestraft worden na een etentje met vrienden? De wet is de wet, ik begrijp het, maar op een zondagmiddag, niet ver van huis en op het gemak terug naar huis rijden, 70 jaar zijnde, er zou veel wegvallen voor ouderen en voor de restaurants, maar veiligheid eerst.

EEN RICARD, TWEE GLAZEN WIJN EN EEN KOFFIE MET AMARETTO, op drie uur samen met eten, heb ook een glas water gedronken. Wat denkt U, zou dit meer dan 0,5 promille zijn? Laat iets weten aub…

Tot gauw rocor

Ik heb een vriendin, ze is 84 jaar. Een vriendin om U tegen te zeggen en een echte moeder voor haar kinderen. Soms zegt ze: “Roger, ik ben niet meer zo fit als vroeger, ik ben beschaamd dat de kinderen me soms moeten helpen.” Begrijpt U dat? Ze is van 1924 en laat zich niet graag helpen, dat is profiteren, vindt ze. Ze is nog goed ter taal, ze is nog helder van geest. Onlangs ging het toch mis, haar hart haperde, ze had vier overbruggingen nodig. Iedereen bang natuurlijk, zou dat nog lukken op haar leeftijd? Maar geen probleem, ze heeft het heel goed verwerkt, toch ongelooflijk hé. Men zaagt het borstbeen door, verbind de aders opnieuw en na een maand kan je je leven hervatten alsof er niets is gebeurd, met enkele kleine bijkomende ongemakken natuurlijk.

Op dié ouderdom en als U zich voor zoiets gaat aanmelden in de kliniek, zijn er veel wachtende voor U, men moet precies een etiketje trekken zoals bij de beenhouwer. Toen ze naar de kliniek moest plaagde ik haar met te zeggen: “Je gaat zeker bij een allochtone vrouw liggen op de kamer”, en het toeval wil lukken, het was zo. De mevrouw praatte nederlands, ze hebben een aangename tijd doorgebracht. Twee moeders begrijpen elkaar, alleen het bezoek moesten ze soms wat intomen, ze kwamen soms met tien ineens.

Hoe men medisch alles uitvoert! En leeftijd speelt geen rol. Een man van ruim 80 jaar, een bomensnoeier. Hij kroop in hoge bomen met sporen rond zijn benen en kapte op 20 meter hoog de overtollige takken af, nu gebeurt dat met een hoogtewerker. Ik vond dat zo een hachelijke onderneming. Met die scherpe punten van zijn metalen sporen liep hij omhoog langs die dikke stam in de hoge canada bomen. Op een keer zei hij mij: “Ik heb pijn in de heupen, ik ga ze laten vervangen.” Een tijdje later had hij terug zijn sporen aan en hij snoeide opnieuw bomen, niet te geloven. Meer dan 80 jaar en 20 meter hoog in een over en weer wiegende boom. Hij zei toen: “In mijn tijd waren het houten schepen en ijzeren mannen, en nu zijn het ijzeren schepen en houten mannen!”, hij lachte.

Ik wil maar zeggen: wat men nu kan om een mens op te lappen, het roept altijd bewondering op bij mij. Ze kunnen er juist nog geen ander hoofd op zetten, de rest kunnen ze allemaal. Te vroeg, of te laat geboren?

Tot gauw rocor

“…, waar hij ook staat!”, wordt een gezegde onder de vakantiegangers. Of hij nu in Spanje, Italië of ergens anders op het strand staat, het begint overal in de wereld op elkaar te lijken qua zee, strand, wandeldijk en winkels. Ze hebben niet echt ongelijk. Vraag het eens aan je vrienden, of ze het goed hebben gehad op vakantie, wat is hun antwoord? “Ja en goed weer!” Het tweede wat men zegt is: “En goed van eten, we gaan zeker nog eens terug!”, wat bewijst dat eten voor ons Belgen toch echt belangrijk is.

In vele vakantiebestemmingen hebben ze daar al lang wat op gevonden. Ze voorzien all-in waarbij ge kunt eten en drinken naar hartenlust. De kinderen kunnen ijsjes eten en drankjes nemen zoveel ze maar willen, en dat alles binnen het betaalbare. Niet altijd de kwaliteit van bij ons, maar toch, ge moet het hotel niet verlaten, wat ook hun bedoeling is. Voor gezinnen met kinderen de ideale formule, zeker als het om een strandvakantie gaat. Wat ook soms gebeurd in Turkije is dat men om 15 uur het zwembad rondgaat met een bordje frieten en wat mayonaise, als dat niet Belgen vriendelijk is! Onlangs hoorde ik iemand zeggen: “Reisjes ter plaatse doen we niet meer, dat is te duur, en ge komt toch altijd terecht in een lederwinkel. 20 kilometer links en rechts van het mooie hotel met vriendelijke bediening, was geen enkele stad of bezienswaardigheid, dus ter plekke blijven, of de rammelbus nemen, niets voor mij! Ik heb een echte rust en eetvakantie genomen, goed voor een keer, de stress was weg, maar ik ben drie kilo aangekomen.”

Zou dat geen formule zijn voor ons land? All-in vakantie aan zee met binnenzwembad, voor iedereen betaalbaar? Als dan nog de zon schijnt bent U in het paradijs. En links en rechts een bezienswaardigheid, wie kan er meer laten zien dan wij? Wij hebben alles, maar ge moet het willen zien. Vakantie moet ge zelf maken, en het weer zal er veel aan doen, maar zalig niets doen, wat wandelen, mensjes en winkeltjes kijken, wat lezen, filmpje meepikken, restaurantje bezoeken, als dat geen luxe vakantie is! En: het kan allemaal HIER BIJ ONS!

Geniet ervan en tot gauw

rocor

Een persagentschap is niet zo goed ingelicht als mijn vrouw hare kapper, die man en zijn medewerkster, laten we ze Suzy noemen, weten meer. Het is zelfs zo, al wat in dat salon verteld wordt, is de waarheid en niets dan de waarheid. En Suzy kan het weten, want “de Betty heeft het hier zelf verteld, en daar durf ik mijn hand voor in het vuur steken”, als dat geen garantie is!

Pas op, die man vraagt er zelf niet naar, die informatie wordt hem zomaar aangeboden, vers van de pers. Het enige nadeel, als ge het een nadeel kunt noemen, dat het “vijf miljoen” geworden is, in plaats van “een miljoen dat de vriend van die blonde, die denkt dat ze nog 20 jaar is met hare minirok, gewonnen heeft.” Er worden al eens wat zaken overdreven. Alle reizen dat zijn klanten ondernemen worden hen haarfijn uitgelegd voor ze op reis vertrekken. Alle vrouwen die twee maanden zwanger zijn, ze weten ervan. Ook als ze over tijd zijn, een verliefdheid of een slippertje, niets blijft geheim. Een echt informatiebureel om blogjes te maken dus.

Een goede mop komt altijd van kappers. Ook is hij een vrouwen coiffeur, hoewel hij soms ook mannen knipt op aanvraag... Maar probeer geen slecht woord te zeggen van dat, of u hebt al zijn vrouwelijk fans tegen U. Want “niemand kent mijn haar beter dan mijn kapper”, blijf dan maar rustig als echtgenoot. Ik ben er steevast van overtuigd dat de man zijn beroep kent, want als u meerdere vrouwen kunt tevreden stellen dan behoort U tot de supermannen. Weet ge wat, het zijn tegen-U-aan-drummers, die coiffeurkens! Ik mag gelijk waar in de wereld zijn, haar kapper doet het beter. Ik ben jaloers, ok, maar de Suzy is veel beter dan hij, want zij doet altijd the finishing touch. Ik bewonder dat mens om overeind te blijven tussen al dat geteem van die vrouwen en ze blijft altijd plezant en vriendelijk. Een makkelijk beroep is dat zeker niet: “Mijn haar wat korter, mijne frou frou wat hoger opgeknipt, van achter wat langer, de kleur een ietsie pietsie roder, die kale plek wat wegwerken achteraan, mijn meshen wat meer laten uitkomen.” Weet u wat ik mij dan afvraag? Doet de kapper niet zijn goesting ondanks hij wel luistert?

Voor alle duidelijkheid, die man werkt heel hard. In dat gezelschap zeker niet simpel. Ik denk dat hij soms meer vermoeid is van die roddels aan te horen dan van zijn mooi beroep. Maar ik moet zeggen, er komen altijd lachende gezichten uit zijn magische verfwinkel.

Zonnige zeegroeten,
rocor

Sinds kort brengen mijn kleinkinderen hun vriendjes en vriendinnetjes al eens mee naar huis, meestal beleefde kinderen die hun manieren kennen. Als dat gebeurd, vraag ik uit beleefdheid naar hun ouders. Die gasten kijken dan raar, dat heb ik moeten afleren. Ik vond dat vreemd! Wat was er aan de hand, dat ventje antwoordde: “Deze week verblijf ik bij mijn vader, maar die heeft een nieuwe vriendin en die is niet leuk, en ons vader is ook niet in zijn gewone doen als ze in de buurt is. Hij zegt zelfs schat tegen dat mens, ik ben het gaan zeggen tegen ons mama en die was dan boos op mij. Ze snauwde mij af en vroeg of ik ook mama zei tegen die sloerie.”

Lap einde gesprek dacht ik, maar neen. Hij vertelde het mij allemaal haarfijn, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Er waren er al tien in zijn school waarvan de papa’s of de mama’s niet meer thuis woonden. Hij had veel speelgoed zei hij, en binnenkort kreeg hij een laptop van zijn vader en van zijn mama een gsm. Het belkrediet zal geen probleem zijn want ik krijg veel pree van twee kanten.

Er was een meisje bij dat vertelde dat ze twee soorten klederen had. Eén gekozen door haar eigen mama en klederen bij onze papa zijn vriendin. Beiden vertelden die mama’s van elkaar dat die andere geen smaak of verstand had om kinderen te kleden en hoe hij (de vader) daar wat in kon zien. En zei ze: “Ik vraag mij nog altijd af wat die truut meer heeft dan ik! Jaja, met alles bloot lopen en goed zijn onder de sprei zeker!” Vechtscheidingen dus, anders gezegd, onverzoenbare en onherstelbare ontwrichting van het gezin. Mooi Nederlands hé!

Ook gehoord dat het soms loopt alsof er niets aan de hand is. Dat ze samen met de kinderen nog van alles doen, zeg maar de gezamenlijke uitvoering van het ouderlijk gezag en zelfs samen nog eens de bedstee delen. Maar alle dagen bij elkaar, neen dat lukt niet meer. Ze is verliefd op een ander.

Einde van de citaten. Van variatie gesproken.

Ja wadde zeg, bangelijk. En maar hopen dat het bij U niet gebeurd, niemand is er vrij van, in deze verleidelijke wereld. Daartegenover zie ik nog veel jonge gezinnen waar alles zo liefelijk en goed verloopt, die samen alles doen voor de kinderen en maar één doel hebben in hun leven: gelukkig zijn.

Begrijpt U mijn ongerustheid?

.

Tot gauw rocor

Merkt U dat soms ook als u iets meemaakt waarvan u denkt, dat moet ik eens vertellen in gezelschap, dat is toch de moeite geweest. Uw laatste woord is nog niet uitgesproken, of men vertelt een verhaal dat veel straffer en veel verder gaat, waarbij je eigen belevenis een verhaaltje lijkt dat het bespreken niet waard is. Als mij dat overkomt ben ik teleurgesteld en laat het blijken. Dan doe ik geen moeite om mijn verhaal af te maken, hoe men ook aandringt, en dat is ook niet netjes van mij. Moet het nu altijd overheersend zijn en waoo! Het gewone simpele, daar zit veel eerlijkheid in en is toegankelijk voor iedereen. Zeker als er humor aan te pas komt.

Iets anders nu. Ik stelde aan jongeren de vraag: Waar spaart U momenteel voor? Dat is een stomme vraag die u niet moet stellen aan de jeugd van deze tijd, want “wij sparen nergens voor!”, zeggen ze. “Als een stuk bouwgrond tot 150000 euro kost en bouwen het dubbele, denkt U dan, rocor, dat sparen nog zin heeft?” Wat moet u daarop zeggen, ze hebben gelijk. Maar sparen is van alle leeftijden, daar staan wij Belgen bekend voor, en een baksteen is voor ons het symbool om ons geborgen te voelen.

Schuld maken? Ons Moeder zei: “Niets kopen vooraleer de centjes in U schuif liggen!” Cliché, maar nog altijd een vorm van zich goed te voelen. Nu moet men met twee gaan werken om een huis te verdienen, wat als iemand ziek valt? In ons verre verleden was 300 kilo aardappelen, 500 kilo kolen, een Keulse pot gevuld met gezouten spek, 100 steriliseerbokalen gevuld met vlees, groenten en fruit een garantie om de winter door te krijgen. Dat is nu om te lachen, zelfs schaterlachen. Zo een oubollige gedachte, U gaat naar de supermarkt en koopt het toch!

Het zal zo wel zijn, de jeugd van nu bekijkt het anders. Nú genieten zeggen ze, we zien wel wat de toekomst brengt. Fout of juist, politiek gezien is niets meer stabiel, dus misschien hebben ze gelijk. Maar met wat nu boven ons hoofd hangt, alles peperduur, België in twee splitsen, stookolie niet te betalen, is het toch geen schitterend vooruitzicht. Ik begin te hamsteren, de jeugd kent dat woord niet, maar dat komt nog wel. Ik ben wreed pessimistisch, vindt U niet? Dat ligt niet in mijn aard. Wie moet er 100 steriliseerbokalen hebben met vuur en ketel, en een thermometer plus sluitingen?

Tot gauw rocor

Het is toch een bangelijke periode, in een tijd waar overal in de wereld bommen ontploffen. We brachten onze vakantie door in Middelkerke aan zee. Bij een wandeling langs de dijk reed mijn kleinzoon met een gehuurde vreemd soort fiets rond. Heel wendbaar, hij genoot ervan. Op een plaats waar ‘s avonds de muziekevenementen worden gehouden, was nu het terrein voor de kinderen, die er naar hartelust rondtoerden in hun vreemde tuigen. Men heeft vanop de trappen ernaast een mooi overzicht, wat vandaag belangrijk is. Naast mij op het muurtje zat een mevrouw een crème glacé te eten uit een bekertje met een plastiek lepeltje. Een beetje verderop zat een jong koppeltje met een kind, een lopertje zeg maar. Het kind liep rond en kwam voorbij de dame met het ijsje, het kind keek er verlangend naar. De Dame zag het en spontaan bood ze het kind een schepje ijs aan, dat het gretig opslokte en vragend keek voor een 2^e schepje, wat ze meteen kreeg en zelfs ook een 3^e. De ouders riepen: “JULIEKE dat mag niet!”, en het kind keerde tevreden terug. De ouders knikten dankbaar naar de dame, zo simpel kan het zijn .

Bij onze verdere wandeling waren we getuige van een bijna botsing tussen een kind met een fietsje en een volwassen man. De ouders van het kind excuseerden zich en zegden tegen hun kind dat het moest oppassen voor de mensen. Allemaal zo menslievend, want eigenlijk moest die volwassene toch oppassen? Het gebeurde op de dijk, het domein van de kinderen in de zomer. Geen geroep, geen gelijk willen halen, gewoon wat lief zijn voor elkaar, wat begrip tonen, mijn god laat mensen onder elkaar begrijpen dat het anders kan.

We gingen iets drinken langs de dijk met zicht op de zee, er was plaats, maar wel een stoel te weinig. Naast ons was een stoel over, maar daar stonden de tassen op van die mensen ernaast. We moesten het niet vragen, we kregen spontaan die stoel. Toch simpel, zoals het hoort. Bij elkaar allemaal kleine dingen, maar heel menselijk. Het aangename gevoel van iets te kunnen doen voor je medemens, is juist dat tikkeltje wat we allen nodig hebben. Als ge dan overal in de wereld hoort dat mensen zichzelf opblazen, en daarbij een aantal medemensen doden, geven die kleine voorvalletjes toch een goed gevoel. Maar laat ons ermee beginnen want de weg is nog lang vooraleer we zullen begrijpen dat we allen gelijk zijn, en dat het allemaal kan zonder geweld, om iets te bekomen.

NB. De zee en de vakantie doen toch wat aan een mens, vele koppels van rond de vijftig en ouder liepen hand in hand op de dijk verliefd keuvelend, mooi is dat, de kinderen voorzeker bij de grootouders.

Tot gauw rocor